5.11.09

ΑΝΑΛΥΣΗ | Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ και η κρίση στο λιμάνι του Πειραιά


Το ΕΒΕΑ δεν είναι συνδικαλιστικός φορέας, είναι σύμβουλος της εκάστοτε κυβέρνησης. Η προχθεσινή τοποθέτηση του προέδρου του, κ. Κ. Μίχαλου, σχετικά με την κρίση στο λιμάνι του Πειραιά βοηθά να κατανοήσουμε γιατί είναι τόσο δύσκολο να ευτυχήσει στην Ελλάδα το αυτονόητο και, πολύ περισσότερο, να ευοδωθούν οι μεταρρυθμίσεις.

Για λόγους πρακτικούς, επαναλαμβάνω βασικά στοιχεία του προβλήματος: Πρώτον, υπάρχει μία διεθνής συμφωνία, επικυρωμένη από τη Βουλή των Ελλήνων, με την οποία παραχωρείται ένας από τους δύο προβλήτες του λιμανιού στην κινεζική κρατική εταιρεία COSCO για να διακινεί εμπορευματοκιβώτια (κοντέινερ). Με αυτήν τη συμφωνία καταργείται το μονοπώλιο του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς στη διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων. Εισέρχεται νέος παίκτης, COSCO και ΟΛΠ θα ανταγωνίζονται για να κερδίσουν τους πελάτες τους. Δεύτερον, η COSCO δεν πρόκειται να πληρώνει πλαστές υπερωρίες και Σαββατοκύριακα, δεν θα ανέχεται κάποιος να μαζεύει ελιές στη Μάνη αντί να βρίσκεται στη δουλειά του, άρα δεν θα πληρώνει μέση ετήσια αμοιβή 97.000 ευρώ σε κάθε «εργάτη» (στοιχεία ΟΛΠ, 2007). Ετσι, ο ΟΛΠ στερείται του προνομίου να μοιράζει υψηλούς (και μη δεδουλευμένους…) μισθούς, χαρατσώνοντας εισαγωγές και εξαγωγές προκειμένου να «τα βρίσκει» με τους συνδικαλιστές και να έχει την ησυχία του. Ούτε θα μπορεί να αποδεσμεύει τα εμπορεύματα όταν έχει έμπνευση ή ανάλογα με τα φιλοδωρήματα. Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού από μια δημοσιοϋπαλληλική αριστοκρατία τερματίζεται.

Εύλογα, αυτή αντιδρά - δεν αντιδρούν οι απλοί μισθωτοί, οι υπάλληλοι του ΟΛΠ. Διεκδικεί νέα αναστολή της συμφωνίας και υιοθέτηση του «μοντέλου της Βαρκελώνης», που προβλέπει ότι το κράτος φτιάχνει τους προβλήτες (όπως στον Πειραιά), τους αναθέτει σε ιδιώτες με διαγωνισμό (όπως στον Πειραιά), αλλά το εργατικό δυναμικό παρέχεται από έναν κρατικό ρυθμιστικό φορέα. Αυτό το τελευταίο είναι το «κουμπί» για την ακύρωση της μεταρρύθμισης: Η αριστοκρατία του λιμανιού είναι πρόθυμη να καταπιεί το «ξεπούλημα του λιμανιού» και να συμβιώσει με τον «κινεζικό δράκο», αρκεί να διατηρήσει κανονισμούς εργασίας που έρχονται από το παρελθόν (όταν δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μηχανήματα…) και αμοιβές που έρχονται από το μέλλον. Αυτά «οφείλει» να τα εγγυηθεί το κράτος - αυτός είναι ο ρόλος του ρυθμιστικού φορέα.

Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, κ. Κ. Μίχαλος, ευρύτερα γνωστός από κάποιες «επιθετικές» παρεμβάσεις που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις ένθεν κακείθεν, συμφωνεί «να παγώσει η συμφωνία επί δύο μήνες» και να ξεκινήσει διάλογος με τους απεργούς «για εργασιακά - ασφαλιστικά θέματα» και για «διασφάλιση της εθνικής εποπτείας και ασφάλειας του λιμανιού». Υποθέτω, δεν πιστεύει ότι η συμφωνία με την COSCO υπονομεύει την εθνική εποπτεία και την ασφάλεια του λιμανιού - αν το πίστευε, θα το είχε ήδη πει, πριν από τις εκλογές. Ούτε αγνοεί ότι ο διάλογος διεκόπη μονομερώς - όχι από την κυβέρνηση. Ολωσδιόλου θα ξαφνιαζόμουν δε, αν τον άκουγα να τάσσεται υπέρ των (συγκεκριμένων…) κεκτημένων, άμεσα ή έμμεσα -μέσω «μοντέλου Βαρκελώνης». Ασφαλώς κατανοεί τις συνέπειες ενός διεθνούς διασυρμού της χώρας, όταν προτείνει να παγώσει η συμφωνία επί δίμηνο. Τέλος, όλοι καταλαβαίνουμε ποιες είναι οι συνέπειες όταν νόμοι της Ελληνικής Δημοκρατίας, που αφορούν ολόκληρη την κοινωνία, ευτελίζονται σε αντικείμενο παζαριού με κάποια (την όποια…) ομάδα ιδιωτικών συμφερόντων.

Γιατί, λοιπόν, εισηγήθηκε ένα τέτοιο παζάρι; Διότι τον ενδιαφέρει, είπε, να λειτουργήσει το λιμάνι και να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στην αγορά. Ολους μας ενδιαφέρει. Αλλά, αν μια μεταρρύθμιση γίνεται αποδεκτή μέχρι το σημείο που δεν απειλούνται από πρόσκαιρες παράπλευρες συνέπειες τα συμφέροντά μας (π. χ. η αγορά) και αν αυτός ο κίνδυνος, αντί να τον αντιμετωπίσουμε, μας παραλύει ώστε εύκολα να υποχωρούμε σε πελατειακά πλέγματα και να συγκατανεύουμε στην επιβολή του δίκιου του ισχυρού επί της ισχύος του δικαίου, ε, τουλάχιστον ας μη ρητορεύουμε για μεταρρυθμίσεις. Να είμαστε ήσυχοι ότι δεν θα γίνουν.

Tου Kώστα Kαλλίτση / kkallitsis@kathimerini. gr
Από την Καθημερινή της 05.11.2009

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: εξαιρετική τοποθέτηση του κ. Καλλίτση η οποία αποτυπώνει τον υπόγειο πόλεμο που γίνεται στην Ελληνική κοινωνία μεταξύ των μεταρρυθμιστών και των οπισθοδρομιστών. Πόλεμο που απλώνεται σε όλο το σώμα της κοινωνίας και δεν περιχαρακώνεται σε κομματικά γραφεία. Και βέβαια, δεν αποτελεί επιχείρημα το ότι η δυσλειτουργία της αγοράς θα πλήξει πολλούς περισσότερους, καμιά μάχη ενάντια στην επιβολή συμφερόντων δεν ήταν «αναίμακτη», σε κάθε πόλεμο υπάρχουν και απώλειες !! Επιπλέον, από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έχει επιζήσει η ρήση «οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται» για να προχωρήσουμε μπροστά. Θέλω και εύχομαι και πιστεύω να επικρατήσουν οι μεταρρυθμιστές ώστε αποθετικά να έχουμε μια καλύτερη Ελλάδα για να ζήσουμε εμείς και να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές...