7.12.09

Ειδικές ανάγκες και σεβασμός...



Η παραπάνω φωτογραφία, ένας ανεγκέφαλος συμπολίτης μας να έχει παρκάρει το σύμβολο κύρους του, το αυτοκίνητο του, πάνω σε ράμπα ατόμων με ειδικές ανάγκες, μου θύμισε μια υπόσχεση που έδωσα: ότι θα προσπαθώ στο μέτρο των δυνάμεων μου για να έχουν και τα άτομα με ειδικές ανάγκες ίση πρόσβαση στις ευκαιρίες ζωής.

Θυμήθηκα μάλιστα ότι πρόσφατα στις 03.12 «γιορτάσαμε» την Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας και για λίγο τρόμαξα, «λες να είμαι κι εγώ πλέον "δέσμιος" των Παγκοσμίων Ημερών;;» σκέφτηκα. Όχι, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο είναι κάτι καθημερινό, πρέπει να είναι κάτι καθημερινό. Ειδικά στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, στον συνάνθρωπο με κάποια Αναπηρία.

Σε κάθε σύγχρονη κοινωνία απαιτούνται συντονισμένες δράσεις και συνεχείς προσπάθειες για την διασφάλιση της πλήρους συμμετοχής των Ατόμων με Αναπηρία, σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο εθνικά, μόνο με ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συναινέσεις. Γιατί μόνο ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συναινέσεις μπορούν να βάλουν τη βάση αλλαγής κατεστημένων νοοτροπιών στον κόσμο, νοοτροπιών που «επιβάλλουν» (ακόμα και σήμερα δυστυχώς) την ντροπή για το φυσικό μειονέκτημα...

Είναι γεγονός ότι «στη χώρα μας, με πρωτοβουλίες και με συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις όλων των κυβερνήσεων, έχουν προωθηθεί συγκεκριμένες δράσεις για την εξυπηρέτηση του μεγάλου αυτού στόχου, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι έχουν λυθεί όλα τα υπάρχοντα προβλήματα. Προβλήματα, άλλωστε, που διαφοροποιούνται από χρονική συγκυρία σε χρονική συγκυρία», όπως αναφέρει στη σεμνή ανακοίνωση της με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας η Νέα Δημοκρατία αναφέροντας ότι ως πολιτικός σχηματισμός «είναι υπερήφανη για το θετικό έργο που παρήγαγε ως κυβέρνηση και αφορούσε στα Άτομα με Αναπηρία».

Πιστεύω όμως, ότι η προσπάθεια δεν μπορεί να σταματήσει εδώ. Πιστεύω ότι η προσπάθεια να ξεχάσουμε τους Καιάδες των Σπαρτιατών και να προχωρήσουμε σε μια Κοινωνία Ίσων Ευκαιριών ανάλογων με τις δεξιότητες των πολιτών συνεχίζεται, πιστεύω δε πως «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» όπως έλεγε και ο ποιητής. Μόνο που η σωστή δουλειά πρέπει να ξεκινάει από τις νεαρές ηλικίες, εκεί που ο άνθρωπος μαθαίνει, εκεί που ο άνθρωπος κοινωνικοποιείται.

Αν παραλείψουμε το στάδιο αυτό, τότε καταλήγουμε σε συμπεριφορές όπως αυτή του οδηγού της φωτογραφίας. Και, τότε, δεν θέλει πολύ για να συνειδητοποιήσουμε ότι το άτομο με ειδικές ανάγκες δεν είναι ο -εμποδιζόμενος να χρησιμοποιήσει την ράμπα- ανάπηρος, αλλά ο εμποδίζων οδηγός...

υ.γ. Προσωπικά θεωρώ ορθότερη την αναφορά ως «άτομα με ειδικές ανάγκες» και όχι ως «άτομα με ειδικές ικανότητες», δεν είναι ντροπή η ανάγκη ούτε η ικανότητα είναι χρήζουσα βοήθειας...