10.11.09

«Ὁ Ρωμηός» υπό Γεωργίου Σουρή



Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.


Αφιερωμένο στην αλητεία του λιμανιού, που παίζει με την διεθνή εικόνα της χώρας μας, με την οικονομία μας, με τις τύχες και τις ζωές χιλιάδων εργαζομένων, με..., με..., πίσω από την ασφάλεια των παχυλών μισθών τους (είδα κάτι εργάτες με 140 χιλιάρικα ετησίως...), του δικαιώματος της μονιμότητας στην λούφα (στο κανονικό ωράριο) και την παραλλαγή (υπερωριακά...), του στενού συντεχνιακού συμφέροντος που θέλει τις θέσεις εργασίας «κλειδωμένες» για «τους άρρενες υιούς και τους γαμβρούς» κ.λπ. κ.λπ.

Αφιερωμένο και σε όλους εμάς που ανεχόμαστε εν έτει 2010 ένα τσούρμο ελεεινοί συμφεροντολόγοι, ένας εσμός κομματόσκυλα να κάνουν το δικό τους γράφοντας στα @ρχίδι@ τους νόμους, συμβάσεις και δικαστικές αποφάσεις, σε όλους εμάς λοιπόν που δεν έχουμε ακόμα μαζευτεί να πάμε ως το λιμάνι να τους πάμε κωλοφεράντζα ως τη θάλασσα !! Εκεί θα διαλέξουν: η βουτάνε μέσα ή ανοίγουν το λιμάνι !!! Δεν χρειάζονται πολλούς, δυο τρεις χιλιάδες ακτιβιστές ουσίας (και όχι πράσινης μαλακίας) αρκούν...