5.2.10

«Le Grand Depart...» και μια απλή σκέψη για την έννοια του πολίτη μιας χώρας...



Άκουγα νωρίτερα τον Bob Azzam στο όμορφο, ερωτικό και χαρούμενο αυτό τραγούδι του. Τίτλος «Le grand depart», η μεγάλη αναχώρηση για τους μη γαλλομαθείς. Στο YouTube, δίπλα στο βίντεο, είχαν ανεβάσει και ένα μικρό βιογραφικό του. Σταχυολογώ...
BOB AZZAM (given name Waddie George Azzam) was a singer and orchestra leader of Palestinian origin. He was born in Nazareth, Palestine on October 24, 1925, grew up in Egypt (Alexandria, Egypt), and he died in Monaco on July 24, 2004. He witnessed a great success in France in the beginning of the 1960s...
Bob Azzam began his career in Italy in the late 1950s, with his band, singing in Italian and in English. In 1960, he released two songs in France that clearly had the influence of arabic and oriental music...
Bob Azzam continued his career by touring with his orchestra, and finally opened his own night club in Geneva.
..

Νόμιζα τόσα χρόνια ότι ήταν Γάλλος, τελικά μου προέκυψε ένας πραγματικός πολίτης του κόσμου... Αλήθεια, πουθενά δεν βρήκα την υπηκοότητα του... Λεπτομέρειες θα πείτε... Λεπτομέρειες ουσίας, θα απαντήσω, ίσως τελικά η παιδεία, η γλώσσα, ο πολιτισμός, οι τέχνες (που τόσο τίμησε ο συγκεκριμένος άνθρωπος) να είναι η απάντηση στην όλη συζήτηση των ημερών μας περί των εν Ελλάδι μεταναστών και της διοικητικής ένταξης τους στην Ελληνική κοινωνία...

Σκέφτομαι αλήθεια πόσα διοικητικά μέτρα να χρειάστηκαν για να ενταχθεί ο Bob Azzam (σε εποχές πολύ δυσκολότερες) στην Γαλλική και μετά στην Ελβετική κοινωνία... Ίσως πολύ λιγότερα από τα προαπαιτούμενα, μιας και είχε τον τρόπο να αποδείξει ότι γνώριζε την γλώσσα, τιμούσε τον πολιτισμό και είχε ενταχθεί ομαλά στην κουλτούρα των χωρών αυτών... Και είχε και τις απαραίτητες «συστατικές επιστολές» από τους πολίτες των χωρών που έζησε...

Και πάλι όμως μπορεί να μην είναι έτσι, μπορεί να έμεινε τρία χρόνια και μετά να τέλειωσε και δύο τάξεις επιπλέον (στο χαλαρό και με αυστηρό διευθυντή σχολείου) και να ήταν από μονογονεϊκή οικογένεια (που την ψάξανε μη τους ξεγελάσει) και να είχε ένσημα πληρωμένα (οπότε τα κοινωνικά εύσημα να περίσσευαν) και, και, και, δεκάδες «τεχνικές» λεπτομέρειες χωρίς ουσία...

Μπορεί όμως να μην είναι κι έτσι, μια απλή σκέψη έκανα, που να ξέρω εγώ ένας απλός πολίτης πως σκέφτονται τα λαμπρά μυαλά της κάθε πολιτικής ηγεσίας και τι ελλείψεις έχουν κάθε φορά στην πρώτη ύλη της παρουσίας τους, τους ψήφους...

Ας απολαύσουμε καλύτερα τη μουσική... Θα είναι όντως μια μεγάλη αναχώρηση από μια καθημερινότητα όπου οι ανούσιες «τεχνικές» λεπτομέρειες έρχονται να γεμίσουν το κενό που αφήνουν το έλλειμμα στρατηγικής σκέψης, η απουσία ρεαλιστικού οράματος και η ανυπαρξία (τελικά) κοινού νου...

Γιατί αν είσαι πραγματικά πολίτης μιας χώρας, κοινωνός της γλώσσας, της κουλτούρας, της ιστορίας, του καθημερινού της γίγνεσθαι, δε χρειάζεται οι συμπολίτες σου να σε ρωτήσουν το γραφειοκρατικό «αν θέλεις να είσαι», είναι πια «θέμα τιμής» γι' αυτούς να το ρυθμίσουν, να σου αποδώσουν αυτά που αξίζεις, που τελικά δικαιούσαι. Ερωτήσεις και διοικητικές ρυθμίσεις και τεχνικές λεπτομέρειες χρειάζονται όταν δεν μπορείς να πείσεις τους γύρω σου ότι είσαι ένας από αυτούς, όταν προσπαθείς να μπεις εντός χωρίς ποτέ να αφήσεις την απέναντι θέση...

Γιατί τελικά πολίτης μιας χώρας γεννιέσαι, η έννοια γέννηση όμως δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στη βιολογική της διάσταση πρέπει υποχρεωτικά να εκτείνεται και στην κοινωνική και πολιτισμική, αφού ολοκληρωθεί η βιολογική γέννηση είναι η γλώσσα, η ιστορία, ο πολιτισμός που πραγματικά γεννούν τους ΠΟΛΙΤΕΣ μιας χώρας, τα μυαλά και τις συνειδήσεις εκείνες που θα την κατευθύνουν στο μέλλον...

Ας απολαύσουμε όμως την μουσική...