9.11.09

Οι τριακόσιοι...


Η αρχική αναγγελία του έκτακτου συνεδρίου προέβλεπε διαδικασίες «μίας ημέρας» με τοποθετήσεις -προφανώς- από τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής, τον γραμματέα, τον απερχόμενο πρόεδρο, τους υποψήφιους προέδρους και μερικούς πρωτοκλασσάτους... Θα ακολουθούσε και η ψηφοφορία για τον νέο αρχηγό και τέλος !! Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε...

Η τελική πρόσκληση μιλούσε για διαδικασίες «δύο ημερών». Η πρώτη με το παραπάνω σκηνικό ομιλιών και με ψηφοφορία για την αλλαγή του καταστατικού ώστε να γίνει εφικτή η εκλογή του προέδρου από τα μέλη του κόμματος. Η δεύτερη με ελεύθερη συμμετοχή των συνέδρων, ώστε να γίνει συζήτηση για τα αίτια της ήττας.

Την πρώτη μέρα, η αίθουσα του συνεδρίου ήταν κατάμεστη. Βρέθηκαν όλοι εκεί, και οι 4.459 σύνεδροι!! Έφτιαξαν «νησίδες», άκουσαν τους ταγούς, για άλλους εμειδίασαν, άλλους τους χειροκρότησαν... Το απόγευμα νωρίς (πριν πήξουν τα γάλατα...) οι σύνεδροι ψήφισαν, ο Πρόεδρος του Συνεδρίου κήρυξε την λήξη την πρώτης ημέρας και όλοι έφυγαν για φαγητό, ποτό και αθηναϊκή νύχτα...

Τη δεύτερη μέρα του Συνεδρίου, θέμα της συζήτησης αυτή ήταν τα αίτια της ήττας στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Η συζήτηση άρχισε από νωρίς (κατά τις 10 δηλαδή...), αναμενόταν με ενδιαφέρον !! Ο χώρος όμως ήταν σχεδόν άδειος, δεν ήταν περισσότερα από 300 τα άτομα που παρακολούθησαν τις εργασίες του κι έλαβαν το λόγο. Έτσι, έκλεισε η συζήτηση για το παρελθόν !!

Συζήτηση για την πολιτική πλατφόρμα... Όοοχι!!
Συζήτηση για νέες προγραμματικές θέσεις... Όοοχι!!
Συζήτηση για την αναδιοργάνωση του κόμματος... Όοοχι!!
Συζήτηση ... Όοχι!!

Όλοι περιμένουν τον ένα (ή την μία...), τον εκλεκτό, τον αρχηγό, τον ταγό, να οικοδομήσει νέες, φρούδες ελπίδες... Απλά, για τα μάτια του κόσμου, έπρεπε να γίνει και μια συζήτηση... Κι ας έχει ξεχάσει ο λαός αυτού του κόμματος να συζητά επί της ουσίας, χρόνια τώρα...

«Χρειάζεται μια τέτοια συζήτηση;;», θα αναρωτηθείτε. Έγραφε μάλιστα χθες και ο φίλος Διαμαντής Σεϊτανίδης στο blog του περιοδικού «Τα Πράγματα» σχετικά με το θέμα και με έβαλε σε σκέψη:
«Τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, ως γνήσιο υποσύνολο της ελληνικής κοινωνίας, γνωρίζουν πολύ καλά για ποιους λόγους έχασε το κόμμα τους και γιατί ο Κώστας Καραμανλής παρέδωσε την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζονται συζητήσεις που το μόνο το οποίο θα καταφέρουν, είναι να στρέψουν την προσοχή των κομματικών στελεχών στο παρελθόν, να ξύσουν πληγές που όλοι γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους κακοφόρμισαν και, κυρίως, να χάσουν τη μάχη του μέλλοντος. Αυτό που πρέπει να κάνει η Νέα Δημοκρατία μετά την 30η Νοεμβρίου, είναι ακριβώς ό,τι έκανε το ΠΑΣΟΚ μετά την 11η Νοεμβρίου 2007. Να αφήσει πίσω του το παρελθόν, που όλοι γνωρίζουν και δεν χρειάζεται να αναμοχλεύουν, και να κοιτάξει με ποιους τρόπους θα ξανακερδίσει τη χαμένη πολιτική της κυριαρχία. Στη Νέα Δημοκρατία ένα έχει σημασία: Τι στάση θα κρατήσουν ένα ή δυο πρόσωπα. Αν δηλαδή το πρόσωπο που θα αναδειχθεί στην ηγεσία της, καταφέρει να επαναφέρει στο κόμμα αυτό την ψυχική ενότητα των στελεχών που ήδη είναι τραυματισμένη και θα τραυματιστεί περαιτέρω στο δρόμο προς το Συνέδριο, και (αν η εκλογή είναι οριακή) η στάση όποιου χάσει τις εκλογές, αν θα είναι ενωτική ή υπονομευτική του νέου προέδρου. Όλα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένων των συζητήσεων για τα πασίγνωστα αίτια της ήττας, είναι χωρίς κανένα νόημα. Απολύτως κανένα.»

Διαφωνώ. Γιατί τα κόμματα είναι οι άνθρωποι, τα μέλη, όχι οι απρόσωποι μηχανισμοί των αρχηγών και των αρχηγιζόντων, τα κόμματα υπάρχουν για να συζητούν οι άνθρωποι που τα απαρτίζουν και να διαμορφώνουν απόψεις και προτάσεις για τα κοινωνικά ζητήματα, τα κόμματα υπάρχουν για να «ζυμώνονται» πολιτικές ανάμεσα στους ανθρώπους μέλη τους πριν αυτές προταθούν στην ευρύτερη κοινωνία, στους λοιπούς ανθρώπους, φίλους του κόμματος ή μη.

Τα κόμματα δεν είναι απρόσωποι μηχανισμοί εξουσίας, δεν είναι μηχανισμοί στοιχισμένοι πίσω από αρχηγούς. Σήμερα, αν θέλεις να σταδιοδρομήσεις εντός ή στις παρυφές του δημόσιου τομέα χρειάζεσαι την ένταξη σου σε ένα κόμμα, αυτό όμως είναι λάθος !! Αυτό είναι η απαρχή μιας «δικτατορίας» και όχι η δημοκρατία...

«Φοβήθηκαν», θα πείτε, «να μιλήσουν για την ήττα γιατί θα έπρεπε να παραδεχθούν ο καθείς τις ευθύνες του...». Και ποιος σας είπε εσάς ότι η συζήτηση αυτή θα έπρεπε να είναι ένα μνημόσυνο της πενταετίας 2004-2009;; Θα μπορούσε και έπρεπε να είναι ένα εφαλτήριο, ένα έναυσμα σκέψεων, προτάσεων, απόψεων για την επόμενη μέρα, ένα πλαίσιο κατευθύνσεων στις οποίες όλα τα μέλη του κόμματος, μαζί και η ηγεσία του, θα καλούνταν να τοποθετηθούν πλέον όμως όχι «λόγοις» αλλά «έργοις»...

Θα μπορούσε... Αλλά δεν μπόρεσε... Γιατί αυτό θέλει δουλειά. Θέλει οργάνωση που θα σκέπτεται και θα δρα, όχι μηχανισμό που θα χειροκροτεί και θα ακολουθεί. Θέλει προετοιμασία, θέλει να τεθούν τα θέματα, θέλει να οριστεί πλαίσιο και κανόνες διαλόγου, θέλει εσωτερική συγκρότηση και πειθαρχία. Αυτά που ως χαρακτηριστικά δεν προβλήθηκαν χθες από την συντριπτική πλειοψηφία των 4,459 συνέδρων, ή καλύτερα από τους 4,159 που απείχαν της συζήτησης της Κυριακής και αρκετούς από τους 300 που συμμετείχαν...

Ας ελπίσουμε ότι ο επόμενος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, είτε αυτή λέγεται Μπακογιάννη είτε αυτός λέγεται Σαμαράς, θα δώσει πίσω στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας την χαμένη διαλεκτική του. Γιατί ο εσωτερικός διάλογος σε ένα κόμμα δεν είναι εσωστρέφεια όταν ασχολείται με θέματα που αφορούν την κοινωνία, εσωστρέφεια είναι όταν ασχολείται αέναα με πρόσωπα ηγετικά και διαδικασίες ανάδειξης τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ιστορικά οι ηγέτες δεν προέκυψαν μέσα από διαδικασίες αλλά αναδείχθηκαν μέσα από κοινωνικές ζυμώσεις και κοινωνικό διάλογο...