31.1.10

Λες και ήταν χθες... ή μήπως σήμερα;; ή μήπως αύριο;;



Αποφάσισα να αφήσω τα επίκαιρα και να δημοσιεύσω κάτι διαχρονικό. Για την ακρίβεια να αναδημοσιεύσω, από την πλούσια βιβλιοθήκη της Ελληνικής πολιτικής. Διαβάστε λοιπόν μετά μεγίστης προσοχής το παρακάτω κείμενο:
Καλό μεσημέρι. Σήμερα, όπως γνωρίζετε, συζητήθηκε στη Βουλή ... Ερώτηση ..., για την ασφυξία στην αγορά, την ανεργία και το έλλειμμα πολιτικής της κυβέρνησης.

Παρακολουθήσαμε εκεί τον πρωθυπουργό να κάνει ασκήσεις θάρρους για την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Τον παρακολουθήσαμε να έχει έναν έκδηλο εκνευρισμό, προφανές αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η χθεσινή επικοινωνιακή προσπάθεια δεν έπεισε κανέναν στην ελληνική κοινωνία.

Ο πρωθυπουργός, δυστυχώς, σήμερα, υπέπεσε και σε μια σειρά από ολισθήματα. Το πρώτο είναι ότι δεν απάντησε σε όσα τον ρώτησε... Δεν απάντησε ούτε στις ερωτήσεις που υπήρχαν στο κείμενο του..., ούτε βεβαίως και στα ζητήματα που του τέθηκαν στην ομιλία του.

Για το κατά πόσο, για παράδειγμα, θα αλλάξει πολιτική, θα ενισχύσει τις δημόσιες επενδύσεις. .... Να ενισχύσει το εισόδημα του Έλληνα πολίτη. Σε όλα αυτά, ο κ. πρωθυπουργός δεν απάντησε. Ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής, απάντησε λέγοντας ότι «πολιτικές ενίσχυσης της ζήτησης με δημοσιονομική χαλάρωση θα είχαν, ειδικά στις σημερινές περιστάσεις, εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις».

Καταλάβαμε, λοιπόν, όλοι πάρα πολύ καλά κάτι: ότι σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, σε μια κατάσταση οικονομικής επιβράδυνσης ή ύφεσης, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να βαθύνει την ύφεση, να την επιμηκύνει.

Διότι αρνείται πεισματικά να αναλάβει πρωτοβουλίες, που θα ενισχύσουν το εισόδημα, πρωτοβουλίες που θα επενδύσουν στην οικονομία, πρωτοβουλίες που θα ενισχύσουν τη ζήτηση. Οι Έλληνες πολίτες, λοιπόν, έχουν καταλάβει πολύ καλά ποιες είναι οι προτεραιότητες της ελληνικής κυβέρνησης.

Το δεύτερο ολίσθημα του πρωθυπουργού σχετίζεται –κι αυτό βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει- με τα στοιχεία του χρέους και του ελλείμματος. Όλοι ξέρουμε ότι η ... αρέσκεται να χρεώνει τα πάντα στο παρελθόν και ..., οι άλλοι φταίνε για όλα, ποτέ η ίδια και οι δικές της πολιτικές.

... Κάποια στιγμή, η ... θα αναγκαστεί να ομολογήσει τις τραγικές συνέπειες της απόφασης που πήρε ... να προσπαθήσει να ακυρώσει τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων ... . Κάποια στιγμή, θα το κάνει αυτό.
...

Θέλω επίσης, για να κλείσω αυτό το θέμα, να κάνω και μια μικρή αντιπαραβολή, η οποία μας έχει προβληματίσει. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός χθες ... επανέλαβε αυτά που ακούσαμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο το μεσημέρι. Δεν ακούσαμε κάτι διαφορετικό. Σε όλα σχεδόν.

Γιατί ο κ. ..., το μεσημέρι, μας είπε ότι «η ουσιαστική και αποτελεσματική μείωση των δημοσίων δαπανών είναι το μεγάλο ζήτημα, έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί και όχι με νέα φορολογικά μέτρα». Δεν το ακούσαμε αυτό από τον κ. ..., και αυτό μας προβληματίζει πάρα πολύ.

Υπάρχουν στα σκαριά νέα φορολογικά μέτρα; Θα μας τα πει η κυβέρνηση; Θα εξηγήσει στους Έλληνες πολίτες ότι θα τους επιβαρύνει ακόμη περισσότερο; Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις, και όχι μισόλογα. Δυστυχώς, η κυβέρνηση έχει εντρυφήσει στο, άλλα να λέει και τελικά άλλα να κάνει.

Όχι δεν προσελήφθην αντιπολιτευτικός λογογράφος της διοίκησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε πήρα οφίκιον αντιγραμματέως και υποφαρισαίου. Οι τελίτσες κρύβουν όσα πρέπει κι αποκαλύπτουν όσα δεν πρέπει. Να, ας πούμε, πριν μερικούς μήνες, στις τελίτσες θα μπορούσαμε να βάλουμε εκφράσεις, πρόσωπα και πράγματα, της καθημερινότητας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Απογραφή κ.λπ. κ.λπ. Όπως είχε κάνει ο κ. Παπακωνσταντίνου τον Μάρτιο του 2009.

Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Καλό μεσημέρι. Σήμερα, όπως γνωρίζετε, συζητήθηκε στη Βουλή Επίκαιρη Ερώτηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ προς τον πρωθυπουργό, για την ασφυξία στην αγορά, την ανεργία και το έλλειμμα πολιτικής της κυβέρνησης. (η συνέχεια εδώ...)

Κι αν του το αναμορφώναμε και του το επιστρέφαμε σήμερα του ιταμού κ. Παπακωνσταντίνου;; Μπα... θα εκρήγνυτο οργίλος και με το γνωστό ιταμό του ύφος θα μας επέστρεφε το σχόλιο ως υποδαυλίζον τη συνοχή και την πρόοδο του Ελληνικού κράτους και καλώντας μας σε «συναίνεση και στήριξη της προσπάθειας και των κυβερνητικών επιλογών...»

Γι’αυτό κι εγώ κλείνω, λοιπόν, το ζήτημα αυτό,
«λέγοντας μια λέξη για την περίφημη ιστορία της συναίνεσης. Νομίζω, καταλάβαμε όλοι πάρα πολύ καλά..., το πώς αντιλαμβάνεται την έννοια της συναίνεσης. Την αντιλαμβάνεται χωρίς περιεχόμενο, την αντιλαμβάνεται ως λευκή επιταγή.

...συναίνεση χωρίς σχέδιο, σημαίνει λευκή επιταγή, σε πολιτικές που έχουν καταδικαστεί από τους Έλληνες πολίτες, πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν την κρίση...»

Τάδε έφη επίσης, Γ. Παπακωνσταντίνου στις 06.03.2009...

υ.γ.1 Τελικά τζάμπα την έβγαλα σήμερα, αντί να γράψω κείμενο, δανείστηκα ένα (κάθε ομοιότης του με το σήμερα της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας και της -λέμε τώρα- πολιτικής της, είναι αποτέλεσμα διαβολικής συμπτώσεως), έγραψα τελίτσες, έριξα και μερικά «συνδετήρια» λογάκια δικά μου... Άτιμη διαχρονικότητα...