29.1.10

Διοικώντας τα κοινά... (για;;) προσωπικά !!


Έγραφε νωρίτερα ο φίλος Σπύρος σε μια πρωινή συζήτηση από αυτές που πετυχαίνουν να με αποσπούν και να μεταθέτουν τον φόρτο της δουλειάς πιό πίσω, το απόγευμα ή και το βράδυ:
«Αν θέλουν πραγματικά ανάκτηση της αξιοπιστίας (σ. της πολιτικής) υπάρχει εύκολος τρόπος : ποτέ ξανά σε αξίωμα και θέση με αρμοδιότητες άνθρωποι που δεν έχουν κολλήσει ποτέ στη ζωή τους ούτε ένα ένσημο πραγματικής εργασίας (όπως την αντιλαμβανόμαστε όλοι οι υπόλοιποι).

Γιατί επιτέλους, δεν είμαστε διατεθειμένοι να θεωρούμε πλέον ότι άνθρωποι που δεν έχουν ίχνος εικόνας τι σημαίνει πραγματικά εργασία, αγορά, άγχη και ανάγκες, μπορούν να σκεφτούν και προωθήσουν τις καλύτερες λύσεις.

Και αφορά όλους τους χρωματισμούς μηδέ εξαιρουμένων επαγγελματιών συνδικαλιστοπατεράδων που εκπροσωπούν εργασιακούς χώρους στους οποίους δεν έχουν εργαστεί στην πραγματικότητα ούτε μία ημέρα !

Προκαλώ να διαβαστούν τα βιογραφικά αυτής και της προηγούμενης και της προ-προηγούμενης και....

Τίτλοι σπουδών ; σελίδες ατελείωτες (και νέο στυλάκι και οι δημοσιεύσεις λες και δεν ξέρουμε πώς γίνονται και ποιοι είναι οι πραγματικοί πληρωμένοι συγγραφείς !)

Εργασιακή προϋπηρεσία ; σύμβουλος...σύμβουλος...σύμβουλος...ποιών ; αυτών των πολιτικών προγόνων που τον διόρισαν στη συνέχεια στην όποια θέση ή τον προώθησαν στην εκλογή αξιώματος !

Και για να μην παρεξηγούμαστε : το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, ούτε ευρωπαϊκό. Αλλά στη χώρα μας εφαρμόζεται με το χείριστο -ως συνήθως- τρόπο.

Στις άλλες χώρες επίσης, οι βουλευτές, γερουσιαστές κτλ είναι άνθρωποι από τζάκια ή παρόμοιες καταστάσεις που όμως δεν έχουν δουλέψει ποτέ πραγματικά. Όμως, αυτοί που βάζουν να κάνουν τη δουλειά -και εδώ είναι το ζουμί- είναι οι καλύτεροι επαγγελματίες κάθε χώρου. Εδώ και αυτοί -με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι μία από τα ίδια ! θεωρητικοί του χώρου, άκαπνοι και άσφαιροι !

Δεν πας έτσι μπροστά, δεν σε πιστεύει κανείς και δεν αλλάζουν τα κακώς κείμενα. Απλά γιατί αυτή η ράτσα το μόνο που προωθεί είναι τη διαιώνισή της».

Αναρωτιέμαι αλήθεια αν έχουμε χάσει κάτι ουσιαστικό στη χώρα μας. «Μάλλον ναι», είναι η πρώτη και προφανής απάντηση. «Σίγουρα ναι», είναι η δεύτερη, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, τοποθέτηση.

Έχουμε χάσει αυτό τον λεπτό διαχωρισμό του «δουλεύω για την κοινωνία» και του «δουλεύω την κοινωνία», ένα τόσο δα «για» τα χωρίζει, αυτά τα τρία γράμματα λοιπόν μάλλον τα έφαγε η στρογγυλοποίηση...

Ή μήπως όχι;; Μήπως τελικά εμείς δεν έχουμε ορίσει τι είναι τα «κοινά» και ποιο πρέπει να είναι το προφίλ αυτών που θα επιλέγουμε και θα ορίζουμε για να τα διαχειρίζονται;;

Μήπως έχουμε ορίσει τη διαχείριση των κοινών ως μια παραγωγική διαδικασία που γίνεται στο όνομα και προς ώφελος κάποιων λίγων από άλλους που αυτοί οι λίγοι έχουν επιλέξει κατά το δικό τους δοκούν και εξόδοις και δαπάναις κάποιων τρίτων πολλών αυτή τη φορά που πρέπει, αμέτοχοι, να πληρώνουν αγόγγυστα;;

Μα τότε θα πείτε, τα «κοινά» δεν είναι πια κοινά, είναι προσωπικά. Το ίδιο λέμε λοιπόν μόνο που εγώ το είπα λίγο πιο λυρικά για να επενδύσω τον «σκληρό» λόγο του Σπύρου. Εμείς όμως μιλάμε για τα κοινά...

Σε μια σωστή κοινωνία, οι πολίτες δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά σύμφωνα με τις ανάγκες, τις δεξιότητες τους και τους διαθέσιμους πόρους και παράγουν προϊόν ή υπηρεσία την οποία διαθέτουν έναντι κάποιου ανταλλάγματος στους υπολοίπους. Οι οποίοι υπόλοιποι αντιστρόφως έχουν τις δεξιότητες εκείνες να παράξουν κάτι άλλο, προϊόν ή υπηρεσία, που να είναι κοινωνικά απαραίτητο και να το διαθέσουν. Απλοϊκός κανόνας αλλά ισχύει και λειτουργεί αιώνες τώρα, δεν περίμενε τις σύγχρονες ιδεολογικές διατυπώσεις για να ...αυτοεφευρεθεί.

Και τα «κοινά», που είναι;; Δεν τα χάσαμε κι αυτά, μην ανησυχείτε, τα κοινά είναι οι συναλλακτικοί κανόνες, ο τρόπος συμβίωσης, ο τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας, το περιβάλλον διαβίωσης και δραστηριοποίησης, η παρακολούθηση της ροής των γενομένων στην κοινωνία και ο σχεδιασμός των απαιτούμενων ενεργειών ώστε να μην υπάρχει αίσθημα ανασφάλειας και αδικίας στο κοινωνικό σύνολο.

«Άρα και η υλοποίηση ενεργειών, η δράση, η παραγωγή έργου...», θα βιαστείτε να πείτε. Όχι, θα αναντήσω, κατηγορηματικά όχι, τα «κοινά» δεν μπορούν να εμπεριέχουν παραγωγή, τα «κοινά» δεν είναι παραγωγικός μηχανισμός, τα «κοινά» είναι μηχανισμός στρατηγικού σχεδιασμού και ανάπτυξης, τα «κοινά» είναι η σύζευξη όλων των ατομικών ώστε να προκύψουν περιβάλλον και κανόνες τέτοιοι όπου τα ατομικά θα λειτουργούν και θα παράγουν πρόοδο και εξέλιξη τέτοια και τόση που θα αναβαθμίζει διαρκώς και τα άτομα που επιχειρούν και την κοινωνία στην οποία εντάσσονται.

Δεν τα χάσαμε λοιπόν τα «κοινά», απλά στην Ελλάδα έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο τους και -βέβαια- επιλέγουμε και λάθος ανθρώπους για να τα διαχειριστούν. Γιατί ο διαχειριστής των «κοινών» πρέπει να είναι σε θέση να αποτυπώσει τα «θέλω», τα «μπορώ» και τα «έχω» της κοινότητας η οποία τον επέλεξε και αναλόγως να διαμορφώσει τους κανόνες και το περιβάλλον ώστε τα άτομα της κοινότητας να αναπτύσσουν δραστηριότητα και, ανταγωνιζόμενοι, να παράγουν πρόοδο και ανάπτυξη (όχι κατ' ανάγκην με όρους οικονομικούς μόνο).

Αυτό, εξ' ορισμού, δεν προϋποθέτει μόνο γνώση προϋποθέτει και εμπειρίες, εμπειρίες που δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και να εμπλουτιστούν παρά μόνο εντός εργασιακού και επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Γιατί όπως έγραψα σε σχόλιο στην παραπάνω τοποθέτηση του Σπύρου, δεν υπάρχει «πραγματική εργασία (όπως την αντιλαμβανόμαστε οι υπόλοιποι)», δεν αντιλαμβάνεσαι κάτι όταν δεν έχεις εντρυφήσει σε αυτό...

Όταν λοιπόν για να διαχειρίζονται τα «κοινά» (την εργασία δηλαδή του καθενός από εμάς, τους κανόνες αλληλεπίδρασης της με τις άλλες εργασίες των υπολοίπων και το ευρύτερο περιβάλλον στο οποίο όλοι μας επιχειρούμε) αποφασίσουμε να επιλέγουμε ανθρώπους που δεν κατανοούν πολλές από τις έννοιες της παραπάνω παρενθέσεως (γιατί απλά δεν τις έχουν βιώσει) αλλά προσπαθούν να εγγράψουν την ενασχόληση τους αυτή ως «επαγγελματική εμπειρία» σε ένα βιογραφικό, τότε είμαστε πρώτα υπεύθυνοι εμείς για τις επιλογές μας και κατόπιν αυτοί -οι μη κατάλληλοι της ιστορίας μας- που τις αποδέχονται...

Γιατί τελικά, σε μια ώριμη κοινωνία με αναπτυγμένη την ατομική επιχειρηματικότητα, τον υγιή ανταγωνισμό και την συλλογικότητα θεσμών και αξιών, η σωστή εκφορά του λόγου πρέπει να είναι «αμοιβή, η προσφορά στα κοινά» αντί του σημερινού ισχύοντος «αμοιβή για την προσφορά στα κοινά»... (άντε πάλι στα πόδια μου αυτό το «για»...)

* ως εικονογράφηση επέλεξα την σημερινή εικόνα της Πνύκας, του τόπου συνάθροισης της Εκκλησίας του Δήμου των Αρχαίων Αθηναίων, εκεί όπου συζητούνταν τα θέματα και όπου αξιολογείτο η ικανότητα και η εμπειρία των υποψήφιων διαχειριστών που οι πολίτες επέλεγαν. Τονίζω συνειδητά τις λέξεις «συζητούνταν» και «αξιολογείτο»...