9.3.10

Λιγόλογος και λιγοτερό...γραφος !!


Το τελευταίο διάστημα δε γράφω πολύ... Ούτε μιλάω πολύ... «Όποιος μιλάει πολύ τουφεκάει χωρίς να σημαδεύει», έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, ε, από καιρού εις καιρόν τον θυμάμαι και τον ακούω. Έτσι κι αλλιώς ξεκίνησα αυτό το blog ως μια διέξοδο στη δημιουργικότητα μου όταν αυτή δεν μπορούσε να βρει διέξοδο συμπιεσμένη στα στενά όρια μιας εταιρικής πραγματικότητας όπου η ανάγκη αποφυγής του λάθους που θα προκαλούσε ανεξέλεγκτες, κυκλοθυμικές εκρήξεις ένα σκαλί παραπάνω δεν άφηνε περιθώρια για την «παράνομη» γλύκα του ρίσκου και την «πονηρή» χαρά της δημιουργίας.

Το τελευταίο διάστημα λοιπόν δε γράφω πολύ, τουλάχιστον στο blog, για τα δημόσια... Ούτε μιλάω πολύ... Δεν είναι ότι δεν έχω έμπνευση ή δημιουργικότητα, έχω κι από τα δύο και -δόξα τω θεώ- μπόλικα. Απλά, φύσει αισιόδοξος άνθρωπος είδα στην κρίση ένα μπουκέτο από ευκαιρίες, για μένα, για τους συνεργάτες μου, για τους πελάτες μου, έτσι αυτή την περίοδο, σε μια μοναδική έξαρση δημιουργικού οίστρου θέλω να πιστεύω, οργανώνω μια σειρά από σημαντικά και πρωτοποριακά επαγγελματικά project, παράλληλα με κάποια μικρότερα αλλά περισσότερο αγαπημένα προσωπικά, ιδιαίτερα σημαντικά για μένα. Και ομολογώ ότι το χαίρομαι ιδιαίτερα...

Και που ξέρετε, ίσως αυτή η «συγγραφική κρίση» του blog να είναι και μια χρυσή ευκαιρία να μεστώσει ο λόγος, να γίνουν οι εικόνες πιο δυνατές, να αποκτήσει διαφορετικό περιεχόμενο και ουσία η παρέμβαση μου, να φέρει κοντά ανθρώπους να εκφράσουν αυτά που πραγματικά πιστεύουν, αυτούς τους ανθρώπους που έχουν αποφασίσει -όπως εδώ και καιρό κι εγώ- να ξεπεράσουν το χθες, να ταχθούν με το αύριο, χωρίς τους φραγμούς και τα εμπόδια που προκαλούν οι όποιες κομματικές, κοινωνικές ή συντεχνιακές ταυτίσεις και εντάξεις...

Εδώ θα βάλω μια τελεία. Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις λίγες σκέψεις και αποφάσισα να τις αποτυπώσω εδώ, στο «γνώριμο» μέρος συνάντησης μας. Ευχαριστώ... Τα λέμε...