17.11.09

17 Νοέμβρη... Ε, και...;;; Ας μιλήσουμε επιτέλους !!



Το 1973 ήμουν μαθητής της Τρίτης Δημοτικού, στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σκουφά και Λυκαβηττού γωνία. Κοντά στο Πολυτεχνείο... Ήταν Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, ο πατέρας είχε έρθει από το σχολείο νωρίς θα ήταν 10, 10:30, μας πήρε εμένα και δύο άλλα γειτονόπουλα να φύγουμε, να πάμε σπίτα μας, είχαν πάρει τηλέφωνο οι δάσκαλοι, έπρεπε να έρθουν... Δεν χρειαζόταν πολύ για να το νιώσεις, η ατμόσφαιρα ήταν «βαριά», το ένιωθες βλέποντας τους μεγαλύτερους ότι κάτι συμβαίνει.

Έβλεπες παντού αστυνομία, έβλεπες που και που και κάποιους κουστουμαρισμένους με καπαρτίνα, καπέλο και μαύρα γυαλιά... «Γιατί φοράνε γυαλιά, αφού δεν έχει τόσο ήλιο», ρώτησα για να εισπράξω ένα μεγαλόπρεπο σκαμπίλι από τον πατέρα και ένα τράνταγμα καθώς με τράβαγε να περπατήσω πιό γρήγορα... Και μετά στο σπίτι, κλεισμένοι όλο το Σαββατοκύριακο, κολλημένοι στο ραδιόφωνο, BBC, Ντόιτσε Βέλλε, Φωνή της Αμερικής, στα βραχέα, να ακούει ο πατέρας σιγά σιγά προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, τι γινόταν...

Από τότε κύλησε πολύ νερό. Η Δικτατορία έπεσε, η Κύπρος διχάστηκε, στη χώρα επέστρεψε η δημοκρατία, μπήκαμε στην ΕΟΚ, μετά ήρθε η αλλαγή, η απαλλαγή, ο εκσυγχρονισμός, η Ολυμπιάδα, η νέα διακυβέρνηση, η ανατροπή... Α, για την ιστορία, ο πατέρας δεν ήταν ποτέ αριστερός, ήταν δεξιός, και ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες που διώχθηκαν από τη Χούντα...

Γιατί σας τα γράφω αυτά; Έτσι μου ήρθε πριν λίγο γυρίζοντας σπίτι, ακούγοντας (πάλι) ραδιόφωνο, ελεύθερα αυτή τη φορά!! Ακούγοντας διάφορες αλητείες που έγιναν και πάλι στο κέντρο της Αθήνας από ηλίθιους, ανεγκέφαλους, καλοζωϊσμένους που δεν έχουν ζήσει τη Δικτατορία, που δεν έχουν ζήσει τίποτα... Αντιεξουσιαστές του κώλου... Ή, μάλλον, ούτε καν αντιεξουσιαστές... Μόνο του κώλου !!

Επειδή εγώ, αν και μικρός, έζησα την δικτατορία και επειδή δεν νιώθω ντροπή να δηλώνω δεξιός και φιλελεύθερος, αποφάσισα σήμερα να αποτυπώσω γραπτά μερικές απλές αλήθειες, μήπως και με διαβάσει κανείς νεώτερος και μάθει κάτι...

Την 17η Νοεμβρίου, τιμούμε μια κορυφαία αντιδικτατορική ενέργεια: την κατάλυση της από φοιτητές κατάληψης του Πολυτεχνείου με την χρήση βίας, όπλων, την ίδια μέρα του 1973, γεγονός που επέφερε ένα πλήγμα γοήτρου στην δικτατορία των συνταγματαρχών. Ως εκεί !! Ούτε εθνική γιορτή αποτελεί η 17η Νοεμβρίου, ούτε το Πολυτεχνείο έριξε τη χούντα, όπως άκουγα νωρίτερα από ραδιοφώνου...

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ΔΕΝ έριξε την χούντα, η χούντα έπεσε εξαιτίας του Κυπριακού, εξαιτίας της Τουρκικής εισβολής. Και βέβαια, η κατάλυση της εξέγερσης δεν αποτελεί Εθνική γιορτή, δεν είναι κάθε γεγονός Εθνική γιορτή, χαρακτηρίζουμε Εθνική μια επέτειο όταν το Έθνος μάχεται, αμύνεται, και υπομένει θυσίες ανθρώπων ενάντια σε εξωτερικές επιβουλές. Ποιά εξωτερική επιβουλή είχαμε στην περίπτωση του Πολυτεχνείου πατριώτες;;

Μόνο εσωτερικό ξεσηκωμό ενάντια σε μια επιβληθείσα δικτατορία, στρατιωτική αυτή τη φορά, τον ίδιο εσωτερικό ξεσηκωμό που είχαμε -αν θέλετε- μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλά χρόνια πριν, στο Γράμμο και το Βίτσι ενάντια σε μια, προσπαθούσα τότε να επιβληθεί, δικτατορία, παραστρατιωτική και κομμουνιστική αυτή τη φορά... Όχι τίποτε άλλο, καλή η εθνική συμφιλίωση, όχι όμως να γίνει και εθνική λήθη, όχι να περάσουμε στην αντίπερα όχθη, στην διαστρέβλωση της ιστορίας που συστηματικά επιχειρεί η αριστερά !! Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει !!

Πέριξ (ημερολογιακά) της 17ης Νοέμβρη 1973 έγιναν πολλά, πάρα πολλά λυπηρά και δραματικά γεγονότα, υποτιμητικά για τη χώρα μας και την ιστορία μας. Δεν ήταν όμως οι θύτες δεξιοί, ούτε τα θύματα αριστεροί. Οι θύτες ήταν οι δικτάτορες και τα όργανα τους, τα θύματα Έλληνες πολίτες. Τέρμα με την ηρωοποίηση του κάθε «Αριστερούλη» που ...έτυχε να περνά από τη Στουρνάρη, την αποφράδα εκείνη μέρα, τέρμα στη σημερινή σπίλωση κάθε μη αριστερής φωνής που αγωνίστηκε τότε κατά της δικτατορίας!! Και υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές, ήταν η πλειοψηφία που είχε μείνει εδώ, την ώρα που οι μυστακοφόροι ταγοί του σοσιαλισμού «εκ του ασφαλούς» αντιστέκονταν στα γαλλικά, σουηδικά ή αμερικάνικα καφέ...

Αρκετά!! Ας μιλήσουμε επιτέλους!! Ο ξεσηκωμός ενάντια στη δικτατορία ανήκει σε όλους μας, δεν αποτελεί προνόμιο «ολίγων» καπηλευτών... Ο ξεσηκωμός ενάντια στη δικτατορία ήταν μια πράξη ελευθερίας και ως τέτοια μια πράξη φιλελεύθερη, ήταν μια πράξη που πρέπει να αποτελεί στοιχείο τιμής για κάθε δεξιό, για κάθε φιλελεύθερο, για κάθε Έλληνα που εκείνη την περίοδο σήκωσε το κεφάλι και προσπάθησε λίγο ως πολύ να επαναφέρει την δημοκρατία στον τόπο μας. Μια δημοκρατία που ουδεμία σχέση έχει με τον υπαρκτό και ανύπαρκτο σοσιαλισμό που πρέσβευαν και ακόμα πρεσβεύουν πολλοί από αυτούς που σήμερα καπηλεύονται την επέτειο της αντιδικτατορικής εξέγερσης της 17ης Νοεμβρίου...

Αρκετά!! Ας πάψουμε να εθελοτυφλούμε, εμείς η πλειοψηφία της κοινωνίας, και ας αποκαταστήσουμε επιτέλους την αλήθεια για αυτό το σημαντικό γεγονός της νεώτερης ιστορίας μας. Δεν έχουμε να ντραπούμε για τίποτα !! Ας το καταλάβουμε και ας σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι και τη φωνή μας !! Γιατί αν τότε οι φασίστες ήταν έξω από τα Πανεπιστήμια, τώρα είναι μέσα, όπως εύστοχα έγραψε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε πρόσφατη ανακοίνωση της:
«...Πιστεύουμε ότι το μήνυμα του αγώνα αυτών των παιδιών ενάντια στο φασισμό και τον ολοκληρωτισμό είναι πάντα επίκαιρο. Εκείνοι πάλευαν για τη δημοκρατία και την ελευθερία έξω από το Πανεπιστήμιο και κατάφεραν να νικήσουν, εμείς σήμερα αγωνιζόμαστε πλέον για τη δημοκρατία και την ελευθερία μέσα στο Πανεπιστήμιο. Τότε υπήρχε ένα φασιστικό καθεστώς στη κοινωνία και εκείνο πολεμούσαν, σήμερα η ανελευθερία κυριαρχεί στο χώρο των σπουδών μας. Ζητούμενο στις μέρες μας είναι ένα πανεπιστήμιο που θα επιτρέπει αβίαστα την ελεύθερη σκέψη και έκφραση όλων των φοιτητών, ανεξαρτήτως πολιτικο-ιδεολογικής τοποθέτησης.»

Γιατί σας τα έγραψα αυτά; Γιατί φίλοι μου όταν οι μνήμες απομακρύνονται, αμβλύνονται και οι αντιστάσεις... Και η υποκρισία περισσεύει. Καληνύχτα σας !!

υ.γ.1 [update] λίγο μετά την ανάρτηση της δημοσίευσης αυτής διάβασα μία, αντίστοιχου περιεχομένου, δημοσίευση του Ατίθασου. Διαβάστε την εδώ, αξίζει τον κόπο...

υ.γ.2 η εικονογράφηση του Ανδρέα Πετρουλάκη από την σημερινή Καθημερινή, δεν χρειάζεται -πιστεύω- περαιτέρω σχολιασμό...