30.6.09

Σκέψεις ευκαιρίας...

«Οι γυναίκες μπορούν να συγχωρήσουν έναν άντρα που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε», Charles Maurice de Talleyrand

Μεταξύ κατεργαραίων...

Είχα διαβάσει την είδηση από χθες το πρωί...
Η κρίση στα ΜΜΕ είναι το θέμα που θα συζητηθεί απόψε, στις 21.00, στην ενημερωτική εκπομπή «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Νίκου Χατζηνικολάου, στο Alter. Προσκεκλημένοι στο στούντιο της εκπομπής θα είναι η βουλευτής της ΝΔ κ. Φωτεινή Πιπιλή, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Λιάνης, η βουλευτής του ΚΚΕ κ. Λιάνα Κανέλλη, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Κυριάκος Βελόπουλος, ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ κ. Πάνος Σόμπολος, ο αρθρογράφος της «Real news» κ. Χρήστος Πασαλάρης, ο εκδότης των εφημερίδων «City Press» και «Free Sunday» κ. Γιώργος Κύρτσος και η εκπρόσωπος των εργαζομένων στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» κ. Ματίνα Παπαχρηστούδη. Με ζωντανές συνδέσεις θα παρέμβουν ο εκδότης-διευθυντής της εφημερίδας «Τα Νέα» κ. Παντελής Καψής και ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Σεραφείμ Φυντανίδης.

«Θα κάτσω να το δω», σκέφτηκα, «τόσοι εκλεκτοί καλεσμένοι, κάτι θα πουν...». Τελικά, μέχρι τα μισά άντεξα... Όχι τίποτε άλλο αλλά μετά άρχισα να ψάχνω και ξεχάστηκα. Τι έψαχνα ;; Να βρω τι σημαίνει «λαθρόβιο έντυπο», μιας και τόσοι προύχοντες της δημοσιογραφίας και της πολιτικής δεν μπορούσαν επί ώρα να το βρουν και να το ορίσουν...

Για την ιστορία, ορισμό βρήκα, «Λαθρόβιο έντυπο: το έντυπο εκείνο που καθημερινά κάνει πολυτελείς εκδόσεις, πουλάει 500-1000 φύλλα (χώρια το καπέλο) και κατέχει περίοπτες θέσεις στη λίστα των διαφημιστικών δαπανών του δημοσίου», αλλά τους λυπήθηκα και δεν τους το έστειλα. Μην τους χαλάσω και τον ύπνο...

Αλλά και να τον έστελνα τι θα γινόταν;; Είπαμε, μεταξύ κατεργαραίων...

Παραδέξου το, Γιώργο...


Ο Γιώργος, γεμάτος ενθουσιασμό, πάει στο δάσος για να κυνηγήσει. Βλέπει μια μικρή καφετιά αρκούδα, τη σημαδεύει και τη σκοτώνει. Τότε νιώθει ένα κτύπημα στον ώμο, γυρίζει και βλέπει μια μεγάλη μαύρη αρκούδα η οποία του λέει:
«Γιώργο, έχεις δύο επιλογές, ή σου χιμάω και σε σκοτώνω, ή κάνουμε σεξ».
Ο Γιώργος αποφασίζει ότι προτιμά τη ζωή, οπότε σκύβει μπροστά και δίνεται στη μαύρη αρκούδα. Επί δύο εβδομάδες πονούσε, αλλά όταν έγινε καλά, ο Γιώργος ορκίστηκε να εκδικηθεί!
Πηγαίνει πάλι στο δάσος, βρίσκει τη μαύρη αρκούδα και τη σκοτώνει. Νιώθει πάλι κάποιος να τον κτυπάει στον ώμο. Αυτή τη φορά είναι ένα τεράστιο γκρίζλι.
«Έκανες ένα τεράστιο λάθος, Γιώργο», του λέει το γκρίζλι, «διάλεξε τι θες, ή σε ξεσκίζω με νύχια και με δόντια, ή κάνουμε άγριο σεξ».
Για άλλη μια φορά ο Γιώργος σκέφτηκε πως ήταν καλύτερα να υποκύψει. Χρειάστηκε κάμποσες εβδομάδες για να συνέλθει, αλλά εξαγριωμένος πια ο Γιώργος, ξαναγυρίζει στο δάσος, βρίσκει το γκρίζλι και το σκοτώνει. Αισθάνεται ότι επιτέλους, πήρε εκδίκηση, όταν νιώθει ένα κτύπημα στον ώμο. Γυρίζει και βλέπει μια τεράστια πολική αρκούδα.
«Παραδέξου το Γιωργάκη», του λέει η αρκούδα, «δεν έρχεσαι στο δάσος για το κυνήγι, έτσι;»

Άξιοι !! Άξιοι !! Εξαίρετοι !! Και οι 800.000....

Ο κ. Ρακιντζής άσκησε κριτική στα πειθαρχικά συμβούλια, που αποτελούνται κυρίως από συνδικαλιστές, των οποίων οι κρίσεις είναι πάντα αθωωτικές και στις αξιολογήσεις των δημοσίων υπαλλήλων που πάντα φέρουν τον χαρακτηρισμό «εξαίρετος». «Δεν είναι δυνατόν 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι να είναι εξαίρετοι» σημείωσε ο κ. Ρακιντζής.
(πηγή: ιn.gr)


Γιατί κε Ρακιντζή μου στενοχωρείτε τα παιδιά;; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αποσταθεροποιείτε το σύστημα καλοκαιριάτικα;; Πάνω που βγάλανε και το πρόγραμμα των αδειών (κανονικές συν αναρρωτικές συν γονικές συν συνδικαλιστικές συν... συν... ίσαμε κανένα τρίμηνο δηλαδή...);; Γιατί κε Ρακιντζή μου;; Ψυχή δεν έχετε;; Θέλετε να βγούμε στους δρόμους να φωνάζουμε «Άξιοι !! Άξιοι !! Εξαίρετοι !! Και οι 800.000 !!» σαν να ήταν Μητροπολίτες σε ορκομωσία ;;

υστερόγραφο:
Πολλά χρόνια πριν εργάστηκα ένα εξάμηνο σε οργανισμό του δημοσίου. Την περίοδο αυτή, ο διαχειριστής του υποκαταστήματος όπου εργαζόμουν «συνελήφθη» για κατάχρηση (ένα ποσό γύρω στα 2 εκατομμύρια το 1988). Η ποινή: δημιουργήθηκε πάραυτα μια προσωποπαγής θέση ώστε «να πάρει την σύνταξη του ο άνθρωπος». Για τα λοιπά επελήφθη το υπηρεσιακό συμβούλιο, ήταν βλέπετε και συμπαθών...
Αργότερα, έγινα γνώστης ενός παρόμοιου, μικρότερης εμβέλειας, περιστατικού σε επιχείρηση του ιδιωτικού τομέα που είχα ως πελάτη. Μαντεύετε σωστά... ο καταχραστής -πέραν του ότι επέστρεψε το ποσό που καταχράστηκε στο ακέραιο- καταδικάστηκε σε ποινή με αναστολή !! Dura Lex, Sed Lex !!

29.6.09

Άμα είναι τρελλό το κουνέλι...

Γύρισα που λέτε στο σπίτι απόψε, έκανα το ντουσάκι μου να φρεσκαριστώ, έβαλα τα αρώματα μου, δείπνησα (άμα η μαγείρισσα είναι καλή και δεν παινέψεις το σπίτι σου πέφτει παντόφλα!!!), «ε», είπα, «ώρα να δούμε τις κυκλοφορεί στην blogoσφαιρα...». Σας έχω βάλει όλους στον Γούγλη (Google Reader για τους μυημένους), έτσι με ένα γρήγορο κλικ βλέπω τι ...χρωστάω (ήγουν, πόσα αδιάβαστα postάκια έχω !!).

Συνήθως, βρίσκω να με περιμένουν και διαβάζω φυσιολογικά πράγματα, περί πολιτικής, περί κοινωνίας, περί αθλητισμού, περί σκανδάλων, περί... φερειακά, περί... μετρικά, περί... τριγυρισμένα, περί... κυκλωμένα, και όλα τα άλλα τα περί... σχετικά, που και που βρίσκω και κάτι πιό εξαντρίκ... Απόψε όμως βρήκα κάτι διαφορετικό !!!


Το τρελό κουνέλι είχε ξαναχτυπήσει...


Και μετά τις 12 φορές, το κορίτσι -αποκαμωμένο- έγειρε να ξαποστάσει...
ΤΟ ΑΤΟΜΟ διαθέτει και αποκλειστικές φωτογραφίες...


Μη ρωτάτε πως τις βρήκαμε, ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε (γόνων καλών οικογενειών...)

28.6.09

Μουσικές διαδρομές μιας Κυριακής...



Και ξαφνικά η καμπίνα του αυτοκινήτου γέμισε με ήχους παλιούς αλλά όμορφους και γνώριμους, ήταν οι The Ides of March που τραγουδούσαν το Vehicle...

Είχα αρκετό καιρό να το ακούσω, από τότε πριν από δυο-τρία χρόνια που είχα ξαναδεί το Lock up στην τηλεόραση σε μια τυχαία μεταμεσονύκτια καλοκαιρινή «συνάντηση»...

Μου το θύμισε σήμερα το απόγευμα ο Γιάννης Πετρίδης (αλήθεια πόσο φτωχότερος θα γίνει ο ραδιοφωνικός ήχος χωρίς τη βραχνή φωνή του...) σε μια αναδρομή του στη δεκαετία του '60 από τη συχνότητα της ΕΡΑ2. Ήμουν και κολλημένος σε ένα μποτιλιάρισμα χιλιομέτρων στην Εθνική, ήταν ότι χρειαζόμουν για να αρχίσω να χορεύω...

Στην πρώτη έξοδο, κάπου στη Ριτσώνα, άφησα τον αυτοκινητόδρομο, πήρα τον παράδρομο μέσα από την έρημη βιομηχανική ζώνη, αντικατέστησα τον Παπαστεφάνου (ακολούθησε τον Πετρίδη) με όμορφες ροκιές, και «φόρτωσα» τις μπαταρίες για να φτάσω στο σπίτι...

Απολαύστε το, εγώ θα συνεχίσω με Blood Sweat and Tears...



και λίγο από Steely Dan...



Καλό βράδυ σε όλες και όλους...

26.6.09

Νέο Μουσείο Ακρόπολης: το πιό hot στέκι της πόλης;;


Ρεκόρ τιμών και στο εστιατόριό του, που άνοιξε ήρεμα παρουσία του υπουργού Πολιτισμού. Στο σημείο της πόλης με τη συγκλονιστικότερη θέα, το κοινό θα απολαμβάνει τον φθηνότερο καφέ και φαγητό. «Είδατε τις τιμές μας;», ρωτούσε ο Αντώνης Σαμαράς. «Θα δημιουργήσουν κατάσταση και στη γύρω περιοχή». «Είναι η απάντηση στους κερδοσκόπους της», προσέθεταν άνθρωποι του υπουργείου. «Η λογική του Μουσείου είναι να είναι προσιτό σε όλους του Έλληνες πολίτες, να αισθάνονται σ' αυτό σαν στο σπίτι τους».

Τα πειστήρια: η μπίρα έχει 1,7 ευρώ, το αναψυκτικό και το ποτήρι κρασί 2 ευρώ. Ασυναγώνιστη στη χώρα του ακριβότερου καφέ και η τιμή των ροφημάτων: ο εσπρέσο 1,8 ευρώ, ο καπουτσίνο 2 και ο φρέντο 2,2 ευρώ.

Μια τετραμελής οικογένεια με 20 ευρώ μπορεί να απολαύσει τα κρύα πιάτα του εστιατορίου μαζί με ποτό. Στον κατάλογο (υπέροχα τα μινιμάλ σουπλά με την κάτοψη του Παρθενώνα) θα βρείτε εκλεκτά σάντουιτς (από 2,8 έως 3,5 ευρώ) και ελληνικά πιάτα που θα ικανοποιήσουν τον απαιτητικότερο γκουρμέ (με την υπογραφή της Σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων). Κοπανιστή Μυκόνου με καρπούζι (3 ευρώ), δροσερή σούπα με αγγούρι, γιαούρτι και δυόσμο (4 ευρώ), πατατοσαλάτα με αντζούγιες Καλλονής (5 ευρώ), αυγοτάραχο Αιτωλικού με αποξηραμένα σύκα (το ακριβότερο πιάτο, 9 ευρώ).

Για την ώρα, χωρίς εισιτήριο δεν μπορείτε να εισέλθετε στο εστιατόριο και το εκπληκτικό μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου, παρά μόνο στο καφέ του ισογείου (υπάρχει η υποδομή να εξυπηρετούνται 500 καθιστά άτομα). Τελικός στόχος είναι το εστιατόριο να λειτουργήσει ανεξάρτητα από το Μουσείο ώς τις 12 το βράδυ, με περισσότερα πιάτα...

Βλέπω το νέο Μουσείο να εξελίσσεται στο πιο hot στέκι της πόλης !! Και καλό και φτηνό !! Ένα μπαράκι λείπει αλλά σύντομα θα δείτε στον πεζόδρομο τα πρώτα street party και θα καλυφθεί το κενό...

Και μην ανησυχείτε για την ποιότητα, αρκεί να την θέσουμε ως όρο και θα την έχουμε, αν προσπαθήσουμε να την ορίσουμε με προδιαγραφές και παραμέτρους, εκεί θα αρχίσει το πρόβλημα. Αν διαφωνείτε θυμηθείτε λίγο το -ελέω Αρείου Πάγου- «μαυσωλείο» της στοάς του Αρσακείου και της γειτονικής πλατείας στο κέντρο της Αθήνας... Στο τέλος τέλος, ο τόπος εκεί, κάτω από την Ακρόπολη, έχει ζωντάνια εδώ και
τουλάχιστον 5000 χρόνια, και δεν βλέπω γιατί να μην συνεχίσει να έχει για άλλα τόσα και περισσότερα...

Μήπως, τελικά, η θέληση και η προσπάθεια μπορούν να δώσουν αποτέλεσμα;; Όχι τίποτε άλλο αλλά άκουγα τους καφεπώλες της γωνίας να μιλάνε για αυξημένα έξοδα διακόσμησης και φρίκαρα, «ώρα τώρα», είπα, «να μας πουν ότι έφτιαξαν ολόκληρο μουσείο για ντεκόρ στα καφέ τους και πρέπει να κάνουν απόσβεση...»

Μια φορά κι έναν καιρό ...ήταν μια οικονομία!!

Κανονικά έτσι θα έπρεπε να ξεκινήσει την χθεσινή του ανακοίνωση για τα νέα φορολογικά και εισπρακτικά μέτρα, ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπαθανασίου.

Σίγουρα δεν με ενδιαφέρει «να πυροβολήσω τον ταχυδρόμο» όσο κι αν αυτός φέρνει κακές ειδήσεις, σίγουρα τα μέτρα αυτά -και όσα προηγήθηκαν και όσα έπονται- θα «πονέσουν» κι εμένα και πολλούς άλλους έντιμους φορολογούμενους πολίτες σε αυτή τη χώρα...

Εκείνο όμως που περιμένω να δω, εκείνο που μου λείπει από την οικονομική πολιτική είναι η αναπτυξιακή διάσταση. Εγώ, ένας απλός οικογενειάρχης, έχω θέσει στην οικογένεια μου έναν απλό κανόνα: «δεν υπάρχει αντίρρηση να ξοδέψουμε κάτι που έχουμε αρκεί να πιάσει τόπο, να μην πάει χαμένο». Και δεν κάθομαι να περιμένω, ορίζω ευθύς εξ' αρχής ποιες δαπάνες είναι που «πιάνουν τόπο», ελέγχω και περιορίζω τα άχρηστα, τα περιττά, «τα λούσα» που λέει ο λαός, καταγράφω και ελέγχω κάθε έσοδο και κάθε έξοδο που γίνεται, και κάθε φορά που πρέπει να κάνω μια νέα περικοπή φροντίζω τα χρήματα που εξοικονομώ να διοχετευτούν σε κάτι που θα βελτιώσει τη ζωή μου και της οικογένειας μου κ.λπ. κ.λπ.

Περιμένω λοιπόν από τον «οικογενειάρχη» κυβερνήτη να κάνει κάτι αντίστοιχο με το κοινό μας σπίτι, τη χώρα μας, να πετάξει άμεσα έξω όλες τις σπατάλες (μα όλες και δεν με νοιάζει αν είναι σε έμψυχα ή σε άψυχα...), να ορίσει ποιες είναι οι δαπάνες που δημιουργούν ανάπτυξη, να τις βάλει σε προτεραιότητα και να μας εξηγήσει τι ανάπτυξη θα είναι αυτή, τι πρέπει να προσδοκούμε, να επιβάλλει διαφάνεια στην καταγραφή των δημοσίων εσόδων και εξόδων, να κυνηγήσει αμείλικτα όσους δε συμμορφώνονται...

Ακούω π.χ. ότι υπάρχει μεγάλη παραοικονομία και ότι η παραοικονομία αυτή προκαλεί την υψηλή φορολογία. Ναι, αλλά εμείς οι ίδιοι που πληρώνουμε την υψηλή φορολογία όταν πάμε σε μια ταβέρνα και δεν μας δίνουν την κανονική απόδειξη, πήραμε ποτέ επιτόπου τηλέφωνο την εφορία και την αστυνομία να καταγγείλουμε τον «κλέφτη» επιχειρηματία;;; Όταν έρχεται για έλεγχο ο εφοριακός με ...το χέρι απλωμένο, τον καταγγείλαμε δημοσίως και επωνύμως στην υπηρεσία του;;; Τον γιατρό που εισπράττει 800 € και ξεχνάει να βάλει το τελευταίο μηδενικό στην απόδειξη (το έχω δει κι αυτό...), πότε τον στείλαμε να δει τα κάγκελα του κελιού ...από μέσα;;; Και βέβαια ποιoς μας προστατεύει (τους καταγγέλοντες) από την αντεκδίκηση των συντεχνιών που θα χάσουν τον μπεζαχτά;;;

Θα μπορούσα να απαριθμήσω πλείστα όσα παραδείγματα, μόνο που αν ξεκινήσω θα μας βρει το βράδυ. Έχουμε ως χώρα πρόβλημα δημοσίων εσόδων, αυτό ουδείς το αρνείται, το ζήτημα όμως δεν είναι ότι δεν έχουμε έσοδα (με εξαίρεση τα μη-έσοδα της παραοικονομίας), το ζήτημα είναι ότι έχουμε υπερβολικά έξοδα και μάλιστα όχι έξοδα που να δημιουργούν ανάπτυξη. Επιπλέον, δεν έχουμε αποφασίσει ποιές είναι οι ρήτρες παραγωγικότητας ανά εργαζόμενο στον δημόσιο τομέα, ούτε έχουμε ορίσει κάποιον ευέλικτο σύγχρονο και λειτουργικό μηχανισμό ελέγχου, πρόληψης και διόρθωσης. Αντ'αυτών μονιμότης...

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: θεωρώ πολύ σημαντικότερη δαπάνη την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου και σύγχρονου πληροφορικού συστήματος με κεντρικές δομές logistics, ενιαίο σύστημα διαχείρισης παραγγελιών κ.λπ. που θα εξασφαλίζει έλεγχο, διαφάνεια και οικονομία στις προμήθειες του δημοσίου (π.χ. στον τομέα της υγείας), συστήματος που παρεπιπτόντως υπάρχει και λειτουργεί σε μεγάλο αριθμό ιδιωτικών επιχειρήσεων, από την δαπάνη πρόσληψης προσωπικού γραφείου που απλά θα συμπληρώνει φόρμες και θα ταλαιπωρεί ένα πληκτρολόγιο, μη εξυπηρετώντας τον πολίτη.

Στην πρώτη περίπτωση (και ας δούμε π.χ. τον τομέα της υγείας), η δέσμευση από έναν γιατρό μιας ποσότητας ιατρικών υλικών από την αποθήκη ενός νοσοκομείου, θα δημιουργήσει αυτόματα μια παραγγελία αγοράς από την κεντρική διαχείριση και επακόλουθα από τους εγκεκριμένους προμηθευτές, παράλληλα -καθώς τα είδη θα είναι χρεωμένα στον παραγγέλοντα γιατρό- θα πρέπει η κίνηση να κλείσει με χρέωση σε ασθενη, χειρουργικό θάλαμο κ.λπ. Και ο έλεγχος;; Κατ' αρχήν ηλεκτρονική διασταύρωση με το τιμολόγιο που εκδόθηκε (γιατί αλήθεια στα ιδιωτικά νοσοκομεία γίνεται και δεν μπορεί στα δημόσια;;;) και κατόπιν δειγματοληπτικός έλεγχος στα οικονομικά των εμπλεκομένων γιατρών, ασθενών, νοσοκόμων...

Τι θα βγει;;; Μα αν προκύπτει ότι εγώ ο ασθενής εκταμίευσα ή δανείστηκα 10.000 ευρώ (τυχαίο το νούμερο) για μια ιατρική πράξη της οποίας τα παραστατικά που παρουσιάζω είναι της τάξεως των 5.000 ευρώ, τότε τα άλλα κάπου πήγαν !!! Και δεν μιλάμε για μερικά 20άρικα (άντε και 50ρικα) που από τη χαρά μου έκανα δώρο σε αυτούς που μου χάρισαν την υγεία μου, μιλάμε για φακελάκια που γεμίζουν τραπεζικούς λογαριασμούς με μηδενικά, γκαράζ με πολυτελή αυτοκίνητα, μαρίνες με πολυτελή σκάφη, ημιδασικές εκτάσεις με πολυτελείς βίλλες κ.λπ. κ.λπ.

Για να μην είμαι μονομερής, σκεφτείτε τα αντίστοιχα παραδείγματα με δικηγόρους, με μηχανικούς, αλλά και με χρηματιζόμενους δημοσίους υπαλλήλους ή με «παμπόνηρους κουτοπόνηρους» επαγγελματίες...

Τέλος πάντων, θα σταματήσω εδώ, δεν έχει νόημα να τρώω την ώρα μου γράφοντας, πρέπει να δουλέψω για να καταφέρω να μαζέψω τα παραπάνω που πρέπει να πληρώσω ως τίμημα της εντιμότητας και της επακόλουθης ηλιθιότητας μου... Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, χαίρομαι που άκουσα ότι νομοθετείται «ποινή» για όσους είναι σε ευνοϊκή ρύθμιση χρεών και την παραβιάζουν, ότι χάνουν πλέον και την εύνοια και το περιθώριο της νέας ρύθμισης, επιτέλους κάτι κουνιέται προς την σωστή κατεύθυνση, η μικρότερη εταιρεία στην αγορά όταν σου δίνει ευνοϊκούς όρους πληρωμής και καλές τιμές και τα καταχράσαι σε γυρνάει σε συνθήκες «απολύτου μετρητοίς»... Αρκεί να μην μείνουμε μόνο εκεί !!

Η κατάσταση της οικονομίας είναι χάλια και σίγουρα δεν προκλήθηκαν τα χάλια αυτά την τελευταία πενταετία, μόνο έρχονται από τα βάθη των χρόνων, αποτέλεσμα της κουτοπονηριάς μας και του βλαχοδημαρχιακού πνεύματος διοίκησης που θεοποιούσε τις ανεξέλεγκτες παροχές και την πολιτική του «δώστα όλα». Έτσι, γενιές ολόκληρες Ελλήνων έμαθαν ότι μπορούν να διαβιούν πλουσιοπάροχα χωρίς να πιέζονται να εργαστούν και να παράγουν αποτέλεσμα, από το σχολείο όπου η κατάργηση των εξετάσεων τους έθισε στην ήσσονα προσπάθεια ως την εργασία όπου το κριτήριο αμοιβής ήταν ότιδήποτε άλλο (οι φιλίες, οι ώρες που είσαι σε ένα χώρο, κ.λπ.) παρά το παραγόμενο προϊόν.

Δυστυχώς, τώρα πρέπει να ξεμάθουμε !! Και πρέπει να συνηθίσουμε ότι η αμοιβή είναι συνδεδεμένη με το προϊόν, με το αποτέλεσμα και όχι με το ωράριο. Και ότι επιτυχημένος και άξιος δεν είναι υποχρεωτικά αυτός που έχει περισσότερα χρόνια στη ...δουλειά, αλλά αυτός που μπορεί να είναι αποτελεσματικός και ποιοτικός σε αυτό που κάνει, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μεσομακροπρόθεσμα, λειτουργώντας ομαδικά, με έλεγχο και ορθολογική διαχείριση του κόστους, του χρόνου και των υποδομών, άσχετα αν εχει πολλά ή λίγα χρόνια προυπηρεσίας...

Αυτό είναι το νέο μοντέλο οικονομίας, το οποίο στηρίζεται στην τεχνολογία, την διαφάνεια, την ειλικρίνεια, στο ότι όλοι εμείς οι «κοινωνοί» της κοινωνίας μας θέλουμε να φτιάξουμε κάποια στιγμή κάτι καλύτερο...

25.6.09

I'm just sitting here watching the wheels go round and round...



People say I'm crazy doing what I'm doing
Well they give me all kinds of warnings to save me from ruin
When I say that I'm o.k. well they look at me kind of strange
Surely you're not happy now you no longer play the game

People say I'm lazy dreaming my life away
Well they give me all kinds of advice designed to enlighten me
When I tell them that I'm doing fine watching shadows on the wall
Don't you miss the big time boy you're no longer on the ball

I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go

Ah, people asking questions lost in confusion
Well I tell them there's no problem, only solutions
Well they shake their heads and they look at me as if I've lost my mind
I tell them there's no hurry
I'm just sitting here doing time

I'm just sitting here watching the wheels go round and round
I really love to watch them roll
No longer riding on the merry-go-round
I just had to let it go
I just had to let it go
I just had to let it go


Τον John Lennon τον «γνώρισα» μικρός, μαθητής γυμνασίου ακόμα, όταν έμαθα τους Beatles... Τον John Lennon τον «αγάπησα» γιατί κάθε φορά που εκφραζόταν, με στίχους, με μουσική, με οτιδήποτε, κάτι συνέβαινε μέσα στο μυαλό μου, ένιωθα κάπως πιο γνώριμα...

Για τον John Lennon έκλαψα εκείνο το πρωί του Δεκέμβρη του 1980, όταν η δύναμη της ψυχής του και η αγάπη του για ζωή δεν μπόρεσαν να φανούν πιο δυνατά από τη σφαίρα που τον σημάδεψε...

Πέτυχε να φτιάξει κάτι ομαδικό και να το κάνει εξαιρετικά επιτυχημένο, τους Beatles... Και μετά, πέτυχε να φτιάξει κάτι δικό του, μόνος του, να φτιάξει τον John Lennon που όλοι μάθαμε να αγαπάμε και όλοι κλάψαμε...

Για τον John Lennon δεν έχω ξαναγράψει, ούτε έχω βάλει τραγούδι του στις πενήντα και πλέον μουσικές συλλογές που έχω φτιάξει. Δεν ένιωθα έτοιμος, δεν ένιωθα σίγουρος. Απόψε κάνω την αρχή, ξαναάκουσα, έτσι χωρίς πρόγραμμα, το watching the wheels και είδα μια στάση ζωής διαφορετική, ώριμη, δημιουργική, μοναδική... Απόψε λοιπόν θα ακούσουμε μαζί το «watching the wheels» και θα κρατήσουμε τον ήχο, θα τον ξαναβρούμε σε λίγο στη νέα μουσική μου συλλογή με (πιθανό) τίτλο «change's gonna come»... Καλό βράδυ με μουσική...

Όταν η σκέψη ταξιδεύει και σε ταξιδεύει...



Ένα ταξίδι στη σκέψη του Καζαντζάκη, όπως αυτή καταγράφεται στην «Ασκητική»...
Ενδιαφέρουσα επιλογή αποσπασμάτων, ενδιαφέρουσα διαδοχή μουσικής και εικόνων. Είναι η σκέψη που ταξιδεύει και σε ταξιδεύει...
Κάτι μου λέει ότι πρέπει να ψάξω στη βιβλιοθήκη μου, να βρω το βιβλίο, να το ξαναδιαβάσω φέτος το καλοκαίρι...
Ευχαριστώ Ζαφειρένια για την τόσο ενδιαφέρουσα πρόταση !! Είπαμε, «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος !»

Μάθηση και διδαχή...


Δύο ενδιαφέροντα quotes μου έστειλε προ ολίγου ένας γνωστός και εγώ αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας και -αν θέλετε- να τα συζητήσουμε...
«Η εκπαίδευση είναι ένα αξιοθαύμαστο πράγμα, αλλά είναι καλό να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν ότι τίποτα άξιο μάθησης δεν μπορεί να διδαχτεί», Oscar Wilde

«Είμαι πάντα έτοιμος να μάθω αν και δεν μ' αρέσει να διδάσκομαι», Winston Churchill

Φεύγεις ή κάθεσαι να το παλέψεις;;;

Μου έγραφε νωρίτερα σήμερα, μέσα στη νύχτα, ο φίλος Ίων Στεριώτης «σε θαυμάζω, που κάθεσαι και ασχολείσαι και γράφεις, και χτυπιέσαι για την Ν.Δ., όταν κανείς πλέον δεν βλέπει ειδήσεις, δεν διαβάζει καμία εφημερίδα ..... Και εγώ έγραφα παλαιότερα τακτικά άρθρα και αναλύσεις σε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΗΜΑ, ΕΠΕΝΔΥΤΗ ..... και τι έγινε??? ποιος τα διαβάζει??? ποιος τα ακούει????? καλή δύναμη...». Μέχρι να το βρω το πρωί, είχα και το πρώτο σχόλιο, από τη Ζαφειρένια, «πάντα υπάρχουν κάποιοι...».

Ίωνα, μπορώ να κατανοήσω την όποια απογοήτευση οιουδήποτε με οιαδήποτε αφορμή / αιτία, δεν μπορώ όμως να κατανοήσω το ότι «δεν πρέπει» (=δεν αξίζει) να έχω γνώμη και άποψη συν το ότι «δεν πρέπει» (=δεν αξίζει) να τα εκφράζω...
Αυτή η συνολική απαξίωση των πραγμάτων πάντα με απωθούσε, έχω μάθει στη ζωή μου να παλεύω για να διορθώσω κάτι, όχι να «φεύγω» από αυτό όταν βλέπω ότι δεν γίνεται το δικό μου...
Εξάλλου, ιστορικά, όλες οι μεγάλες αλλαγές ξεκίνησαν από κάποιους ρομαντικούς που ...δεν έφυγαν, που έμειναν και εξέφρασαν την άποψη τους...
Και που πάντα υπήρχαν κάποιοι (στην περίπτωση μας εσύ, η Ζαφειρένια και κάποιοι άλλοι) πρόθυμοι αναγνώστες και σχολιαστές της...

υ.γ. εξ' άλλου δεν ξεχνάω μια «βαριά κληρονομιά» που μου δόθηκε παιδιόθεν, το όνομα του Ιωάννη του Προδρόμου, και μαζί και η ιστορία του. Διαβάζοντας την έμαθα ότι αυτοί που «φεύγουν» χάνονται στη λήθη της ιστορίας, αυτοί που μένουν και το παλεύουν αναδεικνύονται, έστω και αφού κάποια Σαλώμη δεχθεί την κεφαλήν τους επί πίνακι... Σας ευχαριστώ όλους...

24.6.09

Τηλεφωνικές παραγγελίες ...της κακομοίρας !!



Αναρωτιέμαι αν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στις μέρες μας ή τηρούμε πιστά τις παραδόσεις...

Θα γίνουν ιδιοκτήτες ή απλώς θα κάνουν το «κέφι» τους;

Διάβασα την είδηση με μεγάλο -ομολογώ- ενδιαφέρον: «Σε παραχώρηση της διαχείρισης του CITY 995 στους εργαζόμενους προσανατολίζεται η οικογένεια Αγγελόπουλου μέσω του εκκαθαριστή που συζητά με την πενταμελή επιτροπή των εργαζομένων. Αν ευοδωθεί αυτή η διαπραγμάτευση θα παραχωρηθούν στους εργαζόμενους του σταθμού, ο εξοπλισμός, ο πομπός και για ένα χρονικό διάστημα κάποιων μηνών οι εγκαταστάσεις, έναντι ενός συμβολικού τιμήματος. Οι εργαζόμενοι θα προσπαθήσουν να κρατήσουν τον ενημερωτικό χαρακτήρα του προγράμματος, ώστε να μην χαθεί η άδεια του ραδιοφωνικού σταθμού».

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη, είναι ένα στοίχημα που μπορεί τελικά να ...εκθέσει πολύ κόσμο. Θα καταφέρουν οι εργαζόμενοι να λειτουργήσουν τον σταθμό με επιτυχία, παρόλο που δεν το πέτυχαν τόσο καιρό, θα πετύχουν να κάνουν την επιχείρηση να ορθοποδήσει οικονομικά και να ξεκολλήσει από τις χαμηλές ακροαματικότητες; Ποιος θα χρηματοδοτήσει το εγχείρημα, ποιος θα εισπράττει τα έσοδα, ποιός θα καλύπτει τα έξοδα, θα συμμετάσχουν στο project και οι «αστέρες» του σταθμού και αν ναι, πόσο καιρό θα αντέξουν;

Θα δείξει και μένει να το δούμε, όπως μένει να δούμε και την «εσωτερική αλληλεγγύη» με τους υπολοίπους συναδέλφους του ομίλου, αυτούς των εφημερίδων. Ενδιαφέρον θα έχει επίσης να αναλύσουμε και τα στοιχεία της διαφημιστικής δαπάνης για να δούμε τη μεταβολή των εισροών του «αυτοδιοικούμενου» ραδιοφώνου και να διερευνήσουμε τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούν οι δημόσιες δαπάνες και αυτούς που τις «χαράζουν».

Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα οι νέοι «ιδιοκτήτες» απλά να κάνουν το «κέφι» τους για μερικούς μήνες, ώστε να σχεδιάσουν με μεγαλύτερη άνεση το επαγγελματικό τους αύριο. Αλλά, είπαμε, θα δούμε...

Κουίζ... για πολιτικά προχωρημένους !!

«Επαγγελματικό στέλεχος του ΙΕΚ Περισσός, ουδέποτε εργασθείς εις την ελεύθερη αγορά, πέντε πενταετίες Ευρωβουλευτής (τρείς -14 χρόνια γιά την ακρίβεια- με το ΚΚΕ κι άλλες δύο με τον ΣΥΝ), καμπόσα βουλευτικά έτη με τον ΣΥΡΙΖΑ, τ’όλον μιά ζωή πάνω σε μιά καρέκλα! Ποιός είναι;;»

«...κύριου, κύριου, ήρτε του επισκέπτη με του ελικόπτερου» θα έλεγε το βοηθητικόν προσωπικόν της διαφήμισης, δυστυχώς όμως δεν έχουμε καταφέρει να δικτυωθούμε (οπτικοακουστικά) με την ειδυλλιακή βίλλα των Βορείων Προαστίων όπου κατοικοεδρεύει η «λαμπρή» προσωπικότητα που ψάχνουμε, έτσι δεν ξέρουμε σε τι γλώσσα συννενοείται...

Τώρα, όσοι το βρούν, θα κερδίσουν κάτι, π.χ. μια στράτα-Στρατούλη (συγγνώμη -α..), θα περιμένουν μέχρι τον Σεπτέμβριο όμως που «κλείνουν τα σχολεία και ανοίγουν οι καρδιές των μαθητών» για την απονομή...

υ.γ.1 Καλά τώρα, εσύ παραείσαι αφελής !! Τι πίστεψες, ότι άμα βρεις ποιος είναι, θα σηκωθεί από την καρέκλα για να κάτσεις εσύ; Μα μαλάκας είσαι ρε σύντροφε; Δε βλέπεις που έχει βγάλει ρίζες ο κώλος του...;;;

υ.γ.2 Ευχαριστώ τον αγαπητό J.McManus της ...Σέχτας (Σ)Α(χ)λαβανιστών για την πολιτική έμπνευση...

Μιλώντας [εξίσου κυνικά] για δολοφόνους [και τη σέχτα τους...]

Για αυτούς που βλέπουν στις πράξεις σας [εσένα και της σέχτας σου] ανιδιοτελή κίνητρα και τη θέληση να φτιάξεις [-ετε] μια καλύτερη κοινωνία, αναφέρεις «ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό»...

Σε όσους σας [εσένα και τη σέχτα σου] χαρακτηρίζουν ιδεολόγους, απαντάς «...θα σας χτυπάμε χωρίς κανένα έλεος»...

Σε όσους σας [εσένα και τη σέχτα σου] χαρακτηρίζουν επαναστάτες, επισημαίνεις «...θ' αναγκάσουμε {...} την Ελλάδα να ματώσει»...

Κατά τα λοιπά, «Ο εχθρός είναι παντού αλλά κυρίως είναι εδώ. Στα αστικά κέντρα, στα πλοκάμια της μικροοικονομίας των συντηρητικών στρωμάτων, στα κέντρα λήψης αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου, στους θιασώτες της πολιτικής σκηνής, στα δημοσιογραφικά θεωρεία και τους εργολάβους τους, σε οτιδήποτε διαμορφώνει και συμμετέχει στην θεσμική ζωής της Ελλάδος»...

Μιας και αποτελώ λοιπόν εν δυνάμει εχθρό σου «ανιδιοτελή, ιδεολόγε, επαναστάτη» Δολοφόνε, να είσαι σίγουρος κατ' αρχήν ότι δε θα «πέσω» μόνος, θα πέσεις κι εσύ μαζί μου !! Η διαφορά μας είναι ότι εμένα ο λαός θα με σηκώσει, θα με στηρίξει, θα με βοηθήσει, εσένα
[και τη σέχτα σου] θα σε κομματιάσει, θα σε διαλύσει, θα σε τσακίσει, θα σε εξαφανίσει. Γιατί εγώ επέλεξα να είμαι κομμάτι του λαού, να είμαι το «μου» από το «μας», εσύ [και η σέχτα σου] επέλεξες να μας μισείς, να είσαι εχθρός μας, αντίπαλος μας.

Γι' αυτό εγώ
, ένας απλός, συντηρητικός αστός επαγγελματίας, μπορώ και κυκλοφορώ στο φως της επωνυμίας, διαμορφώνοντας και συμμετέχοντας στη θεσμική ζωή της Ελλάδος, ενώ εσύ χρειάζεσαι το σκοτάδι της ανωνυμίας για να σε προστατεύει και να κρύβει τις βαρβαρότητες και τις παρανομίες και εσένα και της Σέχτας Δολοφόνων σου!!

Αυτό με το γιαούρτι με μπερδεύει...

Κάποτε, λίγο έξω από τη Λαμία, σε ένα μικρό και σχετικά άγνωστο χωριό, υπήρχε ένας λεβέντης, καραμπουζουκλής, πού οι κρυφές του χάρες (ή, ορθότερα, η κρυφή του χάρη) ήταν πολύ πέρα του κανονικού!! Κοινώς την είχε μεγάλη!!!

Ε, αυτή ήταν και η ατυχία του!!! Κι αυτό γιατί, δεν έμεινε και για πολύ κρυφή αυτή η χάρη!!
Κι έτσι, όλες οι συγχωριανές, δουλειά δεν είχαν να κάνουν, με την πρώτη ευκαιρία, έτρεχαν να τον χαρούν από κοντά!!

Οι άντρες του χωριού, εννοείται πως δεν είχαν ιδέα. Και μάλιστα ίσως μπορούμε να πούμε οτι ένιωθαν και λίγο ανακουφισμένοι που είχαν απαλλαγεί κι από το μεγάλο βάρος των συζυγικών τους καθηκόντων! Κι έτσι όλα κυλούσαν ωραία και καλά, για όλους. Εκτός όμως από το φίλο μας, που άρχισε να τα παίζει από την κούραση!!! Μισός κόντευε να μείνει ο έρμος!!

Μην τα πολυλογούμε, μια μέρα το παίρνει απόφαση. Φεύγει!! Φεύγει από το μέρος που γεννήθηκε, ...και δοξάστηκε. Βέβαια, δεν πήγε και στην Αμερική, εκεί παρακάτω, πήγε ο έρμος, που να πάει; Κατέβηκε στα πεδινά, λίγο πιό πέρα από τη Λαμία, έστησε το καλυβάκι του, φύλαγε τα προβατάκια του και ζούσε ο άνθρωπος -με τη κρυφή του χάρη μαζί, τι θα την άφηνε;

Πίσω στο χωριό, ΤΟ ΔΡΑΜΑ. Οι κυρίες, άφρισαν από το κακό τους σαν το πήραν χαμπάρι τι έχασαν μέσα από τα χέρια τους, ή καλύτερα μέσα από τα σκέλια τους!! Μια δε από αυτές είχε πέσει σε τέτοια μελαγχολία που ούτε έτρωγε, ούτε έπινε, μοναχά βαλάντωνε στο κλάμα όλη μέρα . Κι ο άντρα της από κοντά, ο καημένος, να τραβάει τα μαλλιά του, μη ξέροντας τι κακό τον βρήκε. Τι σε γιατρούς την πήγε, τι σε νοσοκομεία. Τίποτα! Όλοι σηκώναν τα χέρια ψηλά. Κι έτσι περνούσε ο καιρός, καθείς στο δράμα του.

Έλα όμως που σπάει ο διάβολος το ποδάρι του, και μια φορά από τις τόσες που κατέβαιναν στη Λαμία για κάποιον νέο γιατρό, πέφτουν πάνω στη καλύβα του φίλου μας του βλάχου, του παλιού τους συγχωριανού!!! «Βρε, τι γίνεσαι;», «Καλώς τους πατριώτες!» και άλλα τέτοια.

Μόλις αντιλαμβάνεται η κυρία το τι είχε συμβεί, ότι είχε ξαναβρεί αυτό που είχε χάσει, πάει να τρελαθεί από τη χαρά της. Μα έλα που είχε και τον βλάκα τον άντρα της από κοντά! Τι να κάνει; Κατεβάζει σχέδιο στο πι και φί! Κάνει πως λιποθυμάει, κλείνοντας το μάτι στο βλάχο, που βέβαια ήξερε το μυστικό. «Ένα νερό!! Ένα νερό», λέει στον άντρα της ο βλάχος, «να, εκεί είναι το πηγάδι!», του δείχνει, «άντε, προσέχω εγώ τη γυναίκα σου!»

Τι να κάνει ο ανθρωπάκος, όλα γίνονται και τόσο γρήγορα που τα 'χει χάσει, πάει να φέρει το νερό! Μέχρι να 'ρθει, η γυναίκα του και ο βλάχος προλαβαίνουν και τα συμφωνούν, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις!!

Γυρίζει πίσω ο σύζυγος με το νερό...
«Τι έχει η γυναίκα σου;» του λέει ο βλάχος.
«Τι να 'χει;», απαντάει ο σύζυγος, «κανείς δεν ξέρει... και τι δε δίνω να μου την κάνει κάποιος καλά...»
«Μην ανησυχείς», του λέει ο βλάχος, «εγώ ξέρω, θα στην κάνω καλά! Μα ότι κι αν δεις να γίνεται μπροστά σου μην πεις κουβέντα !! Εντάξει;»
«Εντάξει!!!»

Αφού τα συμφωνήσανε κι αυτοί, αναλαμβάνει δράση ο βλάχος!!! Πιάνει ένα τουλπάνι που είχε εκεί πιο πέρα στην καλύβα του κι έπηζε γιαούρτι, γυμνώνει τη γυναίκα του άλλου, παίρνει το γιαούρτι κι αρχίζει να το απλώνει στα μπούτια της και στα επίμαχα σημεία τριβής και ηδονής! Ο σύζυγος άφωνος να παρακολουθεί και η κυρία να αναστενάζει! Ο βλάχος τελειώνει με την επάλειψη του γιαουρτιού, γδύνεται κι αυτός, της ανοίγει τα σκέλια καλά-καλά κι αρχίζει -άνευ άλλης καθυστέρησης- να την πηδάει!!!

Μετά από κάμποση ώρα τελειώνουν οπότε η κυρία -που έχει πάει και γυρίσει στο παράδεισο με πύραυλο- αναφωνεί όλο χαρά: «ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΑ!! Έγινα καλά! Βρήκα την υγειά μου!»

Ο βλάχος, σκουπίζεται, κουμπώνεται κι όλο ρίχνει βλέμματα στο σύζυγο που τους κοιτάει σκεπτικός, μελαγχολικός και μαραμένος. «Τι έχεις;», τον ρωτάει, «δε χαίρεσαι που η γυναίκα σου έγινε καλά, δεν έχεις να πείς τίποτα;»

Οπότε ο σύζυγος του απαντάει: «Τι να πω ο καημένος... Θα έλεγα πως μου γάμησες τη γυναίκα, αλλά, να... αυτό με το γιαούρτι με μπερδεύει βρε παιδί μου !!!»

23.6.09

Καλή η απεργία σας, μα παραέχει δράκους...

Ένας επιχειρηματίας αποφασίζει ότι η επιχείρηση του -εφημερίδα και ραδιοφωνικός σταθμός εν προκειμένω- είναι προβληματική και ζημιογόνος και τερματίζει την λειτουργία της ομαλά, αποζημιώνοντας το προσωπικό του και καλύπτοντας τις υποχρεώσεις του προς τρίτους. Ως απάντηση οι εργαζόμενοι του κλάδου -εν προκειμένω οι δημοσιογράφοι- κηρύττουν εικοσιτετράωρη απεργία.... Μια ακόμα Ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία !!

Αν κατάλαβα καλά λοιπόν, οι εν λόγω απεργούντες πιστεύουν ότι ο επιχειρηματίας που απέτυχε αντί να παραδεχθεί την επιχειρηματική αποτυχία του, θα έπρεπε να συνεχίσει να εργοδοτεί τους συναδέλφους τους διαπλεκόμενος με τις διάφορες εξουσίες για να προσποριστεί οικονομικών οφελών. Ή ίσως να πουλήσει με ζημία σε κάποιον άλλον που είναι σε θέση να το κάνει, αν δεν το κάνει ήδη... (για το διαπλέκεσθαι αναφέρομαι...)

Μπορεί βέβαια η απεργία να στρέφεται και εναντίον της κυβέρνησης, που δεν έχει φροντίσει να εντάξει στον προϋπολογισμό το «Έκτακτο Ειδικό Κονδύλι Κρατικοποιήσεων Αποτυχημένων Εκδοτικών (γιατί όχι και επιχειρηματικών;;;) Προσπαθειών», ίσως και να στρέφεται εναντίον ημών των αναγνωστών και ακροατών που δεν σπεύσαμε να μεταφέρουμε τα ...funds μας (δηλαδή το πτωχό ευρώ της εβδομάδας και το 2εύρω ή 4εύρω της Κυριακής) από τα δικά τους κυκλοφορούντα έντυπα προς το μη κυκλοφορούν πλέον ούτε «καρφώσαμε» τους ραδιοφωνικούς μας δέκτες στη «νεκρή» πλέον συχνότητα... Βέβαια μπορεί να πει κανείς ότι απεργούν για να ...φοβηθεί η αποτυχία και να μας αδειάσει τη γωνιά, για σκεφτείτε το λιγάκι και από αυτή την οπτική θεώρηση...

Παραλογίζομαι έ;; Όχι, ούτε με έχει βαρέσει η ζέστη. Απλά δε βλέπω να υπάρχει λογική, γιατί αν υπήρχε λογική η ΕΣΗΕΑ πριν αρχίσει να εξαπολύει μύδρους κατά πάντων για μια αποτυχημένη επιχειρηματική προσπάθεια, θα είχε καθαρίσει τα του οίκου της. Το λέω γιατί δεν είδα την ΕΣΗΕΑ να ενοχλείται καθόλου από την εξαπάτηση των αναγνωστών του (λοιπού) κυριακάτικου τύπου με τα περίφημα ρεπορτάζ σχολιασμού, γνώμης και άποψης από την υποτιθέμενη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν, που βέβαια ποτέ δεν έγινε γιατί ο Ερντογάν ποτέ δεν ήλθε στην Ελλάδα!! Δεν είδα την ΕΣΗΕΑ να καλεί π.χ. σε απολογία τον κ. Ψυχάρη, ο οποίος τρεις μέρες μετά δημοσίευσε διαδικτυακά μια συγγνώμη, απλά και μόνο γιατί τον παραπιέσαμε (η κοινή γνώμη) με την κατακραυγή μας. Δεν είδα την ΕΣΗΕΑ να αναρωτιέται πως επιβιώνει η εφημερίδα του κ. Ψυχάρη αλλά και οι λοιπές που συνελήφθησαν ψευδόμενες την Κυριακή... Μήπως γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι οι εφημερίδες αυτές επιβιώνουν εμπορευόμενες την «αλήθεια» τους προς «πάντα ενδιαφερόμενο και δυνάμενο να την πληρώσει»;;;

Δεν είδα... Μπα, άσε καλύτερα... Προτιμώ το παραμύθι του «να παραλογίζομαι», το άλλο παραμύθι έχει πολλούς δράκους... Στο τέλος, τέλος αν το προϊόν που παρήγαγε η επιχείρηση που έκλεισε είναι αναγκαίο στην αγορά, γρήγορα θα βρεθεί άλλος επιχειρηματίας που θα το προσφέρει, προσδοκώντας ότι θα είναι πιο επιτυχημένος από τον προηγούμενο. Αν πάλι δεν είναι αναγκαίο, αν δεν έχει κοινό, τότε καλώς δεν διατίθεται πλέον, και δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος επιχειρηματίας θα έπρεπε να πετάει τα λεφτά του από το παράθυρο στο βάραθρο παράγοντας το...

Αλήθεια, να ρωτήσω και κάτι άλλο: η ΕΣΗΕΑ θα παρακολουθήσει με την ίδια αμεσότητα και ένταση και την εξόφληση των υποχρεώσεων του επιχειρηματία προς το προσωπικό και τους προμηθευτές ή με τη χθεσινή απεργία έκανε το καθήκον της και είναι ώρα τώρα να ...αράξει, να σκεφτεί και να σχολιάσει την επίσκεψη Χίλαρι Κλίντον στην Κέρκυρα και την συζήτηση της με την κα Μπακογιάννη... Τι;;; Πως είπατε;;; Η Χίλαρι έσπασε το χέρι της και δε θα έρθει;;; Μην είστε τόσο σίγουροι, μην είστε τόσο σίγουροι... Εξάλλου ποιοι είστε εσείς που θα αποσταθεροποιήσετε το σύστημα καλοκαιριάτικα...

Τραγούδα θεατρίνε...



Τραγούδα θεατρίνε, μι' ανάσα ο κόσμος είναι
μι' ανάσα που σαν όνειρο, σαν όνειρο περνά,
η αγάπη σαν λουλούδι ανθίζει στο τραγούδι
τραγούδα τη, τραγούδα τη, τραγούδα τη ξανά.
...
Για την ιστορία (μιας και δεν έχουμε δημοσιογράφους available...)
Ανακάλεσε την παραίτησή του ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος. Σύμφωνα με πληροφορίες από ηγετικά στελέχη της Κουμουνδούρου η επιστροφή του Αλέκου Αλαβάνου στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν δυναμική και ο ίδιος υποσχέθηκε ότι από τον Σεπτέμβρη συνασπισμός και ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελούν έναν ενιαίο πολιτικό χώρο.
...
Καλό βράδυ, ες αύριον τα σπουδαία...

22.6.09

Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός...

Συμβολικό...;; Στο τελευταίο κυριακάτικο φύλλο του Ελεύθερου Τύπου, υπήρχε προσφορά το μουσικό άλμπουμ του Χρήστου Νικολόπουλου «ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.».

«Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός...» ο στίχος του Θόδωρου Ποάλα, ένας στίχος που χρόνια τώρα έχει καρφωθεί βαθιά στο μυαλό μου, ένας στίχος λίγο λυπημένος, λίγο προστατευτικός, εσωστρεφής και εξωστρεφής συνάμα, ένας στίχος που χαρακτήρισε το ξεκίνημα ενός αιώνα και θα χαρακτηρίζει και τη συνέχεια του (τουλάχιστον όσο θα υπάρχουν αδέσποτα μικρά φίλε Γιώργο...), δεμένος αρμονικά με μια από τις ωραιότερες μελωδίες του Χρήστου Νικολόπουλου !!


Μ’ ένα ταξίδι στο μυαλό τα ‘ριξα όλα στο βυθό
και βγήκα στον αιώνα
λευκό πανάκι η καρδιά και το κορμάκι μου μπροστά
γυμνό σε μια γοργόνα
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός
.
Κι ένα αδέσποτο μικρό χωρίς πατρίδα και θεό
Με κοίταξε στα μάτια
Ήρθε κοντά μου μια βραδιά κι έγιναν σκόνη τα πανιά
και στάχτη τα κατάρτια
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός
.
Κι ένα ζεϊμπέκικο σαμπάχ με τη λαχτάρα της Σεράχ
σε γυάλινο ποτήρι
που ‘λεγε χίλια χρώματα να λούζονται τα σώματα
πριν βγουν στο πανηγύρι
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός

Καλή ακρόαση...

Η ώρα της αλήθειας... 22.06.2009... 20:00... Ι.Ν. Αγ. Κωνσταντίνου & Ελένης, Γλυφάδα...


«Oικείον ούτως ουδέν εστί, ως ανήρ τε και γυνή»
«Δεσμός κανένας δεν υπάρχει τόσο δυνατός , όσο του ανδρός και της γυναικός».
Μένανδρος
[...έτσι ξεκινά το προσκλητήριο του ζεύγους Γεωργιάδη - Μανωλίδου]

Τους συγχαίρω, είναι ερωτευμένοι και το δείχνουν. Και είναι απλοί άνθρωποι, δεν είδα πουθενά πάνω τους την επίπλαστη σοβαροφάνεια τόσων και τόσων συμπολιτών μου...

Μπορεί να διαφωνώ πολιτικά (sic) με τον κ. Άδωνη Γεωργιάδη, μπορεί να μην μου αρέσει η εκπομπή που πρόσφατα ολοκλήρωσε η κα. Ευγενία Μανωλίδου, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι είναι δύο απλοί άνθρωποι, δύο από εμάς !! Και ότι αυτό είναι κάτι που λείπει από τη ζωή μας, από την καθημερινότητα μας, απλοί άνθρωποι, καθημερινοί που θα διαχειρίζονται και θα προσφέρουν στα κοινά...

Ευχές λοιπόν για ευτυχία, υγεία και μακροημέρευση στο γάμο τους και σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους...

Τίτλοι τέλους για μια ιστορική εφημερίδα...


Τελευταίο φύλλο αύριο για τον Ελεύθερο Τύπο, την ιστορική εφημερίδα που είχε ιδρύσει το πάλαι ποτέ ο αείμνηστος Βουδούρης, σιγεί και το ραδιόφωνο CITY 99.5, ήδη το web site της εφημερίδας είναι «κάτω» και στη θέση του «παίζει» η παρακάτω ανακοίνωση του Διοικητικού Συμβουλίου της εκδότριας εταιρείας:
«ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ CITY Α.Ε.
22 Ιουνίου 2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009, οι Γενικές Συνελεύσεις των μετόχων της ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία «ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.» που εκδίδει τις εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος» και «Τύπος της Κυριακής» και της εταιρίας «Ραδιοφωνικές Επιχειρήσεις CITY Α.Ε.». Οι Γενικές Συνελεύσεις αποφάσισαν ομόφωνα τη λύση και θέση σε εκκαθάριση των εν λόγω εταιριών.

Η εξέλιξη αυτή, είναι αποτέλεσμα της οριστικής επιλογής του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου να αποχωρήσουν οριστικά από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η συνέχιση ζημιογόνων αποτελεσμάτων οδήγησε στην απόφαση αυτή.

Όταν πριν από τρία χρόνια αναλήφθηκε η ευθύνη του «Ελεύθερου Τύπου» στόχος δεν ήταν μόνο η διάσωση ενός ιστορικού τίτλου. Στόχος ήταν και η συμβολή στην αναζήτηση μιας νέου τύπου και ταυτόχρονα ευρύτερης δημόσιας συζήτησης και μάλιστα σε μια φάση αλλαγών και μετάβασης που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Στο συνολικό εγχείρημα του «Ελεύθερου Τύπου» επενδύθηκαν μεγάλοι οικονομικοί πόροι. Κυρίως όμως και πρώτιστα κινητοποιήθηκαν σημαντικοί ανθρώπινοι πόροι, τόσο στην εφημερίδα, όσο και στο ραδιοφωνικό σταθμό.

Η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε.

Το μοντέλο ενημέρωσης που κυριάρχησε στον τόπο μας, η συνεχιζόμενη συσσώρευση ζημιών σε συνδυασμό με τις αρνητικές προοπτικές του κλάδου, μαζί με την πεποίθηση ότι ένα Μέσο Ενημέρωσης δεν νοείται να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να οδηγεί σε παρανοήσεις, συνετέλεσαν στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας των παραπάνω αποφάσεων.

Οι εταιρίες θα εκπληρώσουν πλήρως τις υποχρεώσεις τους έναντι των εργαζομένων και όλων των συνεργατών τους.

Σε όλους εκείνους που προσπάθησαν τα χρόνια αυτά, ανήκει ένα μεγάλο 'ευχαριστώ'».

Πήρα τηλέφωνο έναν παλιό καλό φίλο που δουλεύει/δούλευε εκεί, «όπως τα άκουσες είναι, ανέβασε το και στο blog σου, ευχαριστώ που πήρες, δεν μπορώ να μιλήσω πολύ τώρα, είναι λίγο παράξενα τα πράγματα, να κανονίσουμε να βρεθούμε για ένα ποτό να τα πούμε...», ήταν ο σύντομος διάλογος μας.

Δεν γνωρίζω τα οικονομικά της εφημερίδας (θα περιμένω να δω τον τελευταίο ισολογισμό της) την διάβαζα και λυπάμαι ιδιαίτερα που θα πάψει να μου κάνει παρέα τις Κυριακές και όλη την υπόλοιπη βδομάδα. Είναι γεγονός ότι όσο σκληρή και αν είναι η επιχειρηματική απόφαση για το κλείσιμο της, τόσο δικαιολογημένη είναι καθώς δεν έχει νόημα για μια ζημιογόνο εταιρεία να παρατείνει την ...δημιουργία ζημιών. Αρκεί...

Αρκεί, οι ζημίες να μην έχουν προκληθεί ασυλλόγιστα, να μην οφείλονται στην αδυναμία των διοικούντων την εταιρεία, το έντυπο, να ξεκολλήσουν από στερεότυπα του παρελθόντος...

Γιατί η εφημερίδα, ειδικά στην εποχή της άμεσης διαδικτυακής πληροφόρησης, έχει ρόλο και ο ρόλος αυτός δεν είναι η διανομή CD, DVD και περιοδικών. Ναι, αγοράζω τις «φούλ» εκδόσεις όταν μου αρέσουν οι προσφορές, δεν αγοράζω όμως μια εφημερίδα που δε μου αρέσει ο τρόπος γραφής της, ο δημοσιογραφικός της λόγος...

Δεν αγοράζω μια εφημερίδα για να μάθω τα επίκαιρα, έχω το internet και το ραδιόφωνο για αυτό τον σκοπό, ούτε την αγοράζω για να δω εικονογραφημένη την επικαιρότητα, μπορώ να το κάνω μέσω της τηλεόρασης...

Αγοράζω μια εφημερίδα για να διαβάσω άποψη, σχόλιο, γνώμη για τα εφήμερα, όχι για τα διαρκή, αγοράζω μια εφημερίδα για να παρακολουθήσω ένα θέμα συνδυαστικά με άλλα, μέσα από την οπτική γωνία μιας δημοσιογραφικής ομάδας, με χρήσιμες αναδρομές στην ιστορία του θέματος, με μελέτη, με έρευνα...

Αυτά θυμάμαι ότι έμαθα ως ορισμό της εφημερίδας από τους παλαιούς δημοσιογράφους που με μύησαν στη δημοσιογραφία, αυτά εξακολουθώ να πρεσβεύω... Και, τολμώ το σχόλιο ότι, ο Ελεύθερος Τύπος έπεσε «θύμα» του ότι οι άνθρωποι που τον διοίκησαν ίσως δεν κατάλαβαν αυτή την αλήθεια και -παρασυρόμενοι από το «έτσι κάνουν όλοι» πήγαν γρήγορα για τα πολλά και επισφαλή αντί -συνετά- να χτίσουν κάτι μακροπρόθεσμο...

Τελευταίο φύλλο αύριο λοιπόν για τον Ελεύθερο Τύπο,

Εγώ πάντως τον Ερντογάν τον είδα...


...ήταν κατά Σμύρνη μεριά και μίλαγε σε κομματικό ακροατήριο, λίγο χλωμός, λίγο πεσμένος, αλλά Ερντογάν!! Εϊχα ακούσει νωρίτερα ότι δε θα μας έρθει στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης και κάτι με έπιασε... Που να φανταστώ ότι ο άνθρωπος είχε ανεβασμένη την αρτηριακή του πίεση και αυτό δεν τον άφησε να ταξιδέψει... Άσε που θα τον πλακώναμε και στα σουτζουκάκια και θα χειροτέρευε η κατάσταση... Μιας και είχα επιλέξει να περάσω το Σαββατοκύριακο στην επαρχία, είδα τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και μετά χαλάρωσα και έπεσα για ύπνο, «ες αύριον τα σπουδαία» σκέφτηκα.

Την άλλη μέρα διάβασα τα νέα, «Τα χαμόγελα δεν έκρυψαν την ψυχρότητα», έγραφε το έγκριτο (το πάλαι ποτέ...) ΒΗΜΑ (21-06-09, Α11).



Έσπευσα να διαβάσω το ρεπορτάζ.
«Το παγωμένο κλίμα που επικρατεί εσχάτως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις κατεγράφη, παρά τα χαμόγελα, και κατά την εθιμοτυπική συνάντηση του πρωθυπουργού κ. Κ. Καραμανλή με τον τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χθες το απόγευμα στο Μέγαρο Μαξίμου. Τον κ. Ερντογάν συνόδευσαν στην Αθήνα ο νέος υπουργός Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου και ο υπουργός Επικρατείας και επικεφαλής της ομάδας διαπραγματεύσεων με την ΕΕ Εγκεμέν Μπαγίς.
[…]
Ο Πρωθυπουργός επανέφερε το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης που έχει ανέβει πολλές θέσεις στην κυβερνητική ατζέντα. Αν και η Αθήνα δεν έλαβε στις Βρυξέλλες την υποστήριξη που ανέμενε για κοινές ευρωπαϊκές δράσεις στο Θέμα της λαθρομετανάστευσης προκειμένου να πιεστεί και η Τουρκία, ο κ. Καραμανλής επιμένει ότι η 'Αγκυρα πρέπει να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο Επανεισδοχής που έχουν υπογράψει οι δύο χώρες από το 2001».

«Αμάν !!!», αναφώνησα, τόσο δυνατά που η κυρία που διαφεντεύει το τοπικό πρακτορείο εφημερίδων σταμάτησε το ζάπινγκ μεταξύ Σοφίας Αλιμπέρτη και Ναταλίας Γερμανού και με κοίταξε απορημένη. «Βάλτε ειδήσεις», της είπα, «τελικά ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Ερντογάν, σοβαρά τα γεγονότα». Ευτυχώς δε με άκουσε, βοηθούντος και του κυρ Βαγγέλη, ενός πλακατζή γέροντα που εισέβαλε στο πρακτορείο και τον διάλογο μας κραυγάζοντας «α, ωρε τσούπα μ' εδώ που σε 'χει κλεισμένη ο άντρας φοβάτ' μη σι χάσ'....» και χαμογέλασε η κυριούλα και πλήρωσα εγώ και έφυγα για να πάω σπίτι να ανακαλύψω την αλήθεια...

Στο τσακ με πρόλαβαν που θα καλούσα τη Νατάσα στο κινητό να μάθω που ξενοκοιμήθηκε ο Κωστάκης, όλα μου έδειχναν ότι μετά τα εγκαίνια και το δείπνο καβάλησε το πρωθυπουργικό αεροσκάφος και πήγε να δει τι κάνει ο κουμπάρος, με την ευκαιρία δε τα είπαν και λιγάκι... («τώρα πότε τα πανε, πότε τα συμφωνήσανε...» θα αναρωτιόταν και ο Σταυρίδης).



Στο τσακ με πρόλαβαν λοιπόν και δεν την αναστάτωσα τη γυναίκα, η τηλεόραση επέμενε ότι η συνάντηση είχε ματαιωθεί, στο internet διάβασα το ίδιο, το πίστεψα... Και δεν το μετάνιωσα... Τουλάχιστον εγώ γλύτωσα την πατατιά, γιατί η δική μου θα ήταν πατατιά, η δική τους δεν ήταν !!

Πατατιά θα ήταν αν απλά δημοσίευαν είδηση που δεν συνέβη... αυτό που έκαναν, να σχολιάσουν, να δημιουργήσουν εντυπώσεις, να προκαταλάβουν την κοινή γνώμη με τις απόψεις τους για ένα συμβάν πριν αυτό συμβεί, είναι απόδειξη του πόσο γλοιώδεις και φαδροί είναι συγκεκριμένοι «ανεξάρτητοι» «δημοσιογράφοι», ποιά είναι τα συμφέροντα των μεγαλοεκδοτών και ποιόν εξυπηρετούν με τη λυσσαλέα και χωρίς επιχειρήματα επίθεση κατά της κυβέρνησης. Πέσαν οι μάσκες όμως και τους βλέπει κι ο λάος όλος !!! Αλήθεια ποιός θα ξανααγοράσει εφημερίδα που κατασκευάζει ειδήσεις κατά το δοκούν αντί να δημοσιεύει αυτά που συμβαίνουν...;;; Μόνο «πρόβατα επί σφαγήν» και άνθρωποι «μειωμένου καταλογισμού»...

By the way, η μυστική νυχτερινή συνάντηση Ερντογάν-Καραμανλη έπαιξε και στην ηλεκτρονική έκδοση της άλλης έγκυρης εφημερίδας «Έθνος», «H υποδοχή του κ. Eρντογάν χθες στο Mέγαρο Mαξίμου δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη επίσκεψη στην Aθήνα του Tούρκου πρωθυπουργού το 2004, όταν ο κ. Kαραμανλής και η κυβέρνησή του θεωρούσαν ειλικρινείς τις υποτιθέμενες δεσμεύσεις του κ. Eρντογάν για.. άρση του casus belli και για σύντομη επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Xάλκης», έγραφαν οι πάντα ενημερωμένοι εργολάβ.... εεεεε.... δημοσιογράφοι.

Επίσης, μέχρι τις οκτώ το βράδυ της 21.06 που είδα τα site τους καμία από τις δύο εφημερίδες δεν έχει ζητήσει συγνώμη για τα ψέματα και τις κινδυνολογίες που προσπάθησαν να πλασάρουν στους αναγνώστες τους. Κατανοώ δύο διαφορετικοί δημοσιογράφοι να έχουν διαφορετική αντίληψη για τα γεγονότα, να κάνουν ερμηνείες της πραγματικότητας σύμφωνα με τα υποκειμενικά τους πιστεύω, να υποθέτουν, να κάνουν σενάρια. Δεν ανέχομαι όμως το να κατασκευάζουν τόσο κυνικά μια εικονική πραγματικότητα μέσα από ένα «δημιουργικό» ρεπορτάζ. Ποια συμφέροντα αλήθεια εξυπηρετούν με την τόσο λυσσαλέα, χωρίς προσχήματα και (τις περισσότερες φορές) χωρίς επιχειρήματα επίθεση τους κατά ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού;;; Και γιατί άραγε οι διάφοροι πράσινοι διαδικτυακοί παπαγάλοι έχουν λουφάξει όλη μέρα σήμερα;;;

υ.γ. είναι αλήθεια τυχαία μια ακόμα είδηση που διάβασα, ότι με επιστολή του προς τον διευθυντή της 'Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας', Γιάννη Βλαστάρη, ο Μικέλε Τσερκόνε, Εκπρόσωπος Τύπου του Αντιπροέδρου της Κομισιόν, Ζακ Μπαρό, επιμένει ότι η συνέντευξη Μπαρό προς την δημοσιογράφο Αγγελική Παπαμιλτιάδου που δημοσιεύτηκε στην 'Κ.Ε' στις 14/06/09 δεν έλαβε ποτέ χώρα, και είναι "εντελώς πλασματική". Μάλιστα, σύμφωνα με τον κύριο Τσερκόνε, η δημοσίευση μίας τέτοιας συνέντευξης είναι κάτι "αντίθετο προς όλους τους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας". Είναι αλήθεια τυχαία;;; Απορία ψάλτου βήξ...

21.6.09

ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ... με χαμόγελο !!

Εταιρία ψάχνει να προσλάβει τον πιο αισιόδοξο άνθρωπο...
Μετά από πολλά βιογραφικά και συνεντεύξεις καταλήγει σε 3 υποψήφιους στους οποίους κάνει την εξής ερώτηση: «Τι θα θέλατε να πουν για εσάς στην κηδεία σας;».
Λέει ο πρώτος:
«Να σηκωθεί κάποιος και να πει: O Παύλος έζησε μια γεμάτη ζωή, είχε μόνο φίλους που όλοι τον αγαπούσαν και θα μας λείψει όσο κανένας άλλος».
Λέει ο δεύτερος:
«Να σηκωθεί κάποιος και να πει: O Νίκος ήταν ένα παράδειγμα πατέρα, συζύγου, αδελφού. Ένας σωστός οικογενειάρχης με αρχές, άριστος στην δουλειά του παράδειγμα προς μίμηση».
Λέει και ο τρίτος:
«Να σηκωθεί κάποιος και να πεί: Ρε σεις ο Παναγιώτης ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ !!!»

20.6.09

«...καλως ήλθατε στον τόπο σας...»



...για να μην αφήσω αμφιβολίες, εγώ είμαι με αυτή την Ελλάδα, που εργάζεται, που προσπαθεί, που ακτινοβολεί από άκρου εις άκρον σε όλη τη γη. Γι' αυτό και μου άρεσε ο επίλογος του Έλληνα Υπουργού Πολιτισμού προς τους επισκέπτες μας, τόσο μου άρεσε που το έκανα τίτλο, δημοσίευση...

«...καλώς ήλθατε στον τόπο σας...»

Αθήνα 2004 - Αθήνα 2009: το ωραίο, το μεγάλο, το αληθινό...

Το Ωραίο
«...and the city is Athens», Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, πρόεδρος της ΔΟΕ

Το Μεγάλο
13 Αυγούστου 2004... η τελετή έναρξης... δύο λαμπρές εβδομάδες... οι Έλληνες... οι καλεσμένοι μας... οι επισκέπτες μας...

Το Αληθινό:
«Στην Αθήνα κατασκευάσαμε γιγαντιαίες εγκαταστάσεις, που στην πραγματικότητα δεν τις επέβαλε η Ολυμπιακή Επιτροπή. Η επιλογή αυτή ευνοούσε κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά όχι το συμφέρον της πόλης», Γιάννης Αλαβάνος, πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
«Υπερβάλαμε υπό την πίεση των διεθνών ομοσπονδιών -που ζητούσαν πολυτελείς εγκαταστάσεις- και των αντίστοιχων ελληνικών, που πίστευαν ότι θα εξασφάλιζαν για το μέλλον τις εγκαταστάσεις τους», Σπύρος Καπράλος, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
«Πίεση άσκησαν και οι τεχνικές εταιρείες, τις οποίες συνέφερε να κατασκευαστούν νέες μεγάλες εγκαταστάσεις, παρά να ενοικιαστούν λυόμενες και μετά να απομακρυνθούν. Ηταν μια εγχώρια... κουτοπονηριά. Ρίξαμε μπετά για να ικανοποιήσουμε τους εργολάβους για να έχουμε μετά περιουσία να εκμεταλλευτούμε! Οπως αποδείχθηκε όμως η πολιτική αυτή ήταν εντελώς λανθασμένη. Το πρόβλημα του μεγέθους των εγκαταστάσεων φάνηκε από την πρώτη κιόλας ημέρα. Η κλίμακα των γηπέδων ήταν τέτοια που εμπόδιζε την ένταξή τους στον ιστό της πόλης. Γι’ αυτό και σχεδόν όλες άλλαξαν ή πρόκειται να αλλάξουν χρήση», Γιάννης Πολύζος, καθηγητής Πολεοδομίας & Χωροταξίας ΕΜΠ.
Καθημερινή 14 Ιουλίου 2009...

Σας μελαγχόλησα;; κι εμένα με μελαγχόλησαν, σήμερα μέρα χαράς για την Ελλάδα, αυτά που διάβασα αλλά και αυτά που άκουσα όταν τα γνωστά κοκόρια της πολιτικής μας ζωής άρχισαν να διαγκωνίζονται μεταξύ Κωνσταντίνου Καραμανλή και Μελίνας Μερκούρη για την πατρότητα της ιδέας του Μουσείου της Ακρόπολης και της Επανένωσης των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Ξεχνώντας ότι και οι δύο είναι Έλληνες που ο μεν πρώτος υποστήριξε την δημιουργία ενός σύγχρονου Μουσείου της Ακρόπολης μετά την μεταπολίτευση, από το 1976 κιόλας, και ότι η δε δεύτερη, αν είναι ένα πράγμα (ίσως και το μοναδικό) που έχει να επιδείξει ως υπουργός Πολιτισμού της χώρας μας, αυτό είναι η μανιώδης προσπάθεια της για την Επανένωση των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Αν μας περίσσευαν Έλληνες που να προσπαθούν άοκνα για τον τόπο τους, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και να επιλέξουμε τον ένα μεταξύ των δύο και να «πετάξουμε» τον άλλο. Δεν περισσεύουν όμως, αντίθετα λείπουν. Γι' αυτό δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να επιλέγουμε. Στο κάτω-κάτω τα Μάρμαρα της Ακρόπολης δεν έχουν μπλε ή πράσινο χρώμα αλλά το μπεζ χρώμα του πεντελικού μαρμάρου...

19.6.09

Τα λόγια της σιωπής, η λογική και το συναίσθημα...

Από το πρωί σήμερα, ένα κομμάτι έχει «κολλήσει» στη σκέψη μου, στο μυαλό μου, στ'αυτιά μου... Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο... Και κάθε φορά που το ακούω χαμογελάω... Παρ' όλο που το τραγούδι είναι απλά ρομαντικό, δεν έχει καμιά σχέση με χαμόγελα... Προσπάθησα να το εξηγήσω, η λογική όμως σήμερα δε βοηθάει... Έτσι αποφάσισα ότι θα ’ταν καλύτερα, έστω για μια φορά, να εμπιστευθώ τη διαίσθησή μου, να αφήσω το συναίσθημα να μιλήσει...



Απολαύστε λοιπόν μαζί μου την Ελένη Τσαλιγοπούλου να τραγουδά «Λόγια της Σιωπής» σε στίχους Κώστα Λειβαδά και μουσική Γιώργου Ανδρέου. Μια φωνή μοναδική, απλή, καθημερινή, να προφέρει στίχους ερωτικούς, στίχους που εκεί που νομίζεις ότι «πέφτουν» βγάζουν δύναμη και αισιοδοξία, ντυμένοι με μια μουσική «γεμάτη», όμορφη, δυνατή, μια από τις καλύτερες ελληνικές ...μπλουζιές που έχω ακούσει...

Αν και ξέρω ότι για όλους άλλο θα είναι το κυρίαρχο γεγονός αυτού του Σαββατοκύριακού (τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης), είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν πολλές ώρες που τα «λόγια της σιωπής» θα γεμίζουν την ατμόσφαιρα...

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

18.6.09

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα...

video

...ο Έλληνας όταν ξεπερνάει τα σύνορα του, μεγαλουργεί, ακούγεται από άκρου είς άκρον...
...αν ξέρανε και να χορέψουν στο ρυθμό του οι μη-Έλληνες, θα κυβερνούσαμε τη γη και τώρα θα ήμουν καθ'οδόν για την ντάτσα μου στο Κρασνοντάρ για το απογευματινό προεδρικό πάρτι...

(...η σκηνή από τη ρώσικη έκδοση του So you think you can dance!!! Είμαι περίεργος by the way να δω τον Ρώσο Ψινάκη...)

Νέο Μουσείο Ακρόπολης: ένα ακόμα στολίδι στην Αθήνας...

Στην Ακρόπολη έχω πάει μια και μόνη φορά στη ζωή μου, μαθητής γυμνασίου ακόμα. Τότε μας είχε επισκεφτεί μια τάξη ενός σχολείου από τον Καναδά, ήταν στην Αθήνα στα πλαίσια κάποιων εκπαιδευτικών-πολιτιστικών ανταλλαγών, μπάκουροι εμείς (η τελευταία τάξη αμιγώς αρρένων του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών), είδαμε «φρέσκα» πιτσιρίκια και ...σαλτάραμε.
Μένανε σε ένα ξενοδοχείο πίσω από το Πολυτεχνείο, εμείς εκεί κοντά κατεβαίναμε μερικά μεσημέρια για φλιπεράκια, ποδοσφαιράκια, μπιλιάρδα και άλλα σχετικά, αυτή τη φορά πήγαμε και βόλτα για να πούμε «Hiii...» στις μικρές Καναδέζες. Εκεί μάθαμε ότι την άλλη μέρα έχει... Ακρόπολη, ήταν και Μάης μήνας, οπότε αποφασίσαμε ομοφώνως ότι την άλλη μέρα για μας έχει κοπάνα...
Έτσι ανεβήκαμε στο βράχο για πρώτη φορά, ακολουθώντας μερικές χαριτωμένες πιτσιρίκες και παρακολουθούμενοι από δυό βλοσυρές καθηγήτριες που μιλώντας γαλλικά (για να μην καταλάβουμε, που να ξέραν ότι όλοι μας σχεδόν μιλάγαμε και γαλλικά...) προσπαθούσαν να συνετίσουν τις μικρές παρθένες...

Από τότε θα έχουν περάσει ίσαμε τριάντα χρόνια και στην Ακρόπολη δεν αξιώθηκα να ξαναπάω. Ακόμα και την προ-Ολυμπιακή περίοδο όταν διάφοροι ξένοι συνεργάτες βρίσκονταν στην Αθήνα και έβαζαν στο πρόγραμμα τους μια επίσκεψη στην Ακρόπολη προσκαλώντας με για συνοδό, διαρκώς ανέθετα το καθήκον στους συνεργάτες μου, για μένα κρατούσα το βραδινό δείπνο. Έτσι, στα χρόνια εκείνα ο Δημήτρης και η Έλλη είδαν την Ακρόπολη μερικές φορές, εγώ καμία...

Αρκετά όμως με τα παλιά, όλοι σίγουρα έχουμε μια παρόμοια ιστορία να διηγηθούμε, το σήμερα είναι και διαφορετικό και καλύτερο. Δείτε τις πρώτες φωτογραφίες από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης, το νέο στολίδι της Αθήνας μας, όπως τις βρήκα αναρτημένες στο site του ΣΚΑΙ.

...η γυάλινη πρόσοψη με την αντανάκλαση του βράχου της Ακρόπολης να ...μπερδεύεται με τα εκτιθέμενα μέρη του μνημείου...


...και μέσα η αρχαία ιστορία μας, ένα μεγάλο μέρος της τουλάχιστον, αγάλματα και κτερίσματα τοποθετημένα επιμελημένα ατημέλητα, για να μας συνοδεύουν στη βόλτα μας στον χρόνο, να μας επιτρέψουν να περπατήσουμε ανάμεσα τους, να τα δούμε από όλες τις πλευρές, όπως τα έβλεπαν και τα θαύμαζαν οι Αρχαίοι Αθηναίοι πρόγονοι μας...


Διάβασα και τη σχετική είδηση στο site του ΣΚΑΙ, την άκουγα να παίζει νωρίτερα και στο ραδιόφωνο:
«Σε 25.000 τετραγωνικά μέτρα, με 14.000 τετραγωνικά μέτρα εκθεσιακούς χώρους απλώνεται το νέο μουσείο της Ακρόπολης, που εγκαινιάζεται το Σάββατο. Στις 5 εκθεσιακές ενότητές του, ξεδιπλώνονται η ζωή και οι τόποι λατρείας των Αθηναίων στις παρυφές και πάνω στον Ιερό Βράχο, από τα μυκηναϊκά χρόνια έως και τον 5ο αιώνα Μετά Χριστό.

Κορυφαία αίθουσα αυτή του Παρθενώνα όπου παρουσιάζονται τα αυθεντικά γλυπτά με τα αντίγραφα του Βρετανικού Μουσείου, συνέκθεση που επιτρέπει στον επισκέπτη να απολαύσει για πρώτη φορά ολόκληρο το γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα και να αντιληφθεί το μέγεθος της λεηλασίας από το λόρδο Έλγιν πριν από 207 χρόνια.»

Αν είχα χιλιάδες λόγους να αγαπάω την πατρίδα μου, την πόλη μου, τώρα έχω έναν ακόμα, το νέο Μουσείο αυτό. Και, ναι, θα ξαναπάω στην Ακρόπολη και θα πάω και στο Μουσείο της, αποφασίσαμε χθες με τη γυναίκα μου ότι θα διαθέσουμε ένα ολόκληρο ΣαββατοΚύριακο (τουλάχιστον!!) για να επισκεφτούμε αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι του Ελληνικού πολιτισμού μας, του αρχαίου και του σύγχρονου. Ένα ΣαββατοΚύριακο που θα ξεκινήσει με πρωϊνή ανάβαση στον βράχο της Ακρόπολης και θα συνεχίσει με επίσκεψη και ξενάγηση στο Μουσείο και μετά με περίπατο στην Πλάκα και το Θησείο, φαγητό και καφέ. Ένα ΣαββατοΚύριακο πλήρες στην «αγκαλιά» της Αρχαίας Αθήνας, παρέα με αυτά που έφτιαξαν οι πρόγονοι μας και διατηρήσαμε εμείς με κόπο και θυσίες μέσα στους αιώνες...

Και κάτι τελευταίο: ένα ευχαριστώ. Ως Έλλην και Αθηναίος πολίτης, νιώθω ότι πρέπει να πω ένα ευχαριστώ σε όλους τους Έλληνες (και σε αυτούς που ζουν και σε αυτούς που πέθαναν) αυτούς που σκέφτηκαν, σχεδίασαν και υλοποίησαν το έργο αυτό αλλά και σε όλους τους φιλέλληνες που μας στήριξαν, μας κατεύθυναν και έδειξαν υπομονή στα σκαμπανεβάσματα μας ώσπου να τα καταφέρουμε...

«Σε ενδιαφέρουσα» (φάση) πλέον το στράτευμα...

«Εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ η μείωσης της στρατιωτικής θητείας από 12 μήνες σε 9 - όπως είχε εξαγγελθεί από τον υπουργό Άμυνας κ. Μεϊμαράκη. Ο υπουργός ενημέρωσε ότι εγκρίθηκαν επίσης μειώσεις δαπανών στους εξοπλισμούς για τα επόμενα έξι χρόνια».

Και έτσι το στράτευμα πέρασε ...σε ενδιαφέρουσα περίοδο !! Θέλω να πιστεύω ότι η όλη εξέλιξη έχει «δουλευτεί» καλά ώστε να μην εγκυμονεί κινδύνους και προβλήματα...

Πλάκα πλάκα, θυμάμαι τη δικιά μου θητεία, εικοσιέναν ολόκληρους μήνες στην αεροπορία, μπήκα Μάρτη, βγήκα Δεκέμβρη την επόμενη χρονιά, ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία...

Τώρα, με το που θα καταλάβεις στο μήνα πάνω ότι είσαι φαντάρος, έρχεται το πρώτο ζόρισμα για να προσαρμοστείς, ένα ζόρισμα που θα σου πάρει κοντά ένα τρίμηνο-τετράμηνο, ε, μετά αρχίζεις να μετράς ανάποδα, δε βλέπεις τη μέρα να ξεμπερδεύεις, άσε που προς το τέλος σε πιάνουν και τα ...μητρικά σου και πλακώνεις την γκρίνια επί δικαίων και αδίκων. Όπως «γκαστρωμένη»...

υ.γ.1 είπε κι άλλα ενδιαφέροντα ο κ. Μεϊμαράκης, είπε ότι όλοι οι στρατεύσιμοι θα υπηρετούν στην περιφέρεια, είπε ότι θα πρέπει να καταργηθεί σταδιακά η κατάταξη εφέδρων σε Ναυτικό και Αεροπορία. Επιπλέον, το ΚΥΣΕΑ ενέκρινε την μείωση των δαπανών στους εξοπλισμούς, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες για φύλαξη των στρατοπέδων με ηλεκτρονικά μέσα, ενέργειες που θα βοηθήσουν να εξοικονομηθούν πόροι 15% για το 2010 και 10% για τα υπόλοιπα 4 χρόνια, που μπορούν να διατεθούν, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του υπουργείου Οικονομίας, σε άλλες κοινωνικές δράσεις.

υ.γ.2 οι μόνοι που παραπονέθηκαν ήταν οι «συνήθεις ύποπτοι», το ΠΑΣΟΚ γιατί έχει εδώ και καιρό επιλέξει το ΟΧΙ και το ΜΗ ως πολιτική πρόταση (η επίκληση του τουρκικού «κινδύνου» από τους πολιτικούς υπεύθυνους του ΠΑΣΟΚ, για να ασκήσουν κριτική στο κυβερνητικό μέτρο, μάλλον φαιδρή είναι...) και το ΚΚΕ, προφανώς γιατί ο μόνος στρατός που ταιριάζει με την απειθαρχία και την ανυπακοή (στους άλλους...) είναι ο κόκκινος στρατός.

17.6.09

Χαρμολύπη... τι θα γίνουμε χωρίς Αλέκους;;;

Τελικά, σε αυτό τον τόπο, ούτε διακοπές δεν μπορεί να πάει κανείς... Τον κούρασαν τον κυρ Αλέκο (με το κόκκινο γελέκο...) και είπε να πάει διακοπές... Γυρίζει λοιπόν και τους λέει «εγώ φεύγω»... Τι ήταν να το πει, τσούπ ξεπετάχτηκαν τα κόκκινα (μην τα πως ροζ και παρεξηγηθούν μερικοί) παπαγαλάκια... «Παραιτήθηκε, παραιτήθηκε...»
Μη σας τα πολυλογώ, παπαγαλάκι στο παπαγαλάκι, αρχίσαν τα blog, να σου και τα κανάλια... Σούσουρο μεγάλο...


Γι' αυτό σου λέω αναγνώστη, σε τούτη τη χώρα ούτε διακοπές δεν κάνει να πας... Όχι τίποτε άλλο, άμα φύγει ο Αλέκος, έρχεται η σειρά του Αλέξη, η Αλέκα (η original ντε...) είναι ήδη φευγάτη και ...βαρεμένη, κι εμείς -το έχετε διανοηθεί άραγε;;;;- τι θα γίνουμε χωρίς Αλέκους;;; Ήταν κι αυτοί μια κάποια λύση....

06:15... Εν ψυχρώ δολοφονία από άνανδρους δολοφόνους...

Η μέρα μου σήμερα ξεκίνησε παράξενα, με το άκουσμα της είδησης «έκτακτο... αστυνομικός πυροβολήθηκε στα Πατήσια». Είχα ήδη πει τις πρώτες καλημέρες, γρήγορα κατάλαβα ότι μάλλον ρητορικός θα είναι ο λόγος μου...
Αργότερα, στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για τη δουλειά, άκουσα και τα ...υπόλοιπα: ο αστυνομικός γαζώθηκε από πίσω και αριστερά, περισσότεροι από 20 κάλυκες βρέθηκαν στην περιοχή, ο ιατροδικαστής καθυστέρησε ένα ...διωράκι γιατί «είχε κίνηση», ο άτυχος αστυνομικός είχε πιάσει βάρδια στις 06:00 και έπινε το πρωίνό του καφεδάκι, ήταν εκεί για να φυλάει (μόνος αυτός) μια μάρτυρα στη δίκη κατά των δολοφόνων του ΕΛΑ, κ.λπ. κ.λπ.

Αποφάσισα τώρα, κάποιες ώρες μετά, να γράψω κάποιες πρώτες σκέψεις, πιό ήρεμος από ότι ήμουν το πρωί...
Κατ' αρχήν, τους χαρακτηρίζω «άνανδρους δολοφόνους», στην αρχή ήθελα να αναφερθώ σε «άνανδρα κτήνη», είπα να κρατηθώ ηπιότερος. Η ανανδρία προκύπτει και από τον αριθμό των δραστών (δύο + δύο) και από τη φορά των πυροβολισμών (αριστερά και πίσω), θεωρώ ότι αν αυτά τα ανθρωπάκια είχαν «αρχίδια» θα πήγαινε ένας τους φάτσα στον αστυνομικό.
Δεν δέχομαι πολιτικές σκέψεις και απόψεις γύρω από μια άνανδρη και εν ψυχρώ δολοφονία όπως αυτή, θεωρώ τους δολοφόνους κτήνη ως εκ τούτου δεν τους αναγνωρίζω ότι έχουν την λογική που απαιτεί η πολιτική σκέψη και η διατύπωση άποψης.
Εννοείται ότι δεν δέχομαι ως πολίτης κανένα ελαφρυντικό και παρακαλώ τον όποιο εισαγγελέα (ο οποίος εκπροσωπεί όλους μας by the way...) να λάβει σοβαρά υπ' όψιν του αυτή την άποψη, είμαι σίγουρος ότι την ασπάζονται αρκετά εκατομμύρια συμπολιτών.
Μάλιστα, όπως σχολίασα και σε σχετικό post φίλου, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και εφ’ όσον οι συγκεκριμένοι άνανδροι δολοφόνοι συλληφθούν και καταδικαστούν, θα ήμουν διατεθειμένος να συζητήσω ακόμα και άρση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους θεωρώ κτήνη και θα προτιμούσα να ισχύσουν για αυτούς μόνο εκείνα από τα δικαιώματα των ζώων που αφορούν τα κτήνη !!

Το σημερινό συμβάν έχει και μια άλλη διάσταση: φανέρωσε με τον καλύτερο τρόπο την επιχειρησιακή (αν)ικανότητα της ΕΛΑΣ για την οποία είχα κατ' επανάληψη μιλήσει και γράψει τον Δεκέμβρη του 2008. Μια ανικανότητα με ουσιαστικές, διαχρονικές και διακομματικές ευθύνες.
Για να μη σπαταλώ πάλι τον χρόνο μου και τον χρόνο σας, η ουσία είναι μία: εξακολουθούμε να μην έχουμε σοβαρή αστυνομία, θα έλεγα μάλιστα ότι έχουμε μια αστυνομία σε προϊούσα σήψη !! Οι δε φιλότιμες προσπάθειες του κ. Μαρκογιαννάκη απλώς έχουν περιορίσει κάπως τη μετάδοση της σήψης στο μικρό υγιές κομμάτι που έχει απομείνει, το μεγάλο όμως είναι σάπιο, σαθρό, δεν ξέρει ποιά είναι τα καθήκοντα του και -ακόμα κι αν ήξερε- θα βαριόταν να τα ασκήσει.
Γιατί να ζοριστεί άλλωστε, δημόσιος υπάλληλος είναι, μόνιμος και αμετακίνητος, επιπλέον δε και ανεύθυνος σύμφωνα με τον Υπαλληλικό Κώδικα που προβλέπει ότι «ένας υπάλληλος του κράτους δεν ευθύνεται απέναντι σε τρίτα πρόσωπα για ζημιές που τους προξένησε με πράξεις ή παραλείψεις του από αμέλεια ή δόλο»... Είπατε τίποτα;;;

υ.γ. για να προλάβω πριν ερωτηθώ, ξεκαθαρίζω τρία πράγματα:
α. θα χαρακτήριζα και θα χαρακτηρίσω άνανδρο κάθε έναν που χτυπά από πίσω το ανύποπτο θύμα του με ένα πλήθος χτυπημάτων δυσανάλογο με την έννοια του αιφνιδιασμού, απλά σήμερα στη θέση του θύματος των ανάνδρων ήταν αστυνομικός,
β. δε μου αρέσει ούτε ευνοώ την αστυνομοκρατία, ούτε θα αρχίσω να φοβάμαι περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα με το πως θα αντιδράσει η αστυνομία, ευτυχώς ο θεός με «έταξε» φιλελεύθερο και όχι γυρολόγο-συμφεροντολόγο ΛΑΟπλάνο,
γ. αναγνωρίζω ότι η αστυνομία έχει ουσιαστικό ρόλο σε μια ευνομούμενη φιλελεύθερη κοινωνία και -το έχω δηλώσει καιρό τώρα- είμαι διατεθειμένος να συμπράξω ως πολίτης σε συγκεκριμένα μέτρα.

16.6.09

Καυτές προβλέπονται οι νύχτες του χειμώνα στου Χαριλάου...


...η χρυσή μεταγραφή του Άρη, εν μέσω οπαδών και συνοδών...


...ο κύριος που προηγείται είναι ο μάνατζερ ;;;


...ναι, μάλλον αυτός είναι, είδε τους δημοσιογράφους και άνοιξε το μάτι του...


...και, τσουυυυπππ, άρχισε τις δηλώσεις !!!

Στις φωτό, οι εντυπωσιακές μεταγραφές του νέου προέδρου της ΠΑΕ Άρης !! Δεν γνωρίζω πως αξιολογούνται αυτές περί τα γηπεδικά, ήτοι αν ο Τυνήσιος Μεχντί Ναφτί θα αποδειχθεί άξιος του συμβολαίου του, γνωρίζω πάντως ότι οι κερκίδες φέτος στου Χαριλάου θα είναι φίσκα !! Ειδικά όταν εκεί θα ...παίζει μπάλα η εντυπωσιακή σύζυγος του !! Θα αναστενάξουν τα τσιμέντα !! Να μιλήσω περί αθέμιτου ανταγωνισμού;;; Ά πα πα πα πα... Θου κύριε φυλακή τω στόματι μου... Άσε που φοβάμαι ότι θα αναπολήσουμε την ..Αντριάνειο εποχή που έριχνε τα τσιμέντα στο Καραϊσκάκη (έπαιζε, δεν έπαιζε ο Καρεμπέ...)

υ.γ.1 «Από τις πρώτες ενδείξεις φαίνεται πως πάμε πολύ καλά στην πώληση των εισιτηρίων διαρκείας. Είμαστε ευχαριστημένοι. Χρειάζεται να υπάρξει συσπείρωση μέσα στην ομάδα για να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα σε αυτό που κάνουμε». Δήλωση του προέδρου της ΠΑΕ Άρης για τη συμμετοχή του κόσμου στα εισιτήρια διαρκείας. Χρειάζεται να προσθέσω τίποτα περισσότερο;;;

15.6.09

Ενα συνηθισμένο καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο στην Κουμουνδούρου...

Αναμπουμπούλα μεγάλη προεκλήθη στην Κουμουνδούρου, όταν οι ειδικές «Αδωνιάδες» δυνάμεις εξέδραμαν από την ασφάλεια του 7% για να ξεβολέψουν τα μέλη του εκεί εδρεύοντος κοινωφελούς ιδρύματος «ο φίλος του λαθρομετανάστη».

Ως αντίδραση στην επιδρομή των ...αλλοφύλων, και λόγω του ότι δεν τίθεται θέμα αντίδρασης και ανυπακοής για να μην κατηγορηθούν ως ...μηδίσαντες, συνεκλήθη η κεντρική επιτροπή του σωματείου και μέσα στον τρελό χαμό διεμείφθησαν τα παρακάτω ευτράπελα...



Μετά την λήξη της συνεδρίασης και της ανταλλαγής των φιλοφρονήσεων που προηγήθηκαν, τα μέλη αναρωτήθηκαν «μα που είναι η νεολαία;;;». Τότες ακούστηκαν κραυγές αλλαλαγμού (κρα, κρα....) από τον δρόμο και αναγνώστης με τρίχρωμο λοφίο και ροζ παγιέτες άρχισε να αναγιγνώσκει το άγιον ευαγγέλιον των εν Τήλω αδελφών (γενική πληθυντικού για να τους πιάνει όλους...) «...με τη συμμετοχή μας στο Athens Pride, αλλά και στους αγώνες για την ισότητα όλων και το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, υποστηρίζουμε το δικαίωμα στον ελεύθερο σεξουαλικό προσανατολισμό, στην ελεύθερη, ισότιμη και νομικά κατοχυρωμένη επιλογή τρόπου συμβίωσης, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Διεκδικούμε την απόλυτη ισότητα όλων μας και δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω».

Είτα, ελύθη η συνεδρίασις καθώς τα σοβαρά θέματα που απασχολούν τον τόπο είχαν όλα καλύφθεί και οι «φίλοι του λαθρομετανάστη» επέστρεψαν στα ειωθότα... Παραμένει άλυτο ερώτημα αν θα διαλυθεί το σωματείο ευθύς εξαρχής ή αφού επανακαθοριστούν οι βασικές λειτουργίες του, με πρωτεύοσα εξ' αυτών την της ονοματολογίας: Αλέξης ή Αλέκος;;; Ή -στο βάθος- Αλέκα;;;;

Sex, Θρησκεία, και Μυστήριο...

Σ' ένα λύκειο θηλέων ο φιλόλογος έβαλε άσκηση στις μαθήτριες να γράψουν μια πολύ μικρή ιστορία, όσο το δυνατόν μικρότερη, που να περιλαμβάνει τις τρεις παρακάτω έννοιες: 1. ΘΡΗΣΚΕΙΑ, 2. ΣΕΞ, 3. ΜΥΣΤΗΡΙΟ. Το πρώτο βραβείο πήρε μια 17χρονη μαθήτρια που έγραψε την εξής ιστοριούλα: «Αχ, θεέ μου, είμαι έγκυος!!! Από ποιόν άραγε;»

υ.γ. ευγενική προσφορά του φίλου navigator...

13.6.09

Καντα(ί)φι, «έπιπλα» και αναπάντητες ερωτήσεις...


Η μεγαλύτερη ερώτηση που δεν έχει απαντηθεί ποτέ και που κι εγώ δεν έχω κατορθώσει να απαντήσω μετά από τριάντα χρόνια έρευνας, είναι: «τι θέλει μια γυναίκα;». Τάδε έφη Ζίγκμουντ Φρόυντ (1856-1939), Αυστριακός ψυχίατρος.

Και έρχεται χρόνια μετά ο μέγας Τζαμαχιριανός Μουαμάρ Αλ Καντάφι να τοποθετηθεί υπεύθυνα επί του θέματος «Στον αραβικό κόσμο η γυναίκα είναι σαν το έπιπλο, μπορείς να το αλλάξεις όποτε θες και κανείς δε θα ρωτήσει γιατί το έκανες», απλά θα σου πουν «με γεια» για το καινούργιο (έπιπλο...)

Μεγάλε Μουαμάρ, μόλις το διάβασα θυμήθηκα τον Φρόυντ και τα τσιτάτα του, μόνο που εσύ έφερες μαζί σου κάτι από τη δική σου κουλτούρα, το πρόσθεσες στη δική μας, μας βοήθησες να πάμε ένα σκαλί παραπάνω... (άσε που στην φωτό τα μούτρα της Μάρα Καρφάνια, υπουργού του γνωστού μουν@κι@ Μπερλουσκόνι, είναι όλα τα λεφτά...)

12.6.09

Καλοκαίρι... Καιρός να αρχίσουμε τις βουτιές...



Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει...


Όπως καταλάβατε, βοηθούντος του θείου Νιόνιου κηρύξαμε την επίσημη έναρξη της θερινής σεζόν, έτσι πλέον τα Σαββατοκύριακα κι εγώ θα ευρίσκομαι στις παραλίες... Μαγιώ σορτσάκι, σαγιονάρα, καπέλλο, ομπρέλα, πλατς, πλουτσ, φλατς, φλουτς... Θα σας γράφω από εκεί για να ζηλεύετε...

υ.γ. σε προβοκατόρικες ερωτήσεις δεν απαντώ !!

Λαθρομετανάστευση: η περίπτωση της Αυστραλίας...

Προ ημερών διάβασα για την Αυστραλία το παρακάτω...
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Kevin Rudd πρότεινε στους Μουσουλμάνους που θέλουν να ζουν κάτω από τον Ισλαμικό νόμο της Σαρία, να φύγουν από τη χώρα. Η κυβέρνηση της Αυστραλίας θέλει να αποτρέψει τυχόν τρομοκρατικές ενέργειες, βάζοντας στο στόχαστρο τους φανατικούς. Ο Rudd εξαγρίωσε μερικούς Αυστραλούς Μουσουλμάνους, λέγοντας ότι υποστηρίζει το να επιτηρούνται τα τζαμιά της χώρας από υπηρεσίες πληροφοριών. Τα λόγια του ήταν :

«Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα, μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία.
Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!
Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου γιά να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.
Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε για τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε!
Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε. Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!»

Σαν τον παππού στη διαφήμιση... «να φύγετε, να πάτε αλλού...». Ως επιχείρημα έχει δίκιο, πρώτα σέβεσαι αυτόν που σε φιλοξενεί κι αυτός με τη σειρά του σε σέβεται ως φιλοξενούμενό του, το ζήτημα όμως είναι να το δούμε δημιουργικά και όχι ως ευκαιρία να δημιουργήσουμε ρατσισμό...

Λαθρομετανάστευση: σκόρπιες σκέψεις και ένας διάλογος...

Όλα γράφτηκαν χθες βράδυ στο προφίλ μου στο facebook, την ίδια ώρα που ο γνωστός τηλεσταρ ...εισαγγελάτος εξαπέλυε τον «ντεμέκ» καταγγελτικό του λόγο εις τας κεφαλάς δικαίων και αδίκων, την ίδια ώρα που στην πολύπαθη πλατεία Αγ. Παντελεήμονα ένα ακόμα βράδυ παιζόταν ένα θέατρο του παραλόγου, την ίδια ώρα που κάτω από την Ομόνοια κάποια Νιγηριανή πλάγιαζε βιαστικά με κάποιον Έλληνα για τα 20 ευρώ που θα επέτρεπαν στον αδερφό της να πάρει τη δόση του κι απόψε...

Yannis P. Triantafyllou:
σκέφτομαι ...μήπως η λύση για τους λαθρομετανάστες είναι να μην είμαστε τόσο ελαστικοί μαζί τους;; να μην κάνουμε τη χώρα μας τόσο ελκυστική για αυτούς;;
...αφού είναι παράνομοι, μήπως να περνάνε καμπόσους μήνες φυλακή με το που μπαίνουν λαθραία στη χώρα μας;;; μήπως μετά να υποχρεώνονται σε δωρεάν κοινωνική εργασία σε δήμους και κρατικές υπηρεσίες (π.χ. καθαριότητα, υποδομές κ.λπ.) για να διατηρούν το δικαίωμα δωρεάν σίτισης/στέγασης σε καταυλισμό;;
...μήπως να τους δίναμε το δικαίωμα να επικοινωνήσουν με τους οικείους τους μόνο αν μας δηλώσουν με σαφήνεια από ποια χώρα έρχονται και διασταυρώσουμε ποια είναι τα πλήρη στοιχεία τους;;;
...μήπως για κάθε λαθρομετανάστη που δεν θα εμποδίζει και θα προωθεί η Τουρκία να την «τιμωρούμε» στερώντας της κάποιο σημαντικό ποσό ενίσχυσης από την ευρωπαϊκή ένωση, ώστε να παρακινηθεί εκ των πραγμάτων να πάρει μέτρα και να κάνει κάτι;;;

Niko Ago
μήπως ενα νέο ...Αούσβιτς θα ήταν ακομα καλύτερα Γιάννη;

Yannis P. Triantafyllou
...και μήπως όλα αυτά μπορούν να γίνουν χωρίς να παραβιαστούν στο ελάχιστο τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των ανθρώπων αυτών;;;
...και μήπως πρέπει κάποια στιγμή να σκεφτεί κάποιος και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των ανθρώπων που μένουν μόνιμα στην Ελλάδα, δικαιώματα που παραβιάζονται de facto από όσους ευνοούν την λαθρομετανάστευση;;;

Kalliope Kountourogianni
Mήπως ξεχνάτε ότι ζούμε στην Ελλάδα? Μήπως αναφέρεστε σε κάποια άλλη χώρα, ήπειρο,πλανήτη? Μήπως πιστεύετε ότι θα μπορούσε να οργανωθεί, να εφαρμοστεί και να έχει αποτέλεσμα αυτό το οποίο λέτε στις δημόσιες και στις κρατικές "υπηρεσίες- αμαρτίες" μας? Μπαααα...

Yannis P. Triantafyllou
...όχι τίποτε άλλο αλλά είναι άδικο να την «πέφτουμε» στον απλό πολίτη που ο λαθρομετανάστης του έσπασε δυό και τρεις φορές το αυτοκίνητο ή στον παπούλη που παίρνει 550 ευρώ σύνταξη και ψήφισε ΛΑΟΣ με την ελπίδα κάποια στιγμή κάποιος να εμποδίσει να του την κλέψουν...
...όχι τίποτε άλλο αλλά ακόμα και σήμερα στις λαϊκές των Τιράνων και των Σκοπίων πουλιούνται τα κλεμμένα της «εξέγερσης» του Δεκέμβρη...
...όχι τίποτε άλλο, αλλά στην Ελλάδα προτεραιότητα πρέπει να έχει ο Έλληνας και ο νόμιμος επισκέπτης του και αυτό δεν είναι ούτε ρατσισμός ούτε ξενοφοβία !! είναι ρεαλισμός !!

Yannis P. Triantafyllou
@Niko Ago: από όσα έγραψα, αυτό κατάλαβες;;; Με απογοητεύεις... Γι'αυτό σας (τον ΣΥΡΙΖΑ) καβάλησε ο Καρατζαφέρης...

Niko Ago
Γιάννη μου,στην αγωνία (σας) των στελεχών της ΝΔ μήπως και μετακομίσουν κι άλλοι στο διαμέρισμα του Καρατζαφέρη, είναι ικανοί να κηρύξουν απόψε στρατιωτικό νόμο, να λασπολογήσουν όσους ανθρώπους είναι ανάγκη, να ανοίξουν στρατόπεδα συγκέντρωσης...
Ακόμα και στον Αγ. Παντελεήμονα, όπου οι κάτοικοι λένε πως δεν είχαν ποτέ πρόβλημα με τους μετανάστες μέχρι που ήρθαν οι Πακιστανοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεσινοί κλπ, μπορούν να αποφασίσουν πως φταίνε και αυτοί που ζουν εκεί 18 χρονια και είναι νόμιμοι. Αρκεί, είπαμε, να μην μετακομίσουν άλλοι στο Καρατζαφέρη…

Yannis P. Triantafyllou
@Kalliope: σαφώς ξέρω για ποια χώρα μιλάω... Εδώ κατάφερε ο Καρατζαφέρης με πολιτικό λόγο κάτω του μηδενός να παράξει πρόταση για τους λαθρομετανάστες, και θέλετε να μου πείτε ότι δεν μπορούν να το κάνουν δύο κόμματα εξουσίας που εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία;;; Απλά φοβούνται τον ίσκιο τους, δεν έχουν καταλάβει ότι πρέπει να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να χαράξουν εθνική πολιτική...

Yannis P. Triantafyllou
...έτσι μας/τους καβαλάει το κάθε ακρο...κάτι γκροπουσκουλο...

Yannis P. Triantafyllou
@Niko: όταν μιλάμε για δικαιώματα, πρέπει να μιλάμε για τα δικαιώματα ΟΛΩΝ !! όχι μόνο αυτών που λάθρα βρέθηκαν εδώ και λάθρα διαβιούν εδώ εξαιτίας της δικής μας αδυναμίας/μαλακίας... Όσο για το «δικό σου» θέμα των 18 χρόνων, δεν νομίζω ότι είσαι λάθρα εδώ για να έχεις πρόβλημα και να αγωνιάς... Τα υπόλοιπα που γράφεις, φρονώ ότι δεν διαφέρουν από τα φοβικά σύνδρομα και τις άναρθρες κραυγές του Καρατζαφέρη, του Άδωνι και των λοιπών, ως εκ τούτου τα απορρίπτω...

υ.γ. λίγο με απασχολεί αν θα πάει κάποιος βόλτα στο πάρτυ εγκαινίων στο νέο διαμέρισμα του Χέρι-Χέρι... υπάρχουν αρκετές και ικανές δυνάμεις στην Βουλή και την κοινωνία για να μας «προστατέψουν» από αυτό...

Niko Ago
...δεν διαφέρουν από τα φοβικά σύνδρομα και τις άναρθρες κραυγές του Καρατζαφέρη, του Άδωνι και των λοιπών...
Αυτά σκέφτηκα κι εγώ για σένα όταν είδα το πρώτο ποστ. Τέλος πάντων.
Από την άλλη, δεν ξέρω πως κι από πού σου προκύπτει πως είμαι στο ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ ξέρω ότι είμαι δημοσιογράφος και πληρώνομαι από τη δουλειά μου στις εφημερίδες που εργάζομαι...

Niko Ago
Ζω 18 χρόνια στην Ελλάδα αλλά δεν έχω κανένα πολιτικό δικαίωμα, αν και θα το ήθελα πολύ. Προσφέρω στη χώρα που είναι δεύτερη πατρίδα μου και πρώτη πατρίδα των παιδιών μου, όλα αυτά τα χρόνια, με κάθε νόμιμο τρόπο, πληρώνω φόρους σαν κι εσένα και όλους τους άλλους έλληνες. Αναγνωρίζω σαφώς πως υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω με καμία λογική που ονειρεύεται στρατόπεδα συγκεντρώσεως στον 21 αιώνα.

Yannis P. Triantafyllou
το περί ΣΥΡΙΖΑ μου προέκυψε διαβάζοντας διάφορα κείμενα σου κατά καιρούς...
το ότι μετά από 18 χρόνια δεν έχεις κανένα δικαίωμα εδώ (αν και μου δείχνεις πιο Έλληνας από πολλούς πατριώτες μου) είναι μέρος, έκφραση, της αδυναμίας/μαλακίας μας που προανέφερα... πραγματικά λυπάμαι, θα ήθελα η χώρα μου να μου δίνει τρόπους να σε κάνω Έλληνα στην κουλτούρα, στην παιδεία, στη νοοτροπία, στον χαρακτήρα !! Και μάλιστα Έλληνα με τα καλά στοιχεία... Έχω ζήσει εκτός Ελλάδος κάποια χρόνια και μπορώ να καταλάβω πολλά...

Yannis P. Triantafyllou
όσο για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ούτε εγώ τα θέλω, δε μιλάω για τέτοιες καταστάσεις... όταν όμως ο λαθρομετανάστης (παράνομος σύμφωνα με τον ελληνικό/ευρωπαϊκό νόμο) αράζει μερικές μέρες σε ένα νησάκι, δίνει σήμα με το κινητό του «έφτασα, όλα καλά, ελάτε κι εσείς» στους υπολοίπους, τρώει και πίνει από το υστέρημα μου και σε μερικές μέρες βρίσκεται ελεύθερος και ωραίος στην Αθήνα να συνεισφέρει στην παραοικονομία, αναρωτιέμαι...

Yannis P. Triantafyllou
αναρωτιέμαι: μήπως να τον κρατάγαμε λίγο πρώτα σε κάποια φυλακή;; αν εγώ πήγαινα παράνομος σε κάποια πολιτισμένη χώρα της περιοχής του ποια τύχη θα είχα;;;

Niko Ago
Φίλε μου, ευχαριστώ για τη προθυμία σου αλλά σπεύδω να διευκρινίσω πως …άργησες.:) Την ελληνικη κουλτούρα, την ελληνικη δημοκρατία, την ελληνικη παιδία την αγαπώ από μόνος μου και έχω διαπιστώσει(αλλά το έχουν διαπιστώσει και άλλοι) άπειρες φορές πως τα αγαπώ περισσότερο και από πολλούς έλληνες που διαμαρτύρονται για τον Αγ. Παντελεήμονα. Και χω... Read moreρίς να είμαι …πρόεδρος καταδρομέων! Αλλά αγαπώ όλα αυτά τα εκπληκτικά στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού που έχουν μέσα τους και τη μαγική λέξη Φιλοξενία!!!

Yannis P. Triantafyllou
συμφωνώ μαζί σου και χαίρομαι !! Θα κατάλαβες ίσως ότι ούτε εγώ έχω σχέση με τους Πλευρη-κούς καταδρομείς !! Αποσύρομαι για ύπνο, όποτε θέλεις το συνεχίζουμε, αν βρούμε χρόνο μπορεί να το συνοδέψουμε και με έναν καφέ... Καλό βράδυ !!

Niko Ago
γιατί όχι; καλο βράδυ!

Τα αναδημοσιεύω εδώ, δεν ξέρω αλλά θα ήθελα να μείνουν και να διαβαστούν...