30.9.09

μια του Γιώργου, δυό του Γιώργου, τρεις και ...τον έκοψε ο ...Βρυξελλών !!!

Πρωτίστως θέμα παιδείας όχι θέμα πολιτικής...

Αντιγράφω από το blog μιας καλής φίλης γιατρού που ζει και «δημιουργεί» εδώ και κάποιο χρόνο στο εξωτερικό, την πάντα ρηξικέλευθη γνώμη της για την «πράσινη ανάπτυξη»...
Λοιπόν μάγκες μας τα έχετε κάνει τσουρέκια και ζέπελιν με την πράσινη οικονομία, την πράσινη ανάπτυξη και τα πράσινα άλογα. Έλεος λέμε! Έχω πάθει over doze από την τόση οικολογία. Και να οι ανεμογεννήτριες, και να οι κάδοι, και να το κλείσιμο των χωματερών και να και ο Χρυσοβελόνης που κατάντησε πράσινος μαϊντανός. Το να μη σπαταλάς νερό και ενέργεια άσκοπα, το να μη πετάς το γαμημένο το χαρτί από την μαστίχα στο δρόμο, το να αξιοποιείς το μπόλικο νερό, τον μπόλικο αέρα και τον μπόλικο ήλιο που έχεις στην Ελλάδα, το να ξεχωρίζεις το χαρτί από το πλαστικό, το να βάζεις ειδικά φίλτρα στην καμινάδα του εργοστασίου σου για να μη ντουμανιάζει ο τόπος, το να μη γαμάς τις παραλίες με το κάθε είδους σκατουλάκι που μισοτρώς και μισοπίνεις, το να διαχωρίζεις τα βιομηχανικά από τα οικιακά και τα νοσοκομειακά απόβλητα δεν είναι θέμα πολιτικής. Είναι θέμα συνείδησης και παιδείας. Εγώ θα σου το πω; Δεν το καταλαβαίνεις από μόνο σου; Εμένα – που δεν είμαι και το καλύτερο παράδειγμα – με κόβει μέχρι εκεί. Εσύ πρέπει να το κάνεις κόμμα δηλαδή για να το εμπεδώσεις;

Δεν ήξερες... Ρώτησες... Τώρα πια ξέρεις...



...και για να μην «πλήξετε», μουσική υπόκρουση από το altera pars του Γιώργου, τον Benny (δες κι εδώ...).

Η παιδεία χθες και σήμερα...


Δείτε το και αναρωτηθείτε... Εσείς οι παλαιότεροι, γιατί οι νεώτεροι περί αλλότρια τυρβάζουν (άσε που δεν ξέρουν ούτε καν τι θα πει αυτό που έγραψα...) !! Όχι τίποτε άλλο αλλά ήγκικεν η ώρα να επαναστατήσει η «αυθόρμητη γενιά του Δεκέμβρη» (μη χέσω!!!)...
σημ.

απόψε την κιθάρα μου...



Στη μέση μιας έντονης μέρας, η επιλογή του ψηφιακού DJ στον υπολογιστή ήταν αυτό το τραγούδι. Σας το χαρίζω, όμορφη μουσική από την πατρίδα της γυναίκας μου, σε μια πολυφωνική εκτέλεση από την χορωδία του Φώτη Αλέπορου.

πόσα βλέπει η θειά μου; όσα ακούν τ'αυτιά μου...

Για κοιτάξτε πολύ προσεκτικά την παρακάτω φωτογραφία !!



Είδατε ότι είδατε... Λοιπόν... Τώρα τα αποτελέσματα...

Είστε όλοι πο(ρ)νηρόμυαλοι...

Κανονικά έπρεπε να δείτε μια φωτογραφία τριών κοριτσιών που ετοιμάζονται για να βγουν...
Και μία από αυτές τις κοπέλες σηκώνει μια κάμερα στα χέρια της και φωτογραφίζει τη σκηνή...
Λίγο απρόσεκτα ομολογώ, με αποτέλεσμα η μασχάλη της, για την ακρίβεια η πτυχή της μασχάλης της, να μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάτι άλλο βρίσκεται εκεί πέρα, μαζί με το τρίτο κορίτσι, αυτό που βρίσκεται πίσω της...

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης...

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
υ.γ.1 ευχαριστώ τον φίλο Σταμάτη που το μοιράστηκε μαζί μας...
υ.γ.2 αν αναζητάτε στους στίχους κάποιο πολύ γνωστό σας πρόσωπο, ναι εκεί είναι...

29.9.09

Γιές αι καν !!! Πάμε !!!



Η σκηνή στην αρένα... Ετοιμάζεται για την μεγάλη μάχη. Σχεδιάζει προσεκτικά τις κινήσεις του.
Σκέφτεται «τώρα είναι η κρίσιμη στιγμή, τώρα είναι η ώρα...»
«Γιές αι καν !!!» λέει η φωνή μέσα του !!

Γύρω του υπάρχουν αρκετοί που τον εμψυχώνουν.
Οι δικοί του άνθρωποι είναι μαζί του. Το πλήθος έξω στην αρένα παραληρεί...

Με αργά βήματα προχωράει μπροστά. Με το βλέμμα εστιασμένο στον στόχο.
Τίποτα δεν του αποσπά την προσοχή. Έχει έναν δύσκολο αγώνα μπροστά του...
«Γιές αι καν !!!» ακούει τη φωνή εκείνη να του ξαναλέει !!

Η εικόνα γυρίζει πάνω του, σκυθρωπός, σκεφτικός, σοβαρός προχωράει μπροστά...
Έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα, πρέπει να σκεφτεί λύσεις...

CUUUUUUUTTT !!! Ξαναγυρίζουμε...

Η εικόνα γυρίζει πάνω του, αυτός προχωράει χαμογελώντας !!
Τους χαιρετά όλους, όποιον βρίσκει μπροστά του, τους δίνει το χέρι, είναι δικοί του άνθρωποι.

Ναι, όλοι όσοι είναι στον «διάδρομο» είναι δικοί του άνθρωποι κι αυτός μοιράζεται τη χαρά του μαζί τους !!! Δεν πηγαίνει σε κάποιον δύσκολο αγώνα, μάλλον πηγαίνει σε γιορτή....
«Γιές αι καν !!!», «μα τι να είναι πια αυτή η φωνή ;;» σκέφτεται !!

Η είσοδός στην αρένα θριαμβευτική !! Ο μονομάχος που έγινε Καίσαρας...
Οι οπαδοί του γιορτάζουν, κι αυτός συνεχίζει να τους χαιρετάει...
Είναι οι νικητές αυτοί που κατατρόπωσαν τον αντίπαλο...

Πρόβλημα;; Όχι δεν υπήρχε πρόβλημα, δε χρειαζόμασταν λύσεις, τη νίκη χρειαζόμασταν, την πήραμε, γι' αυτήν πανηγυρίζουν !!

Να που τώρα είναι έτοιμος να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί, να πάρει το τρόπαιο, οι οπαδοί τον αποθεώνουν!! «Γιές αι καν !!!», «οκ, γιές αι κάν, ι νόου ιτ», σκέφτεται και πάλι !!

Ένας ευτυχισμένος αρχηγός που γιορτάζει μαζί με τους δικούς του ανθρώπους.

«Και ο δρόμος είναι ανοιχτός. Είναι μπροστά μας. Πάμε !!»
«Γιές αι καν !!!», «το είπα !! χωρίς λάθος !! έπρεπε πάση Θεού να τα καταφέρω !!», μιλάει στον εαυτό του φανερά ανακουφισμένος...

Κυρίες και κύριοι, το ΠΑΣΟΚ, ο αρχηγός του και οι άνθρωποι του... Γιές δεϊ καν !!
(εμπνευσμένο από την προεκλογική παρουσία του ΓΑΠ, που δε θα ξαναδούμε φέτος καθώς αυτός ο κακός Παπακωνσταντίνου τον έκοψε από τα κανάλια, την πρώτη ταινία που αγόρασα σε DVD, τον Μονομάχο, και τις σκηνές της που μου ξαναθύμισε το εξόχως θεατρινίστικο σποτάκι «Πάμε» του ΠΑΣΟΚ στην τηλεόραση... Αν είχε και σενάριο, δηλαδή πρόγραμμα...)

«Σύστημα ΠΑΣΟΚ»...



«Σύστημα ΠΑΣΟΚ»... Αυτό που ο Χρήστος Γιανναράς κάποτε αποκάλεσε «κοινωνικό μετασχηματισμό» που «ευθαρσώς προανάγγειλε και συνεπέστατα πραγματοποίησε στην προηγούμενη εικοσαετία το ΠΑΣΟΚ».
«Διέγνωσε καίρια ο Ανδρέας Παπανδρέου ότι για να στήσει ένα δικό του κομματικό κράτος κατά το πρότυπο του κάποτε εμφυλιοπολεμικού κράτους της Δεξιάς, χρειαζόταν ευρύτερο πλαίσιο, διευρυμένο στόχο: Επαγγέλθηκε λοιπόν «κοινωνικό μετασχηματισμό». Και τον πραγματοποίησε. … Μέσα σε ελάχιστους μήνες η ελληνική κοινωνία είχε αντιληφθεί ότι αξιολογικές διαβαθμίσεις προσώπων δεν υπάρχουν πια: Η καθαρίστρια πάρκαρε το αυτοκίνητό της στη θέση που άλλοτε προοριζόταν μόνο για τον διευθυντή της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής ή χαστούκιζε ατιμώρητα τη διευθύνουσα που τόλμησε να την ελέγξει. Καταργήθηκε η υπαλληλική ιεραρχία, ο έλεγχος (επιθεώρηση) της εργασίας, η αξιολόγηση της ποιότητας και της προσφοράς, τα σχολεία αριστούχων – σταμάτησε η λειτουργία πειθαρχικών συμβουλίων. Η ελληνική κοινωνία υποχρεώθηκε στην πιο ταπεινωτική προς τα κάτω ισοπέδωση που γνώρισε ποτέ στην ιστορία της.

Προστέθηκε βαθμιαία και η βεβαιότητα, συνειδητή ή ανεπίγνωστη, ότι τώρα πια «όλα επιτρέπονται», δεν υπάρχουν αντικοινωνικές συμπεριφορές. Δικαιούται ο κάθε ευνοημένος από το κόμμα διαχειριστής εξουσίας «να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του» ληστεύοντας το δημόσιο χρήμα, αρκεί να μην ξεπερνάει τα πεντακόσια (τότε) εκατομμύρια ο νοσφισμός. Επιτρέπεται το αχαλίνωτο ψεύδος («οι βάσεις φεύγουν» ενώ έχει υπογραφεί η παραμονή τους), επιτρέπονται όλα, αρκεί να προσπορίζουν ηδονή: εξουσίας, πλουτισμού, σεξουαλικότητας, δημαγωγίας, ακκισμών πρόκλησης της διεθνούς προσοχής.

Το αντίστροφο εγχείρημα, «επανίδρυσης του κράτους», αν ποτέ επιχειρηθεί, θα απαιτήσει και κοινωνικό μετασχηματισμό με αντεστραμμένους τους παπανδρεϊκούς όρους.»

«Σύστημα ΠΑΣΟΚ»... Αυτό που απέτυχε τόσο παταγωδώς να διαλύσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μέσω της «επανίδρυσης του κράτους» που ποτέ δεν έγινε...

«Σύστημα ΠΑΣΟΚ»... Αυτό που εκμαύλισε κορυφαία στελέχη της ηγετικής ομάδας του κόμματος της ΝΔ (ιδιαίτερα στελέχη σχετιζόμενα με προμήθειες και δημόσια έργα...) και που προστατεύθηκε τόσο επιμελημένα από αυτά...

«Σύστημα ΠΑΣΟΚ»... Αυτό ακριβώς που σήμερα, λίγο άτσαλα «κρυμμένο στα θάμνα», αγωνίζεται να επανέλθει στην εξουσία...
[η εικονογράφηση αποτελεί ευγενική προεκλογική προσφορά του kaltsovrako]

γκάαααααλοοοοπ... [στα πρόθυρα στερητικού συνδρόμου...]



...πως λέει ο βλάχος στη διαφήμιση «φέεεεεεεττταααα....»

[Θέλω πίσω τους δημοσκόπους μου !!! ΤΩΡΑ !!! Θέλω να ακούσω τη Μαρία {πονηρό χαμογελάκι} Σπυράκη να σχολιάζει με τη χοροπηδηχτή φωνούλα της... Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;;;]

ΠΑΣΟΚ & ανανεώσιμες πηγές ...κλαυσίγελου



Δευτέρα 21.09.2009 - τηλεοπτική αντιπαράθεση πολιτικών αρχηγών
Ν. ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ: Προς τον κ. Παπανδρέου. Κύριε Πρόεδρε, μιλάτε για Πράσινη Ανάπτυξη. [...]Υπάρχουν πολλές μελέτες που λένε ότι, σαν Ελλάδα έχουμε την ευκαιρία μέχρι το 2030 να απεξαρτηθούμε πλήρως από τα πετρέλαια και από τον λιγνίτη. Θα αλλάξετε τα σχέδια για τις λιγνιτικές μονάδες που δρομολογούνται για την Πτολεμαΐδα πέντε και την Μελίτη δύο; Θα στραφούμε προς Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας άμεσα, αλλάζοντας όλο το ενεργειακό μοντέλο;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Έχετε πολύ δίκιο κ. Χρυσόγελε, [...]Γι' αυτό θα είμαι μεθαύριο στη Νέα Υόρκη, για να παρουσιάσω τις προτάσεις μας, που θα είναι προτάσεις οι οποίες σίγουρα έχουν σχέση με τη μετατροπή αυτών των λιγνιτικών, αλλά και άλλων πηγών ενέργειας ορυκτού πλούτου σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Δευτέρα 28.09.2009 - έντυπη έκδοση εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
[...]Η άμεση προκήρυξη διαγωνισμών από τη ΔΕΗ για δύο λιγνιτικές μονάδες και αναδιατύπωση του χωροταξικού για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας βρίσκονται μέσα στις άμεσες προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ, εφ' όσον λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις εκλογές της επόμενης Κυριακής.

Αυτά τόνισε ο πρώην υπουργός και υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλώντας σε στελέχη ενεργειακών επιχειρήσεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ο πρώην υπουργός, που σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες προαλείφεται για οικονομικο-παραγωγικό χαρτοφυλάκιο, άσκησε έντονη κριτική για την ουσιαστική ανυπαρξία ενεργειακού σχεδιασμού.[...]

Αναφορικά με τις νέες μονάδες, το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι η ΔΕΗ έχει μείνει πίσω στον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής υποδομής. Ετσι, μέσα στις πρώτες 100 μέρες η διοίκηση της ΔΕΗ θα κληθεί να προκηρύξει τους διαγωνισμούς για 2 νέες λιγνιτικές μονάδες. Πρόκειται για τη Μελίτη ΙΙ (Φλώρινα) και την Πτολεμαΐδα V, για τις οποίες τα τεύχη δημοπράτησης είναι έτοιμα.[...]

Έτσι μπράβο Μιχάλη, να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, «...επειδή στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα περιμένουμε», όπως λέει και η διαφήμιση !!

28.9.09

«Μηδέν στο πηλήκιο»...

Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!

Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής).

Η Ελλάδα δεν είναι ούτε γεωγραφία ούτε Ιστορία αλλοτριωμένη σε ιδεολόγημα. Είναι στάση ζωής και νόημα ζωής σαρκωμένα και τα δύο στη γλώσσα. Οσο υπήρχαν Ελληνες, πρώτη ανάγκη είχαν: «Ελευθερία και γλώσσα» (Σολωμός). Ελευθερία είναι η κατακτημένη ετερότητα, η ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου, να αυτοκαθορίζεσαι, όχι να σε διαφεντεύουν άλλοι. Και η γλώσσα σαρκώνει την ετερότητα, καθιστά τον αυτοκαθορισμό κοινή, κοινωνούμενη πράξη.

Ο ανελλήνιστος πολιτικός αρχηγός δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». [...]

[...] Στη δεκαετία του 1950 ή ‘60, αν ένας πολιτικός μιλούσε για «μηδέν στο πηλήκιο» θα είχε τελειώσει αυθημερόν την καριέρα του μέσα στον γενικό καγχασμό. Η γλωσσική ευαισθησία ήταν τέτοια, που επέτρεπε στο χιούμορ του Μποστ να λειτουργεί καθολικά στην ελληνική κοινωνία και να σπάζει κόκαλα. Σήμερα, μια σατυρική ιδιοφυΐα με τη γλώσσα του Μποστ δεν θα προκαλούσε ούτε μειδίαμα. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι Ελληνες ξεριζώθηκαν μεθοδικά από τη συνέχεια της γλώσσας τους, από την κοινή σάρκα και κοινωνούμενη πράξη του αυτοκαθορισμού τους, της ετερότητάς τους.

του Χρηστου Γιανναρα, από την Καθημερινή της Κυριακής 27.09.2009

σαφήνεια...

τα πάνω κάτω...



...για τον λόγο αυτό ορισμένα πράγματα δεν τα καταλαβαίνετε, δεν είναι ότι το «παιντί» δεν έχει θέσεις, είναι ότι ήρθαν τα πάνω κάτω στο οικονομικό του πρόγραμμα και η Λούκα έχασε και τα μέτρα και τα μετρήματα...

(η γελοιογραφία του ΣΤΑΘΗ)

Το νερό είναι πολύτιμο για να το σπαταλάμε...



το σποτάκι από την διαφημιστική καμπάνια της WWF στη Γαλλία...

Όπως τα βλέπω, έχουμε αντιστροφή της τάσης στο εκλογικό σώμα και ανοιχτό το αποτέλεσμα των εκλογών...



Δεν είμαι δημοσκόπος, ούτε έχω σχέσεις με δαύτους. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που ζει, κινείται και μιλάει με κόσμο, αρκετό κόσμο, διαφόρων πολιτικών και κοινωνικών στρωμάτων. Ως αποτέλεσμα λοιπόν αυτής της κοινωνικοποίησης, γίνομαι δέκτης ερεθισμάτων, πληροφοριών, απόψεων και διαμορφώνω γνώμη, άποψη !!

Αυτή την εισαγωγή δεν την κάνω για εσάς φίλοι αναγνώστες, την κάνω για τον «κυρ-εισαγγελέα» (με τη Τζένη της ωραία αλλά και χωρίς αυτή...), βασικά για να του κόψω τη φόρα που έχει πάρει από τον τίτλο, όχι, ούτε παρήγγειλα, ούτε μου παραδόθηκε, ούτε υπέπεσε στην αντίληψη μου κάποιο γκάλοπ, απλά σχημάτισα γνώμη μέσα από την επαφή μου και τη συζήτηση με πολύ κόσμο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αυτή και καταγράφω εδώ σήμερα...

Αίσθηση μου λοιπόν είναι ότι η διαφορά ΠΑΣΟΚ - ΝΔ είναι στο 4% ίσως και παρακάτω, ότι τρίτο κόμμα είναι το ΚΚΕ με ποσοστά από 7% ως 8%, το ΛΑΟΣ «χτύπησε ταβάνι» περίπου στο 5% και πέφτει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εντός βουλής ...σύριζα, οι Οικολόγοι το παλεύουν.

Αυτή είναι η αίσθηση μου, την οποία βασίζω πάνω στις τελευταίες δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις και στις τάσεις που προσπάθησα και συνέλεξα από τους συνομιλητές μου τις τελευταίες δέκα ημέρες, ότι η τάση (παράσταση νίκης θα το έλεγαν οι δημοσκόποι) έχει πλήρως αναστραφεί καί το αποτέλεσμα των εκλογών είναι πλέον ανοιχτό !!

Ορισμένα από τα δεδομένα της ανάλυσης μου:
α. συναντώ απογοητευμένους ψηφοφόρους της ΝΔ αλλά όλο και λιγότεροι εκδηλώνουν την τάση να ψηφίσουν Καρατζαφέρη ή Παπανδρέου, οι περισσότεροι έχουν κάνει επιλογές ανάμεσα στους νέους (σε ηλικία ή πολιτική διαδρομή) υποψηφίους και προσπαθούν να τους συναντήσουν και να τους δεσμεύσουν στο ότι θα κάνουν πράξη όλα αυτά που δνε πέτυχαν οι «εξοβελισμένοι» από τα ψηφοδέλτια και τη λαϊκή συνείδηση προηγούμενοι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχουν μειωθεί δραματικά οι διαρροές από ΝΔ προς ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ και ενισχύεται η συσπείρωση της ΝΔ.

β. ακούω με ενδιαφέρον τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να διαφοροποιούνται από την αγωνία του ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει και να έχουν ξεπεράσει (οι περισσότεροι) τα σύνδρομα της άκρατης υποστήριξης τρομοκρατών και μπαχαλάκηδων, κάτι που προσθέτει στην εκτίμηση από το εκλογικό σώμα και θα τους φέρει σίγουρα ψήφους.

γ. παρακολουθώ προσεκτικά την προεκλογική διαδρομή του ΚΚΕ, μια διαδρομή χτισμένη πάνω στο concept της αέναης επανάληψης του ίδιου ξύλινου λόγου από την ηγετική ομάδα, λόγου που απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα του ελληνικού λαού που έχει πολλάκις μετρηθεί και αποτυπωθεί σε εκλογικό αποτέλεσμα (σαφώς αμυντική τακτική διατήρησης της εκλογικής βάσης). Έτσι συνάγω το συμπέρασμα ότι το ΚΚΕ θα κυμανθεί στο 8%, ποσοστό «πυρήνα» των αμετανόητων κομμουνιστών ιστορικά εν Ελλάδι την τελευταία εικοσαετία.

δ. παρακολουθώ προσεκτικά και την προεκλογικές εκστρατεία Καρατζαφέρη, γιατί Καρατζαφέρης = ΛΑΟΣ, οι υπόλοιποι είναι απλά εξαπτέρυγα. Και αυτός στοχεύει σε συγκεκριμένο και ήδη μετρημένο τμήμα του ελληνικού λαού, άρα εικάζω ότι θα καταφέρει να συγκεντρώσει ένα ποσοστό κάτω του 5%, ποσοστό άθροισμα των πάσης φύσεων ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και εθνικιστικών στοιχείων που τόσα χρόνια είτε κατέγραφαν δυνάμεις μέσα από μικρά «ακροδεξιά γκρουπούσκουλα» είτε τοποθετούντο ψηφολογικά σε κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα. Από κει και πέρα, «ότι πάρωμεν καλόν είναι...»

ε. για τους οικολόγους δεν μπορώ να πω πολλά, δεν έχω ακούσει και πολλά. Μάλλον θα τα καταφέρουν, υπάρχει ένα κομμάτι ψηφοφόρων, κυρίως νέων, που θα τους ψηφίσουν, μάλιστα σε κάποια φιλική παρέα άκουσα και το σχετικό σλογκανάκι «καλύτερα βουλευτή Χρυσόγελο παρά βουλευτή περίγελο...»

Θα αναρωτηθείτε για τους αναποφάσιστους, παραδοσιακά μια εβδομάδα πριν τις εκλογές μειώνεται το ποσοστό τους, επίσης (κρίνοντας από τα νούμερα 2000, 2004 και 2007) εξομαλύνεται η τάση τους. Αν δεχθούμε λοιπόν αυτό και δούμε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις να δίνουν αναλογία των αναποφάσιστων 2 προς 1 μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μπορούμε να εικάσουμε ότι σήμερα η αναλογία αυτή είναι 1 προς 1, δηλαδή ότι οι αναποφάσιστοι είναι μοιρασμένοι και η τάση είναι σαφώς ευνοϊκή για την ΝΔ...

Αυτή είναι λοιπόν η ΑΙΣΘΗΣΗ μου και σας την μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη: ότι προηγείται το ΠΑΣΟΚ αλλά η διαφορά από το 6-8% της προηγούμενης Παρασκευής έχει πέσει στο 4% και βαίνει μειούμενη !! Σίγουρα, μια αίσθηση που δεν βασίζεται σε νούμερα είναι επισφαλής, οι αναποφάσιστοι είναι σαν την κινούμενη άμμο, αν δεν προσέξεις βουλιάζεις και δεν ξαναβγαίνεις. Το σίγουρο όμως είναι ότι η τάση έχει αναστραφεί !! Οι αναλογίες έχουν αλλάξει !!

Δε χρειάζεται να με πιστέψετε, απλά δείτε τη στροφή της προεκλογικής τακτικής του ΠΑΣΟΚ: δεν τους βγαίνει με την οικονομία καθώς το πρόγραμμα τους είτε έχει υλοποιηθεί από την ΝΔ είτε είναι τόσο φλου που δεν θα υλοποιηθεί ποτέ ούτε από τους ίδιους και προσπαθούν να μεταφέρουν το παιχνίδι σε επίπεδο θεσμών και κοινωνίας, ενώ η σιγουριά της αυτοδυναμίας έχει αντικατασταθεί με τις αγωνιώδεις επικλήσεις του Γ.Α.Π. «να μη χαθεί ούτε ψήφος».

Με λίγα λόγια, το αποτέλεσμα των εκλογών, ειδικά το παιγνίδι της αυτοδυναμίας, είναι εντελώς ανοιχτό, αυτή είναι η ΑΙΣΘΗΣΗ ΜΟΥ !! Παρακολουθώντας (και έχοντας κάνει) εκλογές από το 1989, μπορώ να πω ότι η αγωνία θα κορυφώνεται όσο πλησιάζουμε στην ημέρα των εκλογών, πολλά αποτελέσματα θα κριθούν οριακά, σε λίγες ψήφους, ακόμα και πριν κλείσουν οι κάλπες...
υ.γ. να επαναλάβω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι μεταφέρω την εκτίμηση μου από την εμπειρία που απέκτησα ως στέλεχος της ομάδας επικοινωνίας της επιτροπής εκλογών της ΝΔ το 1989 και παρακολουθώντας και αναλύοντας τα αποτελέσματα και τις διαμορφούμενες τάσεις έκτοτε. Είναι αυτονόητο ότι τίποτα απο τα παραπάνω δέν προέρχεται απο κάποιου είδους πληροφόρηση από στοιχεία δημοσκοπήσεων, δεν έχω και δεν θα μπορούσα να έχω πρόσβαση σέ τέτοιου είδους πληροφορίες, όλα τα παραπάνω προκύπτουν από μελέτη των δημοσιευθεισών δημοσκοπήσεων και την προσωπική μου αίσθηση επί του προεκλογικού κλίματος μέσα από συζητήσεις με εκλεκτούς φίλους και συνομιλητές από διάφορες γεωγραφικές, κοινωνικές και οικονομικές ομάδες, αίσθηση που όπως γνωρίζετε δεν είναι πολιτικά ουδέτερη....

27.9.09

Mε λένε Γιώργο... (θα μπορούσε να με λέγανε και Μπένυ...)



Γιώργος - Αποστόλης = 3-0 χωρίς αγώνα !!!

Καρατζαφρένεια - Ελληνοφρένεια = δεν υπάρχει, ο αγώνας δε γίνεται, οι ομάδες ανήκουν σε διαφορετικές κατηγορίες...

Ένα είναι σίγουρο, ο «πρόεδρος» βγάζει γέλιο... Πολύ γέλιο... Αυθόρμητο γέλιο... Όπως κάποια άλλη γραφική φιγούρα που έβλεπα στην τηλεόραση στα νεανικά μου χρόνια... Δείτε και συγκρίνετε...



Κάνω μια σκέψη... Κακιά σκέψη... Δείτε το βίντεο παρακάτω όσο θα ψάχνω να βρω το άλλο με Καρατζαφέρη, Κοραντή δίπλα του και την κυριούλα να τους καντάρει...

ψηφαλάκι, ψηφαλάκι...

Δίνει τα ρέστα του για να γίνει πρωθυπουργός ο Γ.Α.Π. !! Έναν έναν προσεγγίζει τους ψηφοφόρους, ειδικά αυτούς που δεν ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές, διατεθειμένος να ακούσει τον προβληματισμό τους και να ανταποκριθεί...

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μάγια, όχι η μέλισσα βρε ανεκδιήγητοι η Τσόκλη... Το κορίτσι ούτε καν είχε ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, θα γύριζε φαίνεται ντοκυμαντέρ στην προηγμένη Μποτσουάνα ή στο Μπουτάν...

Έ, το είπε στη φίλη της, αυτή το είπε στον Γιώργο, αυτός το σκέφτηκε, είπε να καλέσουν τον άλλο Γιώργο, τον μεγάλο, τον αρχηγό να γνωριστούν, για να μην καρφωθούν οργάνωσαν μια δυο εκθέσεις, πήγε ο αρχηγός, μίλησε με την καλλιτέχνιδα, έγινε το κονέ, του υποσχέθηκε ότι θα έρθει να ψηφίσει...

Ε, για να το σιγουρέψει ο Γιωργάκης, την έβαλε και στο ψηφοδέλτιο... Ψηφαλάκι, ψηφαλάκι τα μαζεύει το παληκάρι, να γίνει πρωθυπουργός να χαρεί και η μαμά, να 'χει καλά στερνά...

σημείωση ακροτελεύτια: το γεγονός ότι και τότε που δεν ψήφισε και τώρα που θα ψηφίσει είναι ο ίδιος αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ δε μας προβληματίζει γιατί από τότε ως τώρα ο πρόεδρος άλλαξε δίκην χαμαιλέοντα και σε κάθε περίπτωση η Μάγια (όχι η μέλισσα είπαμε, η Τσόκλη) άλλαξε αυτή !! Είδε και τον τσακωμό για το ασφαλιστικό, είδε και την κρίση, αποφάσισε να σιγουρέψει τη σύνταξη της... Και αποδέχθηκε απλόχερα τη θέση...

μικρές επαγγελματικές αλήθειες...



Την επόμενη φορά που θα δείτε την γραμματέα σας να φοράει αυτό το μπλουζάκι, φροντίστε να μην είναι στο γραφείο η γυναίκα σας !!!

ω καιροί, ω ήθη...

Δύο χρόνια πριν, το 2007, ο εκδότης-διευθυντής του Βήματος «παραιτούσε» με περισσή σπουδή τον Γ. Παπανδρέου από πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ...

Σήμερα, τον Σεπτέμβριο του 2009, «αλλάζει ρόλους» με τον Γιώργο Παπανδρέου και του παραχωρεί το κάστρο του, το editorial της εφημερίδας...

Και, όχι, δεν είναι σκληρός μαχητής ο Γιώργος, ούτε αποφάσισε ο Ψυχάρης να εξιλεωθεί... Ρώτησα έναν παλιό φίλο σχετικά και μου απάντησε «σιβυλικά»: «είναι πολλά τα λεφτά Άρη, είναι πολλά τα λεφτά...».

οι φριχτοί μικρομεσαίοι...

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: ...Σας ρωτώ ευθέως, θα αυξηθούν οι φόροι;

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ: Σας απαντώ εξίσου ευθέως: Για τη μεσαία τάξη και τα φτωχότερα στρώματα, όχι! ...Εμείς θα φτιάξουμε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα λειτουργήσει ως εργαλείο αναδιανομής του πλούτου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ποιο είναι το ποσόν, το όριο του εισοδήματος με το οποίο κατατάσσετε κάποιον στην κατηγορία του μικρού, της μεσαίας τάξης, των ανώτερων οικονομικά στρωμάτων και ανάλογα θα φορολογηθεί;

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ: Ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Δεν υπάρχει επιστημονικός ορισμός της μεσαίας τάξης. Εξαρτάται από πλήθος δεδομένων, το εισόδημα, την οικογενειακή κατάσταση, τις αποταμιεύσεις, την ακίνητη περιουσία.
Οι πολίτες καταλαβαίνουν ποιους εννοώ με απλά κριτήρια κοινής λογικής.


Για την ιστορία, ο πολιτικός αρχηγός είναι ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου (κατά ...κόσμον Γ.Α.Π.) και ο δημοσιογράφος ο Νίκος Φελέκης (κατά ...Επενδυτήν felnikos).

Κατά τα λοιπά οι πολίτες είμαστε εμείς και οι «ποιούς εννοώ» οι ...φίλοι του μπαμπά (και οι απόγονοι τους) όπως πολύ γλαφυρά τους αποτύπωσε ο Σαββόπουλος στο «μην περιμένετε αστειάκια» («Λοιπόν ας έρθουν του Κουτσόγιωργα οι δασύτριχοι πολίτες / και οι γνωστοί ιθαγενείς της «Αυριανής» οι τρωγλοδύτες / καλώς να έρθουν και οι φριχτοί μικρομεσαίοι να ξεσαλώσουν / χωρίς αυτούς τα μαγαζιά ούτε το φως δεν θα πληρώσουν / Αξίζει αλήθεια να δεχτείς το σκυλολόι αυτού του Άδη / μόνο για να συναντηθείς με τους δικούς σου για ένα βράδυ...») και ακόμα παραστατικότερα απεικόνισε ο Νίκος Πορτοκάλογλου στο «Βαλκανιζατέρ»:
Με τούτο το σαράβαλο, με δανεική βενζίνα
ένας καρνάβαλος, η τέλεια κομπίνα
Ταπί και ψύχραιμοι γυρίζουμε στο σπίτι
πάλι τους έξυπνους τους πιάσαν απ' τη μύτη

Βαλκανιζατέρ με καμένο μοτέρ, τι με νοιάζει με τέτοια λιακάδα
Βαλκανιζατέρ χωρίς αμορτισέρ Ευρώπη, Βαλκάνια, Ελλάδα

Είμαστε πρώτοι και τελευταίοι, είμαστε αθώοι, απατεώνες και γενναίοι
Είμαστε πρώτοι και τελευταίοι, αριστοκράτες και φριχτοί μικρομεσαίοι
ακροβάτες και λαθραίοι, προδότες, Σουλιώτες κι αδέσποτοι κι ωραίοι

Δεν είναι η δόξα δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά

Τα κομματόσκυλα...



Τα κομματόσκυλα είναι μια πολύ συνηθισμένη ράτσα στην Ελλάδα. Ειδικά τα κομματόσκυλα που μυρίζονται εξουσία. Ακόμα ειδικότερα τα κομματόσκυλα που είχαν το κόκκαλο (και το δικό τους και των άλλων...) στο στόμα, χωρίς να κοπιάσουν, τριάντα χρόνια τώρα και από τότε που τους το πήραν δε σταμάτησαν να γαυγίζουν κακόηχα για να το ξαναπάρουν...

Τα κομματόσκυλα έχουν εγκέφαλο αλλά αδυνατούν να τον λειτουργήσουν. Μόνο το στόμα λειτουργούν, για να τρώνε αχόρταγα και για να γαυγίζουν άναρθρα τα τσιτάτα που κάποιοι «αποθήκευσαν» στο μυαλό τους. Ως εκ τούτου δεν συνιστώνται για το σπίτι, τα γαβγισματά τους μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Τα κομματόσκυλα, ορισμένες ράτσες, είναι εν γένει ακούραστα, θυμηθείτε αυτή τη ράτσα που άρχισε να γαυγίζει και να ζητάει «εδώ και τώρα εκλογές» λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές. Έχουν μάθει να τρέφονται από τα δημόσια ...κόκκαλα και να παρασιτοβιούν στις δημόσιες αυλές. Επίσης, αναπτύσσουν εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ τους, τα πράσινα ας πούμε διαλέγουν πάντα τις αποχρώσεις του κόκκινου.

Αυτή την εβδομάδα τα κομματόσκυλα θα οργιάσουν, είναι ο καιρός τους βλέπετε, η επόμενη Κυριακή 4 Οκτώβρη είναι η μεγάλη τους μέρα. Αν βρεθείτε κοντά σε ένα τέτοιο κομματόσκυλο μη φοβηθείτε με το πρώτο γαύγισμα, χαμογελάστε και κουνήστε με κατανόηση το κεφάλι σας. Άμα θέλετε να το απασχολήσετε και να σας αφήσει ήσυχους, αφήστε το κοντά σε ένα άλλο κομματόσκυλο, θα αρχίσουν να μυρίζονται και να τσακώνονται και έτσι θα είστε και πάλι ελεύθεροι!

Δείξτε προσοχή στις οδηγίες, μείνετε ψύχραιμοι και όλα θα πάνε καλά... από Δευτέρα 5 Οκτώβρη εύχομαι και ελπίζω να τα μαζέψει ο μπόγιας...

royalties: η εικονογράφηση προέρχεται από το blog tragikos.blogspot.com

26.9.09

Είκοσι χρόνια πριν... [εις μνήμη Παύλου Μπακογιάννη και όλων των δολοφονηθέντων από τρομοκράτες]

Είκοσι χρόνια πριν... 26 Σεπτεμβρίου 1989...Σαν σήμερα οι σφαίρες της 17 Νοέμβρη αφαίρεσαν τη ζωή από τον Παύλο Μπακογιάννη και από την Ελλάδα έναν έντιμο άνθρωπο της πολιτικής.

Ήταν το πρωινό της Τρίτης 26 Σεπτεμβρίου 1989... Στις 7.58 το πρωί, τρεις ένοπλοι πυροβόλησαν με δύο 45άρια πιστόλια και τραυμάτισαν θανάσιμα τον Παύλο Μπακογιάννη, βουλευτή Ευρυτανίας της ΝΔ και γαμπρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Ο βουλευτής μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη», έγραφε η 12σέλιδη προκήρυξη με τίτλο «Αρχισε η κάθαρση» και ημερομηνία 18.9.1989 που εστάλη στην «Ελευθεροτυπία» στις 9 Οκτωβρίου 1989.

Χρόνια αργότερα, θα ακούσουμε τη συνέχεια, στην ομολογία του Βασίλη Τζωρτζάτου, ο οποίος είπε στην προανακριτική του κατάθεση ότι πήρε μέρος στη λήψη απόφασης της δολοφονίας. Βάσει της κατάθεσής του, με τη δολοφονία εμπλέκονται ακόμη οι Αλέκος Γιωτόπουλος, Δημήτρης Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός και Ηρακλής Κωστάρης: «… Σε συνάντηση που είχαμε στα μέσα Αυγούστου 1989 εγώ, ο “Λάμπρος” (σ.σ.: Γιωτόπουλος), ο “Λουκάς” (σ.σ.: Κουφοντίνας) και ο “Μιχάλης” (σ.σ.: Σ. Ξηρός) με πρόταση του “Λουκά” και του “Λάμπρου” αποφασίσαμε την εκτέλεση του βουλευτή Μπακογιάννη. [...] Την εκτέλεση έκαναν ο “Λουκάς”, ο “Μιχάλης” και ο “Χάρης” (σ.σ.: Κωστάρης), χωρίς να ξέρω ποιος πυροβόλησε. Μετά την εκτέλεση και οι τρεις ήρθαν πεζή στο αυτοκίνητο όπου ήμουν εγώ». Στη δική του κατάθεση ο Χριστόδουλος Ξηρός τονίζει: «Στη δολοφονία του Μπακογιάννη εγώ δεν συμμετείχα, πλην όμως, απ’ όσα άκουσα στην οργάνωση, την ομάδα αποτελούσαν ο “Σταμάτης”, ο αδελφός μου ο Σάββας, ο “Λουκάς”, ο “Χάρης” και ο “Λάμπρος”».

Εκείνο το καλοκαίρι, του 1989, ήταν μια ιδιαιτέρως ρευστή περίοδος για την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Χρειάστηκαν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις για να αποκτήσει η ΝΔ αυτοδυναμία ένα χρόνο μετά, αν και είχε τη λαϊκή πλειοψηφία με το 45% των ψηφοφόρων. Ο Παύλος Μπακογιάννης στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 είχε εκλεγεί βουλευτής Ευρυτανίας.

Πολιτικός του διαλόγου και της συναίνεσης πρωταγωνίστησε στις συζητήσεις σύγκλησης μεταξύ της ΝΔ και του Συνασπισμού για να δοθεί στον τόπο κυβερνητική διέξοδος. Ο ίδιος ήταν από τους πρωταγωνιστές της κυβέρνησης της Ν. Δ. και του Συνασπισμού με πρωθυπουργό τον βουλευτή της Ν. Δ. , κ. Τζανή Τζαννετάκη. Διαμόρφωσε την πολιτική πλατφόρμα που επέτρεψε στα κόμματα να εγκαταλείψουν την πολιτική των διαχωριστικών γραμμών και της πολιτικής οξύτητας και έντασης. Το καλοκαίρι εκείνο ήταν ο εισηγητής εκ μέρους της Ν. Δ. του νομοσχεδίου για την απάλειψη των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου που αποτέλεσε τη σφραγίδα της πολιτικής της εθνικής συμφιλίωσης.

Ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε λίγο πριν ξεκινήσει η συζήτηση στη Βουλή για την παραπομπή των πολιτικών υπευθύνων για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Την ημέρα που δολοφονήθηκε εγκρίθηκε από την τότε ΕΟΚ η χρηματοδότηση του ειδικού προγράμματος που ο ίδιος είχε καταρτίσει για την ιδιαίτερη πατρίδα του - την Ευρυτανία...



Είκοσι χρόνια πριν, φέρελπις δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης στην εφημερίδα της ΟΝΝΕΔ Δημοκρατική Πρωτοπορία και συνεργάτης της Απογευματινής, πέρασα τρεις μέρες στην εφημερίδα για να κυκλοφορήσουν οι δύο παρακάτω εκδόσεις, η πρώτη (η ασπρόμαυρη) έκτακτη που μοιράστηκε στο συλλαλητήριο μνήμης που διοργανώθηκε (την επόμενη μέρα αν θυμάμαι καλά) στο Σύνταγμα, και η δεύτερη η τακτική που άλλαξε άρδην για να καλύψει το γεγονός και να βροντοφωνάξει «Στο κενό ο διχασμός».



Είκοσι χρόνια πριν, στυγνοί δολοφόνοι (δήθεν ιδεολόγοι) δολοφόνησαν τον Παύλο Μπακογιάννη... Σήμερα, καλοταϊσμένα πλούσια κ(α/ω)λόπαιδα (δήθεν ιδεολόγοι πάντα) συνεχίζουν το «θεάρεστο» έργο της Κουφοντινο-παρέας... Πυρήνες της κατσαρόλας... Επαναστάτ...ες των Εξ-αχρείων... Τελικά η αλητεία έχει πρόσωπο, μυαλό δεν έχει...

«Αλήθεια, πως αισθάνεται σήμερα ο Κουφοντίνας, ο Γιωτόπουλος και τα παπαδοπαίδια της «Αφοί Ξηρός και σία»;; Θα πάρω την “ Ε” της Δευτέρας που΄χει πάντα πλούσιο ρεπορτάζ από τον Κορυδαλλό!», έγραφε νωρίτερα ένας φίλος στο blog του.

«Να μια πολύ πολύ πολύ συντηρητική άποψη. Η αριστερή τρομοκρατία ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ στην ιδεολογία. Ασχέτως αν συμφωνεί κανείς ή όχι, προφανώς δεν πρόκειται για δολοφονίες του ποινικού. Λείπει το πιο βασικό χαρακτηριστικό, το κίνητρο», έγραφε ένας άλλος.

Σε κάθε περίπτωση κάθε πράξη κατά της ζωής και της περιουσίας χαρακτηρίζεται και είναι ποινικά κολάσιμη. Όσο για το κίνητρο δεν λείπει, απλά το κίνητρο δημιουργείται από λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου και τα άτομα αυτά, απλά, δεν έχουν εγκέφαλο... Εν γένει, δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτοί που σκότωσαν τον Μπακογιάννη ή αυτοί που βανδάλισαν την Αθήνα τον Δεκέμβριο ή αυτοί που πυροβόλησαν την κλούβα των ΜΑΤ ή οι άλλοι που πυρπόλησαν το λεωφορείο της αστυνομίας και κρατούσαν την πόρτα ώστε να καεί ζωντανός ο αστυνομικός ή οι άλλοι που βανδάλισαν και κατέστρεψαν προχθές τα γραφεία του περιοδικού ΡΕΣΑΛΤΟ ή αυτοί χθες το βράδυ που έκαψαν το λινκ του live.pasok.gr είναι ιδεολόγοι... Στυγνοί ανεγκέφαλοι ποινικοί εγκληματίες είναι !!

Υπάρχει πάντα ο αντίλογος ότι «είναι πολιτικός όρος η αριστερή τρομοκρατία με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε σχέση με τη δεξιά (π.χ. η αριστερή προσωπική, η δεξιά μαζική)» και ότι «η 17Ν ήταν τρομοκρατική οργάνωση και όχι συμμορία δολοφόνων», ως προς την πολιτικότητα όμως του όρου «αριστερή τρομοκρατία» θα διαφωνήσω: υπάρχει μία και μόνη τρομοκρατία, αυτή των άκρων, και το «χρώμα» της είναι το μαύρο. Εξάλλου, τοποθετώντας την πολιτική αντί ευθείας σε κύκλο βλέπουμε ότι τα άκρα (το αριστερό και το δεξιό) συμπίπτουν.

Κατά τη γνώμη μου, η τρομοκρατική οργάνωση 17Ν δεν είναι ΜΟΝΟ συμμορία δολοφόνων, γιατί δεν έκανε μόνο δολοφονίες (εγκλήματα κατά της ζωής...) έκαναν και άλλες αξιόποινες πράξεις (εγκλήματα κατά της περιουσίας...). Πως μπορώ να αναγνωρίσω ιδεολογικά ελαφρυντικά σε ανθρώπους που βουτάνε ένα περίστροφο, μια βόμβα ή ένα μπαζούκα και διαλύουν τη ζωή των άλλων;; Sorry αλλά κωλύομαι !! Και αυτή η απέχθεια μου δεν έχει χροιά. Απεχθάνομαι και τον ιδεολογικά αριστερό και τον ιδεολογικά δεξιό που προσφεύγει στην τρομοκρατία ως μέσο έκφρασης !! Για μένα είναι το ίδιο εγκληματίες...

Ο Θάνος Αξαρλιάν ή τόσοι άλλοι που έπεσαν θύματα της ανωμαλίας των τρομοκρατών τι έφταιγαν...? Βέβαια, άκουσα και το άλλο, ότι ο Αξαρλιάν ήταν άτυχος, οι υπόλοιποι ήταν στόχοι με συμβολική σημασία, δεν υπήρχε κάτι προσωπικό εναντίον τους. Ως προς τον συμβολισμό στόχων, αυτό είναι το κύριο ιδεολογικό ελαφρυντικό που δεν δέχομαι !! Ο Μπακογιάννης ήταν το ίδιο αθώος με τον Αλέκο Παναγούλη, τον Θάνο Αξαρλιάν, τον αστυνομικό που δολοφονήθηκε στα Εξάρχεια και με όλα τα άλλα θύματα της τυφλής τρομοκρατικής βίας !!

Και βέβαια, όπως εξήγησα σε σημερινή συζήτηση μου με φίλους στο facebook δικαιολογώ την αγανάκτηση και οργή για το τρομοκρατικό πλήγμα, συμφωνώ απόλυτα με την πρόθεση να συλληφθούν και να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι, διαφωνώ όμως και δεν δικαιολογώ την αντι-βία, την κρατική τρομοκρατία... υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί που δεν προσφέρουν άλλοθι και ελαφρυντικά σε δολοφόνους για τις πράξεις τους...

Και, τέλος, για να μην παρεξηγηθώ, όλες οι απόψεις που εκφράζω εδώ είναι προσωπικές και προκύπτουν από τις γνώσεις, τις εμπειρίες, τις παραστάσεις και τα βιώματα που έχω, και καμία επιστημονική χροιά δεν προσπαθώ να δώσω...

Είκοσι χρόνια μετά... Όχι δε θα λυπηθούμε κανέναν τρομοκράτη, όχι δεν έχουν ελαφρυντικά !!

Προσευχή...


«Θεούλη μου, σε παρακαλώ, στείλε ρούχα σε εκείνες τις φτωχές κυρίες που είναι στον υπολογιστή του μπαμπά... Αμήν»

Ο Σαββόπουλος έβλεπε μακρυά...



«Ο πολιτευτής» του Διονύση Σαββόπουλου, από το άλμπουμ «Ρεζέρβα» (1979)

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα,
τα είπε χθες το βράδυ μια ψυχή
κι ένας φαλάκρας, απ' έξω και από μέσα χαμογελούσε,
ναι, γιατί να σκοτιστεί.

Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία
και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία?
τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.

Στη φοιτητριούλα που σ' έχει ερωτευτεί
θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή.
Τζάμπα χαραμίζει θα πάω να της πω
το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό.

Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ' όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου.
άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ' το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.

Οι περισσότεροι νόμισαν ότι το τραγούδι το απηύθυνε στον Λεωνίδα Κύρκο (παρεμπιπτόντως περαστικά του...), αν όμως είναι ένα τραγούδι που μπορεί να αποτελέσει τον ύμνο του ΠΑΣΟΚ ΓΑΠ 2009 είναι αυτό...

Ίσως γι 'αυτό ο πολιτευτής-αρχηγός και τα κομματόσκυλα του κυκλόφορησαν το όνομα του ως υποψηφίου για το επικρατείας, έτσι κι αλλιώς σε αυτό το ψηφοδέλτιο ο πολιτευτής-αρχηγός έβαλε φίλους, γνωστούς και άλλους που είναι fan (στο facebook;;;)

Ένα βήμα μπρος, πολλά βήματα πίσω [Καθημερινή 19.09.2009]


Ενα βήμα μπρος, πολλά βήματα πίσω, μια ανάλυση του δημοσιογράφου Μπαμπη Παπαδημητριου που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή του Σαββάτου 19.09.2009. Η εικονογράφηση δική μου...
Κάποιος πρέπει να κάνει τα βήματα προόδου που άλλοι δεν τόλμησαν. Παράδειγμα, το εύρος και η διαχείριση του δημόσιου τομέα. Ο Κώστας Καραμανλής δεν πέτυχε να αναδείξει ένα πλαίσιο ανεξάρτητης και υπεύθυνης διαχείρισης. Ανέχθηκε το καθεστώς «συμμετοχής» στα διοικητικά συμβούλια συνδικάτων και «εκπροσώπων», ένα από τα πιο «σοβιετικά» χαρακτηριστικά της δημοκρατίας μας. Συντήρησε την ανάμειξη πολιτικών στα συστήματα λειτουργίας, προμηθειών και προσλήψεων με το σύστημα των εποπτευομένων από τα υπουργεία δημοσίων οργανισμών. Όταν μάλιστα τα ίδια τα συνδικάτα καταρρακώνουν την «κοινωνική συμμετοχή» με την παρεμπόδιση λειτουργίας των διοικητικών συμβουλίων στα οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι εργαζομένων! Τα πρωτοκλασάτα στελέχη του γραφειοκρατικού-κομματικού συνδικαλισμού επιδιώκουν -και κατά κανόνα πετυχαίνουν- να «διορίζουν» τον διευθυντή προσωπικού, να εξετάζουν οι διοικήσεις τούς εκλεκτούς τους κατά προτεραιότητα. Οι ίδιοι οι πολιτικοί συνομολογούν ότι καλύτερα να έχεις γνωστό ένα συνδικαλιστή, όταν θέλεις «να κάνεις τη δουλειά σου», παρά έναν πολιτικό.

Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να έχει την ευκαιρία να κάνει το μεγάλο βήμα. Να αποκαταστήσει μια από τις πιο σημαντικές παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατίας, την υποχρεωτική εταιρική ενδοσυνεννόηση σε όλα τα ζητήματα που αφορούν εργασιακές σχέσεις και στρατηγική των εταιρειών και των ομίλων τους. Τρεις φορές μέσα σε τρεις μέρες, με διαφορετικούς τρόπους, ο κ. Παπανδρέου προειδοποίησε επίδοξους, νεόκοπους και παλιομοδίτες πρασινοφρουρούς να συγκρατήσουν τις ορμές τους. Δεν αρκεί! Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, τα χρόνια της αντιπολίτευσης, είχε την ευκαιρία να διαμορφώσει γνώμη, να καταγράψει μαρτυρίες και να πληροφορηθεί γεγονότα που περιγράφουν το σύστημα που άφηνε ατιμώρητη τη διαφθορά, την αυθαιρεσία και τον νεποτισμό. Θα κριθεί άμεσα και χωρίς περιστροφές από την ικανότητά του να κρατήσει μακριά όλους αυτούς τους αιμοδιψείς. Ας επενδύσει στην εμπέδωση καλύτερης εταιρικής διακυβέρνησης σε όλη την οικονομία, σε όλες τις επιχειρήσεις, περιορίζοντας τα προνόμια του δημόσιου τομέα σε βάρος του ιδιωτικού.

Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις εμφανίστηκε σαν να δίνει εξετάσεις στους κύκλους που ανέφερα προηγουμένως. Το κράτος δεν έχει κανένα στρατηγικό ή άλλο «εθνικό» συμφέρον για να επανέλθει σε παλαιές συμμετοχές ελέγχου στον ΟΤΕ, στα Πετρέλαια, στο Λιμάνι του Πειραιά, στις Τράπεζες ή στην Ολυμπιακή (!). Για τον Παπανδρέου θα ήταν στρατηγικό λάθος για τον ίδιο και μοιραίο για τον τόπο να επαναφέρει το κόμμα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ακυρώνοντας τα ελάχιστα (όσο και σημαντικά) βήματα του Καραμανλή.

Το κράτος οφείλει να προσδιορίζει το πλαίσιο λειτουργίας με τους περιορισμούς που επιθυμεί η κοινωνία και να ελέγχει την τήρηση των νόμων. Η κυβέρνηση έχει ατελείωτα και δυσεπίλυτα προβλήματα με τους ασφαλιστικούς φορείς. Το κράτος διαθέτει πολλαπλές ανεξάρτητες αρχές, η λειτουργία των οποίων χρειάζεται ουσιαστική βελτίωση (Επιτροπές Κεφαλαιαγοράς, Ανταγωνισμού, Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, Ρυθμιστικής Ενέργειας κ.λπ.). Ας ενισχύσουμε τη δύναμη του Κοινοβουλίου, ας βοηθήσει η Δικαιοσύνη τις παρεμβάσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, ας εκσυγχρονιστούμε λίγο περισσότερο. Ας σκεφτούμε επιτέλους γιατί η χώρα χάνει συνεχώς έδαφος στον διεθνή στίβο ανταγωνιστικότητας.

25.9.09

Προσοχή !! Ακολουθεί πολιτική ερώτηση... ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων...



Πρέπει πάση Θεού, να... να... να βοηθήσουμε να αποκατασταθεί τον... το... το παιντί, τόσο κόπο έκανε και τα λοιπά... με συγχωρείτε δεν... πρέπει πολύ απλά... δεν... δεν είναι ερώτηση αυτό...

Προσοχή !! Ακολουθεί πολιτικό ανέκδοτο !!


Βρίσκεται ένας τύπος µε το αυτοκίνητό του οδηγώντας στην Εθνική οδό. Στην πορεία του ξαφνικά µένει από µηχανική ßλάßη. Σκέπτεται ότι δεν έχει οδική ßοήθεια και αποφασίζει να κάνει ωτοστόπ να πάει σε κοντινή πόλη για ανεύρεση συνεργείου κλπ.

Σταµατάει ένα φορτηγό εξηγεί στον οδηγό την πορεία του και ο οδηγός προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη. Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις ο οδηγός τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός µε καµάρι του απαντά Ν.Δ., φρενάρει απότοµα ο οδηγός το φορτηγό και του λέει: «κατέßα γρήγορα από το αυτοκίνητό µου ρε µαλάκα!!!»

Απορηµένος ο κακοµοίρης τι να κάνει κατεßαίνει και ξανά πάλι ωτοστόπ. Σταµατάει ένα αυτοκίνητο εξηγεί στον οδηγό την πορεία του και ο οδηγός προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη.
Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις ο οδηγός τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός µε καµάρι του απαντά φρενάρει απότοµα ο οδηγός το αυτοκίνητο και του λέει: «κατέßα γρήγορα από το αυτοκίνητό µου ρε ηλίθιε!!!»

Απορηµένος ο κακοµοίρης τι να κάνει κατεßαίνει και ξανά πάλι ωτοστόπ. Σταµατάει ένα αυτοκίνητο µε µια πολύ ωραία γυναίκα, της εξηγεί την πορεία του και αυτή προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη. Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις η γυναίκα τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός σκέπτεται και της απαντά ΠΑΣΟΚ, µπράßο του απαντά αυτή χαρούµενη και εγώ ΠΑΣΟΚ ψηφίζω και συνεχίζουν την συζήτηση και την πορεία τους χαρούµενοι.

Μετά από πολλές συζητήσεις και χαριεντίσµατα σταµατούν σε ένα ξενοδοχείο για τα περαιτέρω, µπαίνουν σε ένα δωµάτιο, φιλάκια, αγκαλιές κλπ. Σε κάποια στιγµή της ερωτικής πράξης λέει η γυναίκα στον τύπο: ξέρεις εµένα όταν κάνω έρωτα µου αρέσει να µε χτυπούν. Τι να κάνει ο τύπος µέσα σε όλα αρχίζει να την χτυπά.

Απέναντι από το κρεßάτι ήταν ένας καθρέφτης. Οπότε λίγα λεπτά αργότερα, κοιτάζει ο τύπος στον καθρέφτη, βλέπει τα γενόµενα, σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει: Ε ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΕΓΙΝΑ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΚΑΙ ΔΕΡΝΩ ΚΙΟΛΑΣ!!!

Ο ευρών το κενόν, λαμβάνει δώρον λαμπρόν...



...«κανείς δε θα τοποθετηθεί στη θέση που κατείχε και πριν - όλοι θα κριθούν εκ του μηδενός»...

Βρυξελλιστί, ότι φάγατε, φάγατε, εκεί που φάγατε !! Σας καταλάβανε εκεί, θα σας βάλουμε παραδίπλα, εκεί που δε σας έχουν πάρει πρέφα ακόμα !!

Και μη σας ανησυχεί, «ο ευρών το κενόν, λαμβάνει δώρον λαμπρόν», π.χ. ασυλίαν (ευρω)βουλευτού...

Οι φελλοί επιπλέουν...



Παρακολουθούσα (καλύτερα άκουγα, δουλεύοντας παράλληλα) το βραδινό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1. Κάποια στιγμή, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, ο γνωστός και ιταμός κ. Παπακωνσταντίνου, ξιφουλκεί λάβρος κατά της κυβέρνησης για το πρόγραμμα των εκπαιδευομένων άνεργων μέσω των stage.

Ρωτά λοιπόν ο Ευαγγελάτος: «Καλά όλα αυτά, αλλά εσείς τι θα κάνετε με όλους αυτούς τους ανέργους;». Ο Παπακωνσταντίνου κομπιάζει και με το αφοπλιστικό ύφος του μονίμου κατοίκου Βρυξελλών απαντά: «Θα δούμε!!!». Στη συνέχεια προχωρεί και εξηγεί με «ατράνταχτα επιχειρήματα» γιατί ο κόσμος πρέπει να δώσει αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ...

Κι εγώ που νόμιζα ότι ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε... Όχι !! Οι φελλοί επιπλέουν...

Που είναι ο Βάγκνερ, που είν' ο Πουτσίνι;;;



...όχι, ο Σ(φ)ΥΡΙΖΑ (αδιάφορα) ξέρουμε που είναι !!

Βαλτετσίου είναι, που έχουνε και μεγάλη σάλα να χωράνε όλες οι συνιστώσες, έχουνε θέματα να συζητήσουν, ποιοι δικηγόροι θα αναλάβουν τους αγωνιστές, ποια θα είναι η υπερασπιστική γραμμή, σε ποιο καφέ της Κοραή θα κάτσουν οι αγανακτισμένοι από την παρουσία της αστυνομίας πολίτες, πότε θα βγούν οι κοινοβουλευτικοί από το πατάρι του Ιανού, πότε θα κάνει βάρδια ο Στράτα-Στρατούλης, ποιο στέκι της αντίδρασης θα κάψουν πρώτο οι λαϊκές δυνάμεις των Εξ...αχρείων και άλλα σοβαρά...

Υπομονή !! Ως τις εκλογές θα έχουν τοποθετηθεί όλοι, ίσως να έχουν βγάλει και απόφαση. Εξάλλου το κόλπο είναι να προλάβουν την Πέμπτη 8 Οχτώβρη που έχει ρεπό το κέντρο από συγκεντρώσεις...

Ολέ ο ταύρος !



Εύπορη, μοναχική κυρία δημοσιεύει αγγελία αναζητώντας σύντροφο: «Κυρία σεβαστής ηλικίας με αμύθητα πλούτη (κινητά, ακίνητα, καταθέσεις κτλ) ζητά κύριο να τη συντροφεύσει στο υπόλοιπο της ζωής της ο οποίος θα τηρεί τρείς προϋποθέσεις: α. δεν θα την εγκαταλήψει ποτέ ! β. δεν θα την χτυπήσει ποτέ ! γ. στο κρεβάτι ... θα είναι ταύρος !!!»

Η αγγελία δημοσιεύεται, η κυρία περιμένει μια βδομάδα, ένα μήνα ώσπου μια μέρα χτυπά το κουδούνι της πόρτας. Η κυρία ακούει το κουδούνι και πάει να ανοίξει. Έκπληκτη αντικρίζει ένα κύριο σε αναπηρικό καρότσι, χωρίς χέρια και πόδια. «Γειά σας !», λέει ο κύριος, «Ήρθα για την αγγελία !»

Η κυρία μένει έκπληκτη αλλά προσπαθεί να φανεί ψύχραιμη. «Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά υπήρχαν κάποιες προϋποθέσεις !»

«Το γνωρίζω !»

«Ναι, αλλά χωρίς να θέλω να σας προσβάλω, δεν έχετε πόδια !»

«Άρα δεν πρόκειται να φύγω ποτέ μακρυά σας !»

«Ε, ναι... ίσως έχετε δίκιο αλλά και πάλι χωρίς να θέλω να σας στεναχωρήσω, εσείς δεν έχετε και χέρια... !»

«Άρα, δεν πρόκειται ποτέ να σας χτυπήσω !»

«Ίσως έχετε και πάλι δίκιο αλλά δεν ξέρω αν προσέξατε πως υπάρχει και τρίτη προϋπόθεση...»

«Και πως νομίζετε πως χτύπησα το κουδούνι ;!;!;!;»

Προσοχή !! Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...



...φανταστείτε τώρα το πράσινο ανθρωπάκι να χοροπηδάει και να τραγουδάει:

«Θα λέω ότι θες / θα κάνω ο,τι πεις / αρκεί στις εκλογές / να είμαι νικητής...
Θα κοιμηθώ νωρίς, / θα είμαι συνετός, / αρκεί πάση Θεού / να βγω πρωθυπουργος
...
Θα'μαι καλό παιδί, / άριστος
μαθητής, / αρκεί αντιπολίτευση / να είναι ο Κωστής...»



ε, άμα δεν είχε και μερικά ασήμαντα και μικρά αρνητικά στοιχεία, π.χ. ότι επέλεξε να χαϊδέψει αυτιά και δεν είπε τίποτα το δυσάρεστο, ότι απάντησε γενικά στα θέματα που απασχολούν τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και δεν εξήγησε πως θα πιάσει φοροδιαφυγή και σπατάλη και ότι έδωσε την εντύπωση ότι κάποιες ερωτήσεις δεν ήθελε να τις απαντήσει, καλά τα πήγε... τουλάχιστον, κράτησε το μηδέν στην έδρα του αντιπάλου...

Είπαμε, πάμε πάλι...

«Θα λέω ότι θες / θα κάνω ο,τι πεις / αρκεί στις εκλογές / να είμαι νικητής...
Θα κοιμηθώ νωρίς, / θα είμαι συνετός, / αρκεί πάση Θεού / να βγω πρωθυπουργος
...
Θα'μαι καλό παιδί, / άριστος
μαθητής, / αρκεί αντιπολίτευση / να είναι ο Κωστής...»

24.9.09

αχός βαρύς ακούγεται... πολλά ντιμπέϊτ πέφτουν...
















τουμπεκί ψιλοκομμένο...



η άσπρη λέξη της ημέρας - τουμπεκί
Θέμα της εβδομάδας: Λέξεις που συνηθίσαμε μα ποτέ μας δε γνωρίσαμε!

Ουσιαστικό ουδετέρου γένους.

Όταν προτρέπουμε κάποιον να κάνει τουμπεκί, και μάλιστα ψιλοκομμένο, τι ακριβώς του ζητάμε να κάνει; Η λέξη τουμπεκί έχει τουρκική καταγωγή, κυριολεκτικά σημαίνει «καπνός για το ναργιλέ» και ανήκει στο είδος Nicotiana rustica. Το τουμπεκί ήταν η τέχνη των ταμπήδων στα καφενεία της παλιάς εποχής, οι οποίοι, αφού μούσκευαν τον καπνό, μετά τον έκοβαν σε ψιλά κομματάκια και τον χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά για το ναργιλέ. Επειδή συχνά οι ταμπήδες έπιαναν την κουβέντα με τους θαμώνες των καφενείων και αργούσαν να δώσουν το ναργιλέ στον πελάτη, εκείνος φώναζε: «Κάνε τουμπεκί», δηλαδή «ετοίμασε τον καπνό για το ναργιλέ». Σήμερα όταν λέμε σε κάποιον «κάνε τουμπεκί» ή «κάνε τουμπεκί ψιλοκομμένο», του ζητάμε να μη μιλάει, να σωπάσει. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε ρεμπέτικα τραγούδια, όπως: «Όταν καπνίζει ο λουλάς εσύ δεν πρέπει να μιλάς. Κοίταξε τριγύρω, οι μάγκες κάνουν όλοι, κάνουν τουμπεκί».

Το 1923 δημιουργήθηκε το «Τάγμα Τουμπεκί», πειθαρχικός ουλαμός στο Καλπάκι που αποτελούσε τόπο απομόνωσης για όλα τα «επικίνδυνα» στοιχεία της κοινωνίας. Ήταν μια ομάδα από ετερόκλητους μεταξύ τους ανθρώπους που αυτοονομάστηκε «Τάγμα Τουμπεκί», ονομασία που οφειλόταν στον κώδικα επικοινωνίας, τον «κώδικα τουμπεκί», μια γλώσσα συνθηματική, μη αντιληπτή από τους άλλους, που είχαν καθιερώσει μεταξύ τους.

Υπενθύμιση: H προεκλογική περίοδος είναι σε πλήρη ...άνθηση, ο προεκλογικός λόγος είναι σε πλήρη ...φούντωση, κάπου εκεί έξω κυκλοφορούν και καμπόσοι «έγκριτοι» σωτήρες-επιμορφωτές με πρόγραμμα, πρόταση, άποψη (ορισμένοι έχουν μέχρι και έτοιμα νομοσχέδια...) κι όλοι κάνουν θόρυβο, όπως όταν κάνεις -αμάθητος- μπουρμπουλήθρες στο ναργιλέ σου... Όταν, όμως, καπνίζει ο λουλάς εσύ δεν πρέπει να μιλάς...

Οι ελπίδες της επόμενης μέρας [Καθημερινή 20.09.2009]

Οι ελπίδες της επόμενης μέρας, άρθρο τoυ Πάσχου Mανδραβέλη (pmandravelis@kathimerini. gr)

Τα αδιέξοδα της χώρας είναι ορατά. Τα βλέπουμε, δίπλα μας στα πεζοδρόμια με τα βουνά των σκουπιδιών. Στο κέντρο της πόλης, όπου δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε, είτε έχει πορεία είτε όχι. Στη Βουλή, που έγινε η ισχυρότερη συντεχνία του τόπου. Στην αδιέξοδη συζήτηση που έχει ως θέμα «τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι η σημαία;». Στην οικονομία, όπου τα ελλείμματα διογκώνονται. Στην Παιδεία. Παντού...

Η χώρα αυτή που ασπάστηκε με θρησκευτικό ζήλο ορισμένα –εθνικιστικά κι αριστερίστικα– δόγματα, βλέπει μπροστά της τείχη. Στο Δημόσιο βλέπει κάθε χρόνο μια διοικητική αναδιάρθρωση, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Στον πόλεμο κατά της διαφθοράς είδε κατάρες και την αδιαφάνεια να φουντώνει και να κατακερματίζεται σε διάφορα επίπεδα. Βλέπει μισές πρωτοβουλίες για τη λύση των προβλημάτων, οι οποίες καταλήγουν να γίνονται μέρος των προβλημάτων.

Η χώρα χρειάζεται μια καινούργια αρχή. Οφείλει να αποτινάξει τους κόμπους και να διορθώσει τα σφάλματα του παρελθόντος, που μπλοκάρουν ολόκληρο το σύστημα. Πρέπει κατ’ αρχήν να επανεξετάσει όλα τα «ιερά και όσια» που γαλούχησαν τη γενιά του λαϊκισμού. Πρέπει να ξαναδεί το κράτος ως αναγκαίο κακό και όχι ως μάννα εξ ουρανού. Το κράτος μεταθέτει εντός της κοινωνίας προβλήματα. Δεν τα λύνει. Χειρότερα: πολλές φορές τα διογκώνει. Τα τεράστια υπουργεία με τους χιλιάδες υπάλληλους και τους γκρίζους διαδρόμους είναι σφηκοφωλιές διαφθοράς. Χρειάζεται ριζική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς κάθε κατεύθυνση. Τα πανεπιστήμια να διαφεντεύουν τα της εκπαίδευσης που παρέχουν (κι αν δεν τα καταφέρνουν, να υποβαθμίζονται και να κλείνουν), η Τοπική Αυτοδιοίκηση να παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να προσφέρουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειάζεται η αγορά. Δεν έχει νόημα ένα συγκεντρωτικό κράτος που θα προσπαθεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν θα καταφέρνει τίποτε.

Πρέπει να ξαναδεί την Ελλάδα χωρίς συμπλέγματα και φοβίες του παρελθόντος. Με την ιστορία οδηγό και όχι παραλυτικό δυνάστη του. Πρέπει να ξαναβρεί το νήμα της πλούσιας παράδοσης αυτού του τόπου. Ως πηγή έμπνευσης και όχι σαν παπαγαλία του παρελθόντος. Οπως έκαναν τη δεκαετία της νεοελληνικής αναγέννησης Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ελύτης και λοιποί. Πρέπει να ξαναβρεί το δρόμο της στα μονοπάτια της Δύσης, κουβαλώντας την πλούσια κληρονομιά της Ανατολής.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία. Δεν θα γίνει παράδεισος· δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο και σ’ ολόκληρη την ιστορία που να έγινε παράδεισος· όλες έχουν προβλήματα. Το θέμα είναι να δούμε τα προβλήματα ως ευκαιρίες για να πετύχουμε περισσότερα, να ζήσουμε καλύτερα.

Πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε τη μιζέρια και την εύκολη ανατολίτικη κριτική. Η Ελλάδα, όποτε μεγαλούργησε, συμμάχησε με τη Δύση, είδε τι έκαναν καλά οι Φράγκοι και τα προσάρμοσε στην ελληνική πραγματικότητα.

Η χώρα χρειάζεται ιδέες και τόλμη για να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται την τρέλα εκείνων που έχουν άγνοια κινδύνου και επιχειρούν. Χρειάζεται εκείνους τους ανθρώπους που θα τολμούν να ονειρεύονται, που θα προτείνουν πράγματα για τα οποία λέμε «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα».

Χρειάζεται ριζική ανανέωση του πολιτικού δυναμικού. Όχι μόνο στην ηλικία, αλλά στις αντιλήψεις και τις γνώσεις. Χρειαζόμαστε μια Βουλή εγγράμματων και προκομμένων πολιτών. Πρώτον, για να καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν και, δεύτερον, να μη φοβούνται πως αν βρεθούν εκτός πολιτικής θα είναι άνεργοι. Το θεσμικό πλαίσιο, βέβαια, που φτιάξαμε δεν βοηθάει για το τελευταίο, αλλά μπορούμε εμείς οι ψηφοφόροι να προσπαθήσουμε για μια ριζική ανανέωση του δυναμικού. Χρειαζόμαστε πολιτικούς με ευρείς ορίζοντες, φιλελεύθερους τολμητίες που δεν θα σύρονται πίσω από τις στιγμιαίες εκρήξεις της μάζας, που θα μας πουν τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Και κυρίως, χρειαζόμαστε πολιτικούς που δεν θα σκιάζονται για το πολιτικό τους αύριο, επειδή θα έχουν μέλλον μπροστά τους και όχι παρελθόν πίσω τους.

Μόνον οι νέοι μπορούν να το κάνουν αυτό. Ας τους δώσουμε μια ευκαιρία να βοηθήσουν στο συμμάζεμα της χώρας...

υ.γ. οι επισημάνσεις με μαύρα γράμματα στο σώμα του κειμένου δικές μου...

23.9.09

Μεγάλη ομάδα...


















Είσαι μεγάλη ομάδα όταν...
μπορείς να παίζεις με τον ίδιο ρυθμό τρία ντέρμπι σε μια βδομάδα...
μπορείς να παίζεις με σημαντικές απουσίες βασικών παικτών σε κάθε παιχνίδι...
και...
μπορείς να έχεις την πολυτέλεια να έχεις σε κάθε διαφορετικό παιχνίδι έναν διαφορετικό (ή και τον ίδιο...) παίχτη που κάνει τη διαφορά...

Την Κυριακή και απόψε τον έλεγαν Βασίλη Τοροσίδη...

Τα άλλα είναι δικαιολογίες μικρών ομάδων που θέλουν να γίνουν μεγάλες όχι με το να μεγαλώσουν οι ίδιες αλλά με το να μικρύνουν τις μεγάλες...

ι-μειλ του ντάντυ...

«Χεϊ νταντυ αι εμ σοου πραουντ, δατ αι μπικειμ ριαλι γκρικ λαστ ναιτ!! αι μανατζντ του τσειντζ αουρ ποσιτιονς φορ ακελοος ριβερ, παμπλικ σαλαρις, μπεισικ μινιμουμ πενσιον, μπουργκας παιπλαιν, πραιβετ γιουνιβερσιτις, ιλιγκαλ μπιλντινγκς ιν φορεστς..., τακσεισον φορ πιπολ εντ κομπανις ιντου ουαν ναιτ, αντ νοουαν γκατ ει θινγκ.... εμ αι νοτ α "μαγκας" ες γιου γιουζντ το κολ με νταντυ, ορ νοτ?»

για την "υποκλοπή" θενκ Navigator, για την μεταφορά μπλειμ ΤΟ ΑΤΟΜΟ...

Ξανθιές, το αλατοπίπερο της ζωής...



Διαβάστε τον διάλογο... Χωρίς λόγια...

Ο σχολιασμός του αποψινού debate...


...κόπηκε με αυτολογοκρισία πριν η υπόθεση φτάσει στο ΕΣΡ !!!

Ένα πάντως είναι σίγουρο, αν δεν τα καταφέρει ο ΓΑΠ να μας κάνει Νότια Δανία, τουλάχιστον θα μας κάνει κυριλέ χώρα υποδοχής μεταναστών: ο φτωχότερος θα είναι Ελβετός τραπεζίτης...

Εν κατακλείδι, οφείλω να το ομολογήσω: ο Γιώργος είναι τουλάχιστον φιλέλληνας...

22.9.09

Η αξια της προσπάθειας...



Οι δοκιμασίες της ζωής μπορεί να εξελιχθούν σε τραγωδίες ή σε θριάμβους, ανάλογα με τον τρόπο που τις χειριζόμαστε. Οι θρίαμβοι δεν επιτυγχάνονται χωρίς προσπάθεια.

Ένας καθηγητής Βιολογίας εξηγούσε στους μαθητές του πώς μια κάμπια γίνεται πεταλούδα. Τους είπε λοιπόν ότι, κατά τις επόμενες δύο ώρες, η πεταλούδα θα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι και, αφού τόνισε ότι κανείς δεν πρέπει να τη βοηθήσει, έφυγε.

Οι μαθητές περίμεναν και κάποια στιγμή άρχισε η διαδικασία. Η πεταλούδα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι, όταν ένας από τους μαθητές τη λυπήθηκε και αποφάσισε να τη βοηθήσει παρά τις ρητές εντολές του καθηγητή. Έσπασε λοιπόν το κουκούλι και η πεταλούδα, η οποία δεν χρειαζόταν πια να καταβάλει καμία προσπάθεια, λίγο αργότερα πέθανε.

Όταν επέστρεψε ο καθηγητής και του είπαν τι είχε συμβεί, εξήγησε στον μαθητή ότι, στην πραγματικότητα, βοηθώντας την πεταλούδα τη σκότωσε, γιατί, σύμφωνα με τον νόμο της φύσης, η προσπάθεια της πεταλούδας να βγει από το κουκούλι τη βοηθά να δυναμώσει τα φτερά της. Ο μαθητής τής στέρησε την προσπάθεια και, έτσι, η πεταλούδα πέθανε.

Ας εφαρμόσουμε την ίδια αρχή και στη ζωή μας, στην οποία τίποτα αξιόλογο δεν κατακτάται χωρίς προσπάθεια. Τις περισσότερες φορές είναι σημαντικότερη βοήθεια να αφήσεις τον άλλο να προσπαθήσει, να αποκτήσει δύναμη και δικά του φτερά...

Επιτέλους, ας βουλώσει το στόμα του λαϊκιστή...

Τελικά και χθες μείναμε με την απορία: την έκανε ποτέ την περιβόητη δήλωση ο κ. Παπανδρέου πως «Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας» ή όχι;;

Προσωπικά, θέλω να
πιστέψω ότι δεν την έκανε, δεν το δέχομαι και δεν το χωράει το μυαλό μου, υπήρξε και υπουργός εξωτερικών...
Επιπλέον, μου τη δίνει ο κάθε λαϊκιστής, ο κάθε Καρατζαφέρης (εγώ, εγώ, εγώ,....) να παίζει τόσο ανήθικα με τις εθνικές αντιστάσεις του λαού, ο άνθρωπος έχει πρόβλημα με το εγώ του...

Γι' αυτό πιστεύω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να απαντήσει υπεύθυνα και ξεκάθαρα και να βάλει στη θέση του κάθε λαϊκιστή, πολύ δε περισσότερο να απαξιώσει περαιτέρω στη συνείδηση του κόσμου τον εγωπαθή Καρατζαφέρη...

Η επιστήμη και η πίστη... [μια μικρή ιστορία μαθηματικής "λογικής"]

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους.Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: ...Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: Ο...Θεός...

Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ.: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 273 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.
Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ...

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ...

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Αρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτοκόλλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN...

21.9.09

Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου...



Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος... Ότι ο πρόεδρος περιστοιχίζεται από τους ανθρώπους του... Και τους ανθρώπους των ανθρώπων του...

Να, ας πούμε πρώτος πρώτος ο Ραγκούσης. Όταν μέσα στο κατακαλόκαιρο χρειάστηκε ο πρόεδρος μπλοκάκι κι ένα τραπέζι για να γράψει γράμμα στον Χριστοφοράκο, ποιός ήταν εκεί;; Ο Γιάννης !! Ανταμοίφθηκε λοιπόν... Είδατε που σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει;; (τουλάχιστον για τον Γιάννη, άντε και για μερικά πρωτοξάδελφα, π.χ. την Άννα Ραγκούση-Νταλάρα, σύζυγο του "αφιλοκερδούς" Γιώργου...)

Κι από κει και κάτω;; Ε, από κει και κάτω πήρε σειρά η οικογένεια... Η Αγία Οικογένεια...

Γιατί (πέραν της αδιαμφισβήτητης επιστημονικής διάστασης και του κοινωνικού και ηθικού αναστήματος ενός εκάστου των αναφερομένων) δεν μπορώ να θεωρήσω ότι ο Παύλος Γερουλάνος δεν επελέγη ως ο επικοινωνιολόγος του Γ.Α.Π. και αποτελεί τον βέλτιστο, τον κατ'εξοχήν εκπρόσωπο των πολιτικών επιστημών της χώρας μας...

Ούτε ότι ο κ. Ηλίας Μόσιαλης, πρώην σύμβουλος του προέδρου, είναι ο κορυφαίος των εκπροσώπων της ιατρικής επιστήμης εν Ελλάδι... Ή ότι η κα Μάγια Τσόκλη είναι η κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της δημοσιογραφίας (έστω και ταξιδιωτικής...) στη χώρα... Ούτε ότι η κυρία Καραπαναγιώτη είναι η ιέρεια των τηλεοπτικών και εν γένει καλλιτεχνικών παραγωγών...

Ναι, ξέρω τι θα πείτε, τουλάχιστον δεν είναι ψηφοδέλτιο ...αποστρατείας όπως του Κωστάκη (πάλι ξεκαθαρίζω ότι εξαιρώ και εξαίρω την επιστημονική, κοινωνική και ηθική διάσταση των συμμετεχόντων), επιτρέψτε μου όμως να το χαρακτηρίσω ψηφοδέλτιο «όλοι οι άνθρωποι του προέδρου»... ή μήπως δεν είναι...;;;

Κι ένα σχόλιο ακροτελεύτιο: όσοι μπορούν να θυμηθούν, θα θυμηθούν ότι παραδοσιακά οι «χαμηλές θέσεις» των ψηφοδελτίων Επικρατείας των δύο μεγάλων κομμάτων καταλαμβάνονταν από νεολαίους και εν γένει από νέους ανθρώπους.

Τώρα στη θέση 12 φιγουράρουν ο γέρων Μιλτιάδης Έβερτ, ηγετική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, και ο γέρων Εμμανουήλ Κριαράς, φιλόλογος, νεοελληνιστής, εμβληματική φυσιογνωμία των Γραμμάτων και των Τεχνών της χώρας μας.

O Tempora, o mores...

Ή μήπως να πούμε: «όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια...»;; Πως, τι σχέση έχει;; Μα ότι σχέση έχει π.χ. ο εις εκ των δύο αρχηγών με την ελληνική γλώσσα...

Κράτος...

Η παρακάτω δημοσίευση δεν είναι δική μου, γράφτηκε και αναρτήθηκε χθες από ...τον ANemo, που φύσηξε λίγο πιό δυνατά για να αποκαλύψει μερικές σκληρές αλήθειες... Και μαζί για να αποκαλύψει, το ΚΡΑΤΟΣ...

Δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει ή έστω αντιληφθεί αμυδρά αλλά από τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009 επιστρέφει το ΚΡΑΤΟΣ!
Η σχετική επίσημη ανακοίνωση υπάρχει σε όλες τις σημερινές, κυριακάτικες εφημερίδες ου μην αλλά και σε τηλεοπτικά σποτ.
Η ανακοίνωση βεβαίως γράφει: "Αλλάζουμε το κράτος για να υπηρετεί τον πολίτη" με -εκείνα τα ανατριχιαστικά- πράσινα γράμματα στο -ακόμη πιο ανατριχιαστικό- λαχανί φόντο, όμως η λέξη ΚΡΑΤΟΣ, φτιαγμένη με ορθομαρμάρωση, είναι που κυριαρχεί στη σελίδα και στην οθόνη. Φαντάζομαι ότι η λέξη ΚΡΑΤΟΣ κυριαρχεί επίσης στο μυαλό της ομάδας των επικοινωνιολόγων του ΠΑΣΟΚ κι αφού κυριαρχεί στα δικά τους μυαλά θα κυριαρχεί επίσης και στα μυαλά της ηγετικής ομάδας της ΙπποΚΡΑΤΟΥΣ!
Ένα ΚΡΑΤΟΣ που όπως λέει παρακάτω το ΧΤΙΖΟΥΜΕ (για την ακρίβεια θα το ΧΤΙΣΟΥΝ) από 5 Οκτωβρίου 2009 και πέρα...
Και ναι μεν ισχυρίζονται ότι θα το χτίσουν "φιλικό προς τον πολίτη" και "μπλα, μπλα, μπλα, Δημοκρατία. Μπλα, μπλα, μπλα, τους εκλέξαμε" δεν παύει όμως, το ξαναλέω, να δεσπόζει ως η ψυχή του μηνύματος κάπως όπως δεσπόζει το Κρεμλίνο στην καρδιά της Μόσχας, το Μουσείο της Ακρόπολης στην καρδιά της Αθήνας και η Πυραμίδα του Χέοπα στην καρδιά της ερήμου.
ΚΡΑΤΟΣ!
Με γράμματα-κουμούτσες και με σκαλιά που θυμίζουν τα σκαλιά του Μεγάρου της ΓΑΔΑ, του Δικαστικού Μεγάρου αλλά και του Μεγάρου Φίλων της Μουσικής Αθηνών.
Ολόιδια!
Και με μια σημαία στο πλάι και με μια μαμά με καροτσάκι. Ένα παρεκκλήσι έλειπε για να το έχουμε ολόκληρο το τρίπτυχο: ΠΑΤΡΙΣ- ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!
Διότι αυτό είναι το ΚΡΑΤΟΣ! Τι άλλο είναι;
Α! Και ΗΣΥΧΙΑ-ΤΑΞΙΣ-ΑΣΦΑΛΕΙΑ!
Τάζει τίποτα άλλο ο Καρατζαφέρης και οι συν αυτώ ΧΡΥΣΑΥΓΗΤΕΣ;
Απλώς η αισθητική του ΠΑΣΟΚ είναι κάπως καλύτερη...
Λίγο πιο Κανταφική, να την πούμε... Μια "Χεζμπολάχ" στο αλέγκρο της...
(Χρωματικά εννοώ, μη παρεξηγηθώ...)

Το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη φορά βρήκε τη λέξη-κλειδί.
Το 1981 ήταν η λέξη "ΑΛΛΑΓΗ"
Το 2009 είναι η λέξη "ΚΡΑΤΟΣ"

Με την πρώτη συνέτριψε κυριολεκτικά τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γιώργου Ράλλη...
Με τη δεύτερη θα συντρίψει, ίσως και με μεγαλύτερο σκορ καθώς όλα δείχνουν, τη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Σουφλιά...

Για μία ακόμη φορά ένας Παπανδρέου πιάνει το σφυγμό του κόσμου, τον κατανοεί και το μετατρέπει σε πρόταση εξουσίας. Και πετυχαίνει!
Δεν είναι δα και δύσκολο. Δεν πρόκειται για κάποιο ανεπαίσθητο σφυγμό. Τύμπανα και ροκάνες είναι:
Καίγεται η Ελλάδα: "Που είναι το ΚΡΑΤΟΣ;"
Πνίγεται η Ελλάδα: "Που είναι το ΚΡΑΤΟΣ;"
Χιονίζει στην Ελλάδα: "Που είναι το ΚΡΑΤΟΣ;"
Τρακάρεις με το αυτοκίνητο: "Που είναι το ΚΡΑΤΟΣ;"

Αναρωτιέται κανείς που είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΑ; Οχι βέβαια!
"Που είναι το ΚΡΑΤΟΣ;" λένε όλοι... Λέμε, όλοι μας...
Διότι είμαστε μια κοινωνία που αποδεικνύεται ανίκανη να είναι ΚΟΙΝΩΝΙΑ κι αυτή η μικρο-κοινωνία ένα πράγμα θέλει: ΚΡΑΤΟΣ! Περισσότερο ΚΡΑΤΟΣ!

Αυτό ζητήσαμε, αυτό θα έχουμε!

Ακόμη κι αυτοί -δεν είναι λίγοι, ίσως πιάσουν και το 7%!- που λένε "που είσαι Γιώργο Παπαδόπουλε" αυτό εννοούν. Δεν σκέφτονται κάτι άλλο...
Ένα ΚΡΑΤΟΣ που θα λύσει π.χ. το πρόβλημα της Μετανάστευσης έτσι όπως ένα ΚΡΑΤΟΣ ξέρει να το λύνει...
Ένα ΚΡΑΤΟΣ που θα αντιμετωπίζει όσους αντιδρούν στα σχέδια ...του ΚΡΑΤΟΥΣ, ως ΚΡΑΤΟΣ!

Η "πολυκατοικία", βλέπετε, είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι νομίζαμε... Όλοι οι καλοί χωράνε...

Με τις υγείες μας!

Τελικά, ζωή είναι οι φίλοι...



Μου έγραψε χθες ο Πάνος, παλιός καλός φίλος από τα πρώτα πανεπιστημιακά χρόνια.

Γιάννη καλημέρα. Σάββατο βράδυ ήμουν στην ομιλία Καραμανλή στα Γιάννενα, στα παλιά ...λημέρια. Με όλους τους παλιόφιλους μαζί. Τον Κώστα, τον Δημήτρη, το Χρήστο και τους άλλους... Άλλη αίσθηση...


Το διάβασα κι ένιωσα παράξενα... Σκέφτηκα δικαιολογίες... «είναι πιο κοντά ο Πάνος», «έχει τη γυναίκα του από τα μέρη»... Δικαιολογίες...

Στα Γιάννενα πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, χρόνια αγνά και όμορφα, γνώρισα ανθρώπους, έκανα φίλους. Τα πρώτα χρόνια μετά τη σχολή, όλο και βρίσκαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε εκεί, κάποιοι παλιοί φίλοι, αργότερα δημιουργούσα όποτε μπορούσα ευκαιρίες να ξαναπάω με τη δουλειά μου...

Έχω να ανέβω στα Γιάννενα ίσως και πάνω από δέκα χρόνια... Πρέπει να το βάλω στο πρόγραμμα... Γιατί οι αναμνήσεις, πάντα εμπλουτίζουν τις εικόνες και παραστάσεις μας, γιατί οι φίλοι είναι εκεί και είναι ακόμα φίλοι, όσο κι αν τους ξέχασα εγώ, γιατί τελικά ζωή είναι οι φίλοι...

20.9.09

Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα ή γκάλοπ δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν...



Από προχθες το βράδυ είμαστε χωρίς δημοσκοπήσεις... Και τώρα;; Πως θα πάμε ως τις εκλογές;; Πως θα το αντέξουμε;; Και τι δουλειά έχουν τα χρυσόψαρα;;

Μην ανησυχείτε, δε θα προλάβετε να αναπτύξετε στερητικό σύνδρομο, μέχρι να αποκωδικοποιήσετε το αποτέλεσμα της τελευταίας δημοσκόπησης, θα φτάσει η 4η Οκτωβρίου και θα ψηφίσετε...
Ε, τα μετά τα ξέρετε, exit poll, τα πρώτα αποτελέσματα από κάτι χωριουδάκια στη μέση του πουθενά, το 20% των αποτελεσμάτων, εκτιμήσεις, δηλώσεις, πάνελ, ξενύχτι, σημαιούλες, «πανίιιιι...γυρίζω....» που λέει κι εκείνος ο απίθανος τύπος στη διαφήμιση... όσο για τα χρυσόψαρα υπομονή...

«Μα τι γράφεις τώρα;; είναι δυνατόν από τα δέκα γκάλοπ ημερησίως να αντέξουν με ένα γκάλοπ όλο το δεκαπενθήμερο;;», η φωνή της συνείδησης μου έσπευσε να με επαναφέρει στην τάξη. Όοοοοχιιι !!! Λάαααθοςςς!! Τα γκάλοπ της Σύγχρονης Ελλάδας είναι κάτι σαν τα Μαντεία, των Δελφών, της Δωδώνης κ.λπ. της Αρχαίας Ελλάδας. Υπάρχει ένα γκάλοπ «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Όπως το μαντείο, έτσι και το γκάλοπ, στην πραγματικότητα τα προβλέπει όλα. Σαν να ρωτάς κάποιον «τι καιρό θα κάνει αύριο» κι αυτός να σου απαντά «ή θα κάνει ζέστη, ή θα κάνει κρύο, ή θα βρέχει, μπορεί όμως και να χιονίσει». Ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις...


Κρατήστε λοιπόν αυτό το γκάλοπ για τις επόμενες δεκαπέντε μέρες, είναι ότι καλύτερο μπόρεσα να βρω για σας που με διαβάζετε με συνέχεια και συνέπεια... Είναι ένα γκάλοπ δια πάσαν χρήσιν... Δείτε π.χ. τι μας λέει η Public Issue για τις διαφορές μεταξύ των δυο μεγάλων κομμάτων. «ΠΑΣΟΚ: 41,5 % ± 2», δηλαδή τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ θα κυμανθούν από 39,5% έως 43,5%. Μετά, «ΝΔ: 35,5% ± 1,5», δηλαδή η ΝΔ θα πιάσει από 34% μέχρι 37%. Τι σημαίνουν τώρα αυτά;

Ας πούμε, αν έχετε ράψει καινούργιο κουστούμι και δε θέλετε να πάει χαμένο, ανοίγετε, διαβάζετε και προβλέπετε την με σχεδόν διψήφιο νούμερο συντριβή της ΝΔ καθώς το 34% της θα υπολείπεται 9,5 μονάδες έναντι του 43,5% του ΠΑΣΟΚ, οπότε εύκολα μπορεί να φτάσει και στο 10% και να σηκωθεί και ο Ανδρέας από τον τάφο του. Από την άλλη βέβαια, μπορεί και τα δύο κόμματα να έρθουν σε απόσταση αναπνοής με 37% – 39,5%, πράγμα που θα ισοδυναμεί με «νίκη» της ΝΔ δεδομένων των περιστάσεων.

Είπαμε... Ήξεις αφήξεις... Για να αντέξουμε δεκαπέντε μέρες ακόμα χωρίς θέλουμε όλα τα σενάρια, ακόμα και τα ενδιάμεσα...

Πως να μην απορούμε μετά με το θράσος μεγαλοδημοσιογράφων και δημοσκόπων που πιστεύουν ότι έχουν να κάνουν με… χρυσόψαρα (νάτα και τα χρυσόψαρα!!!). Δυστυχώς φαίνεται ότι είναι οι μόνοι που δεν πήραν το μήνυμα των πρόσφατων ευρωεκλογών... Αλλιώς δεν εξηγείται η επιμονή τους να βγάζουν δημοσκοπήσεις με τεράστιο εύρος πρόβλεψης που θα τους βοηθήσει να λένε μετά «Είμαστε οι μόνοι που το προβλέψαμε», προβλέψεις που οι διάφοροι μεγαλόσχημοι μεγαλοδημοσιογράφοι διευρύνουν (ήτοι ξεχειλώνουν) κατά το δοκούν, ανάλογα με τις προσδοκίες και τα συμφέροντα τους.

Και να σας πω και την γνώμη μου, ζω με κόσμο, κυκλοφορώ σε κόσμο, μιλάω με κόσμο, αυτά που λένε οι δημοσκοπήσεις ακόμα δεν τα έχω δει. Έχω δει δυσαρέσκεια, έχω δει απογοήτευση, έχω δει ανασφάλεια, αλλά κατάρρευση δεν έχω δει ακόμα. Γι'αυτό και λέω ότι δεν αξίζει να πιάνεται κανείς από γενικόλογες δημοσκοπήσεις που τεχνηέντως δημιουργούν πολιτικό κλίμα, αν δεν θέλει να ξυπνήσει στις 5 Οκτωβρίου απογοητευμένος. Γιατί οι εκλογές δεν κερδίζονται στις δημοσκοπήσεις αλλά στις κάλπες. Και αυτό έχει ήδη αποδειχθεί περίτρανα ήδη από το 2000...