30.4.09

Μπούρου μπούρου μπούρου... ή πάρτε απ' το βήμα αυτό το βλήμα...

30 Απριλίου 2009, πρωινή ενημερωτική εκπομπή στην τηλεόραση... Το δίδυμο των δημοσιογράφων ανακοινώνει ζωντανή σύνδεση με τη συνάδελφο τους που είναι στο λιμάνι του Πειραιά για να ενημερωθούμε για τις εθιμικές απεργιακές κινητοποιήσεις λόγω Πρωτομαγιάς. Η κυρία κάνει την εισαγωγή στο θέμα και παρουσιάζει τον παριστάμενο συνομιλητή της, εκπρόσωπο - συνδικαλιστή των ναυτικών. Εκεί παρεμβαίνουν από το στούντιο οι παρουσιαστές κάνοντας την ερώτηση που απασχολεί τον κόσμο: «θα κινηθούν αύριο τα πλοία, κύριε...;;;».

Αυτή η τηλεόραση λοιπόν... μπορεί και κρύβει πράγματα τόσο επιμελημένα... να, δείτε, κοίταζα με τόση προσήλωση κι όμως δεν είδα το που πάτησε το PLAY. Ποιό PLAY ;;;; Αυτό που πατάς για να αρχίσει η αναπαραγωγή του CD, κασέτας ή οτιδήποτε άλλου μέσου. «Τι σχέση έχει αυτό τώρα;;» σε ακούω να λές. Έχει, έχει... περίμενα λοιπόν κι εγώ την απάντηση, όπως και οι άλλοι που έβλεπαν. Και ξεκίνησε η κασσέτα: «ξέρετε κύριε... και κύριε... το λαϊκό αγωνιστικό κίνημα.... μπούρου μπούρου μπούρου... η κοινωνία.... μπούρου μπούρου μπούρου... αγώνας των εργαζομένων.... μπούρου μπούρου μπούρου... αντίσταση και πάλη.... μπούρου μπούρου μπούρου... ανυπακοή.... μπούρου μπούρου μπούρου... τα ευρωμονοπώλια.... μπούρου μπούρου μπούρου...». Με φωνή βραχνή και μπάσα σα χαλασμένο τζουκ μπόξ... (αλήθεια τους περνάει από ειδική audition η Αλέκα;;;)

Εδώ (αμήν, Θεέ μου !!) παρεμβαίνει η «επι τόπου» δημοσιογράφος (είχε τελειώσει φαίνεται το κέρμα και θα σταματούσε το τζουκ μποξ...) κάνοντας voice over πάνω στην κασετα: «αύριο από το λιμάνι του Πειραιά δεν θα κινηθεί κανένα καράβι, λόγω της εικοσιτετράωρης απεργίας που κήρυξε η ΠΕΜΕΝ»... και από κάτω, χαλί, «τα κεκτημένα.... μπούρου μπούρου μπούρου... αδιαπραγμάτευτα.... μπούρου μπούρου μπούρου...». Ευτυχώς του είχαν βάλει 50λεπτο κέρμα και τελείωσε γρήγορα, σκέφτεστε να του είχαν βάλει δί-ευρο;;;

υ.γ. χρόνια πριν, συνδικαλιστής στο Πανεπιστήμιο, αναγνώριζα και επικροτούσα τη δύναμη του διακομματικού συνθήματος «πάρτε από το βήμα αυτό το βλήμα», σύνθημα που απευθυνόταν σε συνδικαλιστές - κομματικά κασετόφωνα, είχα μάλιστα διαβάσει και το πόνημα «η τεραστία σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω κοινωνικώ βίω». Τελικά ο συγγραφέας του είχε δίκιο «οι ηλίθιοι παραμένουν αήττητοι...». Και δυστυχώς -όπως λέγαμε σε κύκλο φίλων τότε- «περιστοιχιζόμεθα από ηλιθίους», δυστυχεστέρως δε «ο κλοιός διαρκώς σφίγγει !!»

28.4.09

Η γρίπη των χοίρων...

- Τελικά όλα εδώ πληρώνονται. Είδατε για να έχουμε υποβιβάσει τα γουρούνια σε βρισιά; Μας εκδικούνται τώρα.
- Να δείς που τώρα το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» θα θεωρείται «αδίκημα κατά της ζωής»...
- η εκδίκηση του κουκουλοφόρου !! ...ή «θέλουν οι Αλέκοι να κρυφτούν κι η χαρά δεν τους αφήνει» !!

(status-διάλογοι με τη Ρίτσα στο ...φατσοβιβλίο)

Γράψε στ' αστέρια τ' όνομα σου...

Μου έγραψε νωρίτερα μια καλή φίλη: «...«Δεν έχεις τυχαία τ' όνομα σου», λέει μια αγγλική παροιμία. Και πραγματικά, ένας άνθρωπος χρωματίζει ένα όνομα και, μερικές φορές, ένα όνομα παίρνει στο... λαιμό του έναν άνθρωπο. Ένα όνομα δεν είναι μόνο ένας όμορφος ή άσχημος ηχητικά συνδυασμός γραμμάτων. Συχνά έχει μια σημασία και, σχεδόν πάντα, μια ιστορία. Συνήθως εκφράζει μια εποχή. Κι επηρεάζει τον χαρακτήρα μας ακόμα και τη ζωή μας...»

Και μου έστειλε το παρακάτω:
Ιωάννης, Ιωάννα: από την εβραϊκή λέξη Ιωννάθαν (η χάρη του Θεού). Ο Γιάννης είναι δυναμικός και αρκετά αυταρχικός. Υπεύθυνος και άνθρωπος του καθήκοντος, αγαπάει πολύ την οικογένειά του. Κλειστός χαρακτήρας όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστος στον κύκλο των φίλων του. Η Γιάννα είναι αισιόδοξη και γελαστή, αλλά λίγο επιπόλαιη. Έτοιμη πάντα για δράση, αντιμετωπίζει με χιούμορ τις αναποδιές της ζωής.

Kι όπως το διάβαζα, μια μελωδία μου ήρθε στο μυαλό. Απολαύστε τη μαζί μου, κι αν μοιραζόμαστε το ίδιο όνομα, σας την αφιερώνω τρυφερά...

Τώρα ξέρω...



Καλημέρα φίλοι αναγνώστες (οκ... οκ... και φίλες !! κυρίως εσείς !!). Μια μελωδία από τη μοναδική φωνή της Μαρίας Φαραντούρη για να συνοδεύει τη μέρα σας...

Μετά πνευμάτων δικαίων...

Σπίτι με θέα...

Ο λαγός, ο λύκος και η πέτρα...

Μια ηλιόλουστη ημέρα στο δάσος. Ο λύκος κόβει βόλτες και βλέπει το λαγό, αραγμένο στα χορτάρια, με ανοιχτά τα πόδια, το πουλί του απλωμένο, με το ένα χέρι κρατάει μια πέτρα και την κατεβάζει με δύναμη πάνω στο πουλί του!
Με το που το χτυπάει, κάνει ένα μορφασμό ηδονής, και βογκάει: «Πω πω καύλα!»
Τρελαίνεται ο λύκος με αυτό που βλέπει και λέει του λαγού: «Τι κάνεις εκεί ρε μαλάκα? Τι είναι αυτό?»
«Καλά», του λέει ο λαγός, «δεν το ξέρεις? Δεν το έχει δοκιμάσει? Τρελή καύλα φίλε μου!»
«Πας καλά ρε? Θα πάθεις τίποτα!»
«Όχι ρε, δεν παίζει πρόβλημα! Καλά σοβαρά δεν το έχεις κάνει?»
Και δίνει άλλη μία και ξαναβογκάει: «Πω πω καύλα!»

Ο λύκος αρχίζει και έχει αμφιβολίες.
«Ρε λες;»
Του λέει ο λαγός:
«Έλα ρε συ να δοκιμάσεις, να δεις τι χάνεις!»
Ψήνεται ο λύκος, στρώνεται, του δείχνει ο λαγός, να, έτσι, κάτσε έτσι, άνοιξε τα πόδια σου έτσι, να πάρε και την πέτρα.
«Βάλε δύναμη, ε?»
Βάζει δύναμη ο λύκος, τον κοπανάει και...
«ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ»
και αρχίζει και τρέχει γύρω γύρω, ουρλιάζοντας από τον πόνο!
«ΚΑΡΙΟΛΗ ΛΑΓΕ, ΜΕ ΠΕΘΑΝΕΣ! ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΦΑΩ! ΤΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΜΑΛΑΚΑ ΛΑΓΕ!»
«Καλέ ρε», του λέει ο λαγός, «παλάβωσες? Η καύλα είναι να αστοχήσεις!!!!»

27.4.09

Χρυσάνθεμο...

Το είδα εκεί που ψώνιζα κάποια πράγματα βιαστικός... ήταν η γιορτή της γυναίκας μου κι εγώ (τι πρωτότυπο) είχα πάλι ψιλοαργήσει να γυρίσω σπίτι απ' τη δουλειά !

Το χρώμα του με τράβηξε, κοντοστάθηκα, έσκυψα λίγο, ένα από τα λουλούδια μου χαμογέλασε... το είδα;; το φαντάστηκα;; δεν ξέρω...

Το αγόρασα, το κράτησα δίπλα μου προσεκτικά στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για το σπίτι. Εκεί της ευχήθηκα χρόνια πολλά και της το πρόσφερα, και το μικρό χαμόγελο ομορφιάς συναντήθηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο αγάπης.

Την άλλη μέρα του βρήκαμε τόπο, σε μια γλάστρα στη γωνιά της βεράντας.
Μια καλή φίλη μου «σφύριξε» και ένα κόλπο με ωμό αυγό για να είναι πάντα τα χρώματα του λαμπερά και ζωντανά...

Τώρα, το χρυσάνθεμο μας, μεγαλώνει και μας χαμογελά κάθε πρωί που αναχαράζει, κάθε απόγευμα που γέρνει...

Και το χαμόγελο του γίνεται μουσική στ'αυτιά μας και μας χαρίζει χαμόγελο...

26.4.09

Έλα απόψε στου Θωμά... [μια χαμηλή πτήση του Σπύρου Σεραφείμ]

Κυριακή του Θωμά. Του άπιστου Θωμά.
Μια - εκ προοιμίου - παράξενη μέρα, όπως έγραφα και πέρυσι. Όπως είναι γνωστό, ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή του, επισκέφθηκε τους μαθητές του στο υπερώο όπου ήταν συναγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, ζήτησε να τον δει και να ψηλαφίσει τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και τα πλευρά του. Όταν, τελικά, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση αυτή μετά από οκτώ ημέρες, ο Θωμάς τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του.
Από τη μία, λοιπόν, ήταν η απιστία του Θωμά κι από την άλλη το «Ω, καλή απιστία του Θωμά, βεβαίαν πίστιν εγέννησεν». Κι ας μην ξεχνάμε κι αυτό που είπε και ο Ιησούς: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», βγάζοντας "λάδι" τον Θωμά.

Ο άπιστος Θωμάς ανέκαθεν ασκούσε μια γοητεία πάνω μου. Δύσπιστος... Υποψιασμένος... Έτοιμος να ψάξει τον τύπο των ήλων κι ας τον κακοχαρακτηρίσουν. Άπιστος... Δύσπιστος ... Ολίγον μπουχτισμένος από hi teck θαύματα και, κυρίως, πρόθυμος να πεισθεί μόνο με αποδείξεις, αυτές που είναι καλά διασταυρωμένες.

Σήμερα είπα να ασχοληθώ με την απιστία. Όχι του Θωμά. Την άλλη, στα ερωτικά. Το κορμί σου προδοσία, που λέει κι ο Κότσιρας.
Στα ζωικά είδη η συντροφική αφοσίωση είναι εξαιρετικά σπάνια, το λέει συνέχεια κάθε ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, το εμπεδώσαμε. H φύση έχει προγραμματίσει τα είδη της να είναι άπιστα, για τον απλούστατο λόγο ότι η μονογαμία θα δυσκόλευε πάρα πολύ την ανταλλαγή γενετικού υλικού και, κατά συνέπεια, την επιβίωσή τους. H μονογαμία και η συζυγική πίστη ήρθαν πολύ αργότερα, με τον πολιτισμό και τη Xριστιανική Hθική (που θυμίζει τρελά τη Χούντα και ξερνάω) - κι αυτό βέβαια όχι παντού.
Στους Tροπικούς, ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μονογαμικές κοινωνίες. Ωστόσο και στις σύγχρονες κοινωνίες η απιστία είναι κάτι το συνηθισμένο κι αυτό διαπιστώνεται από πολλές έρευνες. Tι συμβαίνει, λοιπόν; Mήπως η απιστία έχει βιολογικά αίτια; Mήπως φταίει η χημεία; «Nαι», απαντάνε ορισμένοι ερευνητές. Στον εγκέφαλο του ερωτευμένου εκκρίνονται αμφεταμίνες, όπως η φαινυλαιθυλαμίνη, που ευθύνονται για την κατάστασή του. Δυστυχώς, το χημικό ελιξίριο του έρωτα δεν κρατάει πολύ, συνήθως από 2 έως 4 χρόνια. Για την ανθρωπολόγο Φίσερ αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά αποτελεί ένα μηχανισμό που ανέπτυξε η εξέλιξη προκειμένου να κρατάει μαζί ένα ζευγάρι, τουλάχιστον τον χρόνο που απαιτείται για να αναπτυχθεί αρκετά ο απόγονός τους.

Mετά υποχωρεί η επήρεια των ερωτικών ουσιών και αντί για αμφεταμίνες στο αίμα κυκλοφορούν ενδορφίνες. Στη θέση του πάθους αναπτύσσονται τώρα συναισθήματα συμπόνιας, φροντίδας και αγάπης. Aν αυτά δεν είναι ικανά να σε κρατήσουν, τότε ξεκινάς χωρίς ενοχές την αναζήτηση νέου συντρόφου. Kαι όταν συλληφθείς για τις απιστίες σου, θα ξέρεις - πια - και τη δικαιολογία: «Δεν φταίω εγώ, αγάπη μου, η φαινυλαιθυλαμίνη μου μ’ εξουσιάζει».

Πέραν της πλάκας, τώρα έρχονται οι ερωτήσεις.
Ποιος θα κοστολογήσει σοβαρότερη την απιστία από τη συντροφικότητα; Ποιος θα δώσει τον ορισμό της οικογένειας του 21ου αιώνα; Mπορεί να είναι άλλος εκτός από αυτόν που λέει ότι οικογένεια είναι άνθρωποι που αγαπιούνται και δεν κάνουν «στραβές» ο ένας στον άλλο; Από την άλλη, όμως, τι σημαίνει η «αλήθεια και μόνον η αλήθεια» στον έρωτα; Πόσες φορές η αγάπη δεν επιβάλλει μικρά ψέματα για να μην πληγωθεί ο άλλος; Ποιος είναι αυτός που θα απαιτήσει από τον οποιονδήποτε να λέει την «αλήθεια» για τις ερωτικές του δραστηριότητες, εξαιρώντας τους παντρεμένους και μιλώντας για μια απλή σχέση; Tι μπορεί να σημαίνει διαφάνεια στο σεξ; Η απιστία είναι, τελικά, σαρκική ή εγκεφαλική;

Δεν έχω απαντήσεις σε όλα αυτά. Πιθανώς επηρεάστηκα επειδή είδα πρόσφατα «Την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»...

Κυριακή του Θωμά. Του άπιστου Θωμά.
Γιατί τον άπιστο πολλοί εμίσησαν, την απιστία, όμως πόσοι; Μήπως ήταν πολύ λιγότεροι; Γράφω σήμερα γιατί του το χρώσταγα του Θωμάκου. Μια καλή κουβέντα, μια συγγνώμη γιατί το θρησκευτικό «πρέπει» τον έβαλε στα «μαύρα πρόβατα». Και, εν τέλει, ίσως μας έφτιαξε και μια γιορτή.
Έτσι, για να λέμε και σήμερα «χρόνια πολλά» και η «κανονική ζωή» να ξεκινά από αύριο.

Υ.Γ.: Ο Απόστολος Θωμάς, είχε μαρτυρικό τέλος. Καταρχάς ρίχτηκε στη φυλακή. Ύστερα παραδόθηκε σε πέντε στρατιώτες, οι οποίοι τον ανέβασαν πάνω σε ένα βουνό και τον θανάτωσαν, αφού κατατρύπησαν το σώμα του με λόγχες. «Ο Θωμάς, ο οποίος ζητούσε να βάλη το χέρι του στην πλευρά Σου, για σένα νύττεται (του ρήματος νύττω - νύσσω: κεντώ, τρυπώ, πλήττω) την πλευράν του».
Μήπως την πλήρωσε, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που βασανίστηκε ο Χριστός, για αυτό που είχε πει, το «εάν μη ίδω... ου μη πιστεύσω»;
Είναι τιμωρός ο Θεός; Καλά. Το σταματάω εδώ με τις ερωτήσεις.

αναδημοσίευση από το blog του Σπύρου Σεραφείμ «(πολύ) ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ», είναι το πλέον ευρηματικό κείμενο που διάβασα σήμερα για την γιορτή του «άπιστου» Απόστολου Θωμά

ΤΟ ΑΤΟΜΟ

...και μιας και ο συγγραφέας εικονογράφησε το κείμενο του χρησιμοποιώντας την αφισσα της ταινιας Unfaithful (20th Century Fox - 2002 - Olivier Martinez, Diane Lane and Richard Gere) σας χαρίζω το trailer της ταινίας (για όσους δεν την έχουν δει) και μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες:

Diane Lace & Olivier Martinez

Diane Lace & Richard Gere

...καλό απόγευμα

25.4.09

Η ευγένεια ανοίγει βράχους και η αγένεια κλείνει πόρτες...

«...ε, και να το πω κι αυτό: η ευγένειά σου είναι εξαιρετική και σ' ευχαριστώ γι' αυτό!» Είναι από τις εκφράσεις που με φέρνουν σε δύσκολη θέση...

Διδάχτηκα από τους γονείς μου, την οικογένεια μου εν γένει, και τους δασκάλους μου να είμαι ευγενής, σε σημείο που πλέον να θεωρώ ότι είμαι έμφυτα ευγενής. Είναι και το επαγγελματικό πεδίο που επέλεξα, η επικοινωνία, που ταιριάζει με την ιδιότητα αυτή, την ευγένεια.

Εκφράζω τον εαυτό μου μέσα από τα χαρακτηριστικά μου και ένα από αυτά είναι και η ευγένεια. Έτσι, κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον, η έκφραση αυτή του εαυτού μου έχει τα χαρακτηριστικά μου, έχει ευγένεια.

Εγώ το θεωρώ αυτονόητο για την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία, φαίνεται ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τελικά. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι, τουλάχιστον στις πόλεις, έχουν ξεχάσει το πλέον βασικό στοιχείο επικοινωνίας, την ευγένεια. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι λένε «καλημέρα» με όρους εμπορικούς, φείδονται ενός καλού λόγου αν δεν ανταλλάσεται επαρκώς με οικονομικό αποτέλεσμα, έχουν τιμοκατάλογο για τον καλό λόγο. Επίπλαστη ευγένεια. Φαίνεται... (με όλες τις έννοιες της λέξης)

Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι !! Γιατί πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν οι άνθρωποι αυτοί που θα χαμογελούν, που θα λένε καλημέρα ...δωρεάν, που θα δίνουν τον καλό τους λόγο και θα «κοκκινίζουν» όταν τους λένε ευχαριστώ. Και θα υπάρχουν και οι άνθρωποι αυτοί που θα αναζητούν το χαμόγελο και θα το ανταποδίδουν, που θα καλημερίζουν πρώτοι αυτόν που τους χαρίζει την καλημέρα του,που θα λένε ευχαριστώ μόνο και μόνο για να δουν το πρόσωπο του άλλου να λάμπει.

Και πάντα θα υπάρχουν και αυτοί που θα τους λείπουν τα παραπάνω και θα τα αναζητούν και θα πληρώνουν με ένα «ευχαριστώ» την ευγένεια των άλλων, όπως η ευγενής εκείνη κυρία που μου έτεινε την ευχαριστία που διαβάσατε στην αρχή... Ας είναι πάντα καλά...

«Ήξεις... Αφήξεις...» ή «τώρα εγώ τι να πιστέψω...»

«...
Αλλαγή στην αλλαγή μόνο ο μεγάλος Νίκος Αλέφαντος έχει τολμήσει. Πέραν τούτου... το χάος.
Το σύνθημα το ...προσεταιρίστηκε και ο κ.Γ.Παπανδρέου. Από το να παίζεις όμως με τα «τσιτάτα» μέχρι του να παίζεις με την υγεία των πολιτών ή τις ελπίδες τους υπάρχει χαώδης διαφορά.

Όταν πριν πέντε μήνες (27/11/2008) ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ επισκέφτηκε το Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας,είχε δηλώσει:«Η κυβέρνηση εγκατέλειψε το ΕΣΥ.Υπάρχει τεράστια έλλειψη νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού (4.500 γιατροί και 15.000 νοσηλευτές).
Όταν το κόμμα μας θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, κάθε χρόνο ΘΑ γίνονται τουλάχιστον 3.000 προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού».

Πριν από περίπου δύο μήνες,όπως έγραφε χθες ο Γ. Μαντέλας στον «ΕΤ», όταν οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό στα νοσοκομεία της χώρας είχε φτάσει στο μη περαιτέρω, το υπουργείο Υγείας πρότεινε άμεσες προσλήψεις, εκτός ΑΣΕΠ.
Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του, διαπρύσιοι, είχαν απορρίψει κάθε συζήτηση, καταγγέλλοντας μεθοδεύσεις, ρουσφετολογικές μεθόδους κι άλλα συναφή.

Πριν από περίπου ένα μήνα, όταν το υπουργείο ξεκίνησε τις προβλεπόμενες διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ για τον ίδιο λόγο, στο ΠαΣοΚ και πάλι «επαναστάτησαν». Αυτή τη φορά, συν τοις άλλοις, κατηγόρησαν την κυβέρνηση για αλόγιστες πολιτικές, που οδηγούν σε διόγκωση των δημοσίων δαπανών, την ώρα που ο Προϋπολογισμός γονατίζει.

Υπό μια έννοια και στις δύο περιπτώσεις μπορεί και να είχαν δίκιο. Μάλιστα, αν κανείς ήταν καλοπροαίρετος (ή αφελής ή είχε ξεχάσει τις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου πριν πέντε μήνες), θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι στην Ιπποκράτους, με όσα υποστηρίζουν, επιχειρούν να εισάγουν νέο λόγο και νέα ήθη στην πολιτική σκηνή.

Όπως αποδείχθηκε στην πράξη, όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Το παλιό ΠαΣοΚ, απλώς, ψαρεύει στα γνωστά θολά νερά της υποσχεσιολογίας και της πλειοδοσίας, αφού μόλις προχθές ο πρόεδρός του «αποκαλύφθηκε».

Πώς; Απλά,επαναλαμβάνοντας ακριβώς ότι είχε πει και πριν πέντε μήνες, προαναγγέλλοντας… 3.000 προσλήψεις νοσηλευτών κατ` έτος , εάν κι εφόσον το κόμμα του έρθει στην εξουσία.
Βεβαίως, το πώς θα αντιμετωπίσει το πρόσθετο κόστος που συνεπάγεται αυτή η αναγγελία δεν το διευκρίνισε.Απλά είπε ότι : «το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση ..ΘΑ.. βρει τα χρήματα».

Όπως φυσικά δεν διευκρίνισε για ποιον ακριβώς λόγο οι «πράσινες» προσλήψεις στον χώρο της υγείας θα είναι προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ενώ οι αντίστοιχες «γαλάζιες» αποβλέπουν στο κακό του. Αλλά αυτό, προφανώς, είναι άλλη ιστορία ή καλύτερα άλλη «κωμωδία».

Κατά τα άλλα, στα κομματικά επιτελεία αναρωτιούνται γιατί ο πολιτικός κύκλος στενεύει απελπιστικά.
...»

...το παραπάνω αλίευσα στο blog politis-gr και το αναδημοσιεύω. Τέτοιες στιγμές «απείρου κάλλους» ζήσαμε και θα ξαναζήσουμε, είμαι σίγουρος, η «σκηνή» που περιγράφεται παραπάνω είναι ένα απλό δείγμα ότι η βλακεία παραμένει ανίκητη... και ότι δυστυχώς έχει βάλει γερά τις ρίζες της σε συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει επηρεάσει και τους υπολοίπους...)

Διαλεκτικοί μετασχηματισμοί [αποσπάσματα]

...

Η απεργία ξεκίνησε σαν όπλο των πολλών (εργαζομένων) εναντίον των λίγων (εργοδοτών). Έκτοτε μετασχηματίστηκε στο αντίθετό της. Σε όπλο των λίγων (προνομιούχων εργαζομένων) εναντίον των πολλών (των πολιτών, που γίνονται όμηροι απεργιών, διαδηλώσεων, καταλήψεων κτιρίων, αποκλεισμού οδών κλπ.). Οι μη προνομιούχοι εργαζόμενοι, που αποτελούν την πλειοψηφία και που χρειάζονται περισσότερο την απεργία, δεν τολμούν να απεργήσουν.

Το ακαδημαϊκό άσυλο στον μεσαίωνα προστάτευε την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας απέναντι στην ιερά εξέταση. Αργότερα, στην Ελλάδα, προστάτευε την ελευθερία έκφρασης απέναντι στο σπουδαστικό της ασφάλειας. Σήμερα έχει μετασχηματιστεί σε εργαλείο κατάπνιξης της ελευθερίας έκφρασης στα πανεπιστήμια.

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ιδρύθηκαν ως συλλογικές μονάδες μικροκαλλιεργητών για μείωση του κόστους παραγωγής και αύξηση της παραγωγικότητας. Σήμερα έχουν μετασχηματιστεί σε αντιπαραγωγικές μονάδες, με ευθύνη των κομμάτων που τους κατέστησαν φέουδά τους.

Η συνδιοίκηση των ΔΕΚΟ θεσπίστηκε με στόχο την περισσότερη δημοκρατία και κυρίως τη βελτίωση της ποιότητας των αποφάσεων, αφού αυτές θα λαμβάνονται με γνώση των επιπτώσεων στο πεδίο της παραγωγής. Σήμερα έχει μετασχηματιστεί σε αρένα μεταξύ διοίκησης και συντεχνιακών συμφερόντων.

Η ψήφος των φοιτητών για τα όργανα των πανεπιστημίων θεσπίστηκε για προστασία των φοιτητών από την καθηγητική αυθαιρεσία. Σήμερα έχει μετασχηματιστεί σε αυθαιρεσία των φοιτητοπατέρων εναντίον των λοιπών φοιτητών. Οι φοιτητοπατέρες δεν διστάζουν μέχρι και να αρπάζουν τις κάλπες προκειμένου να εμποδίσουν την καθολική ψηφοφορία των φοιτητών.

Το stage (πρακτική εξάσκηση) θεσπίστηκε για να προσδίδει εμπειρία στους μαθητευόμενους και παράλληλα να βελτιώνει τα προσόντα τους στην αναζήτηση εργασίας. Στη χώρα μας μετασχηματίστηκε στο αντίθετό του: σε εργασιακή εκμετάλλευση, με την παροχή ανασφάλιστης εργασίας. Παράλληλα χρησιμεύει στο να ρίχνει τεχνητά το δείκτη ανεργίας.

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων θεσπίστηκε ως προστασία των ιδίων και της παραγωγικότητας της κρατικής μηχανής από τις κομματικές απολύσεις. Έκτοτε μετασχηματίστηκε σε εμπόδιο στην παραγωγικότητα της κρατικής μηχανής.

Πώς λύνονται αυτές οι διαλεκτικές αντιθέσεις; Η θεωρία λέει ότι η σύγκρουση θέσης και αντίθεσης οδηγεί στη σύνθεση. Είναι για τη χώρα μας επείγον να φτάσουμε στη σύνθεση. Στις περισσότερες χώρες των εταίρων μας αυτό έχει επιτευχθεί προ πολλού για τα περισσότερα από τα παραπάνω θέματα. Η καθυστέρηση κοστίζει υπερβολικά. Και κοστίζει ιδιαίτερα στα κατώτερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

—————————————————————————————————————
απο άρθρο του Διονύση Γουσέτη, δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 22/4/2009

23.4.09

Ανοιξιάτικη βροχούλα...



...ένα από τα πιο τρυφερά τραγούδια του Βαγγέλη Γερμανού, συντροφιά στη σημερινή ανοιξιάτικη βροχούλα. Αφιερωμένο σε όσους ακούγοντας το θα θυμηθούν ένα κομμάτι της ζωής τους....

22.4.09

22 Απριλίου: Γενέθλιος ημέρα...

Σαν σήμερα, 44 χρόνια πριν, μέσα στη νύχτα, ένα μικρό ΑΤΟΜΟ, άνοιξε τα μάτια του και αντίκρισε έναν άλλο κόσμο...

Η μέρα αυτή πρέπει να συγκλόνισε το στερέωμα (πανελλήνιο, παγκόσμιο, ... θα σας γελάσω...) για το λόγο αυτό καθιερώθηκε να εορτάζεται έκτοτε.

Όταν κάποτε το ΑΤΟΜΟ (που εν τω μεταξύ είχε μεγαλώσει και έκανε ερωτήσεις) ρώτησε «τι γιορτάζουμε;», έλαβε απάντηση σαφή: «την γενέθλιο ημέρα σου», ημέρα που καθιερώθηκε να εορτάζεται πλέον και εις το διηνεκές,

Σήμερα λοιπόν το ΑΤΟΜΟ δέχεται ευχές για μακροημέρευση, πολυχρονία, ευτυχία, επιτυχία κ.λπ. κ.λπ. και ανταποδίδει σε ευχέτες και μη χαμόγελο, αγάπη, θετικές σκέψεις... (ενίοτε και κανένα ποτάκι σε όσους περάσουν από το σπίτι...)

υ.γ. ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας...

21 Απριλίου: επέτειος αναθέματος στον φασισμό...

Χθες δεν δημοσίευσα τίποτα. Συνειδητά ! Χθες η ημέρα δεν είχε θέμα, είχε Ανάθεμα. Ανάθεμα στον φασισμό !

Στο φασισμό και των δύο άκρων, στο φασισμό που υποχρέωσε την Ελλάδα το 1967 σε επτά χρόνια δικτατορίας, στον φασισμό που σήμερα υποβαθμίζει και διαλύει κάθε έννοια συστήματος αξιών για να εξυπηρετήσει τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντα των θιασωτών του.

Μη μου ζητήσετε να τον χρωματίσω, ο φασισμός πάντα είχε ένα χρώμα, μαύρο.

Μη μου ζητήσετε να τον τοποθετήσω, ξέρουμε όλοι ότι βρίσκεται στα άκρα, και δεξιά και αριστερά.

Γιατί όσο φασισμός ήταν η -τότε- με την βία κατάλυση της δημοκρατικά εκλεγμένης βουλής, άρα και φίμωσης της δυνατότητας να ακούγονται ελεύθερα εκεί οι απόψεις των εκλεγμένων εκπροσώπων του λαού, τόσο φασισμός είναι και η -τώρα- με τη βία διάλυση ειρηνικών εκδηλώσεων διαλόγου στα Πανεπιστήμια, άρα και φίμωσης της δυνατότητας να ακούγονται ελεύθερα εκεί οι απόψεις των Πανεπιστημιακών και των άλλων συμμετεχόντων. Όλες οι απόψεις !!! Κι όχι μόνον αυτές που μας συμφέρουν !!!

Εγώ θα στέκομαι και θα αγωνίζομαι ενάντια σε κάθε έκφραση φασισμού, και στον φασισμό των όπλων και στο φασισμό των μολότωφ και της κουκούλας !! Γιατί και τους δύο τους θεωρώ και είναι επικίνδυνοι για τις ελευθερίες μας. Καλημέρα φίλοι μου !!

20.4.09

Γνώριζε και μη, ...ερεύνα!



Τελικά, αυτό που πληρώνεται σε αυτή τη ζωή είναι η γνώση !! Και, αν μας έκανε ένα καλό η τρέχουσα οικονομική κρίση, είναι ότι μας έκανε να αναγνωρίσουμε αυτή τη βασική κοινωνική αρχή. Τόσα χρόνια, βοηθούσης της (πλασματικής ή όχι) οικονομικής μας ευμάρειας, αγοράζαμε εύκολα το κάθε τι, χωρίς ιδιαίτερα να αναρωτιόμαστε. Τώρα αρχίσαμε να ψάχνουμε, αρχίσαμε να συγκρίνουμε, αρχίσαμε να ζητάμε να επιλέγουμε και να λαμβάνουμε αυτό που πληρώνουμε. Και εκεί αρχίσαμε να πέφτουμε από τα σύννεφα, ιδιαίτερα όταν διαπιστώσαμε ότι προϊόντα και υπηρεσίες αμφίβολης ποιότητας τα πληρώναμε σε εξαιρετικά υψηλές τιμές.
Κάποιοι ανάμεσα μας λοιπόν επιλέγουν και κερδίζουν προκλητικά πολλά, και μάλιστα σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Ξέρετε, τελικά καλά κάνουν. Αφού βρίσκουν κορόιδα για πελάτες μαγκιά τους. Άλλωστε, το είπαμε, αυτό που πληρώνεται σε αυτή τη ζωή είναι η γνώση !! Η για την ακρίβεια η μη-γνώση, ο μη-προγραμματισμός. Και δεν εννοώ να είμαστε παντογνώστες, εννοώ να έχουμε βασικές γνώσεις για το τι μας πουλάνε και πόσο πραγματικά αξίζει.
Ποιοι είναι οι καλύτεροι πελάτες; Μα φυσικά οι άσχετοι! Και αυτό ισχύει σε οποιοδήποτε τομέα. Δείτε ας πούμε τα ρεπορτάζ των ημερών για την αυξημένη τιμή της βενζίνης στα πρατήρια του ΠΑΘΕ. Οιμωγές και κραυγές για αισχροκέρδεια γιατί -λέει- δεν μπορεί να πουλάει ο βενζινάς στην Αθήνα στα 0,85 και ο βενζινάς στα Τέμπη στα 1,10 την αμόλυβδη. Και ποιος το λέει αυτό;;; Ο καθένας μπορεί να πουλάει το προϊόν του σε όποια τιμή ο ίδιος θέλει, αρκεί να είναι σε θέση να βρει πελάτες που θα πειστούν να αγοράσουν ακριβότερα. Άλλωστε, αυτή είναι και μία από τις βασικές αρχές του φιλελευθερισμού, ότι η αγορά καθορίζει από μόνη της τις τιμές.
Αλλά για να ισχύσει αυτό, πρέπει ο καταναλωτής να ξέρει... Να ξέρει, για παράδειγμα, πόση βενζίνη χωράει το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου του και πόσα χιλιόμετρα περίπου διανύει με αυτή τη βενζίνη. Να ξέρει και να οδηγεί σωστά ώστε να έχει την καλύτερη δυνατή κατανάλωση καυσίμου. Να ξέρει και να προγραμματίζει πότε θα χρειαστεί βενζίνη και που θα κάνει τον ανεφοδιασμό του. Μάλλον ζητάω πολλά... Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, καβαλάει το αυτοκίνητο, βάζει μέσα την κυρά και -αν υπάρχουν- τα κουτσούβελα και τους γερόντους και μην τον είδατε...
Να προγραμματίσει;;; Τι λέτε καλέ !!! Να φροντίσει το κράτος να βάλει πλαφόν, να μπορούμε να βάζουμε βενζίνη όση θέλουμε, σε μια τιμή, την ίδια τιμή... Κρατικός παρεμβατισμός χωρίς νόημα... Γιατί το κράτος δεν μπορεί να επεμβαίνει και να διαστρεβλώνει τη λειτουργία της αγοράς, η αγορά κανονίζει από μόνη της τους κανόνες της. Η αγορά, δηλαδή εμείς, οι πελάτες, οι καταναλωτές. Ας δούμε το παράδειγμα μας... Αν η πλειοψηφία προγραμματίσει το ταξίδι της και φροντίσει να ανεφοδιαστεί πριν το ξεκίνημα με βενζίνη σε σωστή τιμή (ήτοι με λογικό κέρδος για το κύκλωμα διάθεσης), δεν θα χρειαστεί ανεφοδιασμό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στον ΠΑΘΕ. Έτσι, όσοι πωλούν ανεξήγητα ακριβά θα στερηθούν της πελατείας τους, θα υποχρεωθούν να ορίσουν τις τιμές τους σε λογικά επίπεδα... Αλλιώς θα κλείσουν...
Θα μου πείτε, αν κλείσουν πως θα βάζουμε βενζίνη όταν έχουμε ανάγκη. Και αυτό θα το ρυθμίσει η αγορά, αν η παρεχόμενη υπηρεσία χρειάζεται θα εξακολουθήσει να υπάρχει, και αν ο ένας επαγγελματίας κλείσει γιατί είναι κακός επιχειρηματίας, θα βρεθεί ένας άλλος, καλός επιχειρηματίας, να αναλάβει τη θέση και τη δραστηριότητα. Έτσι λειτουργεί η αγορά !! Ο ρόλος του κράτους;; Μα να θέτει τους κανόνες και να επιβάλλει και ελέγχει ότι τηρούνται από όλους !! Όχι να παρεμβαίνει για να βάζει όρια και να περιορίζει το επιχειρείν...
Και πως θα μάθουμε εμείς όλα αυτά;;; Γνώριζε και μη, ερεύνα !!! Διαβάστε, ρωτήστε, ερευνήστε, συγκρίνετε, προγραμματίστε, προβλέψτε !! Μην ενεργείτε ως πρόβατα επί σφαγήν (επίκαιρο και λόγω Πάσχα) !!! Φροντίστε να αγοράσετε αυτό για το οποίο πληρώνετε και να πληρώνετε το εύλογο τίμημα για αυτό που αγοράζετε !!! Γιατί δεν είναι δυνατόν, ο υδραυλικός να παίρνει 50€ (ακατέβατα και μαύρα παρακαλώ !!) για μια μικροεπισκευή 20 λεπτών, να το παίζει και δύσκολος, να τον κερνάμε καφέ και να λέμε και ευχαριστώ, και από την άλλη να πληρώνουμε 30-50€ την επίσκεψη στον επιστήμονα γιατρό και να μας κακοφαίνεται. Κάτι δεν πάει καλά με τη κλίμακα αξιών που έχουμε διαμορφώσει. Ναι, εκεί, πρέπει να επέμβει το κράτος, να δημιουργήσει δομές, να θέσει κανόνες. Αυτό όμως δεν μειώνει, ούτε καταργεί τον δικό μας ρόλο: να ψάχνουμε, να επιλέγουμε, να μην «πετάμε» τα λεφτά μας χωρίς λόγο, να εισπράττουμε σε προϊόν ή υπηρεσία κάθε ευρωλεπτό που πληρώνουμε !!

Σκέψεις για τα μαθηματικά και τον άνθρωπο...

Η ευφυΐα των θεωρητικών μαθηματικών έγκειται στο γεγονός ότι εργάζονται και σκέφτονται ιδεατά, όχι με συγκεκριμένους αριθμούς. Η απόδειξη δε βασίζεται σε συγκεκριμένα νούμερα αλλά στη γενικότητα. Αν κάτι αποδειχθεί γενικά, τότε θα ισχύει και για τα συγκεκριμένα.

Ο κάθε μαθηματικός αρχικά προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για την αλήθεια μιας πρότασης και, στη συνέχεια, να πείσει τους άλλους ότι έχει δίκιο. Με αυτή την έννοια, ο μαθηματικός είναι κατά βάθος αντιδραστικός, αναρχικός, εφόσον η πρώτη του αντίδραση σε οτιδήποτε καινούργιο είναι: «δεν το πιστεύω! απόδειξε το!»

Υπάρχουν σήμερα ήρωες; Ήρωας είναι ο καθένας από εμάς. Δεν υπάρχουν πιά οι σωτήρες, οι στρατηλάτες του παρελθόντος. Καθένας από εμάς, τα απλά στοιχεία του ανθρώπινου συνόλου, είναι εν δυνάμει ήρωας, όταν έχει μπροστά του ένα έργο σημαντικό από το οποίο δεν μπορεί να απέχει: να χτίσει τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ζήσει.

Δεν μπορεί κανείς να αγαπά τον πλησίον του, αν πρώτα δεν αγαπά τον εαυτό του. Κάθε άνθρωπος πρέπει να κοιτάξει βαθιά μέσα του και να ανακαλύψει τα αξιώματά του. Δηλαδή τις πεποιθήσεις του, τις οποίες δεν μπορεί να αποδείξει, μόνο να επιλέξει, και σύμφωνα με αυτές να πορευθεί στη ζωή του. Επιλέγω να θέλω να μην υπάρχει π.χ. καταπίεση στον κόσμο, δεν μπορώ να αποδείξω γιατί το θέλω, όμως είναι το αξίωμά μου: το επιλέγω και σύμφωνα με αυτό ενεργώ.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ και το Πασχαλινό του τραπέζι...



Το Πασχαλινό τραπέζι είναι ξεχωριστό, είναι ένα τραπέζι προσφοράς, ένα τραπέζι με ισορροπία και πανδαισία γεύσεων, αισθήσεων, αρωμάτων. Κυρίαρχο στοιχείο το ψητό κρέας, κατσίκι ή αρνί, παρέα του το «απαραίτητο» κοκορέτσι, ιδανική συνοδεία οι σαλάτες, τα μαρούλια της εποχής, οι πρώιμες ντομάτες, το τζατζίκι και για δροσιά παγωμένο τσίπουρο ή δροσερό χωριάτικο κρασί.

Στο φετινό Πασχαλινό τραπέζι μας χωρέσαμε όλα τα παραπάνω, και κατσίκι ψητό, και κοκορέτσι, και τζατζίκι, και σαλάτα μαρούλι με φρέσκο κρεμμύδι κια άνηθο για γαρνίρισμα, και ντομάτοσαλάτα με πιπεριά και αγγούρι, και δροσερό χωριάτικο κρασί. Και, για να καλοδεχτούμε και έναν της παρέας που δεν τρώει κρέας, προσθέσαμε ένα γαριδόρυζο και μια τυροκαυτερή.

Θέλεις ο καλός καιρός, θέλεις η καλή διάθεση της παρέας, το ευχαριστηθήκαμε και φέτος !
Ευχόμαστε - θεού θέλοντος - να το επαναλάβουμε και του χρόνου !!

Από το Πασχαλινό τραπέζι: {Ρουμελιώτικο κοκορέτσι στη σούβλα}



Τι υλικά χρειαζόμαστε: Για ένα «σπέσιαλ» κοκορέτσι, χρειαζόμαστε:
1-2 συκωταριές αρνίσιες (η κατσικίσια είναι συνήθως μικρότερη...)
1 ή 2 αντεριές
μπόλια (το λιπαρό που συγκρατεί τα εντόσθια...)
Αλάτι - μαύρο πιπέρι - κόκκινο πιπέρι - ρίγανη (γενικές αναλογίες 3-1-1-1)
1-1,5 κουταλάκι λάδι
λίγο λεμόνι

Πως το φτιάχνουμε:
Πλύσιμο (Μ. Σάββατο):
Ξεκινάμε με πολύ καλό πλύσιμο των εντέρων. Πρώτα τα βουτάμε σε μια λεκάνη με κρύο νερό για να ξεμπερδευτούν. Ένα ένα, τα ανοίγουμε από την μια μεριά και τα βάζουμε κάτω από τη βρύση, όπου το κρύο νερό τα φουσκώνει κι έτσι όλες οι ακαθαρσίες βγαίνουν από την άλλη άκρη. Επαναλαμβάνουμε μια δυο φορές ακόμα, μέχρι να είμαστε σίγουροι ότι καθάρισαν πολύ καλά.
Αφού πλυθούν τα έντερα, πλένουμε και κόβουμε τη συκωταριά σε κομμάτια κατάλληλα για κοκορέτσι (όχι πολύ μικρά δηλαδή). Τη σπλήνα την πετάμε, έτσι κι αλλιώς απαγορεύεται η κατανάλωση (βλέπε, τρελλές αγελάδες...)

Μαρινάρισμα: Στραγγίζουμε τα κομμένα κομμάτια. Κατόπιν αλατοπιπερώνουμε (όχι πάρα πολύ, θα ξαναβάλουμε όταν σουβλίσουμε), βάζουμε λίγο λάδι (1-1,5 κουτάλι σούπας), ρίχνουμε τη ρίγανη, λίγο λεμόνι και το αφήνουμε στο ψυγείο για το βράδυ. Έτσι, θα βγάλει τα ζουμιά αλλά δε θα στραγγίσει τελείως. (σημείωση: αν δε θέλουμε μαρινάρισμα όπως παραπάνω, μπορούμε να σουβλίσουμε και να τυλίξουμε τη σούβλα με λαδόκολλα και να την δέσουμε με σχοινί ή σύρμα, κατόπιν τη βάζουμε όρθια σε μία λεκάνη και την αφήνουμε όλη νύχτα για να στραγγίξει. Η διαδικασία αυτή γίνεται από την προηγούμενη μέρα του ψησίματος.)

Σούβλισμα (Μ. Σάββατο ή νωρίς πρωί της Κυριακής του Πάσχα): Παίρνουμε την σούβλα, σημαδεύουμε σε πιο σημείο της σούβλας θέλουμε να αρχίζει και να τελειώνει το κοκορέτσι. Εάν θέλουμε να αρχίσουμε το κοκορέτσι από την άκρη της σούβλας πρέπει να υπολογίσουμε και το κενό που χρειάζεται για να ακουμπήσει η σούβλα , στην αρχή αλλά και στο τέλος της ψησταριάς.
Περνάμε στην σούβλα εναλλάξ, πνευμόνι, γλυκάδι, συκώτι, γλυκάδι, καρδιά, γλυκάδι, μέχρι να γεμίσει η σούβλα μας. Μετά ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη σε όλη την επιφάνεια.
Τυλίγουμε όλο το περιεχόμενο της σούβλας με την μπόλια (για να μείνει μέσα το αλατοπίπερο) και στερεώνουμε τις άκρες της μπόλιας μεταξύ τους με οδοντογλυφίδες. Στην περίπτωση που δεν έχετε μπόλια δεν πειράζει, συνεχίζετε στο επόμενο στάδιο.
Κατόπιν αρχίζουμε να τυλίγουμε τα έντερα (πρώτα τα μικρά, μετά τα μεγάλα) γύρω από τα εντόσθια, ώστε να τα καλύψουμε τελείως.
Κάθε φορά που τελειώνουμε το δίπλωμα κάθε εντέρου δεν το δένουμε με το επόμενο αλλά το στερεώνουμε με μια οδοντογλυφίδα και όταν πατήσει το άλλο επάνω και συγκρατηθεί, βγάζουμε την οδοντογλυφίδα που είχαμε. Στο τέλος την άκρη την δένουμε ανάμεσα στα αλλά.
Ρίχνουμε από πάνω ξανά αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και αφαιρούμε τις οδοντογλυφίδες με τις οποίες είχαμε στερεώσει την μπόλια.

Ψήσιμο: Για να ψηθεί σωστά το κοκορέτσι, θέλει καλή φωτιά, θέση ψηλά και γρήγορο γύρισμα της σούβλας στην αρχή και όταν αρχίσει να "αφρίζει" πιο αργό γύρισμα και αργότερα, όσο πέφτουν τα κάρβουνα, κατέβασμα μια σκάλα. Έτσι ψήνεται μέσα και δεν ξεραίνεται απ' έξω. Αν δείτε να ξεραίνεται τυλίχτε το με αλουμινόχαρτο για να κρατήσει τα ζουμιά του. Υπολογίζουμε τουλάχιστον μιάμιση με δύο ώρες ανάλογα πόσο χοντρό το έχουμε φτιάξει...

Για το σερβίρισμα: Κόβουμε σε φέτες 2-3 πόντους πάχος και σερβίρουμε. Αν το έχουμε «κρατήσει» στο αλάτι φτιάχνουμε σε ένα μικρό μπολάκι «μείγμα» με αλάτι (3 μέρη), πιπέρι μαύρο (1 μέρος) και ρίγανη (1 μέρος) και το τοποθετούμε δίπλα στο κομμένο κοκορέτσι για να ρίξει όποιος θέλει από πάνω.
Αν το σερβίρουμε σε μερίδα, βάζουμε λίγες πατάτες τηγανητές και μαρούλι ψιλοκομμένο...



Συνοδεία:
λευκό κρασί δροσερό ή παγωμένο τσίπουρο.
Αυτά και καλό ψήσιμο!!!!

Από το Πασχαλινό τραπέζι: {Παραδοσιακό τζατζίκι}



Τα υλικά:
1/2 κιλό στραγγιστό γιαούρτι
1/4 ανθότυρο
1-2 φρέσκα σκόρδα ή 3-4 σκελίδες σκόρδο
1 φρέσκο αγγουράκι
Λίγο άνηθο
Αλάτι
Άσπρο πιπέρι (1/2 - 1 πρέζα)
1 - 1,5 κουτάλι σούπας ξύδι
1/4 φλυτζ. ελαιόλαδο
Μαύρες ελιές (ξυδάτες) ξεκουκουτσιασμένες και κομμένες για το γαρνίρισμα

Η ετοιμασία:
Τρίβουμε χωριστά το σκόρδο και το αγγούρι σε ψιλό τρίφτη.
Αφήνουμε το αγγούρι να σουρώσει για να φύγουν τα πολλά νερά.
Ψιλοκόβουμε το άνηθο.
Βάζουμε σε ένα μπολ το γιαούρτι και το ανθότυρο, το ξύδι και το μισό λάδι και τα ανακατεύουμε.
Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, το αγγουράκι, το σκόρδο, λίγο άνηθο και το υπόλοιπο ελαιόλαδο.
Ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά με πιρούνι.
Δοκιμάζουμε το τζατζίκι και αναλόγως τη γεύση που προτιμούμε προσθέτουμε ελαιόλαδο (πολύ λίγο μη μας γίνει νερουλό), αλάτι, άνηθο κτλ. έως ότου το προσαρμόσουμε στη αρεστή μας γεύση.
Βάζουμε στο μπολ σερβιρίσματος και διακοσμούμε με τις ελιές, στην περίμετρο και τη μέση.
Βάζουμε στο ψυγείο για να σφίξει, συνίσταται να μείνει στο ψυγείο μια μέρα πριν φαγωθεί.

Καλή όρεξη !!!

Ημιυπαίθριες σκέψεις...

Ο καθένας μας τελικά έχει κι έναν ημιυπαίθριο χώρο σπίτι του... έναν ημιυπαίθριο χώρο «κλειστό», με μια μεγάλη συρόμενη τζαμαρία που του επιτρέπει να ατενίζει πέρα τον ορίζοντα, έναν ημιυπαίθριο χώρο που χρησιμοποιεί πλέον ως γραφείο, ως δωμάτιο... Τον αγόρασε έτοιμο, διαμορφωμένο, ήταν μέσα στην τιμή, ήταν κομμάτι της αρχικής προσφοράς. Δεν τον έφτιαξε αργότερα, ούτε ζήτησε να φτιαχτεί. Απλά, όταν έφτασε η ώρα να εξεταστούν χαρτιά και σχέδια, ο μηχανικός κάτι εξήγησε ψιθυριστά στο αυτί... Κι εμείς δεν είπαμε τίποτα...

Ο ημιυπαίθριος αυτός χώρος, δε ...φύτρωσε εκεί. Σχεδιαστηκε από κάποιον αρχιτέκτονα, κατασκευάστηκε από κάποιον πολιτικό μηχανικό, επιθεωρήθηκε και εγκρίθηκε από κάποιο στέλεχος της τοπικής πολεοδομίας, τελικά αγοράστηκε και πληρώθηκε από κάποιον. Σκέφτομαι και λέω εγώ τώρα...

Να υποθέσω ότι ο αρχιτέκτονας σχεδίασε μια «βεράντα» κλειστή από τις τρεις πλευρές και ανοιχτή από την τέταρτη;;;
Να το υποθέσω...

Να υποθέσω ότι ο πολιτικός μηχανικός κατασκεύασε μια «βεράντα» κλειστή από τις τρεις πλευρές και ανοιχτή από την τέταρτη;;;
Να το υποθέσω...

Να υποθέσω ότι το στέλεχος της τοπικής πολεοδομίας επιθεώρησε και ενέκρινε μια «βεράντα» κλειστή από τις τρεις πλευρές και ανοιχτή από την τέταρτη;;;
Να το υποθέσω...

Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει...
Ήτοι, είμαι ένοχος !!

Ένοχος που «πείραξα» τα σχέδια...
Ένοχος που «άλλαξα» τις οδηγίες στα συνεργεία...
Ένοχος που «έκρυψα» από τον τίμιο πολεοδόμο επιθεωρητή την αλήθεια...

Γι'αυτό και πρέπει να τιμωρηθώ, να πληρώσω, να τακτοποιηθώ...
Το όλο κύκλωμα χρειάζεται ένα εξιλαστήριο θύμα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο, και αυτό είμαι εγώ...

Μόνο που δε θα πέσω μόνος. ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ !!!!
Όταν θα φτάσει η ώρα να αναγορευτώ ένοχος, θα μιλήσω !!!!

Θα πάω στον εισαγγελέα και θα μιλήσω !!!!
Με χαρτιά και αποδείξεις !!!!

Και θα τους εγκαλέσω όλους !!!!
Και τον αρχιτέκτονα και τον μηχανικό και όσους «ευδοκίμως» υπηρέτησαν την τοπική πολεοδομία...
Θα τους εγκαλέσω να κάνουμε μια κουβεντούλα...
Κι εκεί θα μου εξηγήσουν κι εμένα, τι σχεδίασαν, τι έκτισαν, τι επιθεώρησαν !!!!
Γιατί εγώ ξέρω πολύ καλά τι παρέλαβα και παρέλαβα δωμάτιο και όχι ημιυπαίθριο...

Αν κύριε υπουργέ θέλετε να «τακτοποιήσετε» το θέμα ενοχοποιώντας μόνο εμένα, τον ιδιοκτήτη του οικήματος και τελευταίο τροχό της αμάξης, είστε γελασμένος τόσο εσείς όσο και οι προηγούμενοι και οι επόμενοι... Υπάρχει ολόκληρος κύκλος από ενόχους που πρέπει επίσης να πληρώσουν !! Και θα πληρώσουν !! Γιατί τελικά υπάρχει και σύνταγμα σε αυτόν τον τόπο και δικαιοσύνη !! Και υπάρχουν και δικαστές που θα εφαρμόσουν το πρώτο και θα αποδώσουν το δεύτερο...

Αν «χυθεί αίμα» τότε σίγουρα δε θα είναι μόνο το δικό μας, των ιδιοκτητών.
Η μπάλα θα πάρει και όλους τους άλλους συνένοχους (για να μην πω κυρίως ενόχους)...
Δίπλα μας στο «σκαμνί» θα κάθονται και οι άλλοι, αυτοί που υλοποίησαν και μας εξώθησαν στην παρανομία...
Οι πρώτοι ένοχοι...
Γαία πυρί μειχθήτω...

Γιατί αν δεν πάει φυλακή ο «απατεωνάκος» μηχανικός/κατασκευαστής και ο «λαδωμένος» υπάλληλος, όσα πρόστιμα και να δώσω, η παρανομία δε θα σταματήσει, απλά θα αλλλάξει μορφή, όπως από αυθαίρετο έγινε ημιυπαίθριος, τώρα θα γίνει κάτι άλλο...

Κοίτα να δεις τι σκέφτομαι τώρα...
Κι είναι και χρονιάρα μέρα...

Γιατί ο Χριστός ήταν Έλληνας;

Γιατί μέχρι τα 30 ζούσε με τη μαμά του, αυτή νόμιζε ότι ήταν Θεός κι εκείνος πίστευε ότι ήτανε παρθένα!

υ.γ. θου Κύριε, φυλακή τω στόματι μου...

Διάλογοι και σκέψεις του Πάσχα...

Η πασχαλινή ατμόσφαιρα μου αρέσει. Ειδικά όταν συμπίπτει με την άνοιξη, με το φούντωμα της φύσης. Με συγκινεί (πάντα με συγκινούσε) η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται από τη χαρά της αναγέννησης, της νέας ζωής. Το πέρασμα από τη θλίψη του χειμώνα στο χαμόγελο της άνοιξης. Μια εμπειρία συμβολική, έντονη, πλήρης...

Το Πάσχα είναι μια γιορτή οικογενειακή, και ως τέτοια είναι μια γιορτή για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και αυτούς που αισθάνονται μόνοι.

«Είσαι μόνος όταν δεν έχεις ανθρώπους να σκέφτεσαι, ούτε ανθρώπους να σκέφτονται για σένα...»

«Πολύ όμορφο αυτό που είπες και φυσικά δεν το είχα σκεφτεί έτσι ποτέ... Έχεις μια ικανότητα να αντιστρέφεις την πραγματικότητά μου προς το καλύτερο, μου κάνεις την παρούσα κατάσταση όμορφη και αυτό είναι χάρισμα, να το ξέρεις... αν και σίγουρα το ξέρεις... λοιπόν σου δηλώνω πως αποφάσισα να γράφω κάπου αυτά τα οποία μου λες κατά διαστήματα για κάποιες φάσεις που περνάω γιατί εκτός του ότι είναι πολύ σωστά, είναι πολύ σπάνια και σημαντικά! Να 'σαι καλά, σε ευχαριστώ για όλα...»

Είναι το Πάσχα και η δύναμη που παίρνει το μυαλό και η ψυχή μας από το θείο Πάθος και την θεία Ανάσταση. Τελικά το Πάσχα είναι γεννημένο για να γεννάει σκέψεις και συναισθήματα...

Ενημέρωση και «ενημέρωση»...

«Καλησπέρα σας !! Ονομάζομαι Ταδοπούλου και τηλεφωνώ από την εταιρεία ΧΨΖΩ για μια ενημέρωση...»

Όχι, δεν ενδιαφέρθηκαν ξαφνικά για την βελτίωση των γνώσεων σας, ενδιαφέρονται για την διαφήμιση και προώθηση των προϊόντων τους. Μόνο που αυτό δεν είναι ενημέρωση και δεν μπορεί να γίνεται προκλητικά και ετσιθελικά !!

Είναι μάρκετινγκ, «επιθετικό μάρκετινγκ» και στην πιο σκληρή μορφή του. Μάλιστα, τις περισσότερες περιπτώσεις δε σου αφήνει έδαφος να αντιδράσεις, η φωνή στο τηλέφωνο αρχίζει να παραθέτει λέξη λέξη το κείμενο το ρόλου της, γρήγορα, πιεστικά, εκβιαστικά !!

ΣΤΟΟΟΟΠ !!! Κλείστε το τηλέφωνο !!! Και ξανακλείστε το όταν σας ξαναπάρουν !! Μην αφήνετε τις εταιρείες να βαφτίζουν «ενημέρωση» την προώθηση των προϊόντων τους. Ειδικά όταν η ενημέρωση αυτή παραβιάζει το ιδιωτικό σας άσυλο (ναι, και η απρόκλητη τηλεφωνική όχληση παραβίαση ιδιωτικού ασύλου είναι).

Για παράδειγμα: δώσατε σε μια εταιρεία το τηλέφωνο σας. Αυτό εγινε για να σας ειδοποιούν για υποθέσεις που αφορούν την συναλλαγή σας με την τράπεζα, όχι για να πουλάνε υπηρεσίες οι ίδιοι και τρίτοι συνεργάτες τους. Πολλές εταιρείες σας ζητάνε να τις ενημερώσετε γραπτώς οτι δεν επιθυμείτε τέτοια ενόχληση (κάτι που φυσικά βαριέστε να κάνετε), αυτό που επιβάλλει πλέον η ευρωπαϊκή οδηγία είναι το αντίθετο: να ερωτηθείτε αν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημέρωση και να ενοχλείστε για να την λάβετε.

Τουλάχιστον, αν τα πράγματα φτάσουν στο «αμήν», μπορείτε να κάνετε αίτηση στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, όχι μόνο για να καταγγείλετε, αλλά και για να δηλώσετε «εξαίρεση» από κάθε είδους τέτοια ενόχληση συνολικά. Οι εταιρείες είναι υποχρεωμένες να λαμβάνουν υπ' όψιν τους αυτή τη λίστα.

Αναδημοσίευση: {«Ασυλο» και καταλήψεις, καρκίνωμα στο σώμα της Δημοκρατίας}

Άρθρο του Aντώνη Καρκαγιάννη, δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 12 Απριλίου 2009.
Το σημερινό σημείωμα μπορεί να θεωρηθεί απολογητικό: ότι προσπαθώ να απολογηθώ για όσα κατά καιρούς γράφω για το «άσυλο» και τις καταλήψεις. Ότι καθαρή λύση είναι η άρνηση και η καταδίκη του «ασύλου» και των καταλήψεων από τον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία. Δεν έχω βέβαια να απολογηθώ σε κανέναν. Αισθάνομαι, όμως, την υποχρέωση να απαντήσω σε παρατηρήσεις αριστερών φίλων και συντρόφων, ότι τάχα αυτή η απόλυτη θέση για άρνηση και καταδίκη του ασύλου μοιραία με εντάσσει στο γνωστό ιδεολόγημα της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς για τον «νόμο και την τάξη».

Να αποσαφηνίσουμε πρώτα ότι το «άσυλο», όπως εξελίχθηκε η χρήση και κατάχρησή του, είναι ένα καρκίνωμα στο σώμα της Δημοκρατίας, επειδή ακριβώς διασπά την ενότητά της. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αφαιρώντας από την αρμοδιότητά της τμήματα της επικράτειας ή ομάδες πολιτών. Όπως αρνούμαστε στους βουλευτές και στους υπουργούς το δικαίωμα να επικαλούνται το δικό τους «άσυλο» για να εξασφαλίσουν ατιμωρησία για αξιόποινες πράξεις τους, με την ίδια λογική αρνούμαστε το πανεπιστημιακό «άσυλο» ως εξαίρεση από τους νόμους της Δημοκρατίας.

Θα πουν μερικοί ότι αυτή η Δημοκρατία που έχουμε δεν είναι αρκετή για να εγγυηθεί τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών. Ότι χρειάζεται το «άσυλο» στα πανεπιστήμια, ίσως και περισσότερα «άσυλα», για να κατοχυρωθούν ειδικές (κατά περίπτωση) ελευθερίες και ειδικά δικαιώματα. Καταλαβαίνετε ότι μια τέτοια πολυδιάσπαση της Δημοκρατίας, ως έννοιας και πρακτικής, τη διαβρώνει τόσο αποτελεσματικά ώστε η τελική κατάλυσή της να είναι αναπότρεπτη και μοιραία.

Υπάρχει και η άλλη αντίρρηση: αυτή η Δημοκρατία εκτός του ότι είναι λειψή είναι και τυπική. Σε μια κοινωνία με πολλές ανισότητες και αδικίες, με πλούσιους και φτωχούς, με δυνατούς και αδύναμους, τυπικά μόνο είναι Δημοκρατία για όλους. Στην ουσία είναι Δημοκρατία για τους λίγους, για τους δυνατούς και τους πλουσίους. Νομιμοποιεί, αναπαράγει και πολλαπλασιάζει τις αδικίες, τις ανισότητες και την καταπίεση των ολίγων σε βάρος των πολλών.

Η συζήτηση αυτή είναι τόσο παλιά όσο και ο νεότερος κόσμος. Δεν θα επαναλάβω το κοινότοπο ευφυολόγημα ότι η «αστική» και «τυπική» Δημοκρατία «είναι το χειρότερο καθεστώς, αλλά δεν υπάρχει κανένα καλύτερο». Θα αναφερθώ, όμως, στις τραγικές εμπειρίες που γνώρισε η σοσιαλιστική ιδέα στη Σοβιετική Ένωση αρχικά και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αργότερα. Ακριβώς λόγω της βιαίας και βάναυσης καταπάτησης αυτής της «τυπικής» «αστικής» Δημοκρατίας: η Ρόζα Λούξεμπουργκ το είχε επισημάνει έγκαιρα, ήδη από το 1918, και είχε προβλέψει το κατρακύλισμα της σοσιαλιστικής ιδέας σε πρωτοφανείς μορφές καταπίεσης και φυσικά στην πλήρη απαξίωσή της.

Θα ήθελα ακόμη να υπενθυμίσω σε φίλους και συντρόφους ότι όταν η χούντα των συνταγματαρχών μας έπιασε στον ύπνο (κυριολεκτικά) και παντελώς ανέτοιμους (ιδεολογικά και οργανωτικά) να υπερασπισθούμε τις «αστικές» ελευθερίες και τα «αστικά» δικαιώματα, κατέλυσε πολύ εύκολα την υπονομευμένη ήδη Δημοκρατία. Στις φυλακές και τα στρατόπεδα που βρεθήκαμε, καταλάβαμε και το ομολογούσαμε ότι η Δημοκρατία όσο λειψή, αστική και τυπική και αν είναι, αποτελεί για τον λαό το «ένα το κρατούμενο», επειδή ενσωματώνει το σπέρμα της αλλαγής. Έχει αυτή την ιδιοτροπία η Δημοκρατία, να την εκτιμούμε ακριβώς όταν μας λείπει. Καταλήγαμε τότε σε ένα σταθερό συμπέρασμα. Καμιά σοσιαλιστική ιδέα δεν μπορεί να ευδοκιμήσει παρά μόνο μέσα από τις δοκιμασμένες διαδικασίες της «αστικής» Δημοκρατίας.

Το «άσυλο» είναι καρκίνωμα στο σώμα της Δημοκρατίας και αν το ανεχθούμε θα την αποδυναμώσει και θα τη διαβρώσει, τόσο ώστε να είναι εύκολη η μερική ή ολική κατάλυσή της.

Αλλά είναι και ένα ψέμα, ένα αναιδές πρόσχημα πολιτικών σκοπιμοτήτων και ανοιχτά αντιδημοκρατικής ή σχεδόν φασιστικής συμπεριφοράς, αν σταθερό γνώρισμα του φασισμού είναι η χρήση βίας για την επικράτηση οργανωμένων μειοψηφιών. Ως ψεύδος και πρόσχημα στην πολιτική πρακτική μοιάζει απαράλλαχτα με την παλαιότερη «εθνικοφροσύνη» και πατριδοκαπηλία που συγκάλυπταν φαύλες ανομίες, καταπίεση και πολιτική συμπεριφορά βαρύτατα αντιδημοκρατική.

Το «άσυλο» και οι καταλήψεις προβάλλονται, ακόμη και από κοινοβουλευτικά κόμματα, ως σύμβολα ελευθερίας και καθαγιασμένες μορφές πάλης στα πανεπιστήμια και στα σχολεία. Από ορισμένους κι ως δημόσιες ομολογίες πίστεως στην «αριστεροσύνη» και την «προοδευτικότητα». Το ίδιο όπως η «εθνικοφροσύνη» και η πατριδοκαπηλία είχαν υποκαταστήσει το έθνος και την πατρίδα με την τερατώδη στρέβλωσή τους.

Η πρακτική του «ασύλου» και των καταλήψεων είναι πλέον γνωστή σε όλους και όλοι βλέπουν ότι έχει στρεβλωθεί στο ακριβώς αντίθετο με εκείνο που διακηρύσσουν. Δεν υπερασπίζονται ελευθερίες και δικαιώματα, αλλά καταπατούν βάναυσα ελευθερίες και δικαιώματα. Και δεν είναι μορφές πάλης με εκπαιδευτικά αιτήματα. Αλλά μορφές διάλυσης και απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης που συνοδεύεται από στροφή στην ιδιωτική για τους έχοντες και κατέχοντες.

Μερικοί αντιλαμβάνονται τη λύση του αδιεξόδου ως δικαστική και αστυνομική καταστολή. Η καταστολή δεν έλυσε κανένα αδιέξοδο και κανένα πρόβλημα, πουθενά. Ούτε το κύμα των μεταναστών αναχαίτισε ούτε τη διάδοση των ναρκωτικών. Το «άσυλο» και οι καταλήψεις είναι σύμβολα αντιδημοκρατικής και αντιεκπαιδευτικής συμπεριφοράς με βαθύτερα αίτια. Τα σύμβολα δεν καταστέλλονται ούτε με δικαστικά ούτε με αστυνομικά μέτρα. Μόνο αποκαλύπτονται ώστε να μην ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία. (Και εδώ επίσης είναι φανερή η ομοιότητα και η αντιστοιχία με την «εθνικοφροσύνη» και την πατριδοκαπηλία). Σήμερα κανείς δεν τολμάει να πει την αλήθεια που όλοι γνωρίζουν, για το «άσυλο» και τις καταλήψεις. Ούτε οι πρυτανείες ούτε οι εκπαιδευτικοί ούτε τα κόμματα και οι υπουργοί. Εκτός από ελαχίστους, και τι παράδοξο, όλοι προέρχονται από την Αριστερά και από τους φοιτητικούς αγώνες του παρελθόντος. Όπως ο Θ. Πάγκαλος, εναντίον του οποίου προσπαθούν να προκαλέσουν πειθαρχικά μέτρα του κόμματος στο οποίο ανήκει.

Το «άσυλο» και οι καταλήψεις, ως πρακτική που πριμοδοτείται από πολιτικά κόμματα, με το σύνδρομο της βίας, των καταστροφών, των κουκουλοφόρων, με την αναιδή περιφρόνηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με τους εκβιασμούς και τις συναλλαγές, έχουν απαξιώσει και σχεδόν εκμηδενίσει τη δημόσια εκπαίδευση. Και επειδή καμιά κοινωνία δεν ανέχεται κενά στη λειτουργία της πραγματοποιείται ήδη μπροστά στα μάτια μας η μεγάλη στροφή προς την ιδιωτική εκπαίδευση με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά. Βαρύτατες είναι οι ευθύνες των πολιτικών κομμάτων που πριμοδοτούν το «άσυλο» και τις καταλήψεις, νομίζοντας ότι έτσι θα αποκομίσουν κομματικά οφέλη ή απλώς για να επιβεβαιώσουν τον ψευτοεπαναστατικό τους χαρακτήρα (τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα λάθη και τις ήττες του παρελθόντος). Ακόμη πιο βαριές είναι οι ευθύνες και των άλλων κομμάτων που είτε αντιλαμβάνονται ότι έχουν ένα πρόβλημα καταστολής είτε σιωπούν νομίζοντας ότι έτσι θα εισπράξουν τη δυσαρέσκεια από τη γενική αναστάτωση.

Οι κύριες όμως ευθύνες βαρύνουν τη λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα (δεν είμαι βέβαιος ότι υφίσταται και λειτουργεί) με την παραλυτική της αβουλία και απραξία. Τη σιωπηρά πλειοψηφία των σπουδαστών και το βαθύτατα αλλοτριωμένο σώμα των διδασκόντων που συνήθως λουφάζει μέσα στον φόβο του.

Η άρνηση και η καταδίκη του «ασύλου» και των καταλήψεων είναι αγώνας για τη Δημοκρατία. Αυτής της Δημοκρατίας που ορίζει το πεδίο της μάχης, που καθημερινά δίνουν οι πολίτες για την επιβίωσή τους και την προκοπή τους, εκεί όπου τα άτομα σχηματίζουν σύνολο. Πέρα από αυτό το δημοκρατικό πεδίο μάχης υπάρχει μόνο ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός.

Αναδημοσίευση: {Δραματικές ημέρες ασύλου στο Πανεπιστήμιο}

Ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωαννης Καρακωστας* περιγράφει τα γεγονότα της 8ης Δεκεμβρίου και ό,τι ακολούθησε, όπως τα έζησε ο ίδιος

[Αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα Καθημερινή, δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Έτος Η, Αρ. Φύλλου 137-138, Ημερομηνία Πέμπτη 1-15 Ιανουαρίου 2009, με τίτλο Το «χτύπημα» κατά του Δημόσιου Πανεπιστημίου]
Ήταν Δευτέρα απόγευμα, πριν από δύο μήνες (8/12/2008), όταν κατεβήκαμε από το σπίτι μας με τη γυναίκα μου για να δούμε τι γίνεται στον χώρο του Πανεπιστημίου, όπου βρίσκονταν μαζεμένοι χιλιάδες άνθρωποι και επικρατούσε αναβρασμός. Είχαν προηγηθεί τα τραγικά γεγονότα του άδικου χαμού του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου και φαινόταν ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπούσε θύελλα, η οποία, όπως σκεφτήκαμε φωναχτά, θα παρέσυρε και το ιστορικό κτίριο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.

Χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυζαν τους γύρω χώρους του Πανεπιστημίου, άνθρωποι όλων των ηλικιών, άλλοι με πανό, άλλοι χωρίς, άλλοι ξεκάθαρων προθέσεων διαμαρτυρίας και άλλοι πάλι λιγότερο ανοικτοί απέναντι στους λόγους που τους έφεραν εκείνο το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά σε ένα από τα αρχαιότερα, σημαντικότερα και ωραιότερα κτίριά της. Ήταν ένα σιωπηλό, αλλά και οργισμένο πλήθος που θύμιζε λάβα έτοιμη να κατρακυλήσει και να σκεπάσει τα πάντα.

Κλειστό ή ανοιχτό;

Με αυτές τις σκέψεις πήρα τηλέφωνο τον γενικό γραμματέα του Πανεπιστημίου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο κτίριο. Το πρώτο που με ρώτησε ήταν αν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους διαδηλωτές να μπουν μέσα στο Πανεπιστήμιο. Του απάντησα μονολεκτικά και η απάντησή μου συνέπλεε με την προηγηθείσα απόφαση του πρύτανη του Πανεπιστημίου μας: Το Πανεπιστήμιο θα έπρεπε να μείνει κλειστό. Το κτίριο, ωστόσο, το πολιορκούσε το πλήθος από παντού. Εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούσαν να μπουν μέσα με τη βία.

Η γυναίκα μου κι εγώ διασχίσαμε με δυσκολία το πολύβουο πλήθος και τελικά φτάσαμε στην είσοδο του κτιρίου. Εκείνη τη στιγμή διαπιστώσαμε ότι, προφανώς από τις πλαϊνές πόρτες, το κτίριο είχε παραβιαστεί και ένας μεγάλος όγκος διαδηλωτών βρισκόταν ήδη στον εσωτερικό χώρο του. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν παραβιάσει απλά το κτίριο. Είχαν σχεδόν γκρεμίσει την κεντρική του είσοδο. Τότε, τηλεφώνησα στον γενικό γραμματέα και πάλι και του έδωσα την εντολή να ανοίξει η είσοδος του κτιρίου, καθώς δεν είχε πλέον νόημα να την κρατάμε κλειστή. Η κατάληψη είχε συντελεστεί ήδη. Με τη βία θα είχαμε μεγαλύτερα προβλήματα και περισσότερες καταστροφές από όσες είχαμε ήδη.

Πράγματι, ανοίξαμε την πόρτα και το πλήθος κατέκλυσε τον ισόγειο χώρο του κτιρίου. Στο μεταξύ τα δακρυγόνα και οι βόμβες κρότου-λάμψης είχαν απλώσει τη δική τους «πολιορκία», στον στενό περιβάλλοντα χώρο του κτιρίου. Η κατάσταση αυτή οδήγησε το κύμα των διαδηλωτών που εκινείτο στον εξωτερικό χώρο του Πανεπιστημίου να καταφεύγει τελικά μέσα στο κτίριο για να προστατευτεί. Στους προαύλιους χώρους οι καταληψίες άρχισαν να καίνε ό,τι μπορούσε να καεί, από τους χώρους που είχαν καταλάβει: καρέκλες, γραφεία, ξύλινες προθήκες, για να προφυλαχθούν μέσω της φωτιάς από τα δακρυγόνα. Μέσα σε λίγα λεπτά το πλήθος έχασε τη φυσιογνωμία του διαμαρτυρόμενου πολίτη που προκαλεί με την εικόνα του συγκίνηση και μετατράπηκε σε ένα απέραντο ανθρώπινο ποτάμι άναρχης και βίαιης αγανάκτησης.

Κατάληψη και καταστροφές

Εκείνη τη στιγμή κάποιος με φώναξε και με ειδοποίησε ότι μπήκαν και στο γραφείο μου. Εσπευσα αμέσως εκεί και είδα μια ομάδα μασκοφόρων να ψάχνουν στον χώρο βιαστικά για να εντοπίσουν πράγματα αξίας, τα οποία θα μπορούσαν να αφαιρέσουν και στη συνέχεια να εκποιήσουν. Μεταξύ αυτών είχαν αφαιρεθεί ήδη από το γραφείο μου και μια σειρά αναμνηστικών μεταλλίων που είχα από τις επισκέψεις μου σε άλλα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ακόμα, εκλάπησαν μερικά αντικείμενα συμβολικής, αλλά και άλλα πραγματικής αντικειμενικής αξίας. Οταν άκουσαν τις φωνές μου, οι εισβολείς αυτοί φοβήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή, ενώ με τη βοήθεια ενός άνδρα περίπου 50 ετών, που έμοιαζε να έχει ηγετικό ρόλο ανάμεσά τους, κατόρθωσα να κλειδώσω τον κύριο χώρο του γραφείου. Ετσι, σώθηκε το γραφείο μου από μεγαλύτερες καταστροφές και εμπρησμούς, αφού ο άνδρας εκείνος μου υποσχέθηκε ότι θα φρόντιζε να μην λεηλατηθεί άλλο ο χώρος. Πράγματι, μετά από εκείνη την κατάληψη, εάν εξαιρέσει κανείς μερικές ακόμη αποτυχημένες απόπειρες παραβίασης, ο χώρος του γραφείου μου έμεινε περαιτέρω αλώβητος.

Στη συνέχεια, με τον γενικό γραμματέα και τους λίγους υπαλλήλους που βρίσκονταν στο κτίριο κλείσαμε τα γραφεία του πρύτανη και των δύο άλλων αντιπρυτάνεων, ώστε να αποτρέψουμε περαιτέρω επέκταση της κατάληψης. Στο μεταξύ η ρίψη καπνογόνων συνεχίστηκε αμείωτη και τα αέρια άρχισαν να μπαίνουν πια στους εσωτερικούς χώρους του κτιρίου, κάτι που ήταν εξαιρετικά οδυνηρό για όλους εμάς που δεν είχαμε προετοιμαστεί με τα κατάλληλα απωθητικά υγρά. Εκείνο που αποτέλεσε όμως για όλους μας την οδυνηρότερη έκπληξη, ήταν όταν διαπιστώσαμε ότι οι καταληψίες άνοιξαν την πόρτα του καυστήρα του Πανεπιστημίου και άρχισαν να χρησιμοποιούν τις δεξαμενές πετρελαίου του κτιρίου, για να γεμίζουν τα μπουκάλια που είχαν μαζί τους ως πολεμοφόδια. Ο κίνδυνος ανάφλεξης ήταν υπαρκτός και δυστυχώς κοντινός. Με μια θαρραλέα προσπάθεια, ο γενικός γραμματέας τούς έδιωξε από τους χώρους των καυσίμων και κλείδωσε την πόρτα τους.

Σε άλλο χώρο του κτιρίου άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες συνελεύσεις των καταληψιών. Οταν ρωτήσαμε τι να περιμένουμε, μας απάντησαν ότι η απόφασή τους θα ληφθεί με... δημοκρατικές διαδικασίες. Μεταξύ των καταληψιών αυτών βρίσκονταν αλλοδαποί, ενώ άκουσα πολλούς να μιλούν στα ιταλικά. Το πλήθος εκείνο, το αποτελούσαν πλέον νέα παιδιά, μεγαλύτεροι σε ηλικία, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές εμπόλεμοι, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές θεωρητικοί, κοινοί κλέφτες και πλιατσικολόγοι, ναρκομανείς κ.ο.κ.

Η κατάληψη έληξε τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας. Οι καταστροφές που έγιναν στη διάρκειά της, στα μνημεία, τους εσωτερικούς, αλλά και τους περιβάλλοντες χώρους ήταν σοβαρότατες. Το ίδιο βράδυ κάηκε ολοσχερώς και η βιβλιοθήκη Ευρωπαϊκών Σπουδών της Νομικής Σχολής στην συμβολή των οδών Σίνα και Ακαδημίας. Λόγω της φωτιάς που άναψε στη διάρκεια των επεισοδίων, επηρεάστηκε η στατικότητα του κτιρίου, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν τα διδακτήρια του Ιδρύματος σε κανένα από τους ορόφους του.

Συχνό φαινόμενο

Προσπάθειες για κατάληψη του κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχαμε ώς σήμερα, σε όλα τα συλλαλητήρια που γίνονται στο κέντρο της Αθήνας. Μετά τη λήξη τους, ομάδες διαμαρτυρομένων, εξοπλισμένοι πολλές φορές με ρόπαλα, σιδηρολοστούς και άλλα αντικείμενα προσπαθούσαν κάθε φορά, εξωθούμενοι συχνά από τα δακρυγόνα, να καταφύγουν στο κεντρικό κτίριο της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου μας. Κάθε φορά που διοργανώνεται μια πορεία, σπάνε τις αλυσίδες που κρατούν κλειστές τις πόρτες, σπάνε τα τζάμια, προσπαθούν να παραβιάσουν τις πόρτες. Στο συλλαλητήριο που έγινε στις 9 Ιανουαρίου μάλιστα, διαδηλωτές πήδηξαν τα κάγκελα από την πλευρά της οδού Ρήγα Φεραίου και ένας μασκοφόρος ανάμεσά τους, προσπάθησε να σπάσει την πλαϊνή πόρτα του κτιρίου.

Οταν οι πρυτανικές αρχές και πολλοί συνάδελφοι βγήκαμε στο μπαλκόνι του επάνω ορόφου και τον αποδοκιμάσαμε με έντονες φωνές, αποφάσισε να μας απαντήσει με διαφορετικό τρόπο. Εσπασε τα μάρμαρα από τα πεζούλια του κτιρίου σε αρκούντως επικίνδυνα, θα έλεγα θανατηφόρα, κομμάτια μεγέθους πακέτου τσιγάρων και τα εκτόξευσε εναντίον μας, απειλώντας ότι θα μας έχει υπ’ όψιν του σε προσεχείς δραστηριότητές του. Ευτυχώς για όλους μας, κάποιος άλλος διαδηλωτής τον έπεισε να ξαναπηδήξει τα κάγκελα και να φύγει εγκαταλείποντας την πολιορκία του.

Οι παραπάνω περιγραφές αποτελούν τα γεγονότα όπως τα έζησα τον τελευταίο μήνα από τη διοίκηση του Πανεπιστημίου Αθηνών. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να πω, ότι αυτό είναι το άσυλο σήμερα στα Πανεπιστήμιά μας. Πρέπει να ειπωθεί βέβαια, ότι σε όλες τις περιπτώσεις εγκληματικών πράξεων όπου απειλείται η ζωή ανθρώπων, οι πρυτανικές αρχές θα πρέπει να έχουν τη βοήθεια των αστυνομικών δυνάμεων. Σχεδόν ποτέ δεν την έχουν. Γιατί δεν μπορούν, διερωτώμεθα, να προφυλάξουν το ιστορικό κτίριο, ένα από τα τρία κτίρια που εκφράζουν τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό;

Γιατί δεν προστατεύουν τα πανεπιστήμια όπως προστατεύουν τη Βουλή, τα υπουργεία ή το Προεδρικό Μέγαρο; Εχει παύσει για τη σύγχρονη Πολιτεία το Πανεπιστήμιο να έχει τη σημασία του;

Ο λόγος ύπαρξης του ασύλου

Τελειώνω με τις παρακάτω σκέψεις: ο λόγος που –ιστορικώς– θεσπίστηκε το άσυλο είναι προφανής. Ασυλο έρευνας, διδασκαλίας, ελεύθερης διακίνησης ιδεών και χώρος προάσπισης των αγαθών, που συνδέονται αναπόσπαστα με την αξία του ανθρώπου μέσα σε καθεστώς ή κλίμα αμφισβήτησης των θεμελιωδών αξιών του και της ελεύθερης δημοκρατικά κατοχυρωμένης δράσης. Με την πάροδο των ετών, μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και την παγίωση των δημοκρατικών θεσμών, την κατοχύρωση των ατομικών ελευθεριών σε όλα τα επίπεδα και έναντι όλων, ο δικαιοηθικός λόγος ύπαρξης του ασύλου έπαψε να υπάρχει. Η διατήρηση του όρου σε νομικά κείμενα, ακόμη και στο Σύνταγμα, έχει τεράστια ασφαλώς ηθική-ιστορική αξία γιατί συμβολίζει το ιδεώδες της ελευθερίας ως πανανθρώπινης και διαχρονικής αξίας στην πορεία προς την κατάκτηση της δημοκρατίας.

Σήμερα, υπό καθεστώς πλήρους κατοχύρωσης των δημοκρατικών θεσμών και υπό το φως των δικαιοηθικών επιταγών των διεθνών Συμβάσεων, του Συντάγματος, των κοινών νόμων που κατοχυρώνουν απολύτως το άσυλο ως χώρο ανάπτυξης της ιδιωτικότητας και της προσωπικότητας εν γένει του ανθρώπου, και στο πεδίο της δημόσιας δράσης και σε επίπεδο ατομικής έκφρασης, αλλά πάνω από όλα στους χώρους εργασίας, εκπαίδευσης, επιστημονικής δράσης, έρευνας και διδασκαλίας, αφαιρούν από την έννοια του ασύλου όπως αυτό χρησιμοποιείται για άλλους από τον προορισμό του λόγους, περιεχόμενο και κάθε νομική δεσμευτικότητα. Το άσυλο –σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία– προστατεύεται από τον νόμο, ως απόλυτη πολιτειακή αλλά και υπερνομοθετική ηθική επιταγή παντού και πάντα, π.χ. στο σπίτι, στο γραφείο, στους ιδιωτικούς χώρους, με τους περιορισμούς που επιβάλλουν βεβαίως προάσπιση της αξίας των συνανθρώπων μας υπό την έννοια της ακώλυτης δράσης των συνυφασμένων με την αξία του ανθρώπου δραστηριοτήτων.

Το άσυλο είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων των πολιτών έναντι πάντων που ασκούν βία και προσπαθούν να το καταπατήσουν χωρίς ίχνος δημοκρατικής νομιμοποίησης.

* Ο κ. Ιωάννης Καράκωστας είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής, αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών.

16.4.09

Καλή Ανάσταση & Καλό Πάσχα !!!

Daughter of the Everglades [Rory Gallagher]



Ο Rory Gallagher είναι, ήταν, από τους αγαπημένους μου ροκ καλλιτέχνες, ακόμα έχω κάπου εκείνο το εξώφυλλο από το σχολικό τετράδιο που στόλιζε μια ασπρόμαυρη φωτό του να ροκάρει με την κιθάρα ψηλά και το κεφάλι κάτω...

Τότε βέβαια, η νεανική αψάδα μας «θεοποιούσε» ήχους όπως το Moonchild και το Shadow play, τώρα που τα χρόνια βαραίνουν λίγο περισσότερο στους ώμους μας, ψάχνουμε περισσότερο, αναζητούμε και μελωδικούς ήχους...

Όπως αυτοί που ο Rory [παντός καιρού σχολίασε πριν λίγο ένας φίλος] δημιουργούσε με την κιθάρα και τη φωνή του, έως και λίγο πριν κλείσει τα μάτια του...

Για όσους θέλουν να διάβάζουν αυτό που ακούν, οι στίχοι του τραγουδιού ακολουθούν...

Were you raised by the river,
Down in the low, low land,
Where the air is dark and sinister,
In the night there's no safe place to stand.

In the reeds there are eyes that peek,
Voices I can't understand,
Flamingos flying endlessly,
Into the silent sky.

Daughter of the everglades,
You never made it clear,
Daughter of the everglades,
If you want me to be here,
Child of the river,
I never saw your tears.

Well you looked like your mama,
Before you walked, you swam,
Learned to make that snake tail stew,
From your daddy,
Crazy talking fisherman.

In this place there is no law,
The river makes all the rules,
What they are, I found out,
When I came to look for you.

Daughter of the everglades,
Why did you bring me here?
Daughter of the everglades,
My love has turned to fear,
Child of the river,
Let me feel you near.

Well you laughed in the city,
But I knew after a year,
That you'd cry in the city,
I should not have brought you here,
So far from the bayou,
Down in the low, low land,
Don't know why you left me,
But now I think I understand.

Take me back to the river,
Down in the smokey ground,
When snakes crawl you don't cheat,
By the river you live for now,
In the swell of the river,
Where the boat sails by some cloud,
I should have gone there with you,
But now they tell me you have drowned.

Daughter of the everglades,
I could feel you near,
Daughter of the everglades,
I know I'll find you here,
Child of the river,
I can't see for tears.

Daughter of the everglades,
I want to feel you near,
Daughter of the everglades,
I must find you here,
Child of the river,
I can't see my tears.

υ.γ. τα Everglades του τραγουδιού είναι ένας όμορφος καταπράσινος παράδεισος, ένα εθνικό πάρκο της Αμερικής, στο νότιο άκρο της Φλώριδας...

15.4.09

Πως χτίζεται ένα μπουρδέλο...;;;



Μα φυσικά ...πετρούλα - πετρούλα !!!
Ήταν ένα σύντομο ανέκδοτο και μόλις το τελείωσα !!!

Απλά μαθήματα πληροφορικής...

Απο γνώσεις χειρισμού PC, πως πάτε; Για να δούμε... Έχουμε λοιπόν να λύσουμε το παρακάτω πρόβλημα: Πως να κλείσουμε το πορτάκι του CD σε έναν υπολογιστή;; Δείτε τις διάφορες εναλλακτικές λύσεις που συνέλεξε ένας φίλος.

Ο τρόπος της γραμματέως: Βγάζουμε πρώτα την κούπα του καφέ από το πορτάκι κι ύστερα φωνάζουμε τον τεχνικό για βοήθεια.
Ο τρόπος του χακερά: Πηγαίνουμε στο δικτυακό τόπο http://www.apolatakaloudia.com, βρίσκουμε σχετικό πρόγραμμα, το κατεβάζουμε, κατεβάζουμε και το crack του από το http://www.olataspame.pir και το εγκαθιστούμε.
Ο τρόπος του μηχανικού: Σπρώχνουμε με τα δάχτυλα το πορτάκι προς τα μέσα για λίγο, έχοντας παρατηρήσει ότι από κάποιο σημείο συνεχίζει μόνο του.
Ο τρόπος του μαθηματικού: Έστω χ το πορτάκι και ψ η κατάστασή του, όπου ψ ε {ανοιχτό, κλειστό}...
Ο τρόπος του «σπασίκλα»: Κάθεσαι για 72 συνεχόμενες ώρες στον υπολογιστή, γράφεις ένα πρόγραμμα που το κάνει χρησιμοποιώντας κλήσεις συστήματος. Προσθέτεις πλήρη τεκμηρίωση, άδεια χρήσης (συνήθως κάτι σε free), το ανεβάζεις στην ιστοσελίδα σου μαζί με κείμενο 5 σελίδων για επεξήγηση και απαντάς προσωπικά στα χιλιάδες ηλεκτρονικά μηνύματα των χρηστών που θα το κατεβάσουν.
Προαιρετικά: Ιδρύεις ένα μη κερδοσκοπικό σύλλογο για την προώθηση του προγράμματος, τυπώνεις μπλουζάκια με το λογότυπό του, οργανώνεις συναντήσεις ανά τον κόσμο των φανατικών χρηστών του κλπ.
Ο τρόπος του Bill Gates: Περίπου όπως ο προηγούμενος τρόπος, μόνο που
α) ΔΕΝ είναι free, αλλά κοστίζει 999.49 δολάρια και είναι προστατευμένο από την πειρατεία
β) Προσθέτεις επίτηδες bugs και τρύπες για να εξαναγκάσεις τους χρήστες να αγοράζουν τις συνεχόμενες αναβαθμίσεις
γ) Κάθε φορά που βρέχει στην Ινδία, ή φυσάει αέρας πάνω από 6 μποφόρ στο Λονδίνο, το πορτάκι ανοιγοκλείνει μόνο του 4-5 φορές χωρίς προφανή (για τον χρήστη) αιτία.
Ο τρόπος του απόφοιτου της Κορέλκο: Έχοντας πάντα το χαμόγελο σιγουριάς στο βλέμμα του, ανοίγει τη βοήθεια του Word, (αυτή με το συνδετήρα ντε...) και αναζητά στο θέμα «κλείσιμο». Μη βρίσκοντας τίποτα, κοιτάει και στη βοήθεια του Excel...
Ο τρόπος του σύμβουλου της επιχείρησης: «Ο υπολογιστής δεν είναι ακόμα στην εγγύηση; Τον δίνουμε πίσω και μας φέρνουν έναν ολοκαίνουριο».
Ο τρόπος του συνδικαλιστή: Όλο το γραφείο κάνει απεργία πείνας μέχρι να κλείσει το πορτάκι. (Μετά από 62 μέρες απεργίας, ο αγώνας τελικά δικαιώνεται)
Ο τρόπος του Μαγκάιβερ: Βγάζουμε το καπάκι του ρυθμιστικού διακόπτη των ηχείων, παίρνουμε την μπαταρία από ασύρματο ποντίκι, την κεραία από το διπλανό ραδιόφωνο και μερικά τρανζίστορ από το μόντεμ και φτιάχνουμε έναν απλούστατο ηλεκτρονικό μηχανισμό που κλείνει το πορτάκι μόλις βραδιάσει.
Ψυχοαντιδραστικοβιολογικός τρόπος: Ανοίγουμε το παράθυρο ώστε να πέσει η θερμοκρασία του χώρου, να αισθανθεί κρύο το cd και να κλείσει από μόνο του.
Κρητικός τρόπος: Βγάζουμε το Ούζι και πυροβολούμε το CD τραγουδώντας σχετική αυτοσχέδια μαντινάδα.
Σοβιετικός τρόπος: Δίνουμε μια κλωτσιά στο πορτάκι φωνάζοντας εκνευρισμένα 'Ζμπιζνίβστσιι γιασνάι σιντί'. (Εννοείται ότι φοράμε μπότες βαριάς κατασκευής)
Ποντιακός τρόπος: Δίνουμε μια κλωτσιά στην οθόνη.
Πολιτικά ορθός τρόπος: Με αφορμή το πρόβλημα στο κλείσιμο του καπακιού CD συνειδητοποιούμε τα αδιέξοδα της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, την κρίση του καπιταλισμού και την αποξένωση από το πραγματικό είναι της ανθρώπινης φύσης, τον κοινωνικοοικονομικό-πολιτιστικό σεκταρισμό και το προτσές της ενσωμάτωσης του ελεύθερου χρόνου στην εργασία με σκοπό την απογύμνωση του ανθρώπου από κάθε είδος ψυχικής έπαρσης και τη δημιουργία αυτόνομων, αλλά εξαρτημένων σφαιρών επιρροής...
Σουρεαλιστικός τρόπος: Φωνάζουμε «Βαγγέλη!!!» και το πορτάκι κλείνει αυτόματα. (Βλέπε την ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» για περισσότερες πληροφορίες.)
Ψωνισμένος τρόπος: Φωνάζουμε όλα τα κανάλια. Μας βγάζουν στα παράθυρα σε όλες τις σχετικές εκπομπές. Προβάλλεται και το σχετικό ριάλιτυ: «Κλείσε το πορτάκι». Το πορτάκι ίσως να είναι ακόμα ανοιχτό, αλλά εμείς γίναμε πασίγνωστοι στο Πανελλήνιο.
Cool τρόπος: Στέλνουμε από το κινητό ένα μήνυμα στο 1515 ή παίρνουμε στο 9011 23 24 25 στην πιο ζωντανή παρέα κλεισίματος πορτακίων CD υπολογιστών.
Καλλιτεχνικός τρόπος: Γυρίζουμε μια ταινία με τίτλο «Το ανοιχτό πορτάκι». Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μας επιχορηγεί και κερδίζουμε 7 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Δημοσιοϋπαλληλικός τρόπος: «Δε βαριέσαι, ας μείνει ανοιχτό. Αερίζεται καλύτερα έτσι...»
Ο τρόπος του Σημίτη: Δημιουργούμε 12.000 νέες θέσεις εργασίας (προσλαμβάνοντας συμβασιούχους για να κλείνουν το πορτάκι) συμβάλλοντας έτσι στην απορρόφηση του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.
Δήλωση Μητσοτάκη: «Ας μείνει ανοιχτό. Σε 10 χρόνια, έτσι κι αλλιώς θα το έχουμε ξεχάσει...»
Βιβλικομεταμοντέρνος τρόπος: Παίρνουμε το μηχάνημα, τον Αρχιεπίσκοπο και 200 ιερείς του Βάαλ και ανεβαίνουμε σε ένα ψηλό βουνό. Οι 200 ιερείς προσεύχονται επί 3 ημέρες και το πορτάκι δεν κλείνει. Μόλις κάνει ο Αρχιεπίσκοπος ένα σταυρό, το πορτάκι κλείνει αμέσως. Όλοι μένουν έκπληκτοι με το θαύμα. Το βουνό κηρύσσεται αμέσως ιερό και απ όλα τα μέρη της Ελλάδας καταφτάνουν πιστοί για να προσκυνήσουν τον ιερό υπολογιστή. Τα κέρδη της Εκκλησίας από τα εισιτήρια και τις εισφορές υπολογίζονται σε πάνω από 2 εκ. ευρώ.
Ο τρόπος της κας Λουκά: Καίμε το πορτάκι μαζί με τον υπολογιστή για να τα λυτρώσουμε από το Σατανά.
Ο τρόπος των αναρχικών: Όπως προηγουμένως, αλλά καίμε και ολόκληρο το γραφείο μαζί...
Στρατιωτικός τρόπος: Το πορτάκι διατάσσεται από τον αξιωματικό υπηρεσίας να κλείσει. Εφ όσον δεν υπάρχει απάντηση (και καμία αντίδραση γενικώς), καταδικάζεται σε στέρηση εξόδου, αγγαρεία στα μαγειρεία και 10ήμερη φυλάκιση για απειθαρχία και ασέβεια προς ανώτερο.

Η ιστορία δυο χωριών

...ένα μικρό «παραμύθι» πραγματικότητας από τον Γιώργο Καισάριο

Ας πούμε λοιπόν ότι υπάρχουν δυο χωριά κάπου στην ορεινή Ελλάδα. Ας ονομάσουμε αυτά τα χωριά το χωριό Α και χωριό Β. Τα δυο αυτά χωριά λοιπόν είναι αποκομμένα από τον υπόλοιπο κόσμο και εξαρτώνται το ένα από το άλλο για όλες τις βασικές τους ανάγκες. Το χωριό Α παράγει περισσότερο βιομηχανικά προϊόντα και το χωριό Β ασχολείται πιο πολύ με τον τομέα τροφίμων. Βέβαια και τα δυο χωριά παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες σε όλο το φάσμα της οικονομικής δραστηριότητας, απλά έχουν εξειδικευτεί στους τομείς που είπα πιο πάνω.

Για πολλά χρόνια λοιπόν αυτά τα δυο χωριά έχουν μια αρμονική εμπορική σχέση μεταξύ τους. Το κάθε ένα παράγει αρκετά έτσι ώστε να έχει επάρκεια για τις ανάγκες του και ανταλλάσσει με το άλλο, προϊόντα και υπηρεσίες που είτε δεν παράγει αρκετά, είτε δεν παράγει καθόλου. Η κατανομή της ανταλλαγής των προϊόντων και υπηρεσιών είναι έτσι ώστε οι εξαγωγές και οι εισαγωγές και στα δυο χωριά να είναι ίδιες. Δηλαδή τα δυο χωριά μεταξύ τους έχουν μηδέν εμπορικό έλλειμμα η πλεόνασμα.

Το πολιτικό-οικονομικό περιβάλλον και στα δυο χωριά ας πούμε ότι είναι το ίδιο μεταξύ τους. Ας πούμε για παράδειγμα ότι κύρια χαρακτηριστικό είναι το ότι προστατεύονται τα επαγγέλματα, η διοικητική λειτουργία του κράτος είναι μπάχαλο, νόμοι δεν εφαρμόζονται, δικαστήρια δεν υπάρχουν και γενικά κανένας δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα. Η φορολογία είναι υψηλή και η διαφθορά πάει σύννεφο και στα δυο χωριά. Με λίγα λόγια, ας πούμε ότι αυτά τα δυο χωριά είναι μια μικρογραφία της σημερινής Ελλάδας.

Επειδή όμως το κράτος είναι μπάχαλα και επειδή η οικονομία δεν δουλεύει σωστά δεν σημαίνει ότι η παραγωγή δεν λειτουργεί. Απλά λειτουργεί υπό δύσκολες συνθήκες και απλά τα προϊόντα και υπηρεσίες είναι ακριβότερα από ό,τι θα ήταν αν η κρατική μηχανή ήταν διαφορετική. Και όσο βέβαια και τα δυο χωριά έχουν την ίδια διοικητική λειτουργία, οι σχέσεις μεταξύ τους είναι ίδιες.

Ας πούμε όμως ότι σε κάποια φάση το χωριό Β αποφασίζει να κάνει ορισμένες αλλαγές. Αποφασίζει λοιπόν να ρίξει λίγο τους φόρους, να απελευθερώσει λίγο την αγορά από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και γενικά να προβεί σε ενέργειες τέτοιες που απελευθερώνουν τη δημιουργικότητα και την επιχειρηματικότητα της οικονομίας και τη δημιουργικότητα του ατόμου.

Ξαφνικά λοιπόν και από το πουθενά, το χωριό Β αρχίζει και παράγει προϊόντα και υπηρεσίες σε μικρότερο κόστος από το χωριό Α. Ξαφνικά, και επειδή έπεσαν λίγο οι τιμές στο χωριό Β, το χωριό Α μπορεί και αγοράζει περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες από το Β. Και ξαφνικά, το χωριό Β πουλά πιο πολλά προϊόντα και υπηρεσίες στο χωριό Α από ό,τι πριν. Με λίγα λόγια, το χωριό Β έχει εμπορικό πλεόνασμα με το χωριό Α.

Στο χωριό Β όμως ξαφνικά διαδραματίζεται και κάτι ακόμα. Επειδή όπως είπαμε το κόστος παραγωγής έχει πέσει λίγο, κάποιοι εκεί σκέφτονται ότι θα ήταν εύκολο να παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες που πριν εισάγανε. Λογική απόφαση αφού το κόστος είναι μικρότερο. Αρχίζουν λοιπόν ορισμένοι και παράγουν παπούτσια. Παπούτσια που λίγο πριν εισήγαγαν από το χωριό Α. Ξαφνικά το εμπορικό πλεόνασμα του χωριού Β μεγαλώνει. Διότι όχι μόνο εισάγουν λιγότερα παπούτσια από πριν, αλλά κατάφεραν να πουλήσουν λίγα και στο χωριό Α.

Τώρα στο χωριό Α υπήρχαν 4 εργοστάσια που παρήγαν παπούτσια. Ξαφνικά όμως το ένα κλείνει διότι τα παπούτσια του δεν πουλάνε πλέον. Αφενός διότι κυκλοφορούν στην αγορά παπούτσια από το χωριό Β και αφετέρου διότι οι τιμές που πουλά είναι πιο ακριβές από τα αντίστοιχα προϊόντα του χωριού Β. Έτσι λοιπόν στο χωριό Α ξαφνικά υπάρχει και λίγη ανεργία. Κάτι που δεν υπήρχε ποτέ στο παρελθόν.

Τώρα στο χωριό Β αρχίζει μια ευημερία που δεν υπήρχε πριν. Ξαφνικά οι μισθοί αυξήθηκαν διότι η μεγάλη κινητικότητα στον επιχειρηματικό τομέα λόγω επενδύσεων έκαναν επιτακτική την ανάγκη για περισσότερο εργατικό δυναμικό. Περισσότερο εργατικό δυναμικό όμως δεν υπάρχει. Έτσι ανέβηκαν οι μισθοί διότι ότι οι επιχειρήσεις ξαφνικά έπρεπε να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για αυτό το περιορισμένο εργατικό δυναμικό.

Στο χωριό Β όμως ξαφνικά εμφανίστηκε και ένα άλλο φαινόμενο. Λόγω του εμπορικού πλεονάσματος με το χωριό Α, και λόγω του ότι οι τιμές σε πολλά προϊόντα έπεσαν, οι κάτοικοι του χωριού Β ξαφνικά αύξησαν κατά πολύ το βιοτικό τους επίπεδο. Από την μια οι τιμές των προϊόντων έπεσαν λίγο και από την άλλη οι μισθοί αυξήθηκαν.

Στο μεταξύ όμως στο χωριό Α έχουμε τα αντίθετα φαινόμενα. Λόγω της μικρής ανεργίας οι κάτοικοι εκεί έχουν λιγότερα διαθέσιμα χρήματα. Λόγω του ότι οι τιμές είναι ακριβότερες από το χωριό Β, η αγοραστική δύναμη του χωριού Α είναι σαφώς μικρότερη από αυτή του χωριού Β.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Οι κάτοικοι του χωριού Α στην κυριολεξία γίνονται πιο φτωχοί. Το εμπορικό έλλειμμα με το χωριό Β εξορισμού μεταφέρει χρήμα σταδιακά από το χωριό Α στο χωριό Β. Και όσο διατηρείται αυτό το έλλειμμα, οι κάτοικοι του χωριού Β γίνονται όλο και πιο πλούσιο και οι κάτοικοι του Α όλο και πιο φτωχοί.

Σε κάποια φάση στο μέλλον, αν δεν αλλάξει κάτι στο χωριό Α, κυριολεκτικά δεν θα έχουν λεφτά να αγοράσουν προϊόντα ούτε μεταξύ τους αλλά ούτε και με το χωριό Β. Η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς όσο το χωριό Α δεν αντιγράφει αυτά που έκανε το χωριό Β. Στο τέλος λόγω της ανεργίας, οι κάτοικοι του χωριού Α μετανάστευσαν στο χωριό Β για να ζήσουν και η συνολική οικονομία του χωριού Α συρρικνώθηκε σημαντικά.

Νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε που την πάω την δουλειά. Το χωριό Α είναι η Ελλάδα και το Β ο υπόλοιπος κόσμος. Όσο η Ελλάδα δεν αλλάζει και δεν αναδιοργανώνεται, τόσο η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Μην κοιτάτε πιο μακριά από την Βουλή των Ελλήνων για να ρίξετε το φταίξιμο για την τραγική κατάσταση της χώρας και της οικονομίας. Το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών στη χώρα μας υποδουλώνει την κατάσταση του χωριού Α. Όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται τόσο θα χάνουμε σε ανταγωνιστικότητα, θα πέφτει το βιοτικό επίπεδο και κυριολεκτικά θα γινόμαστε πιο φτωχοί.

Στο παρελθόν η Ελλάδα είχε το κόλπο της δραχμής για να αναπληρώνει την χαμένη ανταγωνιστικότητα. Η δραχμή απλά έπεφτε αιωνίως έναντι των πάντων και τα μπαλώναμε τα πράγματα. Έτσι τα προβλήματα του συστήματος τα πλήρωνε η μεσαία τάξη, βλέποντας συνεχώς τα εισαγόμενα προϊόντα να αυξάνονται, τη στιγμή μάλιστα που σε πολλές άλλες οικονομίες έπεφταν.

Όλα τα αναπτυξιακά νομοσχέδια και επιδοτούμενα προγράμματα δεν έχουν κάνει και δεν θα κάνουν τίποτα. Οι μόνοι που ενδιαφέρονται για αυτά τα νομοσχέδια είναι οι αεριτζήδες και η διεφθαρμένη επιχειρηματική τάξη που, αιωνίως έχει βρει τον τρόπο να οικονομάει από αυτά τα τερτίπια.

Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα επενδύσει λεφτά με γνώμονα αυτά τα καραγκιοζιλίκια που βλέπουν τα μάτια μας κατά καιρούς. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν, οι μόνοι που επενδύουν λεφτά είναι αυτοί που είναι στην κλίκα, αυτοί που θα δώσουν για να πάρουν και αυτοί που έχουν κάποιο κρατικό συμβόλαιο στην τσέπη τους. Κανένας δεν αναλαμβάνει τον ρίσκο μιας επένδυσης στην Ελλάδα. Κανείς δεν κάνει κάτι αν δεν είναι εξασφαλισμένος. Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κανείς δεν αναλαμβάνει ρίσκο!

Η κατάληξη είναι ότι αν δεν αλλάξει κάτι πολύ σύντομα, τα πράγματα απλά θα χειροτερεύουν. Μέχρι που και πόσο θα αντέξουμε δεν έχω ιδέα. Για αυτό όμως που είμαι σίγουρος είναι ότι η χώρα απλά θα γίνεται πιο φτωχή. Και βέβαια αυτό χρηματιστηριακά σημαίνει και εταιρείες με φτωχή αποτίμηση.

Γιώργος Καισάριος

[αναδημοσίευση από το e-rooster.gr]

14.4.09

Όταν αγαπάς ζεις την κάθε μέρα...

John Lennon - One day [at a time] (από τον δίσκο Mind Games του 1973)



You are my weakness, you are my strength
Nothing I have in the world makes better sense
Cause I'm the fish and you're the sea
When we're together or when we're apart
There's never a space in between the beat of our hearts
Cause I'm the apple and you're the tree

One day at a time is all we do
One day at a time is good for you

You are my woman, I am your man
Nothing else matters at all, now I understand
That I'm the door and you're the key
And every morning I wake in your smile
Feeling your breath on my face and the love in your eyes
Cause you're the honey and I'm the bee

One day at a time is all we do
One day at a time is good for us two (you too)

Θέμα αντοχής...

Ο λοχίας συγκεντρώνει τη διμοιρία πεζοναυτών του στο δάσος και τους λέει:
«Θα σας δώσω μια ώρα διορία, για να κρυφτείτε στο δάσος. Μετά από μια ώρα θα κινητοποιήσω όλο το στρατόπεδο, άντρες, ελικόπτερα και σκυλιά, για να σας βρω. Αν μέχρι τις 12 δεν έχω βρει κανέναν από εσάς, θα πάρετε όλοι ένα μήνα άδεια. Αν όμως βρω έστω και έναν, θα πάτε όλοι ένα μήνα φυλακή. Εντάξει;»
Οι φαντάροι συμφώνησαν. Τους αφήνει μια ώρα και ξαφνικά το δάσος γεμίζει σκυλιά, άντρες να τρέχουν από δω κι από κει, ελικόπτερα να πετούν στον ουρανό κλπ. Περνούν οι ώρες. Έχει πάει 12 παρά τέταρτο, 12 παρά δέκα, 12 παρά πέντε, παρά τέσσερα, παρά τρία, παρά δύο... Δώδεκα παρά ένα λεπτό, ακούγεται μια κραυγή. Τρέχουν οι άντρες, τα σκυλιά, βρίσκουν το φαντάρο που φώναξε, έρχεται κι ο λοχίας. «Πάρτε τους όλους, ένα μήνα φυλακή.»

Στο στρατόπεδο, στη φυλακή πλέον, όλοι οι φαντάροι τα βάζουν με αυτόν που φώναξε. «Καλά, ρε βλάκα... Κι εσύ, ένα λεπτό ακόμα δεν μπορούσες να περιμένεις;»

«Αφήστε με, ρε παιδιά... Να σας πω τι έπαθα! Για να μη με βρουν, είχα βγάλει τα ρούχα μου και είχα βαφτεί δέντρο. Εκεί που στεκόμουν ανάμεσα στα άλλα δεντράκια, έρχεται ένα σκυλί και μου κατουράει τα πόδια. Το ανέχτηκα! Μετά από λίγο, έρχεται ένα ζευγαράκι και χαράζει στο κώλο μου Α+Κ=love for ever. Κι αυτό το ανέχτηκα! Αλλά όταν ήρθαν 2 σκιουράκια και είπαν "φάε εσύ το δεξί καρύδι, να φάω εγώ το αριστερό", δεν το άντεξα!»

Όχι και μαθήματα ηθικής από τους πρώτους ...βουτήξαντες !!!

Χθες με «εγκάλεσε» ένας φίλος: «τελικά γράφεις τα καλά και συμφέροντα, τα σκάνδαλα τα κάνεις γαργάρα...». Δεν είναι έτσι, απλά έχω αποφασίσει να μην γράφω εν θερμώ για γεγονότα που είναι σε φάση δικαστικής διερεύνησης. Και, κατά καιρούς, προσθέτω και τη δική μου φωνή, υποστηρικτική ή κατακριτική. Όπως θα έπρεπε να κάνει όποιος παρακολουθεί με προσοχή και σοβαρότητα τα τεκταινόμενα στον δημόσιο βίο της χώρας μας...

Με την ευκαιρία, θα μοιραστώ μαζί σας μια απορία που μου προέκυψε από την πρώτη ανάγνωση των όσων γίνονται, γράφονται και συζητούνται αυτές τις μέρες γύρω από την προανακριτική διερεύνηση της υπόθεσης Παυλίδη.

Παρουσιάζεται ένας επιχειρηματίας και ισχυρίζεται ότι έδινε μίζες σε μέλος της κυβέρνησης. Μάλιστα, περιφέρει τους ισχυρισμούς του επί μέρες, μήνες, εβδομάδες στα κανάλια αναζητώντας ευήκοα ώτα. Με δεδομένο ότι η δωροδοκία είναι τόσο παράνομη όσο και η δωροληψία, θα περίμενα ο εν λόγω κύριος να κληθεί από τις αρμόδιες αρχές να δηλώσει ότι ξέρει παρουσιάζοντας και τις αντίστοιχες αποδείξεις, και κατόπιν να τον παραλάβει η Δικαιοσύνη ώστε να υποστεί τις συνέπειες της πράξης που μόλις ομολόγησε. Αυτά βέβαια συμβαίνουν σε κράτη σοβαρά και συνεπή προς τις αρχές τους...

Εδώ αποφασίσαμε ότι αυτά δεν είναι «καθώς πρέπει», αν κάποιο πολιτικό πρόσωπο δωροδοκείται ή υποτίθεται ότι δωροδοκείται ευθύνεται, ο επιχειρηματίας που ΟΜΟΛΟΓΕΙ τη δωροδοκία όχι... Και δε μιλάμε για περίπτωση όπου ο δωροδοκών πρέπει σε συνεννόηση με την αστυνομία να τελέσει το αδίκημα ώστε να συλληφθεί ο δωροδοκούμενος επ' αυτοφόρω, μιλάμε για περιπτώσεις όπου η δωροδοκία ετελέσθη συνειδητά, όπου αποκομίσθηκε επιχειρηματικό ώφελος με παράνομο τρόπο, όπου τα στοιχεία μιας παρανομίας κρατήθηκαν για να υποστηρίξουν μια άλλη, τον εκβιασμό για να συνεχίσει η ευνοϊκή μεταχείριση.

Χαίρομαι που κάποιοι επιχειρηματίες αποφάσισαν να καταγγείλουν παρανομίες, αυτό όμως δεν τους αθωώνει, δεν τους απαλλάσσει ποινικών ευθυνών. Και στο τέλος τέλος, η παράνομη δωροδοκία δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν σταματήσουν οι δωροδοκούντες να παρανομούν, γιατί πάντα θα υπάρχουν δωροδοκούμενοι πρόθυμοι να δωροδοκηθούν...

υ.γ. για να προλάβω παρεξηγήσεις, το κείμενο δεν είναι πρωσοποποιημένο, δε με ενδιαφέρει ο κ. Παυλίδης, δεν αντιπροσωπεύει την Ελλάδα που οραματίζομαι, την Ελλάδα στην οποία θέλω να ζω. Ο συγκεκριμένος, αν παρανόμησε, ας πάει στη φυλακή αύριο το πρωί, αν όχι ας αποδοθεί στην κοινωνία αθώος με τους ίδιους τόνους και ένταση όμως με τους οποίους οι -σημερινοί- κατήγοροι του τον "διώκουν"...

13.4.09

Kansas «Dust in the wind»



ακούστε το, αφήστε το να παίζει διαβάζοντας την προηγούμενη δημοσίευση...
είναι το μουσικό θέμα που «έκλεινε» το κείμενο.

το θεωρώ πολύ ιδιαίτερο για να είναι απλά ένα τέλος...
το θεωρώ πολύ μοναδικό για να είναι απλά μια αρχή...
γι' αυτό και επέλεξα να το δημοσιεύσω χωριστά, μόνο του...

Μετά την L'Aquila, η El «πίσω στο σπίτι...»

Την El δεν την ξέρετε... Oύτε κι εγώ την ξέρω, δηλαδή δεν την ξέρω δια ζώσης... τη γνωρίζω όμως μέσα από τα γραπτά της, αυτά που ανεβάζει στο blog της...

Η El είναι μια φυσιολογική Ελληνίδα (δηλαδή μια Ελληνίδα που κουβαλάει όλες τις φυσιολογικές παραξενιές της φυλής της...), μια Ελληνίδα που επέλεξε και σπούδασε Ιατρική. Πρωτοδιάβασα κείμενα της τυχαία όταν υπηρετούσε στη Χίο, συνέχισα να τη διαβάζω και όταν αποφάσισε να πάει στην Ιταλία για να βελτιώσει τις γνώσεις και τις ικανότητες της. Όταν αποφάσισε κάποιο βράδυ να κάνει το blog της privé, με κάλεσε να εγγραφώ για να συνεχίσω να διαβάζω και να σχολιάζω. Ανταποκρίθηκα...

Την προηγούμενη Δευτέρα, Μεγάλη Δευτέρα των Καθολικών, η El βρέθηκε στην Aquila, μαζί με άλλους γιατρούς από το νοσοκομείο που εργάζεται και εκπαιδεύεται. Τέσσερις μέρες μετά επέστρεψε στη Φλωρεντία και, αφού ξεκουράστηκε, έκατσε κι έγραψε. Τίτλος: «Πίσω στο σπίτι...». Το διάβασα χθες, το ξαναδιάβασα σήμερα το πρωί. Και αποφάσισα να το μεταφέρω για να το διαβάσετε κι εσείς...
Πίσω στο σπίτι...

Η πρώτη φορά στη ζωή μου που βίωσα σεισμό ήταν τότε στο μεγάλο της Θεσσαλονίκης. Ήμουν 4ων και 4 πράγματα θυμάμαι. Τη γιαγιά μου να με τραβάει από τα μαλλιά για να με βγάλει έξω ενώ εγώ πήγαινα να κλείσω την τηλεόραση, τα επόμενα βράδια να κοιμόμαστε πάνω στην καρότσα ενός ανοιχτού φορτηγού, τον αδερφό μου που ήταν μωρό να έχει πρηστεί ολόκληρος από τα τσιμπήματα των κουνουπιών και τα άστρα που έβλεπα πριν με πάρει ο ύπνος.

Τα επόμενα χρόνια ως φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη υπήρξαν και άλλοι σεισμοί που όμως ποτέ δεν τους κατάλαβα. Με αποκορύφωμα έναν αρκετά δυνατό που τους έβγαλε όλους στο δρόμο αλλά εγώ συνέχιζα να κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου. Μέχρι που ήρθαν κάποιοι συμφοιτητές μου και με ξύπνησαν.

Πάντα αστειευόμουν ότι εμένα δε μπορεί να με τρομάξει ο σεισμός γιατί απλά δεν τον καταλαβαίνω. Ακόμα και στους μεγάλους σεισμούς της Αθήνας που όλοι είχαν φρικάρει δε μπορούσα να καταλάβω γιατί. Μέχρι που πήγα στη Χίο.

Στις 16 Αυγούστου του 2006 έφτασα στο νησί και την επόμενη παρουσιάστηκα στο νοσοκομείο. Γύρω στις 12 το μεσημέρι άρχισε να κουνάει. Και ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα τι πάει να πει σεισμός. Όταν είδα κάτι ψιλοσοβάδες να πέφτουν παράτησα ότι έκανα και βγήκα έξω. Ήμουν η μοναδική. Όταν τους ρώτησα «Καλά ρε παιδιά δε φοβηθήκατε μη σας πλακώσει το ερείπιο;», μου απάντησαν «Αυτά δεν είναι τίποτα, τα έχουμε συνέχεια και καλά θα κάνεις να τα συνηθίσεις κι εσύ». Το ίδιο βράδυ κοιμήθηκα με τα ρούχα.

Όσο περνούσε ο καιρός συνήθιζα. Στο νησί από τα 100 κουνήματα που έζησα τα 90 έγιναν νύχτα. Καθόμουν και διάβαζα και ξαφνικά στις 3 τα ξημερώματα έβλεπα τη βιβλιοθήκη να έρχεται κατά πάνω μου και τους τοίχους να κουνιούνται. Τις πρώτες φορές είχα πάντα κάτω από το γραφείο ένα μπουκάλι νερό και λούφαζα μέχρι να σταματήσει το κούνημα. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να δίνω σημασία και περίμενα να τελειώσει για να κάνω καφέ. Είχα συνηθίσει κι εγώ όπως οι ντόπιοι…

Ο σεισμός στην Ιταλία μας βρήκε με το Silvio στη Φλωρεντία όπου, για να είμαι ειλικρινής, αν δε μας ειδοποιούσαν να πάμε στη L’ Aquila, μπορεί και να μη το παίρναμε χαμπάρι την ίδια μέρα. Συνολικά μείναμε 4 μέρες. Το τί είδαμε και το τί κάναμε εκεί δεν έχει καμία σημασία και πραγματικά δεν είμαι σε θέση ακόμα να το περιγράψω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Ο εγκέφαλος μου είναι πολύ κουρασμένος και η φρίκη είναι πολύ μεγάλη για να την επεξεργαστεί τώρα.

Τόσες μέρες δεν ήξερα τί γίνεται και τί ακούγετε έξω. Και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Αφού λοιπόν πλύθηκα καλά καλά είπα να κάτσω να περιπλανηθώ στο νετ. Και κλασσικά, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα που καταλήγω πάντα όταν διαβάζω ελληνική δημοσιογραφία. Η υπερβολή είναι στο αίμα του έλληνα! Άκου λοιπόν τις σκέψεις μιας απλής γιατρού που δεν σκαμπάζει από μηχανική και αρχιτεκτονική αλλά, θέλει να πιστεύει πως έχει μια άλφα λογική.

Στη L’ Aquila είχα πάει πρώτη φορά πριν 6 ή 7 χρόνια. Όσοι την έχουν επισκεφτεί έχουν να πουν πως είναι (ήταν…) μια πανέμορφη μεσαιωνική πόλη που θα μπορούσε να προσελκύσει πολύ κόσμο εάν δεν υποσκίαζε την αίγλη της η Φλωρεντία και κα’ επέκταση η Τοσκάνη. Ακόμη κι αν δεν την έχει επισκεφτεί κάποιος αλλά έχει επισκεφτεί κάποια άλλη μεσαιωνική πόλη μπορεί να καταλάβει πως το 90% των κτιρίων ήταν διατηρητέα. Αναστυλωμένα μεν, παλιά δε. Ένα το κρατούμενο.

Μετά το σεισμό του 1907 που είχε προκαλέσει τεράστιες ζημιές η πόλη είχε εγκαταλειφτεί. Το Ιταλικό κράτος, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει οικιστικά την περιοχή, εφάρμοσε το σύστημα της Πομπηίας και της Βενετίας. Δηλαδή έδωσε κίνητρα οικονομικά, και όχι μόνο, σε ανθρώπους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Αν δεν έχεις που να κοιμηθείς και σου πούνε έλα εδώ και θα σου δώσω τσάμπα ή με ελάχιστο κόστος σπίτι θα είσαι χαζός αν δεν πας γιατί ίσως, κάποτε, να γίνει σεισμός. Με αυτά τα κίνητρα εγκαταστάθηκε κόσμος πριν πολλά χρόνια και στην Πομπηία και στη L’ Aquila. Και με τα ίδια κίνητρα παραμένει κόσμος στη Βενετία που σιγά σιγά βυθίζεται.

Η ίδια η πόλη κάθετε πάνω σε ρήγμα. Οπότε ακόμα και τα 2 ρίχτερ είναι αισθητά. Σκέψου ότι είσαι σπίτι σου και απ’ έξω σκάβουν το δρόμο με κομπρεσέρ. Ένα τράνταγμα, ελαφρύ μεν ενοχλητικό δε, το αισθάνεσαι. Φαντάσου τώρα να κάθεσαι πάνω στο κομπρεσέρ. Διαλύεσαι ολόκληρος ακόμη κι αν οι δονήσεις είναι στη μικρή σκάλα του μηχανήματος. Κάπως έτσι λοιπόν ήταν και η L’ Aquila. Σχεδόν στο κέντρο.

Το 6,3 με δεδομένο ότι το επίκεντρο είναι πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης και σε μικρό εστιακό βάθος, ε δε χρειάζεται να είσαι γεωφυσικός για να καταλάβεις ότι θα είναι φονικό. Λαμβάνοντας υπόψη λοιπόν όλα τα παραπάνω καθώς και την παλαιότητα των κτιρίων μαζί με την ίδια τη δομή της πόλης, μέχρι ένα σημείο η καταστροφή και τα χαλάσματα είναι λογικά επακόλουθα. Από την άλλη μεριά όλοι αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να έπεσαν και καινούργια κτίρια (πολυκατοικίες, νοσοκομείο, δημοτικό μέγαρο κ.α.). Τότε στην Αθήνα πώς έπεσε εκείνη η πολυκατοικία και σκότωσε ένα σωρό κόσμο; Η μίζα, η κλεψιά και η λαμογιά δεν είναι προνόμιο μόνο του έλληνα εργολάβου. Είναι και του ιταλού, και του ισπανού, και του τούρκου…όλων!

Άκουσα ότι οι ιταλοί ολιγώρησαν και χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Από προσωπική εμπειρία θεωρώ πως η ιταλική πολιτική προστασία είναι από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) στην Ευρώπη. Κατ’ αρχήν είναι αποκεντρωμένη. Η ΥΠΟ κάθε περιοχής είναι ανεξάρτητη και τα σχέδια δράσης είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τους δυνητικούς κινδύνους που μπορεί να υπάρξουν στην κάθε περιοχή. Αυτή η καταστροφή στην κυριολεξία τους έπιασε στον ύπνο. Το λάθος των ιταλών ίσως ήταν το ότι δεν πήραν στα σοβαρά τους μικρούς σε ένταση και διάρκεια σεισμούς που γίνονταν τον τελευταίο καιρό. Και πάλι όμως, σκέψου ότι είμαστε σε μια περιοχή που δίνει συνέχεια σεισμικές δονήσεις που από ένα σημείο και μετά μαθαίνεις να ζεις έτσι. Απ’ όσο μπορώ να ξέρω και από πληροφορίες που είχα από συναδέλφους που ήμασταν μαζί στη L’ Aquila οι δυνάμεις που κάλυπταν την περιοχή ενήργησαν αμέσως. Απλά δεν επαρκούσαν για το μέγεθος της καταστροφής. Οι ενισχύσεις που κλήθηκαν από γειτονικές πόλης ήταν πολύ δύσκολο να φτάσουν γρήγορα γιατί δρόμοι και γέφυρες που οδηγούσαν εκεί ήταν κατεστραμμένα. Για να καταλάβεις όταν φτάσαμε με τους άλλους συναδέλφους εκεί, τα ασθενοφόρα, για να μη χάνουμε χρόνο, μας άφησαν έξω από την πόλη (κανα 20λεπτο με τα πόδια) για να κάνουν το γύρω και να μπουν από αλλού.

Τον Μπερλουσκόνη ούτε να τον φτύσω και το λέω και ανοιχτά. Οφείλω όμως να είμαι δίκαιη και να πω πως άδικα κατηγορήθηκε όταν δήλωσε πως «δε χρειαζόμαστε βοήθεια». Πραγματικά εκεί ήμασταν όσοι ακριβώς έπρεπε να είμαστε και πήγαμε όσοι ακριβώς έπρεπε να πάμε. Η ανταπόκριση και σε γιατρούς και σε βοηθούς και σε διασώστες και σε φάρμακα και σε μηχανήματα ήταν άμεση και πλήρης. Ανέλαβα στο σύνολο 21 άτομα αμέσως μετά που βγήκαν από τα συντρίμμια και πραγματικά ανά πάσα στιγμή υπήρχε στα αριστερά μου φορείο και δεύτερος γιατρός για να συνοδέψει με το ασθενοφόρο στους χώρους που είχαν στηθεί τα ιατρεία. Δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσω κάτι και να μην το έχω άμεσα.

Η υποδοχή των αστέγων νομίζω πως ήταν παραδειγματική. Στους καταυλισμούς που στήθηκαν υπήρχαν μεγάλες σκηνές, ελαφριές για να μεταφέρονται εύκολα, τοποθετημένες σε χώρο που είχε στρωθεί με χαλίκι και εξοπλισμένες με κρεβάτια, στρώματα και αερόθερμα. Ναι, την πρώτη νύχτα δε φτάναν για όλους και πολλοί κοιμήθηκαν στα αυτοκίνητα. Συνέχεια όμως έφταναν και άλλες για να καλύψουν τις ανάγκες.

Πραγματικά νευριάζω που διαβάζω την απίστευτη κριτική που κάνουν οι έλληνες δημοσιογράφοι. Που προσπαθούν να ρίξουν ευθύνες και να σταυρώσουν κόσμο. Το μέγεθος της καταστροφής από το σεισμό στην Αθήνα το είδα από την τηλεόραση. Δε θυμάμαι να είχαμε τότε καμία οργάνωση. Θα σου πω ένα άλλο σενάριο εγώ. Η Χίος είναι πολύ κοντά στο ρήγμα που υπάρχει στο θαλάσσιο χώρο ανάμεσα σε αυτήν και τη Μυτιλήνη. Η περιοχή δίνει μικροσεισμούς συνέχεια που (ακόμα κι εγώ) από ένα σημείο και μετά δεν τους λαμβάνεις υπόψην. Στο παρελθόν έχει δώσει ένα μεγάλο σεισμό που ισοπέδωσε την πόλη στην κυριολεξία. Στο υπογράφω λοιπόν, μιας και το νησί το ξέρω πολύ καλά, πως εάν γίνει ποτέ ότι έγινε εδώ δε θα βγει κανένας ζωντανός. Όλα τα σπίτια είναι παλιά και εντελώς κακοδιατηρημένα. Ακόμη και τα καινούργια σπίτια είναι στον αέρα. Χτίζουν 4όροφες πολυκατοικίες χωρίς θεμέλια. Αφού από κάτω είναι νερό. Στο πρώτο σπίτι που έμεινα και ήταν κοντά στη θάλασσα έφυγα άρον άρον γιατί σε ένα κούνημα άνοιξε ο τοίχος στα δύο και αντίκρισα τον γείτονα με το βρακί. Αλλά κι αυτοί που θα προλάβουν να βγουν έξω θα καταπλακωθούν απο τα γύρω κτίρια μιας και δεν υπάρχει ο υποτυπώδεις σχεδιασμός ώστε να αφήσουν κάποιους ανοιχτούς χώρους.

Δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση ότι οι ιταλοί είναι σωστοί σε όλα και οι έλληνες λάθος στα πάντα. Έζησα πολλά χρόνια στην Ελλάδα και μένω αρκετό καιρό στην Ιταλία για να μπορώ να έχω άποψη και κρίση για το τί είναι καλό στη μια χώρα και τί στην άλλη.

Διάβασα σε πολλά έντυπα ότι κατηγορούν τους ιταλούς ότι δεν πρόσφεραν ψυχολογική υποστήριξη στους έλληνες φοιτητές που ήταν εδώ και στη μάνα του παιδιού που σκοτώθηκε. Κατ’ αρχήν οι έλληνες φοιτητές έφυγαν το ίδιο απόγευμα από την πόλη. Εγώ μόλις έφτασα έψαξα για να βρω τον Aniliko για να δω αν είναι καλά και μου είπαν πως τους έλληνες τους μάζεψε το προξενείο και τους προώθησε προς Ρώμη ή κάποιοι έφυγαν με τα αυτοκίνητα τους. Κατά δεύτερον τη μητέρα του παιδιού ήταν γελοίο να της προσφέρει υποστήριξη ιταλός ψυχολόγος. Η Ελλάδα έπρεπε να στείλει κάποιον ειδικό. Ψυχίατρος δεν είμαι αλλά είμαι άνθρωπος. Και καταλαβαίνω πως αν εγώ ήμουν σε αυτή τη θέση, σε μια ξένη χώρα που δεν ξέρω τη γλώσσα και ένας δικός μου άνθρωπος είναι μες τα συντρίμμια, θα ήθελα να έχω μαζί μου κάποιον που θα καταλαβαίνει τι του λέω, θα έχει την ίδια κουλτούρα με εμένα και δε θα του φαίνετε περίεργο που εγώ κλαίω, χτυπιέμαι και τραβάω τα μαλλιά μου από τον πόνο. Όσο «ίδιοι» και να είμαστε με τους Ιταλούς, στον μεγάλο πόνο και στη μεγάλη χαρά είμαστε εντελώς διαφορετικοί. Εδώ θα μου πεις, ένας κάφρος δημοσιογράφος που έμαθε ότι είμαι ελληνίδα μου την είπε κιόλας που δεν πλησίασα καθόλου στην περιοχή που ήταν το παιδί. Να πάω να κάνω τι; Μπορεί να είμαι γιατρός αλλά δεν είμαι ψυχίατρος. Και είμαι και άνθρωπος και μερικά πράγματα δεν ξέρω και δε μπορώ να τα διαχειριστώ. Και όταν δε μπορώ να διαχειριστώ πράγματα τα κάνω χειρότερα. Όπως όλοι οι άνθρωποι άλλωστε…Από ότι έμαθα μετά, ο συγκεκριμένος έχει σούρει τα άπειρα σε πολλά από τα παιδιά που ήταν εδώ και βοηθούσαν.

Οι άνθρωποι που έχασαν οικογένειες και περιουσίες επιβάλετε να κατηγορήσουν κάποιον για να μην τρελαθούν. Γιατί αυτό εκεί κάτω δεν το χωράει ανθρώπου νους. Οι υπόλοιποι όμως καλά θα κάνουν πριν ανοίξουν το στόμα τους να σκεφτούν και να σεβαστούν ρίχνοντας τα μάτια στο χώμα. Γιατί εκεί κάτω ήμασταν έλληνες, τούρκοι, ιταλοί, ρουμάνοι και όλοι μαζί προσπαθούσαμε. Χωρίς ούτε μια στιγμή να σκεφτούμε τους εαυτούς μας, ότι ήμασταν κουρασμένοι, άυπνοι και πεινασμένοι. Χωρίς μία στιγμή να σταματήσουμε για να κλάψουμε και να ξεσπάσουμε από αυτά που βλέπαμε. Γιατί ξέραμε πως αν εμείς σταματούσαμε κάποιος που ήταν μες στις πέτρες δε θα έβγαινε έγκαιρα. Ο Μουσταφά από την Τουρκία έβγαζε με τα χέρια του πέτρες από την πολυκατοικία που από κάτω ήταν θαμμένος ο έλληνας. Ο Marco από την Ιταλία το πρωί έβγαλε τη μάνα του πεθαμένη από τα χαλάσματα και το μεσημέρι ήταν μαζί μου έξω από την εστία που έπεσε. Η Alicia ήταν από την πρώτη στιγμή εκεί χωρίς να έχει κοιμηθεί καθόλου 4 μέρες και μόνο σήμερα μας είπε την ώρα που φεύγαμε ότι είναι 3ων μηνών έγκυος. Και μπορώ να σου πω για άλλους εκατό ιστορίες…

Όσοι βρεθήκαμε εκεί δεν περιμένουμε ούτε μπράβο ούτε κανα μετάλλιο. Πήγαμε γιατί το θέλαμε. Κι αντί να μας ακυρώνεις και να μας αδειάζεις έτσι πιάσε κανα φτυάρι κι έλα να βοηθήσεις. Αλλά εσύ ανήκεις στην κατηγορία του πάπα και θα σε κράξω σε άλλο ποστ».

Το κείμενο έχει κάμποσες αράδες ακόμα, ευχαριστίες και προσωπικές σκέψεις της El για την παρέα της (εμάς...) και τα όσα κάναμε αυτές τις τελευταίες μέρες. Αυτά θα τα κρατήσω για μας, δε σας αφορούν, ούτε σας ενδιαφέρουν. Σας ενδιαφέρουν μοναχά οι τελευταίες προτάσεις...

«...Μόνο κάθε φορά που περνάω μπροστά από καθρέφτη και βλέπω τα ράμματα στο φρύδι θυμάμαι που ήμουν πριν μερικές ώρες. Και σκέφτομαι πως φέτος, για τους Ιταλούς, αυτή η άνοιξη δε θα έχει Μέγα Σάββατο…

Καλημέρα από την Ιταλία…

Να προσέχετε όλοι…και να θυμάστε αυτούς που έμειναν...γιατί η ζωή πρέπει έτσι κι αλλιώς να συνεχιστεί...και να κοιτάτε γύρω σας...γιατί αυτά και αυτοί που βλέπουμε μπορεί να είναι μόνο για μια στιγμή... »

Καλημέρα El... ή ίσως καλησπέρα... τέλος πάντων, καλή να είναι ότι και αν είναι... Και καλό Πάσχα...
Και, όπως σου έγραψα και σε σχόλιο στο blog σου, έχω την αίσθηση ότι θα γίνεις μια καλή γιατρός τελικά, ασχολείσαι πραγματικά με τον άνθρωπο και αυτό είναι κάτι σπάνιο...