3.2.10

«Τα λεφτά», η συναίνεση και το τέλος(;;) της ακυβερνησίας δια της απραξίας...



Από τη σημερινή δημοσιογραφική «παραγωγή» με ενδιαφέρον διάβασα την άποψη περί οικονομίας, κρίσης και αναγκαιότητας μέτρων, του κ. Γιάννη Πρετεντέρη, κορυφαίου στελέχους του ΔΟΛ (τους ακριβείς τίτλους δεν τους έμαθα ακόμα), όπως δημοσιεύθηκε σήμερα στη στήλη [ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ] των Νέων. Αν και διαφωνώ σε σημεία του κειμένου, το αναδημοσιεύω καθώς περιέχει μερικές σημαντικές διαπιστώσεις και αλήθειες. Τιτλοφορείται «Πού θα βρούμε τα λεφτά;»:
«ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;» ρώτησε για άλλη μια φορά ο Πρωθυπουργός στη Βουλή. Να απαντήσω εγώ, διότι δεν βλέπω κανέναν άλλον να προθυμοποιείται.

Ε, ΛΟΙΠΟΝ, πήγαν στις δημόσιες δαπάνες. Οι οποίες από το 2006 έως το 2009, μόνο μέσα σε τρία χρόνια, αυξήθηκαν πάνω από 20 δισ. ευρώ. Τι είπατε; Είναι ακριβώς τα λεφτά που μας λείπουν. Είναι τα λεφτά που ψάχνει το Σχέδιο Σταθερότητας. Είναι τα λεφτά για τα οποία μας κυνηγούν οι περίφημοι κερδοσκόποι.

ΤΙ ΕΓΙΝΑΝ τα λεφτά αυτά; Να το πω και αυτό. Τίποτα το χρήσιμο και τίποτα το παραγωγικό. Το ίδιο άθλιο κράτος μάς περιβάλλει, 20 δισ. ευρώ ακριβότερο. Τα λεφτά έγιναν επιδόματα και επιτροπές και υπερωρίες και βολέματα «κουμπάρων». Έγιναν υπηρεσίες και συμβούλια και ρουσφέτια και «μαύρες τρύπες» των ασφαλιστικών ταμείων που ξεπληρώνουν άλλα ρουσφέτια. Έγιναν έξοδα παραστάσεως και δαπάνες περιστάσεως.

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ: τώρα που ξέρουμε πού πήγαν τα λεφτά, μήπως έφτασε η στιγμή να τα φέρουμε πίσω; Εντάξει, θα προκύψουν ενδεχομένως συγκρούσεις και εντάσεις. Αλλά αυτό είναι η δουλειά μιας κυβέρνησης: να συγκρούεται υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Προσωπικά, άλλον δρόμο δεν βλέπω.

ΑΣΦΑΛΩΣ και είναι θετική η στάση του Σαμαρά στα θέματα της οικονομίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν νομίζω ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό, όποιος κι αν ήταν σήμερα αρχηγός. Όταν μια παράταξη οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία κι όταν αποχώρησε σε συνθήκες γενικής κατακραυγής, δύσκολα μπορεί τέσσερις μήνες αργότερα να παραδίδει μαθήματα πολιτικής οικονομίας.

ΑΚΟΜΗ ΚΙ έτσι όμως, η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης βοηθάει εκ των πραγμάτων την κυβέρνηση. Ενδεχομένως θα βοηθήσει και τον τόπο αν η κυβέρνηση την αξιοποιήσει για να κάνει πράγματα που διαφορετικά θα δυσκολευόταν να επιχειρήσει. Για να το πω πιο απλά: η τράπουλα βρίσκεται στα χέρια του Πρωθυπουργού και ο Παπανδρέου άνοιξε χθες τα χαρτιά του.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεν αρκεί. Ο Καραμανλής, ας πούμε, εκεί έχασε το παιχνίδι: νόμισε ότι μπορεί να κυβερνάει χωρίς να κάνει τίποτα και το μόνο που κατόρθωσε ήταν να μην κάνει τίποτα χωρίς να έχει κυβερνήσει ποτέ.

ΜΕΤΑ ΤΟ χθεσινό διάγγελμα του Παπανδρέου αρχίζω να ελπίζω ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν τρέφει τέτοιες ψευδαισθήσεις. Κι άλλωστε η ένταση της οικονομικής κρίσης δεν αφήνει πολλά περιθώρια ψευδαισθήσεων. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση κινδύνου. Πράγμα που σημαίνει πως, ακόμη κι αν ήθελε να κυβερνήσει διαφορετικά, ξέρει πλέον ότι δεν υπάρχει πια καμία τέτοια δυνατότητα.

* άρθρο γνώμης του Ι. Κ. Πρετεντέρη (jpretenteris@dolnet.gr) από την στήλη του στα ΝΕΑ της 3ης Φεβρουαρίου 2010.

Σίγουρα, «τα λεφτά που μας λείπουν» δεν δαπανήθηκαν μόνον την περίοδο 2006-2009 και σίγουρα αυτή την περίοδο «τα λεφτά που μας λείπουν» είναι εύκολο να βρούμε που πήγαν, δύσκολο έως αδύνατο πλέον είναι να ανακτήσουμε προηγουμένων περιόδων «λεφτά που μας λείπουν» και τα οποία κατέληξαν σε τσέπες λίγων εκλεκτών «Εθνικών Πρωταθλητών/Εργολάβων/Εκσυγχρονιστών/Αναμορφωτών». Και λέω να ανακτήσουμε γιατί το να βρούμε που πήγαν «τα λεφτά που μας λείπουν» για την περίοδο 1981-2006 είναι τελικά απλά θέμα πολιτικής βούλησης και θέλησης από την σημερινή κυβέρνηση και ταυτόχρονα και απόφασης για δράση, για πράξεις, για ρήξεις με τα κατεστημένα που στήριξαν την εκλογή της ελπίζοντας σε διατήρηση των σκανδαλωδών ωφελημάτων των λίγων εκλεκτών εις βάρος των πολλών. Πολιτικής βούλησης και θέλησης που προσωπικά δυσκολεύομαι αφάνταστα να διακρίνω...

Και σίγουρα η χώρα δεν «οδηγήθηκε στην χρεωκοπία» αποκλειστικά κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία, δεν είμασταν παράδεισος πριν για να γίνουμε ξαφνικά κόλαση μετά. To πρόβλημα με «τα λεφτά που μας λείπουν» από την περίοδο 2006-2009 είναι πρώτιστα το ότι η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του νεώτερου δεν κατάφερε να περιορίσει και να μειώσει τον υπέρογκο και αδηφάγο δημόσιο τομέα, καθώς πέραν της αδυναμίας και της κρατικιστικής νοοτροπίας ορισμένων κορυφαίων υπουργών της και των άθλιων αντιδράσεων από τις πάσης φύσεως συντεχνίες είχε να αντιμετωπίσει και την, αθλιότερη, κακόπιστη στάση της τότε αντιπολίτευσης και σήμερα κυβέρνησης που αρνείτο και υπονόμευε κάθε προσπάθεια να γίνει οτιδήποτε μακρόπνοο και ουσιαστικό για τον τόπο.

Επιπλέον η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή είχε να αντιμετωπίσει (και προφανώς -εκ του αποτελέσματος- δεν αντιμετώπισε) και τα «βάρη» που η σοσιαλ-Ολυμπιακή μεγαλομανία των προηγούμενων κυβερνήσεων είχε δημιουργήσει χωρίς πρόβλεψη για την επόμενη μέρα και πλέον μετατρέπονταν σε χρέη, είχε να αντιμετωπίσει στρεβλώσεις στην αγορά οι οποίες είχαν «επιδοτηθεί» στην προσπάθεια δημιουργίας των εκλεκτών και περιβόητων «Εθνικών Πρωταθλητών» (βλέπε: μονοπωλίων), είχε να αντιμετωπίσει σε κοινωνικό επίπεδο τις συνέπειες του σκανδάλου του Χρηματιστηρίου, της πλέον σκανδαλώδους αναδιανομής εισοδήματος που επιχειρήθηκε ποτέ από κοινοβουλευτική κυβέρνηση, και την επακόλουθη δυσπιστία των λαϊκών στρωμάτων για κάθε αλλαγή.

Και βέβαια -μέσα σε όλα αυτά- να αντιπαλέψει και τον δικό της κακό εαυτό μαζί με τις φοβίες που τόσα χρόνια αριστερού λαϊκισμού είχαν προκαλέσει: να φοβούνται ακόμα και οι κορυφαίοι της κυβέρνησης να συζητήσουν και να προτείνουν μέτρα καθαρά φιλελεύθερης πνοής μην τυχόν και παρεξηγηθεί καμιά συνιστώσα ή κανένα γκρουπούσκουλο, να ντρέπονται μέλη και στελέχη να πουν ότι εκπροσωπούν τη δεξιά φιλελεύθερη σκέψη σε αυτό τον τόπο (λες και αποτελεί ντροπή να μην είσαι αριστερός, το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα...), και να προσπαθούν εναγωνίως να «στριμωχτούν» ακροβατώντας στα ισχνά τετραγωνικά του περιβόητου «μεσαίου χώρου», μειωτική τακτική ιδεολογικού και πολιτικού περιορισμού αντί διεύρυνσης για μια ιδεολογική πρόταση, την φιλελεύθερη, που είναι κυρίαρχη και επιτυχημένη σε διεθνές επίπεδο.
Σημείωση: προσωπικά, νεώτερος, όσες φορές δήλωνα σε συζητήσεις φιλελεύθερος δεξιός, πάντα ο λόγος μου ήταν πιο ελεύθερος, πιο δημιουργικός, πιο σαφής, πιο παραγωγικός, σε σημείο που εδώ και αρκετά χρόνια αυτοπροσδιορίζομαι στους συνομιλητές μου ευθύς εξαρχής ως φιλελεύθερων δεξιών απόψεων για οικονομία χρόνου και διευκόλυνση υπέρ της ουσίας της συζήτησης...

Ας επιστρέψουμε όμως στο κείμενο του κ. Πρετεντέρη και τη σημειολογία του. Φρονώ λοιπόν ότι το κρυμμένο νόημα του δεν είναι η διαδρομή και ο τελικός προορισμός που είχαν «τα λεφτά που μας λείπουν», όσο είναι η διαπίστωση ότι η Νέα Δημοκρατία αν και απέτυχε στο να προετοιμάσει τη χώρα για να διαχειριστεί και να ξεπεράσει την πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, ποτέ δεν πρόταξε το στενό παραταξιακό πολιτικό συμφέρον και τότε και τώρα στήριζε και στηρίζει εποικοδομητικά και χωρίς λευκές επιταγές κάθε προσπάθεια που μπορεί να ωφελήσει τη χώρα, προφανής αντίθεση με το πρώιμο και ύστερο λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ που στηρίζει είτε ότι αποκλειστικά το ίδιο προτείνει είτε ότι ετεροπροταθέν μπορεί να του προσδώσει πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, ασχέτως του αν η στάση του αυτή ωφελεί ή βλάπτει το κοινό συμφέρον...

Και βέβαια, προφανής επίλογος, η επισήμανση προς τον κ. Παπανδρέου ότι «κυβερνώ» σημαίνει «κάνω πράγματα», επισήμανση που έρχεται να προστεθεί και να ενισχύσει τη φωνή κάθε ενεργού και σκεπτόμενου Έλληνα, πολύ δε περισσότερο τη φωνή του προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά που προχθές επίσης φώναξε από το βήμα της Βουλής: «Ξεκολλήστε !!! Βγείτε από την απραξία. Επιτέλους κάντε κάτι...». Γιατί τελικά δεν είναι μόνο η απουσία, είναι και η απραξία που δηλώνει ακυβερνησία...