6.12.09

Τέλος στην καπηλεία, τέλος στην αλητεία...


Πριν από ένα χρόνο ένας νέος, 15 χρόνων, έπεφτε νεκρός από σφαίρα στο κέντρο της Αθήνας. Θύτης ή, πιο σωστά, κατηγορούμενος ως θύτης ένας αστυνομικός, ειδικός φρουρός, που σήκωσε το υπηρεσιακό του περίστροφο και πυροβόλησε στον αέρα (;;;) εναντίον μιας ομάδας νέων που του ...επιτέθηκαν.

Πέρυσι, τον Δεκέμβρη, επί σχεδόν ένα μήνα η Αθήνα και μεγάλες πόλεις καίγονταν ανοχύρωτες, βορά στα φασιστικά σχέδια αριστερών μειοψηφιών που βρήκαν ευκαιρία να επιβάλλουν με τη βία και την καταστροφή την μηδενιστική παρουσία τους.

Πέρυσι, τον Δεκέμβρη, πολλοί ήταν απόντες, με προεξάρχοντα τον υπουργό Παυλόπουλο που ...φοβήθηκε το πολιτικό κόστος και έθεσε τις δυνάμεις ασφαλείας «σε κατάσταση άμυνας», ήτοι τις απέσυρε από το καθήκον τους και τις διέταξε να παρακολουθούν την καταστροφή, να απέχουν από την πρόληψη και την καταστολή της παρανομίας.

Πέρυσι, τον Δεκέμβρη, οι «άναρθρα σκούζοντες» της αριστεράς και των εξαπτέρυγων της χαρακτήριζαν φασίστα κάθε έναν που τολμούσε να αντιταχθεί στην βία, τον βανδαλισμό, την καταστροφή, που τολμούσε να πει ότι τα προβλήματα στις κοινωνίες λύνονται με διάλογο και επιχειρήματα...

Πέρυσι, τον Δεκέμβρη, άρχισε ένας πόλεμος στην κοινωνία. Από την μία οι δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, της αντίδρασης, οι αριστεροί «αντιεξουσιαστές» της άρνησης, του δήθεν, της καταστροφής. Κοντά και οι πολιτικοί σύμμαχοι και πάτρωνες τους, ισχνοί και στον πολιτικό λόγο και στα ποσοστά και στην κοινωνική παρουσία. Από την άλλη, οι νοήμονες πολίτες, η σιωπηλή πλειοψηφία, αυτοί που μοχθούν και επιθυμούν καθημερινά την πρόοδο και την ανάπτυξη.

Πέρυσι, αυτή η πλειοψηφία έμεινε μόνη, χωρίς κάλυψη από την συντεταγμένη πολιτική ηγεσία, προδόθηκε, οι πολλοί έφυγαν, έμειναν λίγοι από μας να δίνουμε μάχες πολιτικές ενάντια στον «πολιτικό λόγο» της βίας, των μολότωφ, των βανδαλισμών, των καταστροφών.

Πολλοί πέρυσι με ρωτούσαν «γιατί μένεις;;», «γιατί ασχολείσαι;;», «γιατί φωνάζεις όταν οι πολιτικοί σωπαίνουν;;». Απάντησα και τότε, απαντώ και τώρα με μια φράση από τον Πλούταρχο: «Στον πόλεμο, φίλοι, δεν χρειάζονται αυτοί που φεύγουν, αλλά αυτοί που μένουν και αγωνίζονται».

Έμεινα για να αγωνιστώ, για να βοηθήσω να μπει τέλος στην καπηλεία του θανάτου ενός νέου με κατηγορούμενο έναν επιλήσμονα του καθήκοντος αστυνομικό, για να δώσω τέλος στην αλητεία των ολίγων που μισούν κάθε τι καλό, κάθε έναν που προσπαθεί να προχωρήσει και να ξεφύγει μπροστά. Ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αυτούς που επιδιώκουν να ισοπεδώσουν, να υποδουλώσουν, να διαλύσουν.
«Ο άδικος χαμός του νεαρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μας συγκλόνισε όλους. Κάθε ανθρώπινη ζωή είναι αναντικατάστατη. Και κάθε απώλεια ζωής είναι τραγική. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα δεκαεξάχρονο έφηβο…

Σήμερα οφείλουμε να σκύψουμε με σεβασμό στη μνήμη του. Και με ειλικρινή διάθεση να δούμε τις δικές μας ευθύνες, ως κοινωνία κι ως οργανωμένη Πολιτεία…

Αλλά η εκμετάλλευση αυτού του τραγικού γεγονότος είναι αδικαιολόγητη και ασυγχώρητη. Η μετατροπή του σε «επέτειο καταστροφών» είναι προσβολή στη μνήμη του. Και σε αυτό πρέπει να είμαστε σαφείς. Οφείλουμε να προστατέψουμε την κοινωνία από όσους εξαπολύουν τυφλή βία εναντίον της. Και σε αυτό πρέπει να είμαστε ανυποχώρητοι.

Η βία εξαχρειώνει και υπονομεύει τη Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να προστατέψουμε. Και σε αυτό πρέπει να είμαστε αταλάντευτοι. Η ανοχή σε τέτοια φαινόμενα τυφλής βίας φέρνει, σίγουρα, νέα θύματα. Κι αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε…

Χρειάζεται όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και ευρύτερα η Ελληνική Κοινωνία να δείξουμε θάρρος, σύνεση και ευθύνη. Το οφείλουμε στα παιδιά μας πάνω απ’ όλα…».


Δήλωση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά (04/12/09)

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ήταν ένας από εμάς, ένας νέος πολίτης που προσπαθούσε να κάνει κάτι καλό για τον εαυτό του. Δεν πρόλαβε, έπεσε νεκρός. Τα αίτια θα τα μάθουμε, τον υπεύθυνο θα τον τιμωρήσουμε, ο Αλέξανδρος έζησε και πέθανε ως μέλος μιας κοινωνίας που παρά τα προβλήματα της έχει νόμους και κανόνες.

Μαζί όμως με τον ένοχο πρέπει και θα τιμωρήσουμε και όλους αυτούς που απεγνωσμένα προσπαθούν να καπηλευτούν τον θάνατο του για να νεκρώσουν την κοινωνία μας και κάθε πρόοδο που αυτή επιχειρεί, όλους αυτούς που αντί να εργάζονται για το καλύτερο απεργάζονται βανδαλισμούς και καταστροφές...

Πρέπει να το κάνουμε γιατί πρέπει να προλάβουμε την καταστροφή, την υποβάθμιση, την οπισθοδρόμηση, πρέπει να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε μπροστά...

Ο Αλέξανδρος ήταν ένας από εμάς, τους πολίτες θιασώτες της προόδου και της ανάπτυξης. Δεν θα τον αφήσουμε βορά, θύμα, στους οπαδούς της οπισθοδρόμησης και της καταστροφής.