14.2.10

...νάτος, νάτος ο σοσιαλισμός !!



«Εντατικούς ελέγχους στην αγορά υγρών καυσίμων ξεκινούν κλιμάκια της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου του υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, σε συντονισμό με την Γενική Γραμματεία Ενέργειας του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής προκειμένου να αποτραπούν κερδοσκοπικές συμπεριφορές μετά την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

Δεν αποκλείεται μάλιστα όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα ανατιμήσεων να επιβληθεί ανώτατο όριο (πλαφόν) στην λιανική τιμή πώλησης.»
(από το ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ)

Έτσι εξηγείται γιατί η κα Κατσέλη σχεδόν πέντε μήνες τώρα δεν έχει προχωρήσει σε μέτρα ανοίγματος της αγοράς, γιατί αυτή και το επιτελείο της αδυνατούν να προτείνουν μια πραγματικά αναπτυξιακή προοπτική για την ελληνική οικονομία που μαστίζεται από την οικονομική κρίση.

Μα επειδή, ότι μέτρα και να πάρουν υπό τις παρούσες συνθήκες θα πρέπει να ενισχύουν τη λογική της ελεύθερης αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού, στοιχεία στα οποία είναι κάθετα, βαθιά ιδεολογικά, αντίθετη !!

Στόχος είναι ο σοσιαλισμός, ο παρεμβατισμός σε όλα τα στάδια της οικονομίας, το πλαφόν, η ενιαία τιμή που θα διαμορφώνεται κεντρικά, από τους κυβερνώντες, για τον λαό, χωρίς τον λαό...

Και επιμένει να διαλύει τα πάντα με την αδράνεια και την μη διατύπωση προτάσεων ώστε να μπορέσει να εγκαθιδρύσει πάλι ένα κράτος που θα καθορίζει «μονοπωλιακά» τις ζωές και τις τύχες των πολιτών του, αντί του σημερινού ημιτελούς μοντέλου ενός κράτους όπου οι πολίτες καθορίζουν έκαστος ατομικά την ζωή του και όλοι ομαδικά την κοινή συμβίωση...

Γιατί τελικά, σήμερα, παραπονιόμαστε για το γεγονός ότι κάποιοι επαγγελματίες στον χώρο της διακίνησης καυσίμων κερδίζουν υπερβολικά ποσά, άρα απαιτείται από το κράτος να τους ελέγξει ως προς την εφαρμογή των κανόνων της αγοράς και του ανταγωνισμού και να επιβάλλει την συμμόρφωση τους σε αυτούς, παράλληλα δε εμείς οι πολίτες αμυνόμαστε, επιλέγουμε, απευθυνόμαστε και προτιμούμε όσους έχουν φθηνότερες τιμές για ποιοτικό προϊόν, επιβραβεύοντας με τα χρήματα μας τους δεύτερους και καταδικάζοντας τους πρώτους και σε οικονομικό μαρασμό.

Στην περίπτωση του πλαφόν, οι επαγγελματίες νομιμοποιούνται ευθύς εξ' αρχής να πουλούν στην ενιαία υψηλή τιμή, οι δε πολίτες δεν έχουν πλέον το ατομικό δικαίωμα και όπλο επιβράβευσης και τιμωρίας, πρέπει να περιμένουν από τον «ελεγκτή» δημόσιο τομέα, ο οποίος έχει αμείωτο το κίνητρο για να «διαπλακεί» συνδιαλεγόμενος με την συνδικαλιστική εκπροσώπηση των ελεγχόμενων και να διαμορφώσουν νέα κεκτημένα, τελικά εις βάρος των πολιτών, της ευρύτερης κοινωνίας.