12.1.10

«Δε γράφεις πια, τι έγινε;;» Γράφω, γράφω...


«Δε γράφεις πια, τι έγινε;; Εσύ δεν περνούσε μέρα χωρίς να μας δώσεις πρόταση, άποψη, τώρα το έχεις ρίξει στην αναδημοσίευση...». Το καμπανάκι χτύπησε ένας φίλος από τους τακτικούς, αυτούς που συχνά πυκνά διαβάζουν και σχολιάζουν τα γραφόμενα μου.

Για να είμαι ειλικρινής, εδώ και μερικές μέρες, όχι, δεν γράφω !! Δε μου έρχεται να γράψω !! Ούτε καν για τη δουλειά μου, αν και εκεί υποχρεωτικά παράγω -πρέπει να παράγω- πράγματα σε καθημερινή βάση. Ευτυχώς υπάρχει και το «ψυγείο»!! Στο blog μου όμως, όχι, δεν γράφω, για την ακρίβεια έχω μέρες να γράψω κάτι πραγματικά ουσιαστικό. Υπάρχει λόγος. Θυμηθείτε, πριν μερικές μέρες, στην αρχή του χρόνου, μίλαγα για την ανάγκη, την υποχρέωση, το 2010 να είναι μια διαφορετική χρονιά, χωρίς τις μιζέριες του παρελθόντος, έλεγα ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας αυτά που μας μειώνουν, ότι πρέπει με αισιοδοξία και χαμόγελο να δουλέψουμε για το αύριο που μας αξίζει.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά είναι ανώριμο και εν τέλει αντιπαραγωγικό να ζούμε με το ψεύτικο χθες, πρέπει να περάσουμε στο αληθινό σήμερα και στο επιθυμητό και εφικτό αύριο !! Αυτό πάνω από όλα προϋποθέτει ανασύνταξη δυνάμεων, επανακαθορισμό στρατηγικής και τακτικής και αυτά απαιτούν χρόνο και καθαρό μυαλό.

Αυτό επέλεξα να κάνω κι εγώ από τα Χριστούγεννα και μετά, αποφάσισα να απαλλαγώ από κάποιες ψυχοφθόρες δραστηριότητες, επέλεξα να καθαρίσω το μυαλό μου, τις σκέψεις μου, το αρχείο μου, να δομήσω λόγο και έκφραση που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε από το αντί στο συν, από την άρνηση στην σύνθεση, από τα άκριτα ευχολόγια στην εποικοδομητική και κριτική στήριξη !!

Όπως φρονώ ότι αρμόζει σε έναν πολίτη που έχει αρχές και αξίες στις οποίες πιστεύει, που έχει μάθει να διαβουλεύεται δημοκρατικά, να προωθεί την άποψη του, τη γνώμη του, με διάλογο και επιχειρήματα και να μαθαίνει και να βελτιώνεται από την ζύμωση της με τις γνώμες και τις απόψεις των άλλων, όσο αντίθετες ή αντικρουόμενες και αν είναι αυτές.

Αυτά !! Πιστεύω ότι σας χρωστούσα αυτή την απάντηση, εξάλλου, όπως λέει και το τραγούδι, «κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο σε θέλει ακόμα πιο γενναίο» !! Άντε καρδιά μου, άντε πάλι !! Σαν το άγραφο χαρτί !! Άντε πάλι απ' την αρχή !!