16.10.09

Καλώς ήλθατε στον πλανήτη Ελλάδα!!

Μελέτησαν τα σφάλματα των απελθόντων, έφτιαξαν ένα πρωθυπουργικό επιτελείο οπωσδήποτε ανώτερου επιπέδου εν σχέσει με το πρόσφατο παρελθόν και παρουσιάζουν κλιμακωτά τις δεσμεύσεις για μια σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Αν γίνουν αυτές και πετύχουν, θα βελτιωθεί η λειτουργία του υπερτροφικού και αναποτελεσματικού κράτους. Ολα αυτά δε παρουσιασμένα με ένα μείγμα επικοινωνιακής τακτικής Ομπάμα και πολιτικής τακτικής Θαπατέρο (παρεμβάσεις στους θεσμούς, έμφαση στα δικαιώματα και τα κοινωνικά ζητήματα κ.λπ.) Στον κόσμο, νομίζω ότι αρέσει η παραπάνω εικόνα, παρότι αντιλαμβάνεται ότι η πραγματοποίηση των υποσχέσεων προϋποθέτει χρόνο και σοβαρή προσπάθεια, επειδή η παρουσίασή της είναι μελετημένη ώστε να εντείνει το κοντράστ με τους προκατόχους. Εν ολίγοις, η νέα κυβέρνηση αρμενίζει πρίμα, στις πρώτες ημέρες της.

Ωσπου ξεπρόβαλε το βαθύ ΠΑΣΟΚ των συνδικάτων, που εστήριξε τον Γιώργο από το 2007 ώς σήμερα, για να ζητήσει τον λογαριασμό: Η απεργία στο λιμάνι του Πειραιά, που απειλεί την υλοποίηση του σημαντικότερου έργου της προηγούμενης κυβέρνησης, δηλαδή την στρατηγικής σημασίας εμπορική συνεργασία με την Κίνα, μέσω της παραχώρησης στην Cosco της λειτουργίας ενός προβλήτα του λιμένος. Δεν λέω ότι οι αντιδρώντες είναι όλοι ΠΑΣΟΚ! Η πείρα όμως έχει δείξει ότι όποτε τα συνδικάτα προασπίζονται τα προνόμιά τους (τα αντικοινωνικά, πολλές φορές) οι διαχωριστικές κομματικές γραμμές παύουν να ισχύουν, μπροστά στο κοινό συμφέρον. Επομένως, η πρώτη μάχη της κυβέρνησης γίνεται, στην πραγματικότητα, με αντίπαλο τις απαιτήσεις και τις αντιστάσεις των δικών τους συνδικαλιστών. Από την έκβασή της θα εξαρτηθεί ο έλεγχος που θα μπορεί να ασκεί η κυβέρνηση στο βαθύ ΠΑΣΟΚ των συνδικαλιστών. Επίσης όμως, από τον έλεγχο αυτόν θα εξαρτηθεί ο στόχος της περιστολής στις σπατάλες του Δημοσίου (που σχεδόν πάντα συνδέονται με τη διαφθορά). Στόχος που είναι και ο σημαντικότερος, λόγω του δημοσιονομικού προβλήματος.

Η επίτευξή του εξαρτάται από τη συστηματική σύγκρουση των υπουργών με ένα κατεστημένο διευθυντών, προμηθευτών και συνδικαλιστών, το οποίο υπάρχει και εξελίσσεται εδώ και πενήντα χρόνια. (Φίλος, που πέρασε ίσα ίσα δύο μήνες στη δημόσια διοίκηση, ώσπου να φύγει πανικόβλητος, μου αφηγείται πως ο αρχισυνδικαλιστής του οργανισμού που διοικούσε ήλθε την πρώτη κιόλας εβδομάδα στο γραφείο του μαζί με έναν κύριο, τον οποίο του σύστησε ως εξής: «Ο κύριος τάδε είναι ο παλαιότερος και σταθερότερος προμηθευτής μας»...) Να δώσω ένα υποθετικό παράδειγμα του είδους των προβλημάτων που θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση στην προσπάθεια αυτή: Ο Παπακωνσταντίνου συναντά την Μαριλίζα και της λέει ότι πρέπει να κόψει 200 εκατομμύρια από τον τομέα της, το πιο σπάταλο του Δημοσίου. Σε έξι μήνες αποδεικνύεται ότι όχι μόνον δεν τα έκοψε, καθώς δεν μπορεί να βγάλει άκρη με το αρραγές μέτωπο των μικρών και μεγάλων συμφερόντων, αλλά ζητά και 100 εκατομμύρια επιπλέον, ειδάλλως θα κλείσουν οι εντατικές. Τι γίνεται τότε; (Το βουλώνεις και πληρώνεις...)

Αυτά θα τα αντιμετωπίσει και η νέα κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες· και, στο ηθικό επίπεδο τουλάχιστον, οι μάχες κατά των συνασπισμένων συμφερόντων του δημόσιου τομέα χάνονται ή κερδίζονται από τις κυβερνήσεις στην αρχή. Γι' αυτό, αν η κυβέρνηση υποχωρήσει τώρα στο λιμάνι, έχει ήδη χάσει την πρωτοβουλία στον πόλεμο που κήρυξε κατά της διεφθαρμένης εξουσίας του κράτους. Καλό, λοιπόν, το υβριδικό των 1600 κ.ε. που θα χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις του ο πρωθυπουργός. Εχει και αυτό τη σημασία του. Είναι όμως σημασία, που εκτιμάται μόνον εφόσον παρέχονται τα βασικότερα· δηλαδή, αν όχι τα αποτελέσματα του αγώνα κατά της διαφθοράς, τουλάχιστον όμως οι αποδείξεις ότι η προσπάθεια γίνεται με σοβαρές προθέσεις, όχι για το επικοινωνιακό θεαθήναι, ούτε για πλάκα. Την πρώτη απόδειξη η κυβέρνηση καλείται να την δώσει στο λιμάνι του Πειραιά...

*άρθρο του Στεφανου Κασιματη από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 16.10.2009