31.8.09

[αναδημοσίευση] Παράξενες εκκλησίες στην Ελλάδα...



Ένα εκπληκτικό οδοιπορικό στα παράδοξα των Ελληνικών εκκλησιών δημοσίευσε η olympiada στο blog της και αναδημοσιεύω (κάντε κλικ όπου θέλετε στο κείμενο ή τη φωτογραφία). Αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε...

[αναδημοσίευση] Δελτία απόψεων ή ειδήσεων;

Θα συμφωνήσετε μαζί μου πιστεύω στη διαπίστωση ότι πλέον η τηλεόρασή μας δε βλέπεται. Σήμερα στην τηλεόραση δε βλέπουμε Δελτία Ειδήσεων, βλέπουμε Δελτία Απόψεων. Δελτία όπου η αντικειμενική αποτύπωση της πραγματικότητας, το ρεπορτάζ, καταλαμβάνει ένα μικρό μέρος μόνο του συνολικού χρόνου. Η υπόλοιπη διάρκεια του δελτίου είναι αφιερωμένη σε μεγάλες, μακρόσυρτες συζητήσεις με κάθε λογής «ειδικούς» που καλούνται να μας διαφωτίσουν καταθέτοντας την άποψή τους.

Εκ προοιμίου, δηλαδή, το δελτίο αποδέχεται ότι δε μπορεί να μας ενημερώσει αντικειμενικά, ότι η δημοσιογραφική ομάδα του δε θέλει να κάτσει να δουλέψει στο ρεπορτάζ, αλλά ότι προτιμά να γεμίσει το χρόνο του βάζοντας άλλους, εξωτερικούς, να καταθέσουν τις απόψεις τους. Βεβαίως, κάποιες φορές είναι σημαντικό να ακουστούν οι απόψεις ανθρώπων άμεσα συνδεδεμένων με ένα ζήτημα. Όμως, ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις, τα «δελτία απόψεων» καταφέρνουν να υποβιβάσουν τη διαδικασία, να υποβαθμίσουν την ουσία και να αναγάγουν και την πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση σε απλή ανταλλαγή ύβρεων, κατηγοριών, σε ένα μεγάλο ξεκατίνιασμα.

Αποτέλεσμα: Ανοίγεις την τηλεόραση για να ενημερωθείς και καταλήγεις να παρακολουθείς ένα μάτσο τύπους να ωρύονται, να μαλώνουν μεταξύ τους λες και είναι συγγενείς μετά την ανάγνωση της διαθήκης. Και αναρωτιέσαι, ο άνθρωπος, «γιατί»;
Γιατί να πρέπει να πληρώσω τόσο ακριβά το τίμημα της ανάγκης μου να ενημερωθώ για το τι συμβαίνει στον κόσμο;
Γιατί θεωρείται καλύτερη ενημέρωση η –για να το θέσουμε κάπως πιο ήπια- έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στον κάθε τυχαίο «ειδικό»;

«Ειδικοί», δηλαδή άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται ειδικοί, λένε το κοντό τους και το μακρύ τους, βγάζουν κάθε είδους συμπεράσματα, ακόμη και χωρίς στοιχεία, με μόνο εφόδιο το ένστικτό τους προφανώς, το οποίο πρέπει να υποθέσουμε ότι είναι και αλάνθαστο. Τίποτε δεν τους σταματά, τίποτε δεν τους πτοεί. Φτάνουν ακόμη και στο σημείο να αποφασίζουν για λογαριασμό της δικαιοσύνης, αφού αναγνωρίζουν ότι δεν ξέρουν τη δικογραφία, αλλά «σύμφωνα με όσα έχουν ακούσει» ισχύει το α ή το β.

Οποία κατάντια… Να γυρνάς κουρασμένος σπίτι, να θέλεις το αυτονόητο, να δεις τις ειδήσεις, και να μη μπορείς. Να μη μπορείς γιατί κάποιοι αποφάσισαν για λογαριασμό σου ότι δε χρειάζεσαι ενημέρωση, αλλά έχεις απόλυτη ανάγκη να μεταφέρεις την πίεση της ημέρας, με τις φωνές, τους καβγάδες και τους εκνευρισμούς, το ξεκατίνιασμα, και μέσα στο σαλόνι σου.

Ε, λοιπόν, εγώ δε θέλω τίποτε απ’αυτά. Θέλω απλώς να δω ειδήσεις. Άλλος κανείς;
*Του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου, διευθυντή της Think Politics

Super League 2009-2010: οι καταλληλότεροι !!!

Μοναδικής έμπνευσης κείμενο για τα διαμοιφθέντα στην δεύτερη αγωνιστική του ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Super League 2009-2010 και λίγο πριν από αυτήν, στα καλοκαιρινά ευρωπαϊκά παιχνίδια, από τον blogger Red Duckling

Τι μεγάλες ομάδες που έχουμε...

Πανηγυρικά είναι τα πρωτοσέλιδα των σημερινών εφημερίδων καθώς οι τέσσερις μεγάλοι του ελληνικού ποδοσφαίρου πέτυχαν σπουδαίες και περήφανες νίκες, εντυπωσιάζοντας με τις εμφανίσεις τους!

Αν αναλογιστείτε και το μέγεθος των αντιπάλων, τότε καταλαβαίνετε ότι παρακολουθήσαμε την Κυριακή τέσσερις άθλους!

Η ομάδα μου "ήταν Θρύλος" γιατί νίκησε στο Αλκαζάρ μια ομάδα που σε 180 λεπτά απέναντι σε κάτι ψαράδες σκόραρε μια φορά και αποκλείστηκε...

Ο αιώνιος λύγισε το θηρίο της Ξάνθης, με αποτέλεσμα να βρεθεί μονός στην κορυφή και "να μείνει εκεί" γιατί το αξίζει! Μικρή παράβλεψη ότι ΑΕΚ, Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ είναι 3 βαθμούς πίσω με ένα ματς λιγότερο...

Στην ΑΕΚ "μέθυσαν" μετά το μεγαλειώδες διπλό απέναντι στον νεοφώτιστο Ατρόμητο που έχει για προπονητή αυτόν που έδιωξαν πέρσι...

Τέλος στη Θεσσαλονίκη η εμφάνιση Φιλομενο και Κουτσιανικούλη απέναντι στην αρμάδα του Κομπότη προκάλεσε "θαυμασμό"...

Φυσικά όλα αυτά ισχύουν στο μαγικό κόσμο της Σούπερ (;;;) Λίγκας!

Γιατί όταν περνάνε οι ομάδες τα σύνορα...

...ο Θρύλος δεν μπορεί να αποκλείσει Ανορθωση και Σεντ Ετιεν...

...ο ''εδώ να μείνεις'' φεύγει από το Champions League αφού χάνει με κάτω τα χεριά από την Ατλετικο η οποία έχασε στην πρεμιέρα του Ισπανικου πρωταθλήματος με 3-0 απο την Μαλαγα...

...η "μεθυσμένη'' δεινοπαθεί να αποκλείσει την παγκοσμίως άγνωστη Βασλουι...

...και ο "θαυμασμός" μένει εκτός Ευρωπης από τις καρδούλες του Σολιντ...

«Γιώργο Αυτιά, να πας στη Βουλή για να κοιτάς τα συμφέροντα μας!»... Ήμαρτον κύριε...


Αν δεν το πήρατε χαμπάρι επέστρεψε, είναι μαζί μας από σήμερα το πρωί, δίνει τα ρέστα του επί σκηνής, σόρυ, επί οθόνης, ο μεγάλος, ο τεράστιος, ο παγκόσμιος, ο ανυπέρβλητος φροντιστής των συμφερόντων κάθε γέρου και γριάς που ζορίζεται στην τουαλέτα («γιατί δεν παίρνω τα καλά τα χάπια που παίρνει η φιλενάδα μου η Τασία, βλέπει Γιώργο μου αυτή είναι είναι του Δημοσίου, εμάς του ΙΚΑ κανείς δε μας νοιάζεται...») και μετά πάει βόλτα στη λαϊκή να χαζέψει κάμερες, μικρόφωνα, κουλούρηδες, ντομάτες και κρεμμυδάκια...

Μη μου πείτε ότι δεν καταλάβατε...

Μιλάμε για τον ένα, τον μοναδικό, τον απίστευτο Γιώργο Αυτιά, από σήμερα, φέτος, εμφανιζόμενο αποκλειστικά να λέει την «Καλημέρα» του από τη συχνότητα του ALTER !!! Το είδα σήμερα, πέντε δευτερόλεπτα τόσο μόνο άντεξα, και το σιγούρεψα. Εκείνη την ώρα έπαιζε και ευχετήριο ύμνο: «Κύριε Αυτιά, φροντίστε τα πράγματα εδώ στην Ελλάδα!», «Γιώργο Αυτιά, να πας στη Βουλή για να κοιτάς τα συμφέροντα μας!», οπότε έπαθα ένα deja vu, άρχισα να βλέπω θειές και μπαρμπάδες κραδαίνοντας ζαρζαβατικά να με καταδιώκουν και έφυγα τρέχοντας από το σπίτι...

υ.γ. μη σας παραπλανούν οι νέοι και οι νέες που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι από κάποιο παράλληλο σύμπαν... σίγουρα...

Περιττή πολυτέλεια... και περισσή βλακεία...

Από τα διάφορα που διάβασα σήμερα στην κυριακάτικη Καθημερινή η παρακάτω είδηση με σταμάτησε και με έβαλε σε σκέψεις:
«Σε αχρηστία βρίσκονται τα τέσσερα κινητά επιχειρησιακά κέντρα που προμηθεύτηκε η Πυροσβεστική εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Παρότι διαθέτουν εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας που εξασφαλίζει τη δυνατότητα καλύτερου συντονισμού των δυνάμεων στον τόπο του συμβάντος, χρήση κινητού επιχειρησιακού κέντρου καταγράφεται σε μόλις... μία επιχείρηση κατάσβεσης πυρκαγιάς, στο εργοστάσιο πετροχημικών ΧΥΜΑ Α.Ε. στο Λαύριο τον Αύγουστο του 2006.

Οπως εξηγούν στην «Κ» αξιωματικοί της Πυροσβεστικής, τα εν λόγω οχήματα έχουν τη δυνατότητα να συνδέονται και να λαμβάνουν εικόνα από δορυφόρο, να προσδιορίζουν με ακρίβεια γεωγραφικά και άλλα δεδομένα και να προβλέπουν την εξέλιξη της φωτιάς. Για τη λειτουργία τους έχουν πραγματοποιηθεί εκπαιδευτικά σεμινάρια στο προσωπικό της Πυροσβεστικής και έχουν υπογραφεί συμβάσεις με ειδικό επιστημονικό προσωπικό. Παρ' όλα αυτά, η ενεργοποίησή τους δεν κρίθηκε σκόπιμη ούτε στην πυρκαγιά της Πάρνηθας, ούτε σε αυτές της Πελοποννήσου τον Αύγουστο του 2007, ούτε φυσικά στην πρόσφατη καταστροφή στην Ανατολική Αττική.

Το 2008 υπήρξαν εισηγήσεις να ενεργοποιηθούν στην επιχείρηση κατάσβεσης της μεγάλης δασικής πυρκαγιάς της Ρόδου δίχως ανταπόκριση. «Για να χρησιμοποιηθούν θα πρέπει η ηγεσία του Σώματος να πιστέψει στις δυνατότητές τους και να μην τα αντιμετωπίζει ως μια περιττή πολυτέλεια», λέει για το θέμα ο απόστρατος υποστράτηγος του Πυροσβεστικού Σώματος, κ. Νίκος Διαμαντής.

Με τον πανάκριβο πυροσβεστικό εξοπλισμό του εκτός λειτουργίας βρέθηκε την περασμένη Κυριακή το Εθνικό Πάρκο του Σχινιά αντιμέτωπο με τις φλόγες που πλησίαζαν απειλητικά. Ευτυχώς τελικά δεν έφθασαν. Η εγκατάλειψη του αυτόματου πυροσβεστικού συστήματος του Πάρκου, για το οποίο ξοδεύτηκαν 3.000.000 ευρώ, αποτελεί ένα ακόμα από τα παράδοξα της ελληνικής διοίκησης.

Το κεντρικά ελεγχόμενο σύστημα πυρόσβεσης τοποθετήθηκε παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2003, και δοκιμάστηκε με επιτυχία. Αποτελείται από 25 μεταλλικούς πύργους, πάνω στους οποίους υπάρχουν κανόνια εκτόξευσης νερού, με δυνατότητα περιστροφής. Το σύστημα μπορεί να τεθεί σε λειτουργία (συνολικά ή κατά τμήματα) από το κέντρο ελέγχου, που βρίσκεται εντός του παρακείμενου Ολυμπιακού Κωπηλατοδρομίου».

Περιττή πολυτέλεια λοιπόν οι νέες τεχνολογίες για τους δημόσιους λειτουργούς που έχουν αναλάβει την προστασία μας... Περιττή πολυτέλεια... Κι εγώ τώρα πρέπει να συγκρατηθώ, να μην τούς βρίσω, να τους τη χαρίζω μια φορά ακόμα !!! Ε, ΟΧΙ, ΦΤΑΝΕΙ !!! Περισσή είναι η βλακεία τους και περιττή η παρουσία τους ανάμεσα μας...

Και αν κάπου μέμφομαι ορισμένους από τους κυβερνήτες μας είναι που δεν έχουν τους «γεννητικούς αδένες» να μας απαλλάξουν από την παρουσία των διάφόρων φελλών που νέμονται το δημόσιο χρήμα και το παίζουν αρχηγοί. Τους μέμφομαι γιατί τόσο καιρό βλέπουν να μη γίνονται στη χώρα μας τα αυτονόητα, πρόληψη, ασκήσεις, συντήρηση, χρήση νέων τεχνολογιών, και δεν κάνουν τίποτα, δεν έχουν στείλει ούτε έναν ανίκανο ή άχρηστο υπάλληλο στο σπίτι του...

Τους μέμφομαι γιατί τελικά αντί να είναι «υπουργοί με αρχίδια» είναι υπουργοί χωρίς το «με». Ας σκεφτούν καλά, μήπως τελικά και η δική τους παρουσία είναι περιττή πολυτέλεια, όπως είναι και των αχρήστων και ανίκανων υπαλλήλων που με τις μη-ενέργειες τους καλύπτουν...

Απαιτείται βαθύ και γενναίο εκαθάρισμα τώρα !! Είτε συνεχίσουν να κυβερνούν είτε παραδώσουν την εξουσία, τουλάχιστον ας αφήσουν πίσω τους κάτι βελτιωμένο, κάτι καλύτερο από αυτό το σαθρό που παρέλαβαν και επί πέντε χρόνια τώρα αφήνουν απαράλλαχτο...

Αν... (σταχυολογήματα...)

Για τις φωτιές και τα αίτια τους γράφτηκαν σελίδες επί σελίδων και θα γραφτούν κι άλλες. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα γράψει τις περισσότερες, ποιος θα είναι ο πιο καυστικός, ο πιο αιχμηρός, ο πιο συναισθηματικός, το ζήτημα είναι να αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε να γίνει με τα δάση μας, εν γένει τι θέλουμε να γίνει με τη δημόσια γη (ναι, υπάρχει κι αυτό στον τόπο μας, δεν είναι όλα ιδιωτικά)...

Απόψε σκέφτηκα να σταχυολογήσω, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, διάφορα που διάβασα ή άκουσα τις τελευταίες εβδομάδες επί του θέματος, αφήνω τα σχόλια σε σας...
«Αν είχες ΔΙΚΑ ΣΟΥ, ιδιόκτητα, σαράντα (40) στρέμματα δάσους στο Σέσι Γραμματικού, με θεονόμιμα συμβόλαια από τον πατέρα σου, και είχες πληρώσει και περίπου 3.500€ φόρο μεταβίβασης γι’ αυτά στην Εφορία…. , όμως δεν μπορούσες να τα κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, διότι ΕΙΝΑΙ δάσος, ούτε να τα χτίσεις, ούτε να τα ξεχερσώσεις να τα καλλιεργήσεις, ούτε (προφανώς) να τα πουλήσεις, (ποιος τα παίρνει, δεσμευμένα ως δάσος), και εν τω μεταξύ η γυναικάρα σου, σού ζητούσε επιμόνως ΔΑΤΣΟΥΝ ΝΑΒΑΡΑ 4 Χ 4 και βαφή νυχιών ποδιών εξ΄Αγγλίας,…. ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ?
Άσε, Φίλε, μην απαντάς… Ο ελληνικός “λαός” καίει τα δάση, και θά συνεχίσει να τα καίει, και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορέσει ποτέ να αναστρέψει το φαινόμενο, διότι η κονόμα είναι ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ». (από σχόλιο σε blog...)

«Κάποιοι φίλοι γνωρίζουν ότι μένω κάπου ανάμεσα στη Δροσιά, Άνοιξη και Σταμάτα. Σε ένα σπίτι που νοίκιασα πριν 2 χρόνια, ένα σπίτι μέσα στο δάσος, παράνομα χτισμένο 120 τετραγωνικά, ενώ δικαιούται μόνο τα 50. Κι αυτό επειδή ο παπούς της ιδιοκτήτριας είχε μαντρί κάποτε εδώ, με παλιό κτίσμα μέσα. Όταν υπάρχει παλιό κτίσμα, δικαιούσαι να το αναστηλώσεις. Βέβαια η ιδιοκτήτρια δεν το αναστήλωσε, έκανε αποθήκη το παλιό και έχτισε ένα διώροφο σπίτι στη μέση του οικοπέδου. Όπως και όλοι οι γείτονες τριγύρω. Το οικόπεδο 2 στρέμματα, γεμάτο πανύψηλα πεύκα. Σαν όλα τα άλλα εδώ. Αυτή η ιστορία οικοδόμησης του σπιτιού που μένω είναι πανομοιότυπη με δεκάδων εκατοντάδων σπιτιών σε όλη την έκταση που κάηκε από την Παρασκευή το βράδυ.
...
Και έχουμε και λέμε: είναι παλιάνθρωποι όσοι χτίζουν έτσι, είμαι παλιάνθρωπος κι εγώ που νοίκιασα ένα τέτοιο σπίτι. Πάνω από όλα όμως, είναι σάπια και ανίκανη η εκάστοτε κυβέρνηση που επιτρέπει για λόγους ψηφοθηρίας να χτίζονται έτσι τα σπίτια. Και ω, τι ωραίο, χτυπιόμαστε αν μας καεί ένα τέτοιο σπίτι και ακόμα πιο ωραίο, η πυροσβεστική την ώρα της φωτιάς παλεύει να το σώσει αφήνοντας το δάσος να καίγεται». (από δημοσίευση blogger)

«Χωρίς να έχω ψηφίσει την παρούσα κυβέρνηση, αποδέχομαι την πλειοψηφία της "δημοκρατίας" που έχουμε και τη "σέβομαι" στο βαθμό που της αξίζει.
Οι περισσότερες φωτιές ξεκινάνε από την αδιαφορία (και τη βλακεία) και γιγαντώνονται από την ανικανότητα (και τη βλακεία).
Και φταίμε όλοι μας σε αυτό.
Δηλαδή αυτοί που χτίζουν μέσα στα δάση δεν φταίνε;
Φταίνε μόνο αυτοί που τους αφήνουνε;
Αυτοί που ανάβουν φωτιά για να κάψουν ξερά χόρτα ενώ έχει 7 μποφόρ δεν φταίνε;
Αυτοί που δεν λαμβάνουν τις στοιχειώδεις προφυλάξεις δεν φταίνε;
Αυτοί που πάνε να "δουν" τη φωτιά και δημιουργούν συνωστισμό εμποδίζοντας τα πυροσβεστικά να κάνουν τη δουλειά τους, δεν φταίνε;
Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ φταίει για όλα, αλλά κάθε κυβερνών τσοπάνης, προτιμά να έχει υπηκόους πρόβατα... διοικούνται ευκολότερα και γίνονται ευτυχισμένα όταν θα τους τάξεις ότι θα τους σφάξεις το άλλο Πάσχα». (από σχόλιο στην ανωτέρω δημοσίευση)

«Υπάρχουν ορισμένα προβλήματα που αφορούν το status των κατοικιών εκεί στη ΒΑ Αττική. Κάποιοι πήραν πρωτοβουλία και έχτισαν παρανόμως χωρίς την νόμιμη άδεια από την πολεοδομία και κάποιοι έχτισαν νομίμως με παράνομη άδεια που παραχωρήθηκε από την ίδια αρχή, το ζωντανό ρεπορτάζ του «Ροΐδη Εμμονές» ακόμη προσπαθεί να βγάλει λογικά συμπεράσματα, του τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, δεδομένου και οι δυο πλευρές (παράνομοι-νόμιμοι) έχουν πληρώσει ατύπως νόμιμο μπαξίσι, οι μεν αναφέρουν ότι λάδωσαν γενικά «τις αρχές» και οι δε, «την πολεοδομία». Εν ολίγοις τα βρήκαμε σκούρα και δεν είμαι φαν των σκούρων.

Το συνεργείο «των Εμμονών μας» κάνοντας υπεύθυνη επιτόπια έρευνα, επισκέφθηκε το 70% των αυθαίρετων (τρόπος του λέγειν) κατοικιών, δείγμα άκρως αξιόπιστο, της ΒΑ Αττικής.
- 3 τους 10 κατοίκους είναι νεφροπαθείς, το 60% εξ’ αυτών υπολειτουργεί το δεξί τους νεφρό.
- 2 στους 100 κατοίκους πάσχει από το σπάνιο σύνδρομο Dow Jones.
- 1 στους 600 κατοίκους πάσχει από Πριαπισμό και το 50% εξ’ αυτών, θέλοντας προφανώς να θέσουν τέλος στην οδύνη τους, ανακάλυψαν ότι η τιμή ενός πολυτελέστατου 4X4 υψηλού κυβισμού είναι απείρως πιο συμφέρουσα από το κόστος μιας ιατρικής επέμβασης, κατόπιν τούτου, έμαθαν να ζουν στωικά με τον πόνο του.
- 4 στους 10 κατοίκους καλλιεργεί βιο-οπωροκηπευτικά σε επιμελώς περιφραγμένο χωράφι μέσων διαστάσεων των (συν-πλην) 1,86 τετραγωνικών μέτρων.
- 3 στους 10 κατοίκους διαθέτουν πηγάδι με νερό.
- 2 στους 10 κατοίκους διαθέτουν αντί πηγαδιού μία ολοστρόγγυλη διακοσμητική μαύρη τρύπα στη μέση ακριβώς του οικοπέδου και που η ονομασία της παραμένει «πηγάδι» προς τιμή των ενεργών πηγαδιών και του ρόλου τους στην ανάπτυξη της περιοχής.
- Ένας (αριθμός 1) κάτοικος σε ολόκληρη την ΒΑ Αττική έχει τρία (3) νεφρά, μια παραξενιά προφανώς της φύσης, αποκρύπτουμε το όνομά του για ευνόητους λόγους, και παραπέμψαμε το γεγονός στο Κέντρο Ερευνών της χώρας για τα περαιτέρω. Δεν είμαι φαν της αναρμοδιότητας.

Όλες οι παραπάνω κατηγορίες των συμπολιτών μας, ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων (τρόπος του λέγειν) κτισμάτων, απολαμβάνουν το κοινωνικό αγαθό της ηλεκτροδότησης από την ΔΕΗ που· με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, έχοντας ένα πιστοποιητικό για πρόβλημα υγείας (όλοι το έχουν) ή έναν λαχανόκηπο (πολλοί διαθέτουν) με ει δυνατόν ένα πηγάδι έχεις αυτομάτως δικαίωμα στην παροχή ηλεκτρισμού.

Οι υπόλοιποι βολεύτηκαν με τις ρυθμίσεις του 1994 και της υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Βάσω Παπανδρέου το 2003 έδωσε υπό προϋποθέσεις δικαίωμα ηλεκτροδότησης σε όσα αυθαίρετα είχαν χτιστεί έως τα τέλη εκείνου του έτους. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 100.000 αυθαίρετα ηλεκτροδοτήθηκαν με βάση αυτή τη ρύθμιση σε όλη τη χώρα, συνεχίζεται σε πολλές περιπτώσεις μέχρι σήμερα.» (από δημοσίευση σε blog)

«Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος οι φοροφυγάδες ότι καίγονται τα σπίτια τους.. Ότι καίγονται οι βιλάρες με τις πισίνες που έχτισαν μέσα στο δάσος.. Φωνάζουν ότι καίγονται αυτοί που καταπάτησαν το δάσος και φύτεψαν τσιμέντο, αυτοί με τα θηριώδη τζίπ και τις κουρσάρες με τα ατίθασα αλόγατα, αυτοί που μοστράρονται κάθε βράδυ πρώτο τραπέζι πίστα στα σκυλάδικα χρυσώνοντας λαρύγγια και λουλουδούδες, ενώ κάθε χρόνο δηλώνουν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο.. Φωνάζουν γιατί δεν επαρκούν για να τους σώσουν οι πυροσβέστες και τα πυροσβεστικά που πληρώνουν με τους φόρους και το αίμα τους οι άλλοι, τα υποζύγια, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι..
Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί οι ελεεινοί και τρισάθλιοι τοπικοί ηγεμονίσκοι και κομματάρχες που σε κάθε τραγωδία, μετατρέπονται από νομάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι σε σχολιαστές και παρουσιαστές ειδήσεων, που τριγυρνάμε από κανάλι σε κανάλι κατηγορώντας τους άλλους για αυτά που έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι, που καλύπτουν κάτω από τις στάχτες και τα αποκαΐδια τις ευθύνες τους που δεν πρόλαβαν, που δεν καθάρισαν, που δεν διοργάνωσαν και δεν έχτισαν τις κατάλληλες υποδομές, γιατί ασχολούνταν με τις καρέκλες τους τρωγοπίνοντας και καταξοδεύοντας στις μίζες τα χρήματα των φορολογουμένων..
Φωνάζει, βρίζει και καταγγέλλει το κράτος η “δημοσιογραφία” της διαπλοκής που στο άκουσμα και μόνο κάποιων μέτρων για να πληρώνουν και οι φοροφυγάδες το ελάχιστο, ωρύονται και λυσσάνε για «φοροεπιδρομή», για δυσβάσταχτα βάρη στις πλάτες του ..λαού, που κάνουν όλους αυτούς τους τοπικούς ηγεμονίσκους και παράγοντες, ακόμα και το διάβολο σύμμαχο και συνεργάτη προκειμένου να αντιπολιτευτούν, να κατηγορήσουν και να βλάψουν όποιον και ό,τι δεν γουστάρουν..
Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί που αποτελούν το πραγματικό κράτος και εγώ ακόμα κάθομαι και γράφω τούτες τις γραμμές αντί να βγω στους δρόμους και να τους πάρω με τις πέτρες.. Γιαυτό ο ένοχος είμαι εγώ.. Φυσικά και εσύ που τώρα με διαβάζεις.. Επαναπαυθήκαμε στο να ψηφίζουμε, πότε τον έναν και πότε τον άλλον και νομίζουμε ότι τιμωρούμε.. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν τιμωρήσαμε κανέναν όσο και όπως του αξίζει.. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι ας μην ψάχνουμε αλλού τον ένοχο της γενικής ατιμωρησίας και επαναλαμβανόμενης τραγωδίας..» (από δημοσίευση σε blog)

«O ανταποκριτής του ΒΒC Μάλκολμ Μπράμπαντ αγαπά τόσο πολύ την Ελλάδα, που νιώθει τύψεις για το ενοικιαζόμενο σπίτι του στο Ντράφι. «Η αγαλλίαση που νιώθαμε στο εκπληκτικό ορεινό τοπίο» γράφει σήμερα στην «Κ», «μετριαζόταν από την επίγνωση ότι επωφελούμαστε από έναν εμπρησμό, που επέτρεψε σε αδίστακτους εργολάβους να πλουτίσουν, χτίζοντας εκεί που πριν από μια δεκαετία υπήρχε δάσος». Ο Βρετανός δημοσιογράφος μιλά ευγενικά για τη μεγαλύτερη αρρώστια της σύγχρονης Ελλάδας, για το σύνδρομο που περιλαμβάνει: αυθαιρεσία, ψύχωση real estate, διεφθαρμένη και ανεπαρκή διοίκηση, πελατειακές σχέσεις κυβερνώντων-κυβερνωμένων, καταπάτηση του κοινόκτητου, λύσσα για το ιδιόκτητο. Βλέπουμε τις αεροφωτογραφίες των καμένων της ΒΑ Αττικής, υπερδιακόσιες χιλιάδες στρέμματα - δυόμισι κυκλαδονήσια σε έκταση. Τα σπίτια φυτρώνουν μέσα στο δάσος, από τα δέντρα τα χωρίζει μια αυλή, με γκαζόν και πισίνα. Φυτρώνουν διαρκώς, ημιαυθαίρετα, ημινόμιμα, αυθαίρετα, παράνομα. Χωρίς οδικό δίκτυο, χωρίς δασικούς δρόμους, χωρίς υποδομές, χωρίς υδατοδεξαμενές και κρουνούς. Αλλά με πισίνες και γκαράζ για το δασικό SUV. Δεν είναι όλα τα σπίτια έτσι, υπάρχουν και ιστορικοί οικισμοί, νόμιμοι. Αλλά είναι κοινό μυστικό ότι η πληθωρική οικοδόμηση των οικοπεδικών φιλέτων περί την Πεντέλη δεν ξεκινά ποτέ νόμιμα, νομιμοποιείται πάντα εκ των υστέρων. Οικοπεδοποίηση του δάσους: είναι κι αυτός ένας τρόπος να παράγονται υπεραξίες...» (από δημοσίευμα στην εφημερίδα Καθημερινή)

«...κοίτα να δεις, εκεί που μιλάμε ήτανε χωράφια παλιά, εγώ τα θυμάμαι παιδάκι, ο παππούς μου είχε τα κάτω από τον δρόμο, τα πάνω, προς το βουνό, τα είχε ο... και, εντάξει, τα παιδιά του δεν ενδιαφέρθηκαν τα τελευταία 30-40 χρόνια, δε ζούσαν καν στο χωριό, λόγγωσε το μέρος, κατέβηκε το δάσος μέσα στα χωράφια τους, αλλά αυτό δεν είναι δάσος, είναι χωράφια, δεν μπορεί να χάσουν τη γη τους...» (από διάλογο σε χωριό που «ξαφνικά» φέτος περικυκλώθηκε από τις φωτιές...)

Ο Ηράκλειτος και ο αναγνώστης ως άτομο...

«Γιατί, ω αγράμματοι, προσπαθείτε να με σύρετε από κάθε μεριά; Δεν έγραψα για εσάς, αλλά γι’ αυτόν που μπορεί να με καταλάβει. Αυτός ο ένας αξίζει για μένα όσο εκατό χιλιάδες και το πλήθος τίποτα», Ηράκλειτος

Το ρητό αυτό μου το έστειλε ένας παλιός καλός φίλος (μόνιμος κάτοικος εξωτερικού λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας) ο οποίος είχε το κουράγιο να διαβάσει τις πρόσφατες «λεξιμαχίες» μου και τις επιθέσεις που δέχθηκε η γνώμη και η άποψη μου.

Τιμώντας τη γνώμη του, τις εμπειρίες του και τα χρόνια της γνωριμίας μας, το δημοσιεύω. Δε θα μπω στη διαδικασία του σχολιασμού. Αντιλαμβάνομαι το ανωτέρω ρητό ως παραίνεση να απευθύνομαι στον αναγνώστη ως άτομο και όχι στη μάζα των αναγνωστών, αλλά και ως παραίνεση στον κάθε αναγνώστη να προσπαθεί να βρει και να διακρίνει στα γραπτά μου αυτά που άπτονται του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του και όχι αυτά που οι ταγοί του όχλου τον προστάζουν...

Καλησπέρα φίλε Διονύση και ευχαριστώ...

30.8.09

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία...


...ή πως μια γυναίκα πάντα καταφέρνει το ...ακατόρθωτο !!

Και... δυό δάχτυλα ανέκδοτο...

Βγαίνει μία ξανθιά πρώτο ραντεβού με ένα καινούργιο γκόμενο.
Μετά από μια μεγάλη ωραία βόλτα και ένα υπέροχο δείπνο βραδιά καταλήγουν σπίτι του!
Εκεί που κάθονται στον καναπέ την ρωτάει αυτός:
«Μωράκι μου να σου βάλω ένα ουισκάκι να πιεις;;»
«Αχ ναι, βάλε», λέει αυτή, «όχι πολύ όμως».
«Εϊναι εντάξει να σου βάλω δυο δάχτυλα;;»
«Ας πιούμε πρώτα και μετά!!!»

[Νεοέλληνας και...] Ιστορίες καθημερινής αγένειας

«Τι θες; Ανάληψη; Ε, και γιατί δεν το λες ότι θες ανάληψη; Άντε να τελειώνουμε...». Ο υπάλληλος στο ταμείο της τράπεζας ήταν δεν ήταν 30 ετών.

Όση ώρα περίμενα να έρθει η σειρά μου, τον παρατηρούσα να μιλάει στον ενικό σε ηλικιωμένους κύριους και κυρίες, σε συνομηλίκους του, σε όποιον τέλος πάντων πήγαινε στο ταμείο του να εξυπηρετηθεί.

Είχε πετάξει από πάνω του κάθε επίφαση σοβαρότητας, κάθε υπόκριση ευγένειας, και δεν είμαι συντηρητική ούτε τυπολάτρις, επειδή πιστεύω ότι ο πληθυντικός αριθμός, με τον οποίο απευθυνόμαστε σε κάποιον μεγαλύτερό μας σε ηλικία ή άγνωστο ανεξαρτήτως ηλικίας, φανερώνει πολιτισμό και ευγενική συμπεριφορά – ακόμη κι αν αυτή δεν αποκτιέται μόνο με τη χρήση του πληθυντικού αριθμού ούτε καταργείται με τη χρήση του ενικού.

Ο συγκεκριμένος υπάλληλος ήταν είρων και θρασύς, μουτρωμένος και απότομος, αμετροεπής και ξερόλας. Ένας γνήσιος Ελληνάρας. Και το μεγαλείο του ξεδιπλώθηκε στον επόμενο πελάτη, έναν ντροπαλό και φοβισμένο μετανάστη. «Τι θες ρε;», του λέει...

Άφησα τη φαντασία μου να οργιάσει: είδα τον Ελληνάρα να ξυπνάει το πρωί νευρικός και λιγομίλητος. Κατέβασε τα σκουπίδια του στο πεζοδρόμιο και τα ξεφορτώθηκε στον πιο κοντινό κάδο, μπλε - πράσινο το ίδιο κάνει. Ανακύκλωση, άγνωστη λέξη. Το πολύ πολύ στο διαχωρισμό μπλε - πράσινων κάδων να βλέπει τα χρώματα του δικομματισμού!

Μπήκε στο αυτοκίνητό του και σε όλη τη διαδρομή κόρναρε ασταμάτητα για να παραμερίσουν όλοι και να περάσει πρώτος. Στο φανάρι πέταξε το τσιγάρο του στο δρόμο, ενώ πληκτρολογούσε κάποιον αριθμό στο κινητό του.

Πάρκαρε σε ράμπα αναπήρων αδιαφορώντας για τη σημασία της, αλλά και για την κλήση που μπορεί να έβρισκε επιστρέφοντας. Ο κολλητός του δουλεύει στην Τροχαία. Το απόγευμα ήπιε φραπεδιά με τους φίλους.

Η κουβέντα περιστράφηκε γύρω από τους λαθρομετανάστες. «Γεμίσαμε Αλβανούς και Κινέζους, Πακιστανούς και Boυλγάρες», είπε, και πριν αποχωρήσει από την παρέα, τους «αφιέρωσε» περήφανος το σύνθημα που είχε ακούσει: «Αλβανέ δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ».

Σε εστιατόριο της παραλιακής τσακώθηκε με τον σερβιτόρο: «Τι θα γίνει, θα μας εξυπηρετήσεις; Ήρθαμε πριν απ’ τους διπλανούς!». Το Σαββατοκύριακο πήγε εκδρομή με το φουσκωτό ενός φίλου. Ανεβάζοντας άγκυρα για την επιστροφή, άδειασε ό,τι σκουπίδι είχε στη θάλασσα. Δεν ήταν απαραίτητο να βρει και ο επόμενος καθαρή τη δική του «γαλάζια λίμνη». Άλλωστε, τι τον ένοιαζε πια, αυτός είχε περάσει καλά. Στον ενικό αριθμό του χωράει μόνο ο εαυτός του. Είναι ο σταρ, ο πρωταγωνιστής σε έναν μικρόκοσμο αυταρέσκειας και ανεπάρκειας, εγωισμού και μαγκιάς, ψευτοχλιδής και λάιφ στάιλ. Μια αλήθεια υπάρχει, η δική του. Μια άποψη, η δική του. Μια φυλή, η δική του. Μια θρησκεία, η δική του. Μια ομάδα, η δική του.

Η αθάνατη νεοελληνική εξυπνάδα θριαμβεύει σε πολλές ιστορίες καθημερινής αγένειας που βαφτίζονται μάγκικη συμπεριφορά. Τι θλίψη. Και πόσο θλιβεροί μπορούμε να είμαστε...
*της Γιούλης Επτακοίλη από την Καθημερινή, αναδημοσίευση από ΤΟ ΑΤΟΜΟ, χωρίς σχόλια δικά του, εν αναμονή των δικών σας...

Ξυλοδαρμένος χωρίς αιτία... (ή και τα «ζώα» της Κρήτης ελληνικά είναι...)

Μιας και μιλάγαμε για Έλληνες και για τα κατορθώματα τους, τελικά, καλύτερα να φύγετε, να πάτε αλλού... Και μέχρι να το πετύχετε, αποφύγετε την Κρήτη, τουλάχιστον το Ηράκλειο και την πλατεία των Λιονταριών. Όπως αποδυκνείεται από αυτό που θα διαβάσετε, εκεί δρα μια συμμορία βαρβάρων χουλιγκάνων, η οποία χαίρει της εκτίμησης, της συμπαράστασης, της ανοχής ή του φόβου της κοινής γνώμης της πόλεως (τι πρωτότυπο... σας θυμίζει κάτι από τα Ζωνιανά;;) και η οποία συμμορία «ξεκαβλώνει» κατά το δοκούν εις βάρος απλών πολιτών τυχαία ευρισκόμενων στο σημείο, αποδεικνύοντας ότι το τηλεοπτικό spot «Μπόχουμ δέρνουμε;;» είναι μια πραγματικότητα στην πατρίδα μας...

Διαβάστε την είδηση όπως την βρήκα στο ενημερωτικό site «ixnos»:
Τον έδερναν ΔΕΚΑ λόγω…. ομοιότητας με άλλον
Τα ξημερώματα της Παναγίας, ξυλοκοπήθηκε άγρια στην πλατεία των Λιονταριών στο Ηράκλειο ένας 39χρονος.
Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά από την αστυνομία, ο 39χρονος βρισκόταν σε σουβλατζίδικο της πλατείας με τη σύζυγό του, όταν τον πλησίασαν δέκα άτομα ηλικίας 19 έως 25 ετών, τα οποία αφού αρχικά τον ειρωνεύτηκαν απρόκλητα, στη συνέχεια του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν στο κεφάλι και σε άλλα μέρη του σώματος, με τα χέρια τους αλλά και με καρέκλες του καταστήματος προκαλώντας του επικίνδυνες σωματικές βλάβες.
Το θύμα μεταφέρθηκε σε άσχημη κατάσταση στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Η Αστυνομία συνέλαβε για το περιστατικό δύο άτομα ηλικίας 19 και 25 ετών, ενώ αναζητά άλλα οχτώ άτομα τα οποία κατηγορούνται για απρόκλητη εξύβριση και επικίνδυνες σωματικές βλάβες κατά συναυτουργία σε βάρος του 39χρονου.
Από πληροφορίες που είχαμε το θύμα είχε εκπληκτική ομοιότητα με έναν οργανωμένο οπαδό του ΟΦΗ, και η αναίτια επίθεση που δέχτηκε (πιθανόν από τοπικούς φανατικούς οπαδούς μεγάλης ομάδας της πρωτεύουσας) ήταν «προϊόν» αυτής της σύμπτωσης.

Διαβάστε τώρα και τα ντεσού της ιστορίας όπως τα δημοσίευσε ο/η ©licka στο blogVendeta και τα αναδημοσίευσε η olympiada (εκεί το βρήκα εγώ).
ΕΠΕΙΓΟΝ: Ζητούνται αυτόπτες μάρτυρες
Η είδηση δεν είναι και τόσο φρέσκια, αλλά έχει και συνέχεια. Χτες συνάντησα το θύμα επειδή…. γνωριζόμασταν ήδη, αλλά δεν πήγε το μυαλό μου ότι ήταν ο Δημήτρης ο πρωταγωνιστής αυτού του ξυλoδαρμού. Βρεθήκαμε τυχαία, κι αφού είπαμε τα τυπικά “καλό χειμώνα” και “πως πέρασες;” μου διηγήθηκε την ιστορία. “Πως πέρασε”….

Πέρασε λοιπόν μια βδομάδα χάρμα, και μετά τον ξυλοφόρτωσαν άγρια, κάποιοι που αποκαλούνται “φίλαθλοι” ή και “οπαδοί”, αλλά στην ουσία δεν είναι παρά ανεγκέφαλοι και απολίτιστοι νταήδες, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί και να τρέχει στο αστυνομικό τμήμα να αναγνωρίσει τους θύτες που του έκαναν τις διακοπές χάλια, και του χάρισαν πολλές νύχτες με εφιάλτες.

Ιδού λοιπόν η ιστορία δια στόματος Δημήτρη..

…”Καλά περάσαμε ρε Έφη για μια βδομάδα, μέχρι που βγήκαμε με την Κική το βράδυ της παραμονής της Παναγίας.
Μετά την έξοδο πήγαμε “στα Λιοντάρια” να φάμε κάτι πριν γυρίσουμε στο σπίτι, κι εκεί έγιναν όλα. Στα σκαλάκια της πλατείας είχε αράξει μια παρέα, στην οποία δε δώσαμε σημασία. Στην πλατεία βρίσκονταν καμιά 35αριά-40 άτομα ακόμα. Η γυναίκα ήθελε σουβλάκι, κι εγώ ήθελα μπουγάτσα. Πήρα λοιπόν τη μπουγάτσα μου, κι έκατσα μαζί της να φάω.
Εκεί που καθόμουν ήρεμα κι ωραία, ήρθε κάποιος από πίσω μου, και χτυπώντας με ειρωνικά στο κεφάλι με ρώτησε “Τι χρώμα έχει η καράφλα σου;”
Εγώ που δεν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται και προς τι αυτή η ειρωνία, τον ρώτησα “δεν κατάλαβα ρε φίλε, τι εννοείς με την ερώτηση; Τι θέμα υπάρχει με την καράφλα μου;”
Και με το που πήγα να τον αποτρέψω να κάνει οτιδήποτε, η γυναίκα μου, είδε πίσω μου να έρχονται κατά πάνω μου γύρω στα 15 άτομα.
Κι εκεί άρχισαν τα χειρότερα. 15 άτομα με χτυπούσαν με ότι μπορούσαν να βρουν. Με καρέκλες, ζώνες, μπότες, κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, που δεν προλάβαινα να δω. Η γυναίκα μου προσπαθώντας να με σώσει μπήκε στη μέση και την έριξαν κάτω, τη στιγμή που εγώ τους φώναζα, να την αφήσουν ήσυχη, και να ξεσπάσουν σε μένα.”

Κάπου εκεί τον ρώτησα.. καλά δεν ήρθε κανείς να σε βοηθήσει; Αυτοί που είχαν τα μαγαζιά;
Η απάντηση ήρθε άμεσα “Όταν με έσπρωξαν πάνω στη τζαμαρία του σουβλατζίδικου, ο ιδιοκτήτης με απώθησε για να μην του σπάσουν τη τζαμαρία και κατέβασε τα ρολλά. (!!!)
Η δε κοπέλα που δούλευε στο μπουγατσάδικο, τι μπορούσε να κάνει; το μόνο που έκανε ήταν να καλέσει την αστυνομία.”
-Καλά ρε Δημήτρη, και οι υπόλοιποι που κάθονταν στην πλατεία;
-Α, οι υπόλοιποι, με έβλεπαν να τρώω ξύλο. Μετά με βοήθησαν φέρνοντάς μου νερό, πάγο για τα χτυπήματα, μέχρι κι ένα πουκάμισο μου έφερε ένας επειδή το δικό μου το είχαν κομματιάσει και το έχασα.. Τους είπα, “τώρα, με υποχρεώσατε”, αλλά τι να κάνεις. Φοβούνται οι άνθρωποι. Η συμμορία έχει ξαναχτυπήσει στο παρελθόν.

Πριν καιρό είχαν κάνει την ερώτηση “τι χρώμα είναι η μπύρα σου;” σε ένα παιδί από παρέα φοιτητών, κι επειδή τους απάντησε “πράσινη”, τον σάπισαν στο ξύλο. Δηλαδή όπως καταλαβαίνεις, σωστή απάντηση δεν υπάρχει περί χρώματος. Είναι απλά μια εισαγωγή στο ξύλο. Κι όλο αυτό έχει να κάνει με τον Ολυμπιακό. Οι συμμορίτες δηλώνουν οπαδοί του Ολυμπιακού και βγάζουν τα απωθημένα τους πάνω σε όποιον θέλουν. Το μένος τους δε, έχει στόχο κυρίως οπαδούς του ΟΦΗ, και του Παναθηναϊκού, και σαφώς δεν περιορίζεται στα γήπεδα..
Κι ο Δημήτρης είχε απλά την ατυχία να μοιάζει με οργανωμένο φίλαθλο του ΟΦΗ.. Όχι πως αυτό τους δικαιολογεί, απλά είναι μια ένδειξη, για το πόσο ανεγκέφαλοι είναι. Για το πόσο άντρες είναι δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω εκτός του ότι ήταν 15 άτομα, και χτυπούσαν ΕΝΑΝ! (παρακάτω θα δείτε και πόσο “άντρες” φάνηκαν και στην επόμενη δικάσιμο μετά το συμβάν)

…-Τουλάχιστον ρε Δημήτρη, πιάσανε κανέναν;
-Μόλις η κοπέλα είπε στη γυναίκα μου ότι κάλεσε την αστυνομία, διαλύθηκαν. Πιάσανε 2 άτομα. Ο ένας (19 χρονών) προσπαθούσε να φύγει με μηχανάκι, και τον άλλο (25 χρονών) τον πιάσανε όταν πήγαινε στο αυτοκίνητό του για να φύγει, και είδαν τα χέρια του γεμάτα αίματα. Ο τρίτος, συνελλήφθη όταν την επόμενη μέρα ήρθε στο τμήμα με τον πατέρα του, για να υποστηρίξει τον αδερφό του, ο οποίος ήταν ο 25χρονος που συνελλήφθη, και τον αναγνώρισα κι εγώ και η γυναίκα μου. Ο τρίτος συλληφθής ήταν ο 17 χρονος που με χτυπούσε με μεταλλική καρέκλα όταν ήμουν κάτω…

Όταν οι τρεις συλληφθέντες πέρασαν από αυτόφωρο, έμφανίστηκαν οι προστάτες τους. (εκεί είχαν ανάγκη από ενισχύσεις προφανώς). Κουβάλησαν όλο το “αρσενικό” τους σόι που αποτελούνταν από φουσκωτούς, πέραν των γονιών τους, που αντί να ζητήσουν μια συγνώμη για τη συμπεριφορά των παιδών τους, -βλέποντας το Δημήτρη με ράμματα στο κεφάλι και πρησμένα πλευρά-, εμφανίστηκαν αμεταννόητοι και προκλητικότατοι. Η μάνα των δύο αδερφών αφού δέχτηκε προπυλακισμούς από τη γυναίκα του θύματος επειδή κανάκευε το 17 χρονο μπουμπούκι της, στο “μπράβο, ωραία ανατροφή του δίνεις, κοίτα να του μάθεις να δέρνει καλύτερα με καρέκλες”, απάντησε “έτσι πρέπει, κι έτσι μου γουστάρει”…”

Χτες που είδα το Δημήτρη, είχε ακόμα σημάδια από σόλα μπότας στα πλευρά, και σημάδι από τα ράμματα στο κεφάλι. Μου μιλούσε ταραγμένος, και παρ’όλη την ατυχία του να μοιάζει με κάποιον άλλο που ήταν στόχος των νταήδων, ευχαριστούσε το Θεό που δεν ήταν μαζί του το παιδί του. Μου έλεγε ακόμα ότι ο ιατροδικαστής διέκρινε πρόθεση για φόνο. Δεν χτυπούσαν στα πλευρά και τα πόδια. Χτυπούσαν ΠΑΝΤΟΥ, ΟΠΟΥ ΕΒΡΙΣΚΑΝ! Η πλάτη του ήταν γεμάτη σημάδια από ζώνες, το στέρνο του έφερε ένα σημάδι από σόλα μπότας, τα πλευρά του είχαν πρηστεί σε σημείο να μην μπορεί να κατεβάσει εντελώς το χέρι του, και το κεφάλι του είχε ράμματα.

Η δίκη αναβλήθηκε επ’αόριστο, γιατί ένας από τους τρεις συλληφθέντες παρουσιαζόταν την επόμενη για να εκτίσει τη θητεία του στο Ρέθυμνο. (λέτε να είχε μέσον και να παρουσιάζεται στο Ρέθυμνο με έδρα το Ηράκλειο;.. μπαααα).
Για την επόμενη δικάσιμο που θα οριστεί, το πρόβλημα του Δημήτρη είναι η έλλειψη μαρτύρων.
Η μαρτυρία της γυναίκας του δεν είναι επαρκής επειδή πρόκειται για συγγενή πρώτου βαθμού. Οι καταστηματάρχες φοβούνται να καταθέσουν. Και πως να μη φοβούνται άλλωστε, όταν έχουν δει τι είναι ικανοί να κάνουν οι συμμορίτες-οπαδοί. Φοβούνται οι άνθρωποι για τις περιουσίες τους. Κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί ότι τα μαγαζιά τους δεν θα καταστραφούν για λόγους εκδίκησης. Οι θαμώνες πέρα από τη βοήθεια που προσέφεραν -κατόπιν εορτής- χάθηκαν. Ο Δημήτρης είναι κρητικός στην καταγωγή, αλλά δεν γνωρίζει κόσμο και πρόσωπα. Δεν είναι μέλος της τοπικής κοινωνίας, παρ’όλο που εξακολουθεί να είναι περήφανος για τον τόπο του μετά το συμβάν. Μου ζήτησε να μην δημοσιεύσω το επώνυμό του. Εξακολουθεί να φοβάται. Εξακολουθεί να πετάγεται έντρομος τις νύχτες.

Ίσως είναι μια περίπτωση που οι bloggers μπορούν να βοηθήσουν τη δικαιοσύνη. (ειδικά την ελληνική που μοιάζει αβοήθητη)
Ίσως είναι δυνατόν να βρεθούν αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος που ήταν απλά στις διακοπές τους, και είδαν όλο αυτό να συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους.
Όποιος φοβάται να καταθέσει, ας αναλογιστεί απλά ότι όσο μένουν ατιμώρητοι τέτοιοι νταήδες, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να πέσουν οι ίδιοι θύματα την επόμενη φορά. Κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί ότι δε θα “μοιάζουν με κάποιον”, ή ότι δε θα πίνουν το “λάθος χρώμα μπύρας”..

Τέλος, παρακαλούνται όσοι bloggers διαβάσουν αυτό, να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους, γιατί κανείς άλλος δεν μπορεί να μας βοηθησει αν δεν προσπαθήσουμε να βοηθηθούμε μόνοι μας. Ο Δημήτρης δεν είναι καν Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός. Αεκτζής δηλώνει ο άνθρωπος -χωρίς να ασχολείται και να παθιάζεται με το ποδόσφαιρο-, μεροκαματιάρης, ιδιωτικός υπάλληλος, που πήγε να δείξει στη γυναίκα του, από τι όμορφο μέρος κατάγεται, και βρέθηκε τη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο… και ήταν και ο ΛΑΘΟΣ άνθρωπος!

Για όποιον γνωρίζει οτιδήποτε, επιθυμεί να καταθέσει και θέλει να επικοινωνήσει, το email επικοινωνίας είναι martyres.ksylodarmou@gmail.com

Πραγματικά εύχομαι να γνώριζα, για να μπορέσω να πάω να σταθώ μάρτυρας και να κλείσω τη συμμορία των χουλιγκάνων στο κελί 33 (τουλάχιστον...). Πιστεύω όμως ότι δημοσιοποιώντας το θέμα και εγώ και εσείς, κάποιος θα συγκινηθεί (δεν μπορεί να είναι όλοι διεφθαρμένοι στο νησί αυτό) και θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τους χώσει (τους δέκα, έντεκα, δεκαπέντε ή όσοι ήταν οι βάρβαροι αυτοί) βαθιά στο κελί !!!

Απευθύνομαι δε στους εκ Κρήτης καταγόμενους πολιτικούς, είτε εκλέγονται εκεί είτε όχι, και τους υποδεικνύω ότι η παραδειγματική τιμωρία των βαρβάρων είναι πράξη ευθύνης και «μετάλειο ανδρείας». Αν το πετύχετε θα σας ευγνωμονούμε όλοι εκτός από τους Κρήτες που είναι υπόλογοι, αν το κουκουλώσετε θα σας φτύνουμε όλοι εκτός από τους Κρήτες που είναι υπόλογοι !! Διαλέξτε...

Και για να βοηθήσω την απόφαση σας αναδημοσιεύω εδώ μερικά από τα σχόλια που συνόδευσαν την αρχική δημοσίευση του θέματος στο vendetta.blogspot.com και φανερώνουν την απύθμενη βλακεία των ανεγκέφαλων χουλιγκάνων σε όλο της το μεγαλείο, μαζί με το «αντρίκειο» της νέας «λεβεντογενιάς» της Κρήτης όπου ο «αρσενικός» νταής κάνει τη μαγκιά του με την παρέα του (ρίχνει και μερικές μπαλωθιές με το πιστόλι αμά λάχει...) και μετά «καθαρίζει» η μαμάκα ή/και ο μπαμπάκας (παρεπιπτόντως για να μην παρεξηγηθώ, ναι, το φαινόμενο, ως πανώλη, εξαπλώθηκε και σε άλλες περιοχές της χώρας, αναμφίβολα όμως από εσάς ξεκίνησε φίλοι Κρήτες, από εσάς και το νησί σας).

Διαβάστε τα σχόλια (όλα δημοσιεύονται εδώ http://ventetta.blogspot.com/2009/08/blog-post_4505.html) από τα οποία έχω απαλείψει προφανείς ύβρεις:
NewNeuromancer 29 Αύγουστος 2009 4:57 μμ
Η Β-Λ-Α-Κ-Ε-Ι-Α του οπαδισμού των ανεγκέφαλων σε όλο της το μεγαλείο.

Βιαιοπραγίες "αρσενικών" (πολλοί εναντίον ενός, γειά σου Κρήτη με την νέα "λεβεντογενιά" σου) και αν μας πιάσουνε "καθαρίζει" η μαμάκα ή/και ο μπαμπάκας.

Είχα δει, παλιά, έναν μαθηματικό τύπο:

Οπαδισμός = Παραλογισμός+Ηλιθιότητα

Βία = Ανέχεια + Οπαδισμός + ΑνικανότηταΔράσης

Κρίμα! Στην Κρήτη, για κάτι τόσο σοβαρό, να πάει να καταθέσει μόνο μία Γυναίκα (θα μπορούσε κι αυτή να επικαλεστεί τον φόβο των ανελεύθερων, έστω κι αν είναι συγγενής)

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 5:51 μμ
Ως "αυτόχθων ιθαγενής" νοιώθω ντροπή πρώτα από όλα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να βοηθήσει το θύμα και κατόπιν για το γεγονός ότι ανεχτήκαμε ως κοινωνία την δημιουργία τέτοιων συμμοριών (διαφόρων αποχρώσεων) και συνεχίζουμε να αφήνουμε τέτοια ζώα να αναπνέουν το ίδιο αέρα με εμάς...

Λάμαχος

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 5:53 μμ
είναι γνωστά γαϊδούρια οι Κρητικοί, που να τους χώ... ... ... ... ....

χαρακτηριστικό παράδειγμα η μάνα του κατηγορούμενου:αντί να πιάσει το γιό της και να του πατήσει κανά χαστούκι να βάλει μυαλό που πήγε και βάρεσε στα καλά καθούμενα με 15 άτομα έναν αθώο οικογενειάρχη, είχε το θράσος και την χοντροπετσιά να τον κανακεύει κιόλας! Μιλάμε δηλαδή για τεράστια χοντροπετσιά και έλλειψη φιλότιμου!

ψυ... κα... Κρητικοί, η ντροπή της Ελλάδας...

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 6:02 μμ
Απο πότε ο χουλιγκανισμός και ο τραμπουκισμός είναι αποκλειστικά Κρητικό προϊόν;;:

Μην ψάχνετε αφορμή για να βγάλετ την χολή σας για την Κρήτη.

Λάμαχος

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 6:04 μμ
Βούλωσε το στόμα σου επαέ γιατί θα ανέβω στην Αθήνα και θα δείς τι πάει να πεί βεντέτα.......διάλε

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 6:14 μμ
''Βούλωσε το στόμα σου επαέ γιατί θα ανέβω στην Αθήνα και θα δείς τι πάει να πεί βεντέτα.......διάλε''

lol η πλάκα είναι οτι νοιώθει και περήφανος για την χωριατιά που πέταξε ο χωριάταρος υπανάπτυκτος πρωτόγονος βλαχοκρης!!

ρε υπανάπτυκτε ο κόσμος έχει πάει στο φεγγάρι έχουμε μπει στον 21ο αιώνα έχουμε αποκωδικοποιήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα και εσύ αυτό που έχεις να μας πεις χωριάταρε είναι οτι ''θα μας κάνεις βεντέτα'' και θα μας δείξεις τα μπιστόλια σου?

υπανάπτυκτε! ναι είναι γεγονός οτι ηλίθιοι υπάρχουν παντού αλλά μόνο στην Κρήτη η θρασυδειλία και ο πρωτόγονος χωριατοτραμπουκισμός της πορδής είναι ο κανόνας!

κοιτάξτε να γίνετε άνθρωποι ρεεεε.

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 6:26 μμ
Ιντα μας λες ρε κουζουλέ.....

NewNeuromancer 29 Αύγουστος 2009 11:04 μμ
Η Β-Λ-Α-Κ-Ε-Ι-Α του οπαδισμού των ανεγκέφαλων είναι προνομία πανελλαδική δυστυχώς.

Κανείς νεοέλληνας δεν πρέπει να βγάζει την "ουρά" του απ' έξω. Ούτε ο γράφων βεβαίως.

Εμάς μας λυπεί το γεγονός ότι και στην Κρήτη έκανε την εμφάνισή της (η ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΟΥ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ) με τέτοιον άνανδρο τρόπο.

Τυχένει να έχουμε φίλους Κρητικούς της εξαίρεσης και να 'χουμε συζητήσει το πρόβλημα.

Ο παραπάνω μαθηματικός τύπος ισχύει για όλους όσους χαρακτηρίζουν τα ουσιαστικά του.- (βλ. προηγούμενο σχόλιο)

Ανώνυμος 29 Αύγουστος 2009 11:06 μμ
kala me doyleyetai edo kai tria xronia dernoyn sxedon kathe brady kosmo sth plateia ton liontarion
h astynomia ta kserei ola apla toys kalybei koinos kanei ta straba matia
exo dei poles fores ksylo sthn plateia
asto megale me exoyn listepsei mia fora ekei

exo dei ksylo mprosta moy
exoyn deirei fyloys moy....
kathe brady h idioi einai kai apeiloyn kosmo....

kapote eixan spasei sto ksylo enan stratioth apo thn kypro poy etixe na briskete sthn adeia toy sto hrakleio.....

exoyn kanei polh mynhsei

alla panta h mpatsi toys kalyboyn basika einai ta baporakia toys kai h royfianei toys sto kentro toy hrakleioy.....
albanoellhnes xouligkania toy ofh einai

na apofeygetai meta ths 12to brady thn plateia toy hrakleioy sta liontaria einai epikindynos xoros...

genikos pote den pernao apo kei meta ths 12 an den eimai me megalh parea...

an einai ekei einai dedomeno oti tha psaksoyn na paiksoyn ksylo me kosmo

asta h asfaleia toys kalybei.......
mono an palabosh kaneis parei kana kalasnikof kai katharisei ta liontarakia apo thn alhteia ton mpatson

an kai mporei na ta theoreite akrea ayta poy grafo alla sto kentro toy hrakleioy ta bradia exoyn dei pola ta matia moy

Ανώνυμος 30 Αύγουστος 2009 6:05 πμ
Οι κρητικοί είναι ... και ...

Ανώνυμος 30 Αύγουστος 2009 2:19 μμ
Ντρέπομαι όταν διαβάζω τέτοια. Θεωρώ αποκρουστική τη συμπεριφορά των γονέων των θυτών. Κρητικοί... Φυσικά, αυτά τα κάνουν μόνο στο νησί τους. Αλλού, δεν τους παίρνει... 30 εναντίον ενός. Απίστευτη γενναιότητα. Και μπροστά σε μια γυναίκα...

Μακρυά λοιπόν, αν δεν διορθωθούν, μακρυά από το Ηράκλειο, αν όχι από όλη την Κρήτη... Και για όσους παραπονεθούν ότι εξ' αιτίας ολίγων μέμφομαι και οικτίρω τους πολλούς και «δημιουργώ πρόβλημα στην οικονομία της πόλης», αυτό είναι δικό τους πρόβλημα, των Ηρακλειωτών, εγώ τα λεφτά μου τα δίνω εκεί όπου αισθάνομαι και είμαι ασφαλής, όχι εκεί που δρουν ανεξέλεγκτοι χουλιγκάνοι, προστατευόμενοι από την αδιαφορία αυτοπτών μαρτύρων και κανακευόμενοι από την ομερτά οικογενειών και «μανάδων χούλιγκαν». Εξ' άλλου θυμάμαι και ένα ανεκδοτάκι που μου είπε ένας φίλος, γαμπρός στο Ρέθυμνο: «τι χωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα; το Ρέθυμνο» και αναρωτιέμαι «τελικά τους χωρίζει;;;»

Να πάτε αλλού γρήγορα... πριν σας προλάβει ο κρετίνος Έλληνας !!


Κρετίνος... Κυριολεκτώ... Γιατί το είδαμε, έγινε και αυτό... Χθες, στο Καυτανζόγλειο, δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του ντέρμπι ανάμεσα στον Ηρακλή και τον Αρη, οπαδός των γηπεδούχων μπήκε ανενόχλητος στον αγωνιστικό χώρο, είχε έντονο διάλογο με τον τερματοφύλακα του Αρη, Μιχάλη Σηφάκη, τον οποίο στη συνέχεια χαστούκισε !! Ολα αυτά με τους σεκιουριτάδες να περιορίζονται απλώς σε ρόλο παρατηρητών. Οι παίκτες του Αρη ήταν αυτοί που παρενέβησαν, προκειμένου να απομακρυνθεί ο... εισβολέας. Ο διαιτητής Δαλούκας διέκοψε το ματς, το οποίο τελικά ξεκίνησε έπειτα από 45 λεπτά διαβουλεύσεων. Μάλιστα, ο περί ού ο λόγος 43χρονος εισβολέας - οπαδός του Ηρακλή είχε πάει στο γήπεδο με την κόρη του και είπε στους αστυνομικούς ότι προγραμμάτιζε από σήμερα διακοπές με την οικογένειά του...

Αυτά βρήκα χθες βράδυ ως πρώτες πληροφορίες στο διαδίκτυο, αφού σκούπισα το δωμάτιο, βλέπετε μόλις είδα το σύντομο βιντεάκι μου έπεσαν τα μαλλιά... Σήμερα βρήκα και την ανακοίνωση της ΠΑΕ Άρης την οποία θα αναδημοσιεύσω ως μνημείο αδιαφορίας των ανθρώπων που η ΠΑΕ Ηρακλής εργοδοτεί για να περιορίζουν την εκδήλωση περιστατικών βίας στα γήπεδα. Αναλυτικά η ανακοίνωση:
"Η ΠΑΕ ΑΡΗΣ νιώθει την υποχρέωση απέναντι στον φίλαθλο κόσμο της από την μία να επισημάνει τα όσα διαδραματίστηκαν το Σάββατο στο Καυταντζόγλειο και αποτέλεσαν ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα στην εικόνα και την αξιοπιστία του ελληνικού ποδοσφαίρου και από την άλλη να καλέσει όλες τις αρμόδιες αρχές να πράξουν τα δέοντα τηρώντας τους κανονισμούς ποδοσφαίρου που όλοι οι εταίροι στην Λίγκα έχουμε συνυπογράψει.

Τα κωμικοτραγικά γεγονότα ξεκίνησαν με την είσοδο αρχικά του Μιχάλη Σηφάκη και στην συνέχεια και της υπόλοιπης ομάδας στον αγωνιστικό χώρο για την προθέρμανση. Παρά την επισήμανση ότι θα έπρεπε η προθέρμανση να γίνει μπροστά στον πάγκο μας, η απόφαση της γηπεδούχου ομάδας ήταν να πραγματοποιηθεί μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων οπαδών της. Καθ’ όλη την διάρκεια της προθέρμανσης ομάδες οπαδών του Ηρακλή περιφέρονταν ανενόχλητοι στο ταρτάν του γηπέδου, προφανώς… προετοιμαζόμενοι για το επικείμενο Γκραν Πρι Στίβου στο Στάδιο σε δύο εβδομάδες.

Πέρασαν 30 λεπτά, φτάσαμε πέντε λεπτά πριν την έναρξη, αλλά καμία κίνηση απομάκρυνσης τους από τον περιβάλλοντα χώρο. Κάποιοι πιο... τολμηροί βρίσκονταν πίσω ακριβώς από την εστία του Άρη και έβριζαν με χυδαίες εκφράσεις τον τερματοφύλακα της ομάδας μας. Ένας από αυτούς ξεκίνησε δειλά-δειλά την πορεία του για να περάσει από το ταρτάν στον αγωνιστικό χώρο. Πάτησε χόρτο και κανείς δεν τον ενόχλησε, το παιχνίδι ξεκίνησε.

Μπήκε μέσα από τις γραμμές του άουτ και κανείς δεν αντέδρασε. Πλησίασε τον Μιχάλη Σηφάκη και κανείς δεν κουνήθηκε για να τον αποτρέψει. Έφτασε στην μικρή περιοχή και κόλλησε το πρόσωπό του στον τερματοφύλακα του Άρη που από την μία προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν και από την άλλη να κρατήσει την ψυχραιμία του.

Ο εν λόγω… κύριος έβριζε με ακατανόμαστες εκφράσεις τον Σηφάκη και την οικογένειά του (ο τηλεοπτικός φακός τα έχει καταγράψει όλα) και αφού κανένας δεν αντιδρούσε αποφάσισε να προχωρήσει και σε πράξεις. Αρχικά έπιασε τον διεθνή τερματοφύλακα από τον λαιμό και άρχισε να τον σπρώχνει. Κανείς από τους ανθρώπους της σεκιούριτι δεν επενέβη. Κάποια στιγμή και ενώ το παιχνίδι παίζονταν, αντιλήφθηκε το περιστατικό και ο κ. Δαλούκας διακόπτοντας το παιχνίδι.

Οι παίκτες του Άρη (!) προσπαθούσαν να τραβήξουν τον οπαδό από τον Σηφάκη ( τον οποίο έσπρωχναν οι άνθρωποι της Σεκιούριτι!!!!), αλλά αυτός έδωσε κι ένα χαστούκι στον τερματοφύλακα της ομάδας. Στο μεταξύ ακόμα 20-30 άτομα είχαν φτάσει στο σημείο της μικρής περιοχής έφτυναν, έβριζαν και προπηλάκιζαν τους παίκτες του Άρη!

Καμία επέμβαση από τους ανθρώπους ασφαλείας της γηπεδούχου ομάδας. Η επέμβαση της αστυνομίας μετά από αρκετή ώρα οδήγησε τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια με απόφαση του διαιτητή κ. Δαλούκα. Ο ρέφερι της αναμέτρησης παρά το γεγονός ότι οι κανονισμοί είναι σαφείς ( δεν ξεκινάει ο αγώνας με παρουσία οπαδών στο γήπεδο ή στο περιβάλλοντα χώρο) και μετά από 55΄λεπτά αποφάσισε να επαναρχίσει το παιχνίδι. Ούτε ο διαιτητής, αλλά ούτε και ο παρατηρητής έπραξαν αυτά που έπρεπε βάσει κανονισμού να πράξουν. Να μην ξεκινήσουν δηλαδή το παιχνίδι, αλλά και στην συνέχεια να το διακόψουν οριστικά, όπως όφειλαν.

Τα γεγονότα πλέον μεταφέρονται από τον αγωνιστικό χώρο στην θύρα των… επισήμων, όπου τοποθετήθηκαν οι μισοί από τους 50 συνολικά… φιλοξενούμενους της ΠΑΕ Ηρακλής. Οι μισοί… χωρίστηκαν και τοποθετήθηκαν σε δύο σουίτες και οι άλλοι μισοί ( στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν το ΔΣ της ΠΑΕ με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Αθανασιάδη) τοποθετήθηκαν μέσα στην κερκίδα των φιλάθλων των γηπεδούχων!

Στο πρώτο γκολ του Άρη εκτοξεύτηκαν προς την πλευρά των ανθρώπων της ομάδας μας μπουκάλια με νερό, φραπέδες, πορτοκαλάδες και άλλα... αναψυκτικά. Καμία απολύτως αντίδραση προστασίας από την ΠΑΕ Ηρακλής. Στο δεύτερο γκολ έκαναν την εμφάνισή τους και ιπτάμενες σιδερόβεργες (επτά τον αριθμό) που χτύπησαν μέλη της διοίκησης της ΠΑΕ. Την ίδια στιγμή το... άλλο μέτωπο εκτόξευε γυάλινα μπουκάλια προς τις δύο σουίτες που βρίσκονταν οι άλλοι μισοί... φιλοξενούμενοι.

Φυσικά όλα αυτά εξ αποστάσεως και μέσω… ρίψεων προφανώς και πάλι στα πλαίσια των προπονήσεων ενόψει του Γκραν Πρι Στίβου στο Στάδιο. Πριν κατά την διάρκεια και μετά το τέλος του αγώνα καμία απολύτως προσπάθεια προστασίας των φιλοξενούμενων δεν υπήρξε από την ΠΑΕ Ηρακλής, παρά την δεδομένη υποχρέωσή της.

Η ΠΑΕ ΑΡΗΣ επισημαίνει προς όλους τους φορείς ότι από θαύμα δεν θρηνήσαμε θύματα. Καλεί τις αρμόδιες αρχές να εφαρμόσουν τους κανονισμούς- στοιχειωδώς τουλάχιστον- προστατεύοντας τους αγωνιζόμενους, αλλά και τους παρευρισκόμενους. Οι κανονισμοί καταστρατηγήθηκαν αναφορικά με την ασφάλεια και της αποστολής της ομάδας, αλλά και των… φιλοξενούμενων στην κερκίδα. Η ΠΑΕ Άρης επιφυλάσσεται παντός νομίμου δικαιώματός της και τονίζει ότι σε συνεργασία με το νομικό της τμήμα θα πράξει ότι είναι δυνατόν για την προάσπιση των συμφερόντων της.

Υ.Γ. Ότι και να αναφέρει κανείς για την (μη) αντίδραση του Μιχάλη Σηφάκη είναι λίγο. Ο διεθνής γκολκίπερ απέδειξε για μία ακόμα φορά ποιοι είναι οι πραγματικοί μάγκες και ποιοι πραγματικά φοράνε παντελόνια!"

Βέβαια το σημερινό περιστατικό ήταν πταίσμα, περισσότερο για γέλια παρά για κλάματα, θέλω όμως να είμαι ξεκάθαρος στη γνώμη μου: ο αγώνας έπρεπε να διακοπεί οριστικά, να κατακυρωθεί υπέρ του θιγομένου (του Άρη), ο δε θίγων (ο Ηρακλής, έστω και δια της παραλείψεως) να τιμωρηθεί σύμφωνα με τον κανονισμό του πρωταθλήματος. Συμπαθώ τον Ηρακλή, γνωρίζω πως μια τέτοια απόφαση θα ήταν άδικη για την ομάδα, δεν φταίνε οι παίκτες αν στις τάξεις των οπαδών του υπάρχει ένας ανεγκέφαλος, μαστούρης ή απλά βλάκας οπαδός, από την άλλη όμως δεν είναι δυνατόν οι ποδοσφαιριστές να γίνονται έρμαιο του καθενός που θέλει να πουλήσει μαγκιά και επιλέγει το γήπεδο για να το κάνει. Μάλιστα πάω ένα βήμα παραπέρα, έχω τη γνώμη ότι αν ο τερματοφύλακας Σηφάκης δεν κρατούσε την ψυχραιμία του και απαντούσε επί ίσοις όροις στον επιτιθέμενο εισβολέα θα έπρεπε να μην τιμωρηθεί καν, άποψη που έχω εκφράσει και στο παρελθόν, στην αυτοάμυνα Νικοπολίδη κατά οπαδού του ΠΑΟΚ και στην επιστροφή από τον Κονσεϊσάο στην κερκίδα του αντικειμένου που δέχτηκε.

Ο ανεγκέφαλος θα τιμωρηθεί, και πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά, να κάνει διακοπές και επιπλέον στο κελί της φυλακής, μάλιστα θα είχε παραδειγματική σημασία να κρατηθεί προφυλακισμένος ως την δίκη ως ύποπτος τέλεσης ή παρακίνησης τέλεσης νέων αδικημάτων. Αυτό όμως δεν αρκεί, περιορίζει τον ίδιο δεν αποτρέπει όμως του υπόλοιπους ανεγκέφαλους της συνομοταξίας του (αν λειτουργούσε, τότε από την στιγμή που φυλακίζεται ένας εγκληματίας θα έπρεπε να σταματήσουν να γίνονται εγκλήματα...)

Πρέπει να τιμωρηθεί και η ομάδα που δεν έλαβε τα μέτρα της και επέτρεψε στον δράστη να μπει στο γήπεδο. Θα μου πείτε ότι θα τιμωρηθεί η έδρα, αυτό όμως γίνεται χρόνια τώρα χωρίς αποτέλεσμα. Η μόνη ποινή που πραγματικά ενοχλεί είναι η αφαίρεση βαθμών. Όταν μια ομάδα απειλείται με απώλεια βαθμών, ήτοι απειλούνται οι προγραμματισμοί, τα σχέδια και οι επενδύσεις που έχει κάνει για την σεζόν, τότε θα ΥΠΟΧΡΕΩΘΕΙ Η ΙΔΙΑ να απομονώσει τους κάφρους, να περιφρουρήσει σοβαρά και ουσιαστικά τα συμφέροντα της, να εξασφαλίσει στο μέτρο του δυνατού πως δεν θα συμβούν ξανά τέτοια επεισόδια.

Και βέβαια, θα υποχρεωθούν -εκ των πραγμάτων- και οι οπαδοί, κανείς δεν θέλει η ομάδα του να χάνει βαθμούς που κέρδισε αγωνιζόμενη, έτσι πλέον τα γήπεδα θα έχουν στην κερκίδα μερικές χιλιάδες εν δυνάμει σεκιουριτάδες, έτοιμους να επέμβουν και να τσουβαλιάσουν τον ανεγκέφαλο που κάθεται δίπλα τους και αποφάσισε να ξεδιπλώσει τη μαγκιά του στο γήπεδο και να βλάψει την ομάδα τους. Δύσκολο;;; Εύκολο !!! Αρκεί οι θεσμοί που υπάρχουν να λειτουργήσουν ουσιαστικά και να γίνουν σεβαστοί, τουλάχιστον από τις ομάδες.
υ.γ. για να μην παρεξηγηθώ, οι ανωτέρω απόψεις μου δεν εξαντλούνται κατά του «αδυνάτου» Ηρακλή, τις ίδιες θα εκφράσω σε αντίστοιχα περιστατικά και εις βάρος των «δυνατών» ΑΕΚ, Παναθηναϊκού, ΠΑΟΚ ακόμα και της ομάδας που υποστηρίζω, του Ολυμπιακού, αλλά και κάθε άλλης μικρής η μεγάλης ομάδας. Επιτέλους, θέλω να μπορέσω να πάω στο γήπεδο χωρίς την αγωνία της οικογένειας μου για το αν θα γυρίσω σώος και αβλαβής...

«Να φύγετε... να πάτε αλλού...»

«Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί με ταλέντο και όνειρα;» «να προσπαθήσει να φύγει από την Ελλάδα. Σ’ αυτή τη χώρα, οι αξίες που κυριαρχούν δεν θα του επιτρέψουν να προοδεύσει. Θα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί (με τη βοήθεια κάποιου συγγενή) στο Δημόσιο. Αυτό δεν είναι φιλοδοξία που θα οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο»...

Τάδε έφη Σταμάτης Κριμιζής, ακαδημαϊκός, επικεφαλής διαστημικών προγραμμάτων της NASA, τουτέστιν ένας Έλληνας που διέπρεψε και διαπρέπει εκτός Ελλάδος. Βρήκα το απόσπασμα αυτό διαβάζοντας κάποιο άρθρο του καλού δημοσιογράφου Τάκη Σπηλιόπουλου και, έχοντας ζήσει και δουλέψει τα τελευταία χρόνια αρκετό χρόνο μεταξύ Ελλάδος και εξωτερικού, αποφάσισα να το δημοσιεύσω ως status στο facebook για να προκαλέσω την συζήτηση και παράθεση απόψεων. Ρωτούσα μάλιστα στα σχόλια: «αυτή την Ελλάδα είχαμε και έχουμε, θα κάνουμε τίποτα να την αλλάξουμε;;»

Ο διάλογος που ακολούθησε είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το post μάλιστα αναδημοσίευσε και στη δική της σελίδα η καλή «διαδικτυακή» φίλη Μαίρη Μάντη. Σταχυολογώ από τα περίπου 30 σχόλια που ακολούθησαν την αρχική δημοσίευση, παραθέτοντας εμβόλιμα τις δικές μου παρατηρήσεις...

«...ακριβώς το ίδιο θέμα, έθιξα χθές βράδυ στον δικό μου τοίχο, και ακριβώς την ίδια απορία με σας εξέφρασα, για να την αλλάξουμε, θα πρέπει να αφήσουμε οριστικά πίσω την παρούσα νοοτροπία, και δεν γνωρίζω πόσοι είναι πρόθυμοι για το μεγάλο άλμα...», Μαίρη Αποστολίδη
@Mairi Apostolides: σωστό αυτό που λες, αν κάτι έχουμε ανάγκη είναι προτάσεις και ενέργειες, ουσιαστικές και ρεαλιστικές, που θα δώσουν όραμα στον κόσμο για να τις ακολουθήσει. Μακάρι οι γενιές που έρχονται να πετύχουν κάτι καλύτερο...

«...Σήμερα σε φίλη μου, η οποία διδάσκει στη Βοστώνη Αγγλικά σε τμήμα καθηγητών, της είπαν σε αίτηση της για μια θέση στη Βουλή στο μεταφραστικό πως δεν έγινε δεκτή...γιατί δεν ξέρει καλά Αγγλικά...!!!!!!!!!! απορώ αν διάβασαν καν το βιογραφικό της... ήταν μάλλον πολλών σελίδων και κούραζε...ΕΛΕΟΣ!!!!!!! αύριο φεύγει για Ν.Υόρκη... θα διδάσκει Αγγλικά σε καθηγητές Γάλλους...εκεί θα ξέρει καλύτερα μάλλον τη γλώσσα...αυτά αγαπητοί μου...», Μαρία Σαμουρκασίδου
@Maria Samourkasidou: τώρα να σχολιάσω...;; θα το πω χιουμοριστικά όπως θα το έλεγε ο αρμόδιος (και ο ...αριστογείτων) δημόσιος «λειτουργός»: «δικαιώθηκα !! με τα αγγλικά που ξέρει μόνο σε Γάλλους τη βάζουν να διδάξει, που δεν τους πάνε κι όλας...» και μετά θα συνεχίσει το ρεπό του ως τις 5:00 που θα φύγει να πάει σπίτι του....

«Εγώ ήδη το έκανα στα 2 μεγαλύτερα παιδιά μου. Η δική μου συμβουλή ήταν να φύγουν για να συμπληρώσουν τις σπουδές τους έξω και να μείνουν έξω να εργαστούν και να κάνουν καριέρα. Αν και ομολογώ ότι ο 1ος γιος μου με πρόλαβε όταν παράτησε εδώ τις σπουδές του, έφυγε για Αγγλία να σπουδάσει αυτό που θέλει και δεν θέλει να γυρίσει πίσω ούτε για το στρατιωτικό του. Και προς τιμή του δεν θέλει καν να προσπαθήσω να του βρω εργασία εδώ, ενώ έχω σε κάποιο βαθμό αυτή την δυνατότητα... Η Ελλάδα εξακολουθεί να πληγώνει τα ονειροπόλα και φιλότιμα παιδιά της...», Λεωνίδας Τσιγώνιας.

Ο Λεωνίδας μάλιστα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα «...και συμπληρωματικά, τι μπορεί να περιμένει κάποιος από την "δημοκρατία της μετριότητας" την οποία βιώνουμε στην μεταπολιτευτική περίοδο που διάγουμε τα τελευταία 28 χρόνια. Αλλά ένα εξαιρετικό άρθρο που σπάει κόκαλα για τις αλήθεις του για το εν λόγω θέμα είναι του Αλέξη Παπαχελά με τίτλο: Η υποκρισία του «greek dream» στη διεύθυνση http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/12/2007_252718» και μου θύμισε μια άλλη Ελλάδα που υπήρχε και δημιουργούσε, για να υποχρεωθεί (κάπου μεταξύ της πρώτης και δεύτερης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής) να υποταχθεί, να οπισθοδρομήσει στο χαμηλό επίπεδο αυτών που λοιδωρούσαν την πρόοδο, την ανάπτυξη, την εξέλιξη γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να την φτάσουν.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις MONIMEΣ ΣTHΛEΣ της Καθημερινής με ημερομηνία δημοσίευσης 16.12.2007 και το αναδημοσιεύω εδώ αντί άλλου σχολίου. Τίτλος «Η υποκρισία του «greek dream», συγγραφέας του ο γνωστός δημοσιογράφος Aλέξης Παπαχελάς.
Πριν από μερικές εβδομάδες έγραφα για την εξωραϊσμένη ανάμνηση της Ολυμπιακής, που αναβιώνει στον νεοελληνικό εγκέφαλο κάθε φορά που συζητάμε το αναπόφευκτο τέλος της. Ενας καλός, και αγαπημένος, συνάδελφος με πήρε να μου πει ότι το άρθρο ήταν εύστοχο αλλά πως έχανα το δίκιο μου με μία μόνο φράση. Είχα –βλέπετε– κάνει το λάθος να αναφέρω ότι κάποτε πετούσα στην business της Ο.Α. και κάποιος από το πλήρωμα με σήκωσε από τη θέση μου για να κάτσουν γύρω οι συγγενείς του. «Τι το ήθελες εκείνο για την business;», μου είπε ο φίλος και πρόσθεσε «δεν καταλαβαίνεις πώς αντιδρά ο αναγνώστης;».

Ομολογώ πως όχι! Και θεωρώ πως εκεί ακριβώς είναι η ρίζα του κακού, το μικρόβιο του λαϊκισμού που έγινε επιδημία μετά τη μεταπολίτευση. Ζούμε σε μια χώρα που το «greek dream» είναι να βγάλουμε πολλά λεφτά γρήγορα, έστω και παράνομα, να έχουμε οπωσδήποτε πισίνα, να πηγαίνουμε ταξίδια στον Μαυρίκιο και να διακηρύσσουμε τον νεοπλουτισμό μας. Από την άλλη, κάνουμε τον φθόνο μας ή το κόμπλεξ μας... ιδεολογία κατηγορώντας τον διπλανό μας γιατί απέκτησε πισίνα ή γιατί πέταξε business. Δεν ξέρω πώς το έχουμε δει αυτό το ελληνικό όνειρο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Υπάρχουν μερικές παραδοχές που ισχύουν σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Οτι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά, βγάζουν χρήματα, πετυχαίνουν κάτι στη ζωή τους, δεν έχουν κλέψει, δεν έχουν εκβιάσει ή μπει σε μηχανισμούς, και δικαιούνται να ζουν διαφορετικά. Οτι πρέπει να υπάρχουν σχολεία, πρότυπα δημόσια όπως ήταν κάποτε το Πειραματικό και ιδιωτικά, που βγάζουν μια ελίτ γιατί τη χρειάζεται η χώρα. Αυτό το είδε το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και δυστυχώς πνίγηκε ως αρχή στον παραλογισμό του τσουνάμι του λαϊκισμού του ’80.

Αν θέλουμε μια σοβιετική κοινωνία όπου οι αεροπορικές εταιρείες θα έχουν μία θέση, τα σχολεία θα είναι όλα δημόσια, οι μισθοί του καθηγητή και της καθαρίστριας οι ίδιοι, είναι μια υπόθεση. Αν θέλουμε μια κοινωνία νεόπλουτων, η οποία θέλει να περνάει καλά η ίδια και να κρατά τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή γιατί τη βολεύει είναι μια άλλη υπόθεση. Είναι άλλωστε αστείο. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι «διανοητές», που έκαναν καριέρα με τον λαϊκισμό είναι οι πρώτοι που έβαλαν τα παιδιά τους από την πίσω πόρτα στα σχολεία της ελίτ, οι πρώτοι που καθιέρωσαν τη «μαγκιά» ως δικαιολογία για την παράβαση κάθε κανόνα και οι πρώτοι που χαίρονται τις παρέες των νεόπλουτων που δημιούργησε η περίοδος του τρίτου δρόμου στη χώρα μας.

Αυτή η υποκρισία κάποια ώρα θα σπάσει. Ισως μάλιστα τα παιδιά αυτής της γενιάς που τροφοδότησε το σαράκι του λαϊκισμού να είναι τα πρώτα που θα θέλουν μια άλλη κοινωνία, γιατί θα έχουν ζήσει δυο τρία χρόνια έξω και θα έχουν πολύ πιο ανοικτά μυαλά.

Μέχρι τότε φοβούμαι ότι θα έχει βάση το ανέκδοτο για τον Ελληνα στην κόλαση. Στην αγγλική ή τη γερμανική εκδοχή της υπάρχει ένας υπάλληλος με μια κουτάλα ο οποίος βαράει στο κεφάλι όποιον πάει να ξεφύγει από το ζουμί που βράζει από κάτω. Στην ελληνική τίποτα. Γιατί; Μα μόλις πάει ένας Έλληνας να ξεφύγει, τον τραβάνε οι άλλοι από κάτω...

Εδώ θα τελειώσω αυτή τη δημοσίευση, χωρίς να προσθέσω τίποτε άλλο. Απλά θέλω να σκεφτείτε, εγώ σκέφτομαι ήδη μήπως δεν έκανα καλά που κάποτε αρνήθηκα μια πρόταση πενταετούς συμβολαίου ως ανώτατου διοικητικού στελέχους ελληνικής εταιρείας στην Τουρκία για να παραμείνω στην Ελλάδα και να προσπαθήσω να προσαρμόσω στα -σαφώς καλύτερα- ευρωπαϊκά δεδομένα όσο περισσότερες ελληνικές εταιρείες, όσο περισσότερους έλληνες επιχειρηματίες είναι δυνατόν...

Ιδού ο (νέος) καταλληλότερος έρχεται...


...εν τω μέσω της νυχτός και μακάριος ο δούλος ον ευρίσκει γρηγορούντα, μακάριος δε πάλι ον ευρίσκει ραθυμούντα. Αμήν αμήν λέγω υμίν...

Τώρα εσείς γελάτε, αλλά μάλλον δεν διαβάσατε τα γκάλοπ, δεν ακούσατε τους γρηγορούντες και επισπεύδοντες, σας ευρίσκω ραθυμούντες...
Για πρώτη φορά ο Γιώργος Καταλληλότερος για Πρωθυπουργός με 33,7% έναντι 31,1% του Κώστα!
Στη δημοσκόπηση της Alco ο Κώστας Καραμανλής χάνει τον τίτλο του «καταλληλότερου για πρωθυπουργός», μένοντας πίσω ακόμα και από τον «Κανένα», με τον Γ.Παπανδρέου να συγκεντρώνει ποσοστό 33,7%, τον «Κανένα» 32,5% και τον Κ.Καραμανλή 31,1%.

Και τώρα;; Τώρα εκλογές... εδώ και τώρα !! Κάτσε να γυρίσει ο νέος καταλληλότερος και θα δείτε... Έτσι κι αλλιώς τα ίδια δεν ακούμε από το 2007, από την επαύριο των εκλογών που ανέδειξαν πρωθυπουργό τον παλαιό καταλληλότερο;; Καλά καλά δεν πρόλαβε να ανακοινώσει το εκλογοδικείο το αποτέλεσμα και άρχισαν οι κρωγμοί «εκλογές... εκλογές... εκλογές...». Και παλεύουν καθημερινά να μας πείσουν όχι ότι έχουν πρόταση για τον τόπο αλλά ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είναι για κλάματα...

Τώρα βέβαια, άμα ψήφιζαν τα γκάλοπ, θα είχαμε μια αλλιώτικη Ελλάδα, δε θα είχαμε αγωνίες για το αύριο, θα διαβάζαμε την πρωινή δημοσκόπηση της προσφιλούς και λαοφιλούς κυβέρνησης μας («99% των πολιτών δηλώνουν ότι αισθάνονται ασφαλείς και σίγουροι για το αύριο που τους εξασφαλίζει η λαοφιλής μας κυβέρνηση και ο εξαίρετος και λαμπρός κυβερνήτης μας Γιωργάκης») και ούτε γάτα ούτε ζημιά...

Αλλά τα γκάλοπ δεν ψηφίζουν... Ψηφίζουμε εμείς... Και αργά ή γρήγορα θα κληθούμε να επιλέξουμε... Και, όπως όλα δείχνουν, η επιλογή μας θα γίνει μεταξύ του παλαιού καταλληλότερου Κωστάκη και του νέου καταλληλότερου Γιωργάκη...

Ώρα λοιπόν να θυμηθούμε μια ρήση του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ Λένιν που ψάρεψα σήμερα στο διαδίκτυο: «Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι για κλάματα! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ!»... Ακούς Γιωργάκη;;

Έλληνες... (by Prokopis Doukas on 16/08/2009)

Έλληνες. Με αλυσιδίτσα στο λαιμό, πολλές φορές και σταυρουδάκι. Ορθόδοξοι, βεβαίως. Νέοι, μεσήλικες - δεν έχουν διαβάσει ποτέ εφημερίδα εκτός από αθλητική. Ξέρουν όμως όλες τις μεσημεριανές εκπομπές της κιτρινιάρικης τηλεόρασης - αλλά “δεν τις βλέπουν”...

Έλληνες. Εισβάλλουν σε μια ήρεμη παραλία, που δεν έχει πολύ κόσμο, παρά τον Δεκαπενταύγουστο. Κι αμέσως διαλύουν την ηρεμία των άλλων. Φωνάζοντας από απόσταση, με εξωστρεφή αυνανιστική ευχαρίστηση. Γιατί δεν έχουν μάθει ποτέ τι σημαίνει “σεβασμός του άλλου ή του δημόσιου χώρου”. Αντιθέτως, το θεωρούν και προσόν της φυλής, είναι ευχάριστοι, πλακατζήδες, “έξω καρδιά”. Κανένας δεν τους έχει πει οτι περνάνε τη ζωή τους στο απόλυτο κενό, κάνοντας ανούσια χωρατά, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν.

Έλληνες. Που θα παίξουν οπωσδήποτε ρακέτες, μπάλα ή οτιδήποτε άλλο “πάνω σου”. Την πιο ωραία ώρα του δειλινού, που όλα ησυχάζουν, θα σου επιβάλλουν τον “ήχο” τους - ακόμα κι αν είναι ραδιοφωνάκι, με απίστευτα “ντάμπα-ντούπα πριόνια”΄ ή σκυλο-λαϊκά . Που θα φέρουν το σκάφος τους ή το δαιμόνιο τζετ-σκι (από τον οδοντογιατρό τους να το βρουν), ακόμα και στην πιο “ακατοίκητη” παραλία, πάνω στον λουόμενο, καταπατώντας κάθε έννοια κανόνων και ασφάλειας. Που θα τους σηκωθεί η τρίχα, αν τους πεις οτι ενοχλούν. Θα βραχυκυκλώσουν ή θα θυμηθούν αυτές τις ηλίθιες διαφημίσεις, σύμφωνα με τις οποίες όποιος ζητάει την κοινή ησυχία και απαιτεί τα δικαιώματα όλων, είναι περίεργος ζοχάδας και “σπασίκλας νευρικός”...

Έλληνες. Που συζητούν (στο κινητό ή όχι) φωναχτά τα προσωπικά τους προβλήματα, ενώ δίπλα ο άλλος μπορεί και να κοιμάται ή να μην μπορεί να αποφύγει την ιδιότητα του ωτακουστή. Που κάθε τόσο διακόπτουν για να φωνάξουν “Κωστάκη, έλα έξω, άσε το θείο να κολυμπήσει μόνος του, έλα να σου πώ εδώ, μη, μη, μη”... Που κανένας δεν τους έχει πει να πηγαίνουν κοντά στο παιδί τους, αν θέλουν να του πουν κάτι.

Έλληνες. Με παιδιά, χοντρά, κακομαθημένα, ανάγωγα. Που φωνάζουν συνέχεια “μαμά κοίτα”, όταν δεν γκρινιάζουν για κάτι. Με παιδιά “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση” - χωρίς καμία χάρη. Παιδιά είναι, λες από μέσα σου. Κοιτάς τα διπλανά του μέσου βορειο-δυτικό-κεντρο-Ευρωπαίου - καμία σχέση: Είναι ήσυχα, ευγενικά, χαριτωμένα, σεμνά και σε συντριπτική πλειονότητα κομψά, χωρίς κοιλιές και προγούλια. Σαν τους γονείς τους...

Έλληνες. Ισοπεδωτικοί, ακαλλιέργητοι, “ξερόλες” - “έλα μωρέ μαλάκα, που δεν ξέρουμε τώρα”. Όλα τα ξέρουν, άκοπα, κομπλεξικά. Που η αισθητική τους “σπάει κόκκαλα”. Αναρωτιέσαι πόσο προσπάθεια θέλει να διαλέξεις αυτά τα γυαλιά-μύγες, που παραπέμπουν σε Βαλκάνιο νονό της νύχτας. Ή το μαγιό/παρεό/τσάντα που ξεπερνάει κάθε φαντασία κακογουστιάς (στο κάτω-κάτω διάλεξε ένα μονόχρωμο, αποκλείεται να είναι πολύ κακό). Που αναρωτιέσαι πώς μπορούν και ζουν με τόσο στριφνή φάτσα - ιδίως οι γυναίκες (γιατί οι άντρες είναι πιο “χαχόλοι”).

Έλληνες. Ακραίοι. Που κάθε δεύτερη λέξη είναι “μαλάκας”. Που η εκφορά του λόγου τους είναι σα να πέρδονται συνεχώς, σε ρυθμό πολυβόλου. Που ακόμα και μπροστά στα παιδιά τους είναι τόσο χυδαίοι, που τα αποκαλούν “μωρή” και “μαλάκω” - σκόμα και οι γυναίκες. Μανάδες, το μάτι μου...

Έλληνες. Που ο τόπος είναι δικός τους, τους ανήκει - και το δείχνουν. Που δικαιούνται να τον κάνουν “μπουρδέλο”, “μπάχαλο”. Που δεν διανοούνται καν οτι ένας τόπος δεν ανήκει σε κανέναν - αλλά σε όλους. Που είναι έτοιμοι να κάνουν “πανοσήκωμα με αναμονές”, ακόμα κι αν τους χάριζαν την Τοσκάνη. Αλλά άμα τους πεις οτι “καλύτερα να τα πάρουν όλα οι ξένοι που θα σεβαστούν τον τόπο”, θα σε κοιτάξουν με την αηδία ενός Παπαθεμελή όταν του διαβάζουν το σχέδιο Ανάν. Είμαστε πολύ πατριώτες, βεβαίως, βεβαίως...

Έλληνες. Όπου εισβάλλουν, οπτική και ηχητική αισθητική καταστροφή. Τα σκουπίδια τους είναι παντού. Τα σκουπίδια τους είναι οι ίδιοι...
έχω διαβάσει κι άλλα κείμενα με θέμα τη φυλή μας, τουλάχιστον στη σύγχρονη, μετακατακτημένη, φυλετικοπροσμιξιακή εκδοχή της, αυτό είναι από τα καλύτερα, τουλάχιστον την εποχή που το διάβασα, άρχισα αμέσως να κάνω τις αντιστοιχίσεις με τους διάφορους Ελληνάρες που είδα φέτος στη Φθιώτιδα, την Αχαΐα, τη Ζάκυνθο, την Αργολίδα, την Εύβοια και την Αττική, μέρη όπου πέρασα τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα και τις καλοκαιρινές μου διακοπές...

«Πόσο χαρούμενος είμαι που ζω στην Ελλάδα…»

Γράφει στο status του στο facebook ο φίλος και συνεργάτης Γιάννης
Χώρα κάφρων η Αμερική!! Κατακαίγεται η Καλιφόρνια, ξεσπιτώθηκαν μερικές χιλιάδες κάτοικοι και ο ανάλγητος κυβερνήτης Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ δεν σκέπτεται να παραιτηθεί, η ανάλγητη αντιπολίτευση δεν ζητά εκλογές για το επόμενο ΣΚ και οι ανάλγητοι δημοσιογράφοι δεν στήνουν τηλεδικαστήρια να βρουν τους πολιτικούς ενόχους!!! Πόσο χαρούμενος είμαι που ζω στην Ελλάδα…


Κάτσε βρε Γιάννη, το έχω οργανώσει το θέμα, μίλησα με «αυθόρμητους» συναδέλφους blogger πέραν του Ατλαντικού, την άλλη Παρασκευή να βάλουμε τα μαύρα μας και να πάμε να κάνουμε σιωπηλή διαμαρτυρία στα σκαλιά του Καπιτωλίου (εμείς θα κατέβουμε στο Syntagma να κάνουμε videoprotesting, έτσι κανονίσαμε...), πήρα και στην Κουμουνδούρου, θα ειδοποιήσουν τη συνιστώσα Καλιφόρνιας να φέρει και μερικά αποκαϊδια να ρίξουμε στο γραφείο του προέδρου...

Αλήθεια, ο Ομπάμας μου φάνηκε λίγο κουρασμένος προχθές, μάλλον πρέπει να αναλάβει ο Τζέφρευ που είναι κοτσονάτος, κοτσονάτος... Εκλογές όχι δε ζήτησα, το έστειλα στον Βαγγέλη (τον «καθιστό μαλάκα» ντε...), ξέρεις πρέπει να τους προτείνουμε κάτι βελτιώσεις στο Σύνταγμα τους και είπα να πάρω μια έξτρα γνώμη...

Χαιρετώ, πάω να βγάλω εισιτήρια...

Οδηγείστε και αφήστε το μήνυμα για μετά...



Μπορεί η ταινία που μόλις είδατε να είναι σκηνοθετημένη, αφήστε όμως κάτω το κινητό όταν οδηγείτε, αφήστε το μήνυμα για μετά, αλλιώς κινδυνεύετε σοβαρά να βρεθείτε στη θέση του πρωταγωνιστή... Και μαζί σας και άλλοι, γνωστοί, άγνωστοι, μικροί, μεγάλοι, που δε σας φταίνε τίποτα...

28.8.09

Σας είδα και χάρηκα... Σε δύο χρόνια πάλι... Να είστε εκεί...


Σας είδα στην τηλεόραση, κάποιοι στέκονταν αμήχανα καταμεσής του δρόμου κάνοντας την «κλείνω-το-κέντρο-της-πόλης-εγώ-ο-παντοδύναμος-επαναστάτης» επανάσταση τους, κάποιοι κράταγαν τα αυθόρμητα πανώ που οριοθετούσαν το μπλοκ τους, κάποιοι συζητούσαν το θεατρινισμό της συνιστώσας του γνωστού κόμματος-γκρουπούσκουλου-«φυτού εξωτερικού (??) χώρου» να ξεφορτώσει καμμένα δέντρα στο προαύλιο της βουλής (αλήθεια, όταν καίγονταν τα πεύκα κάποιοι κρετίνοι σχετιζόμενοι με τα δασαρχεία δεν άφηναν να κόψουν ούτε κλαδί, μην χαλάσουν το δάσος, τώρα πως και φόρτωσαν ολόκληρο φορτηγό οι «αυθόρμητοι αριστερούληδες» της δηθενιάς ??).

Σας είδα στην τηλεόραση να ψάχνετε να βρείτε τα βήματα σας, αρχίζει Σεπτέμβρης από μεθαύριο και η Κουμουνδούρου έχει ανάγκες, πέσαν και τα ποσοστά βλέπετε... Ας είναι... Σας είδα και σκέφτηκα να σας γράψω κάτι να έχετε να διαβάζετε, μιας και ως «ενεργοί πολίτες bloggers» χράσθε του δωρεάν δικτύου wi-fi που παρέχεται στην πλατεία Συντάγματος...

Διαβάστε λοιπόν μια άποψη διαφορετική, μια άποψη ουσίας, μια άποψη που δημοσίευσε προχθές η Καθημερινή. Ναι, ξέρω, μπορεί να μην προλάβετε απόψε, θα έχει και πολλή φασαρία στα κουτούκια/τσιπουράδικα/ταβερνεία όπου θα συγκεντρωθεί για να «συνεδριάσει» η συνιστώσα/τάση εν μέσω κραυγών και αλαλαγμών («μούρλια τα παϊδάκια σου λέω», «πιάσε μια τζατζίκι ακόμα», «και πατάτες και πατάτες»...). Δεν πειράζει, μην ανησυχείτε, θα περιμένω να τελειώσει το happening, έτσι κι αλλιώς σπίτια σας θα πάτε μετά, με το δάσος ξεμπερδέψατε απόψε, αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα ...
Οι «ενεργοί» πολίτες και ο ρητορικός αποτροπιασμός
Ήταν σχεδόν αναμενόμενο. Την Παρασκευή το απόγευμα καλούμαστε στην πλατεία Συντάγματος να συμμετάσχουμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις καταστροφικές πυρκαγιές στη βορειοανατολική Αττική. Η πρόσκληση πηγαίνει από οθόνη σε οθόνη (υπολογιστή, κινητού τηλεφώνου κ.λπ.).

Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή “θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν” και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών. Προβλέπεται και dress code, μαύρα ρούχα, φυσικά, για ευνόητους λόγους.

Θα θυμάστε ότι η πρώτη αυθόρμητη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες μετά τη φωτιά της Πάρνηθας. Ακολούθησε δεύτερη διαμαρτυρία με αφορμή τις πυρκαγιές της Ηλείας. Και τώρα, τρίτωσε το καλό. ‘Η το κακό, όπως το βλέπει κανείς. Είναι προφανές ότι υπάρχει συσσωρευμένη θλίψη, οργή και αγανάκτηση σε όλους μας για ό,τι συνέβη τις προηγούμενες ημέρες. Αυτές οι συγκεντρώσεις έχουν τη χρησιμότητα της αποσυμπίεσης: εκτονώνουν μαζικά αρνητικά συναισθήματα και μας βοηθούν να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Ως εδώ, καμία αντίρρηση. Κανείς δεν θα πάθει τίποτα από μερικές χιλιάδες κόσμου που θα μαζευτούν στην πλατεία Συντάγματος για να απαλύνουν λίγο τον πόνο τους.

Το “πρόβλημα” αρχίζει όταν αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και αυτοσυστήνονται ως αντίδραση των ενεργών πολιτών χρησιμοποιώντας πολλές φορές κακοφορμισμένους συμβολισμούς, όπως τα καμένα δέντρα. Αν ο πολίτης γίνεται “ενεργός” επειδή βάζει το μαύρο του μπλουζάκι με κάθε νέα συμφορά και κατεβαίνει στο Σύνταγμα, ζήτω που καήκαμε. Αν όσοι μαζευτήκαμε τις προηγούμενες φορές στο κέντρο της Αθήνας είχαμε κάνει κάτι περισσότερο (από εθελοντές πυροσβέστες μέχρι βάρδιες στα περιαστικά δάση, “χόμπι” κάποιων ελάχιστων “βαρεμένων”, την ώρα που εμείς οι “ενεργοί” τα πίνουμε σε κάποιο μπαρ) δεν θα καιγόταν κάθε χρόνο το σύμπαν. Τα γράφει πολύ εύστοχα ο κ. Παναγής Παναγιωτόπουλος στο facebook. “Η κουλτούρα του πένθους, η γενική βύθιση στη νεκροφιλία, ο ρητορικός αποτροπιασμός και ο κομφορμιστικός σκανδαλισμός συνιστούν ακριβώς το υπόστρωμα πάνω στο οποίο η ατομική ευθύνη του καθενός εξατμίζεται στον ελαφρύ αέρα της γενικευμένης ανομίας και η πολιτική πράξη και τοποθέτηση γίνονται ακρισία και ναρκισσιστικό παιχνίδι για μαυροφορεμένους”.

Επομένως θα ήταν λίγο πιο χρήσιμο αν την Παρασκευή στην πλατεία Συντάγματος υπήρχαν τραπεζάκια με αιτήσεις εθελοντικών οργανώσεων για πυροπροστασία, συμμετοχή σε προγράμματα αναδάσωσης κ.λπ. Διαφορετικά θα μιλάμε για μια ακόμα σεμνή τελετή υποτιθέμενης κοινωνικής ευαισθησίας, που θα συνεχιστεί μεγαλοπρεπώς σε ταβερνάκια, εστιατόρια της μόδας και μπαράκια της ευρύτερης περιοχής.

Σας είδα και χάρηκα... Σε δύο χρόνια πάλι... Να είστε εκεί, έτσι...;;;
υ.γ. είδα και μερικούς σαν κι εμένα, μάλλον σαν κι εμένα το 2007, ενθουσιώδεις στην αρχή, να απογοητεύονται, να σκορπάνε σιωπηλά όπως ήρθαν... κι αυτούς χάρηκα που τους είδα... γιατί ξέρω ότι σε δύο χρόνια θα τους έχω «στο πλευρό μου», να σκέφτονται την ουσία και όχι τους θεατρινισμούς...

Δεν είμαι κορμοράνος, μη με ξανακαλέσετε στο happening σας...

Η πρόσκληση θα πρέπει να έχει φτάσει στη σελίδα μου στο facebook και στο e-mail μου πάνω από δέκα φορές από την Δευτέρα, με αποστολείς μεταξύ άλλων διάφορους γνωστούς εραστές του «κινήματος του Δεκέμβρη» (sic), άρτι αφιχθέντες από της μπουρζουάδικες διακοπές τους εις τας παρυφάς της Μυκόνου. «Βάλε τα μαύρα σου», λέει λοιπόν η πρόσκληση για να αποδώσω το περιεχόμενο της σκωπτικά (θα καταλάβετε γιατί από την επεξήγηση...) «και έλα πλατεία Συντάγματος, την Παρασκευή (σήμερα) κ.λπ. κ.λπ. σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική κ.λπ. κ.λπ. σε κοινή δράση κ.λπ. κ.λπ. οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες κ.λπ. κ.λπ.».

Είχα συμμετάσχει το 2007, σε μια αντίστοιχη εκδήλωση, ένιωθα πολύ άσχημα με όλα αυτά που έβλεπα, διάβαζα, άκουγα, είχα στηρίξει με κάθε τρόπο και μέσο τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που είχε γίνει στο Σύνταγμα. Λέγαμε και πιστεύαμε όλοι ότι μια αυθόρμητη αντίδραση θα έμενε έτσι, οι καλές προθέσεις ξεχείλιζαν από τους φίλους bloggers που καλούσαν και υποστήριζαν την εκδήλωση, μαζί και τα καλέσματα για μη πολιτικοποίηση των αντιδράσεων. Και ξεκίνησα κι εγώ να κατέβω στο Σύνταγμα εκείνο το απόγευμα... Για να βρεθώ, βεβαίως βεβαίως, μπροστά στα γνωστά άγνωστα «φυτά» («...εξωτερικού χώρου;;;», θα ρωτήσω τον Αλαβάνο καλύτερα...) που έδιναν τα ρέστα τους για να καπελώσουν το όλο γεγονός...

Εκείνο το απόγευμα, γύρισα την πλάτη μου και έφυγα, μακρυά από τους καιροσκόπους και τους φελλούς που «έδιναν τον παλμό» της εξυπηρέτησης των μικροσυμφερόντων τους. Το ίδιο θα κάνω και σήμερα, δε θα με βρουν εκεί, δε θα τους κάνω τη χάρη. Έχω αποφασίσει ότι δεκανίκι δεν είμαι και δε θα γίνω για κανέναν. Μπορεί κάποιες φορές, με καλή πρόθεση και για χάρη κάποιου κοινού σκοπού, να παραβλεπω αδήλωτες προθέσεις, καιροσκόπους όμως, δήθεν αριστερούληδες που περιφέρουν το σαρκίο τους μεταξύ των καφέ της Κοραή και του παταριού γνωστού παρακείμενου βιβλιοχώρου δε θέλω ούτε να τους βλέπω, πόσο δε να τους στηρίξω...

Δε με ενδιαφέρει η φωνή μου, η ύπαρξη μου να αποτελέσει δεκανίκι για ανίκανους πολιτικούς είτε αυτοί είναι κυβερνήτες είτε αντιπολιτευόμενοι... ούτε θέλω να βοηθήσω «να βρει διέξοδο η οργή του πολίτη» και να τσιμπήσουν δημοσκοπικά ψηφαλάκια οι ...τσυριζαίοι τσιπραλαβανιστές. Την οργή μου, γιατί οργή έχω, θα την εκδηλώσω με τον δικό μου τρόπο, καταδικάζοντας και αυτούς που είναι υπαίτιοι για την καταστροφή, και αυτούς που τρίβουν τα χέρια τους πιστεύοντας πως εξαιτίας της καταστροφής θα γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη αλλά και αυτούς που εφεύρουν κορμοράνους για να ζήσουν τις οικογενειακές «αριστερές» κατασκευαστικές τους...

Όχι παιδιά, άμα θέλετε να πάτε, θα αποκτήσετε και το «οικολογικό» σας άλλοθι, εγώ σε happening τύπου «αυθόρμητη διαδήλωση στήριξης των τσιπραλαβάνων» έχω αποφασίσει ότι δε συμμετέχω πιά... Οικολόγος και φυσιολάτρης ήμουν, είμαι και θα είμαι, και δεν χρειάζομαι κάμερες και χορηγούς και σημειολογικά καραγκιοζιλίκια, όπως τα πάσης φύσεως τσιπράκια για να αποκτήσουν ή να ανανεώσουν το «οικολογικό» πιστοποιητικό τους. Εγώ θα είμαι εκεί που πρέπει να φυτευτεί ένα δέντρο, εκεί που πρέπει να ποτιστεί ένα άλλο φρεσκοφυτεμένο, εκεί που πρέπει... Καλημέρα σας !!

27.8.09

Η ελληνική άποψη περί συντονισμού... (μπούφος καλεί μπούφο)

Αντιγράφω ένα δημοσίευμα από ένα blog της Βέροιας το http://laikoyra.blogspot.com/ το οποίο -αν μη τι άλλο- αποτυπώνει την ελληνική άποψη περί συντονισμού επιχειρήσεων, με πολλούς αρχηγούς και ελάχιστους στρατιώτες (many chiefs, no indians, το λέμε χαϊδευτικά στον κόσμο των επιχειρήσεων).
Δεν ξέρω αν συνέβη έτσι όπως γράφεται ακριβώς, ούτε αν συνέβη τώρα, στην Αττική ή που αλλού. Ξέρω ότι συνέβη σίγουρα, ξέρω ότι ο δήμαρχος, ο νομάρχης που περιγράφει, υπάρχουν και «μεγαλούργησαν» τις μέρες αυτές... Κατά τα λοιπά, «Αετός καλεί γεράκι», ακόμη καλεί μάλλον...
Όποιος δεν βρέθηκε σε φωτιά αυτών των διαστάσεων που απλά παρακολουθούμε πάλι, δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει ή τι μπορεί να συμβεί. Όποιος δεν αντιμετώπισε επικόρυφη φωτιά ( όταν καίγεται ολόκληρο το δέντρο), δεν μπορεί να καταλάβει. Δεν μπορεί να καταλάβει τον φόβο της φωτιάς που λικνίζεται σαν θηρίο στα δέκα μέτρα ψηλά. Να βλέπει και να ακούει απίθανα πράγματα. Έστω και με μισή ανάσα και αυτή η μισή από τον καπνό, να θέλει να ουρλιάξει και να πιάσει δυο τρείς από τον λαιμό...

Συντονισμός:
Μετά από τρείς μέρες φωτιάς στο βουνό, ήρθε και ο στρατός. Παιδιά. Δικά μας παιδιά, χωρίς καμία απολύτως γνώση του τι πάνε να κάνουν. Με μια πετσέτα, παγούρι και ένα φτυάρι. Να κάνουν τι στον χαλασμό; Ευτυχώς, επέστρεψαν όλα τα παιδιά αυτά σώα, γιατί ο Αξιωματικός τους, ήταν πράγματι Αξιωματικός. Ήξερε τι και πως θα το πεί. Ήρθε και ολόκληρη καναδέζα, με ασύρματο. Ολόκληρη πλατφόρμα. Στήσανε ιστούς, απλώσανε κεραίες και για ώρες προσπαθούσαν να έρθουν σε επαφή με το στρατόπεδο στην πόλη. Μονότονα ακουγόταν για ώρες. «Αετός καλεί γεράκι. Αετός καλεί γεράκι». Μήτε αετός, μήτε γεράκι άκουγε για να απαντήσει.
- Όχημα 14 λαμβάνει τον Άρη; (Με τον ασύρματο. Άρης, είναι ο Διοικητής)
- Λαμβάνει.
- Θα μεταβείς στη Μα….. ( τοποθεσία)
- Από πού πάνε;
- Μπροστά σου πεντακόσια μέτρα, στη διασταύρωση δεξιά.
- Μπροστά μου δεν έχω δρόμο. Πρέπει να γυρίσω.
- Δεν είσαι κάτω στο φυλάκιο;
- Όχι. Στο πυροφυλάκιο είμαι (τρία χιλιόμετρα μακριά).
- Τι δουλειά έχεις εκεί; Ποιος σε έστειλε ρε Παπαδ...… (επώνυμο).
- Ο Νομάρχης.
- Τέλος πάντων. Πάς στη Μα...… (την τοποθεσία)
- Από πού να πάω από δω που είμαι;
- Ρώτα εκεί κανέναν. Θα σου πεί. (Δώδεκα τα μεσάνυχτα, μέσα στο δάσος, με δυο τρείς ακόμη, ποιόν να ρωτήσει;)

Καβαλάμε κι εμείς στο πυροσβεστικό «14». Να πάμε ως εθελοντές. Στο δρόμο μετά από μισή ώρα σε κατσικόδρομο, μας σταματάει ο Νομάρχης με την κουστωδία του, που γυρνούσε δεξιά και αριστερά να δεί τι γίνεται.
- Που πάτε εσείς;
- Στη Μα…... Μας είπε ο Διοικητής (της Πυροσβεστικής)
- Όχι δεν θα πάτε. Θα πάτε λίγο παρακάτω. Έχουν ανάγκη από πυροσβεστικό.
- Μα ο Διοικητής μου είπε…...
- Ακούς τι σου λέω; Ο Νομάρχης σου μιλάει.
- Όχημα 14 λαμβάνει τον Άρη;
-Λαμβάνει.
- Που είστε; Ακόμη δεν φτάσατε στην Μα…...
- Ποια Μα...…, ο Νομάρχης μας έστειλε κάτω στο ρέμα.
- Ποιος Νομάρχης ρε Παπαδ...…; Τι εντολή σου έδωσα;
- Μα κύριε Διοικητά ο Νομά...…
- Ποιος Νομάρχης, Παπαδ...…, τρέχα εκεί που σου είπα. Τώρα. (Ουρλιάζοντας)

Ξανά πίσω εμείς. Αργά, σε χάλια δασικό δρόμο. Στο χιλιόμετρο περίπου, μπροστά μας φωτιά. Χαλασμός. Δασικοί, Πυροσβέστες, πολίτες, τρακτέρ με βυτία. Ένας μας σταματάει κουνώντας και τα δύο χέρια στη μέση του δρόμου.
- Βγάλτε αμέσως την μάνικα. Μη μας φύγει από δώ η φωτιά. Καήκαμε αν φύγει.
- Πάω στη Μα..…. Έχω εντολή.
- Ποια εντολή; Ο Δασάρχης είμαι. Δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ;
- Σας παρακαλώ. Έχω εντολή. Κάντε λίγο στην άκρη το τρακτέρ να περάσουμε.
- Δεν καταλαβαίνεις; Ο Δασάρχης είμαι. Βγάλτε μάνικες αμέσως. Μη κουνήσει κανείς το τρακτέρ. Δεν πάει πουθενά.
- Σας παρακαλώ Δασάρχη. Μας περιμένουν. Έλα μίλα στον Διοικητή (από τον ασύρματο).
- Δεν μιλάω σε κανέναν. Βγάλε μάνικες.
- Άρης λαμβάνει το 14; (Καλεί το 14, τον Διοικητή)
-… ....
- Άρης ακούει;
-… ....
- Άρης λαμβάνει το 14; Το κέρατό μου. Δεν πιάνει από δώ.

Κατεβαίνουμε τελικά, βγάζουμε μάνικα. Που να πάς; Το τρακτέρ κλείνει τον στενό δρόμο. Γύρω, χαλασμός από φωτιά και καπνό. Ο Πυροσβέστης ο ένας στη μάνικα και ο άλλος στο πυροσβεστικό να δίνει νερό. Εμείς τραβάμε λάστιχο. Από την ανοιχτή πόρτα και μετά από ώρα, αφού τελείωσε το νερό, ακούμε από το ηχείο.
- 14 λαμβάνει τον Άρη;
- Λαμβάνει.
- Έφτασες στη Μα…...
- Ποια Μα...…, σβήνουμε κάπου απέναντι από το φυλάκιο. Τελείωσε το νερό.
- Δεν σου είπα εγώ Παπ...… ;
- Με σταμάτησε ο Δασάρχης και...

Σε λίγο, να πάλι ο Νομάρχης πίσω μας. Σταματάει. Δεν χωράει να περάσει. Που να πάει;
- Τι κάνετε εδώ; Δεν σας είπα να πάτε παρακάτω;
- Που παρακάτω Νομάρχη; Πώς να περάσω; Ο Δασάρχης με σταμάτησε.
- Μα σε περιμένουν. Εγώ τους είπα θα στείλω πυροσβεστικό.
- Τελείωσε και το νερό….

Μετά από μιάμιση ώρα περίπου, μας περίμεναν στη Μα…..., μας περίμεναν κι εκεί που είπε ο Νομάρχης. Ο Διοικητής νόμιζε ότι πάμε. Το ίδιο νόμιζε και ο Νομάρχης. Όλοι κάτι νόμιζαν. Αυτοί που δεν νόμιζαν, ήταν οι απλοί πυροσβέστες και οι πολίτες εθελοντές. Αυτοί που κάτω από τις χειρότερες συνθήκες πάλευαν κυριολεκτικά με τη φωτιά, δεν φάνηκαν σε κανένα κανάλι. Εκεί που πάλευαν, κανάλι δεν πλησίαζε και κάμερα. Είναι οι άγνωστοι που τους πρέπει ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ποιος συντόνιζε; Ο πανάγαθος. Πάντως, ο αετός, δεν πήρε απάντηση από το γεράκι. Επικοινωνία μηδέν...

υ.γ. το πρωτότυπο δημοσίευμα κλείνει αναφέροντας ένα ατύχημα και τον θάνατο ενός ανθρώπου. Αδιασταύρωτη πληροφορία την οποία απαλείφω, δεν χρειάζονται συναισθηματικές φορτίσεις για να αποτυπώσουν την πραγματικότητα.

Αλλά είπαμε: Είμαι ο συνάνθρωπος σας ...είμαι ΕΓΩ!



Φίλοι,συμπατριώτες πολίτες. Είμαι ο συνάνθρωπος σας...είμαι ΕΓΩ!

Εγώ τρέχω και σπρώχνω κι αγωνίζομαι για να μπω πρώτος στο λεωφορείο όταν οι άλλοι περιμένουν στην ουρά. Αυτοί είναι κορόιδα, εγώ είμαι ο έξυπνος.
Δοξάστε με!

Εγώ περνάω με κόκκινο παλικαρίσια. Ας φυλαχτούν οι άλλοι, οι δειλοί. Εγώ είμαι λεβέντης, αντέχω!
Δοξάστε με!

Εγώ κράτησα το κεφάλι μου χαμηλά όταν ξεσηκωνόντουσαν οι άλλοι. Εγώ είπα: «Δεν είναι εποχή για ηρωισμούς». Το είδα έξυπνα το πράγμα!
Δοξάστε με!

Εγώ σκέφτομαι πριν από σας για σας. Εγώ καίω τα δάση για να μπορέσετε να αγοράσετε οικόπεδο. Να χτίσετε κι εσείς το σπιτάκι σας να βολευτείτε.
Δοξάστε με!

Εγώ δεν άφησα να καταστραφούν τα σάπια κρέατα, αλλά τα πούλησα για να μπορείτε να τα φάτε σιτεμένα.
Δοξάστε με!

Εγώ, κι αν έκλεψα, κι αν αδίκησα, κι αν έγινα αιτία να πεθάνουν άλλοι, ανθρώπινα τα λάθη. Εξομολογήθηκα όμως. Πήρα συγχώρεση. Είμαι ήσυχος με την συνείδησή μου.
Δοξάστε με!

Εγώ και φτύνω κάτω και πετάω σκουπίδια στον δρόμο! Εεεεε είμαι απελευθερωμένος.
Δοξάστε με!

Ποτέ μου... ποτέ μα ποτέ δεν ζήλεψα τον ξένο πλούτο αν δεν ήταν πιο πολύς απ τον δικό μου.

Ποτέ δεν άρπαξα από κάποιον που μ' έβλεπε.

Ποτέ δεν είπα ψέματα όταν η αλήθεια δεν μου έκανε κακό.

Ποτέ δεν επιθύμησα την γυναίκα του πλησίον μου,
αν δεν ήταν ωραιότερη από την δική μου!

Δοξάστε με!

Είμαι ο συνάνθρωπός σας. Είμαι ο μέσος εσείς! Είμαι....ώριμος

ΔΟΞΑΣΤΕ ΜΕ!!!


Δοξάστε με! Η προστακτική αυτή έχει τις ρίζες τις στον ομώνυμο δίσκο του Χάρρυ Κλυνν, που κυκλοφόρησε το 1979. Στον δίσκο αυτό και στο ομώνυμο σατυρικό «σκετς», ο Κλυνν διακωμωδεί τον «παροιμιώδη μέσο ανθρωπάκο», ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να βάζει την υπογραφή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι της μεταπολίτευσης.

Τώρα, πως τα καταφέραμε και ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» αυτός κυριαρχεί στο κοινωνικό γίγνεσθαι της σημερινής Ελλάδας, τριάντα χρόνια μετά, μη με ρωτάτε. Έπαιξε έξυπνα τα χαρτιά του ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» μας, εξέλεξε τους ηγέτες που του αρμόζουν με (σχεδόν απρόσκοπτη) συνέχεια και (σχετική) συνέπεια από το 1980 και μετά, πέτυχε να πιάσει τα πόστα, να περάσει το δικό του...

Ναι, το 2004 του ξέφυγε λίγο το κόλπο, ξεκουράστηκε όμως, εξομολογήθηκε, και τώρα περιμένει την επιστροφή του... Δοξάστε τον...
υ.γ. για να σας προλάβω, το σχόλιο μπορεί να αναφέρει δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες που είχαμε σημαντικές κυβερνητικές αλλαγές, ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» μας όμως δεν πτοείται, έχει γερά πατήματα και από δω και από κει, σκοπός είναι να κάνει τις δουλειές του σωστά, ολοκληρωμένα και στην ώρα τους...

Σαν εκείνο το ανεκδιήγητο μεγαλοστέλεχος ιστορικού βιβλιοπωλείου/εκδοτικού οίκου για το οποίο έγραφε χθες ο J. McManus (άρτι επιστρέψας από διακοπές...) ότι το παίζει «μπλε» στο Περιστέρι όπου κατοικεί και πράσινος στον Κάλαμο όπου κτίζει το «φτωχικό» του θερινό ανάκτορο. Διαβάστε εδώ το πλήρες δημοσίευμα...

Εξομολογήθηκε όμως...

Διάβαζα χθες το βράδυ συνέντευξη του κ. Χάρη Kαστανίδη (του ΠΑΣΟΚ, απλά δεν κατάλαβα αν είναι του μισού ή του όλου...) πλήρη νοημάτων και διασαφήσεων... Σταχυολογώ δύο σημεία που πραγματικά με ...συγκλόνισαν (όλη η συνέντευξη εδώ) !!
Θα μάθουμε, τελικώς, όλη την αλήθεια γύρω από το περίφημο σκάνδαλο της Siemens;
Ποια αλήθεια άραγε αναζητούμε; Για τη μοναδική αλήθεια που έχει ενδιαφέρον, ότι δηλαδή μεγάλοι ή μικρότεροι προμηθευτές για να κάνουν τη δουλειά τους χρηματοδοτούν κάποιες φορές κόμματα ή πολιτικούς, γι' αυτή την αλήθεια είμαστε αρκετά υποψιασμένοι, κι όταν δεν παρέχονται αποδείξεις. Η αλήθεια που πρέπει να αναζητήσουμε είναι ποιοι και πόσοι είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν το σύστημα. Ποιοι και πόσοι έχουν ιδέες και ορμή, πάθος και αποφασιστικότητα να σταματήσουν τον ευτελισμό της δημόσιας ζωής, να καθιερώσουν κανόνες διαφάνειας και να δώσουν έτσι τον τόνο της αξιοπρέπειας που τόσο πολύ έχουν ανάγκη οι άνθρωποι και η πολιτική. Δεν είμαστε στην εποχή των διαπιστώσεων, είμαστε στην εποχή που πρέπει να φανούν και να υποστηριχθούν οι δυνάμεις που μπορούν να δράσουν για να αποκατασταθεί στον τόπο μας μια λησμονημένη έννοια: η εμπιστοσύνη. Να η αλήθεια που πρέπει να αναζητήσουμε! ....

Ο Γ. Παπανδρέου θέλει να μας πείσει ότι η ιστορία του ΠΑΣΟΚ ξεκινά από το 2004, όταν ανέλαβε αυτός. Ωστόσο, ήταν σε περίοπτες κυβερνητικές θέσεις και πριν από το 2004. Δεν ήξερε τι συνέβαινε;
Ο Παπανδρέου δεν προσπαθεί να σας πείσει ότι η ιστορία του ΠΑΣΟΚ ξεκινά από το 2004. Προσπαθεί να σας πείσει ότι από το 2004, με τη δική του ηγεσία, ξεκινά μια νέα περίοδος για το ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου έχει δίκιο, λέει κάτι αυτονόητο: «Υπήρξα υπουργός και κρίθηκα. Τώρα κρίνετέ με ως αρχηγό κόμματος. Κρίνετέ με γι' αυτά που κάνω εγώ, όχι γι' αυτά που έκαναν άλλοι στο παρελθόν». Οι υπουργοί έχουν ευθύνες, αλλά δεν καθορίζουν το γενικότερο πλαίσιο της πολιτικής μιας κυβέρνησης ή ενός κόμματος. Τις κατευθυντήριες αρχές μιας πολιτικής τις καθορίζουν οι πρωθυπουργοί ή οι αρχηγοί των κομμάτων. Ο Παπανδρέου, συνεπώς, θα κριθεί ως αρχηγός κόμματος και ως πρωθυπουργός αύριο, ανεξάρτητα από το αν υπήρξε στο παρελθόν υπουργός. Είναι μια νέα περίοδος για το ΠΑΣΟΚ και τον ίδιο. Μια και κάνετε αναδρομή στο παρελθόν, θα σας θυμίσω ότι ο Παπανδρέου ήλθε σε αντίθεση με την επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση Κοσκωτά ως υπουργός, όχι ως πολίτης.

Εκεί θυμήθηκα τον μεγάλο Χάρρυ Κλυν... «Εξομολογήθηκε όμως», σκέφτηκα, «δοξάστε τον» !!



Έτσι μπόρεσα και κοιμήθηκα ήσυχος...

Καλημέρα...

Η επιτυχία δεν υπάρχει μόνο στα πτυχία...

Ανάμεσα στα άλλα σημαντικά αυτής της εβδομάδας και η ανακοίνωση των εισακτέων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, μαζί με τις περισπούδαστες αναλύσεις για τους «λόγους» και τις «αιτίες» που οι υποψήφιοι δεν επέλεξαν να δηλώσουν το ΤΕΙ Άνω Ραχούλας με αποτέλεσμα να μείνει χωρίς εισακτέους πρωτοετείς και οι Άνω Ραχουλιώτες χωρίς καινούργιους «πελάτες» φέτος....

Αναδημοσιεύω από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" ένα ενδιαφέρον κείμενο που «ψάρεψε» η καλή φίλη Δώρα.
Η απατηλή όψη του πτυχίου
(της Εύης Σαλτού)

Κάποια παιδιά χθες πέταξαν από τη χαρά τους.

Άλλα πάλι έχασαν για λίγο το όνειρο. Σίγουρα, πάντως, πολλοί θα ήταν οι νέοι που έμειναν με την απορία αν τελικά η είσοδος σε μία περιζήτητη σχολή θα τους εξασφαλίσει εκτός από τη διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων και τα προς το ζην. Θα σπουδάσω Ιατρική, θα δουλέψω όμως ως γιατρός; Μπήκα στη Νομική Σχολή, θα μπω ποτέ όμως σε δικαστική αίθουσα; Κι αν ναι, θα μπορώ να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος;

Σαν χθες, πριν από περίπου 10 χρόνια, περιμέναμε όλοι οι απόφοιτοι στο προαύλιο του 4ου λυκείου. Προσπαθούσαμε να πάρουμε σειρά, αφού σπρώχναμε ο ένας τον άλλον για να φτάσουμε μία ανάσα από τον τοιχοκολλημένο πίνακα των αποτελεσμάτων. Βάζαμε το δάχτυλο πάνω στον κατάλογο με τα ονόματα των υποψηφίων για να σταματήσει πάνω στο ονοματεπώνυμο του καθενός. Χωρίς βέβαια να παραλείπουμε και την κλεφτή ματιά που ρίχναμε στις τελικές επιδόσεις των συμμαθητών μας.

Γέλια, αγκαλιές, δάκρυα χαράς, αλλά και λύπης. Τι να πεις άλλωστε σε ένα συνομήλικο παιδί που δεν κατάφερε να περάσει σε κάποια σχολή τη στιγμή που εσύ είχες πετύχει τον σκοπό σου; Θεωρούσα τότε για όσους καθήσουν στα φοιτητικά έδρανα ότι θα ανοίξουν διάπλατα οι επαγγελματικές πόρτες και μάλιστα στο αντικείμενό τους. Πόσο άδικο είχα... Το πτυχίο δεν είναι το παν και σίγουρα δεν είναι το μόνο κλειδί για την επιτυχία.

Φοιτητές τού τότε δεν μπόρεσαν να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά σχετική με τις σπουδές τους. Αντίθετα, ο συμμαθητής που πριν από 10 χρόνια έκλαιγε για την «αποτυχία» του, σήμερα είναι ένας καλός επαγγελματίας. Όσο διάστημα χρειαστήκαμε εμείς για να τελειώσουμε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές, εκείνος δούλεψε, είδε τι ζητά η αγορά εργασίας και έκανε την κατάλληλη επαγγελματική επιλογή. Και το σημαντικότερο, είναι ευτυχισμένος με την πορεία των πραγμάτων...

Πηγή: Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", 26/8/09

Όχι τίποτε άλλο, αλλά τελικά αν από κάτι έχουμε ανάγκη ως κοινωνία, αν από κάτι μπορεί κάποιος να βγάλει τα προς το ζην και τα προς το ευ ζην, αυτό είναι από το να είναι ένας καλός, ένας σωστός επαγγελματίας σε αυτό που θα διαλέξει να κάνει, είτε με πτυχία και μεταπτυχιακά είτε όχι.

26.8.09

Οι δύο λύκοι...


Τον παππού μου τον Γιάννη, δεν πρόλαβα να τον ζήσω όσο θα ήθελα. Θυμάμαι όμως πολλά από αυτά που μου έλεγε τα καλοκαίρια, όταν τον έπαιρνα στο κατόπι στο βουνό που πήγαινε για τις δουλειές του και τις βόλτες του ή όταν -περήφανος ως πρωτότοκος- τον συνόδευα στο καφενείο.

Ένα βράδυ, βρεθήκαμε απροσδόκητα μπροστά σε έναν τσακωμό ενός πατέρα με τον γιο του. Μετά, γυρνώντας στο σπίτι, στην ανηφοριά, τον ρώτησα «γιατί παππού αυτό το παιδί πρέπει να είναι τόσο κακό προς τον πατέρα του;» Εκεί μου μίλησε για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων...

«Γιάννη μου, μέσα σ' όλους μας παλεύουν δύο λύκοι, σαν αυτούς που σου 'δειχνα προχθές, στο αγνάντι...

Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, ο εγώισμός.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινότητα, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η σπλαχνικότητα και η πίστη στο Θεό».

Τα λόγια δε με άγγιξαν τόσο εκείνη τη στιγμή, όσο το ότι κάτι παλεύει με κάτι άλλο, έτσι, αφού σκέφτηκα για ένα λεπτό, ρώτησα «και ποιος λύκος νικάει παππού;»

«Αυτός που ταΐζεις παιδί μου, αυτός που ταΐζεις», απάντησε απλά ο παππούς λίγο πριν περάσουμε το κατώφλι...

Δε ρώτησα ποτέ κάτι παραπάνω, κράτησα τα λόγια στο μυαλό μου, κράτησα δηλαδή την ουσία. Τώρα πια, ξέρω τι εννοούσε...