25.10.09

«Στέιτζ, σταζζζζ και...» [Σάββατο βράδυ...]


Σάββατο βράδυ... Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009... Ένα ποτό και καλή μουσική συνοδεύει τη χαλάρωση μου... Ως την ώρα που το παρακάτω κείμενο προσγειώνεται στο mailbox μου... Μια άλλη άποψη, η δική μου άποψη, η άποψη της Ελλάδας που δουλεύει, δημιουργεί και παράγει, σε αντιπαράθεση με αυτήν της Ελλάδας που βουλεύεται και βολεύεται... Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009... Και ο τίτλος απλός: «Στέιτζ, σταζζζζ και πούτσες μπλε και πράσινες»...
«...Αλήθεια δεν είχα σκοπό να μιλήσω τώρα για αυτά τα προγράμματα. Και ο λόγος είναι γιατί είμαι πολύ νευριασμένη και θα πω βαριές κουβέντες. Διάβασα όμως το πάαααρα πολύ σωστά τοποθετημένο ποστ που έκανε το ... και είπα να τα πω λίγο (κοπελιά…με εμπνέεις πολύ λέμε!).

Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι τα στεϊτζοσταζ; Είναι προγράμματα συγχρηματοδοτούμενα από την ΕΕ τα οποία προσφέρουν εργασιακή εμπειρία. Είναι αμειβόμενα με 480 περίπου ευρώ, παρέχουν μόνο ασφαλιστική κάλυψη σε περίπτωση ατυχήματος και οι εργαζόμενοι σε αυτά πρέπει να δουλεύουν πενθήμερο 6ωρο και όχι βραδινό. Η δε διάρκεια τους είναι έως 6 μήνες και οι προϋποθέσεις για να μπει κάποιος είναι η μακροχρόνια ανεργία και τα τυπικά προσόντα κάλυψης της θέσης. Μέχρι εδώ πολύ καλό ακούγεται.

Επειδή όμως είμαστε στην Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ή τουλάχιστον ξεκίνησαν έτσι αλλά στην πορεία κάπου χάθηκε η μπάλα. Τα συγκεκριμένα προγράμματα έφτασαν να γίνουν προϊόντα εκμετάλλευσης και από τους πολιτικούς αλλά και από τους αποκτώντες την εμπειρία. Και θα σου το εξηγήσω αυτό.

Οι πολιτικοί εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του ανθρώπου που ήταν στην ανεργία, που έβλεπε οι κόποι μιας ζωής σε σπουδές να μη πιάνουν τόπο και που σαν τον πνιγμένο έψαχνε μαλλιά για να πιαστεί, έδιναν θέσεις με αντάλλαγμα ψήφους. Επειδή υπάρχει ένας ασεπ (αν και εκεί παίζουν τρελά παιχνίδια), τα συγκεκριμένα προγράμματα ήταν το καλύτερο παραθυράκι. Δεν τους κατηγορώ αυτούς που μπήκαν εξ’ αρχής γιατί όταν δεν έχεις να φας ξεπουλάς τα πάντα. Και όταν τελειώσουν τα λίγα πάντα σου ξεπουλάς και τον εαυτό σου.

Από την άλλη μεριά αυτοί που προσλήφθηκαν με στέιτζ ξεκίνησαν σαν εκπαιδευόμενοι. Υπόγραψαν την σύμβαση τους για 6 μήνες και όλα πολύ καλά και νόμιμα ως εδώ. Με το πέρας όμως των 6 μηνών ξαναϋπέγραψαν, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες οφείλω να ομολογήσω, για άλλους 6 μήνες. Και τελικά τα 6μηνα γίναν χρόνια. Πολλά χρόνια! Και η εκπαίδευση και η εργασιακή εμπειρία έπαψε πια να είναι εμπειρία. Γιατί και ελέφαντας να είσαι σε 6 χρόνια θα τη μάθεις τη δουλειά, δε μπορεί! Κάποιος άλλος λοιπόν είναι ο σκοπός. Η μονιμοποίηση. Κάτι που το παραδέχονται και οι ίδιοι που δούλεψαν σε αυτά τα προγράμματα.

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα. Έγινε προεκλογικά όλος ο ντόρος, θα μείνουν τα στέιτζ, θα φύγουν τα στέιτζ, θα μπουν προϋποθέσεις…χαμός. Στο μετά τις εκλογές βγαίνει η κυβέρνηση και λέει, τα καταργώ στο δημόσιο. Γιατί; Γιατί υπήρξαν πελατειακό μέσο άντλησης ψήφων, γιατί αμφισβητείτε η αξιοκρατία τους και γιατί τελικά έπαψαν να παίζουν το ρόλο για τον οποίο υπάρχουν. Πολύ ωραία και προς τιμήν της!

Βγαίνουν λοιπόν οι «εκπαιδευόμενοι» και ωρύονται. Εμείς που παίρναμε 400 ευρώ, εμείς που ήμασταν ανασφάλιστοι, εμείς που βγάζαμε τη δουλειά των μόνιμων, εμείς, εμείς, εμείς…Ναι ρε παιδιά, αλλά εσείς όταν υπογράφατε ξέρατε τι υπογράφατε. Και το υπογράφατε, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, με απώτερο σκοπό να μονιμοποιηθείτε στο δημόσιο. Άλλωστε την νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου την είχατε αποκτήσει ήδη από το πρώτο εξάμηνο. Επί χρόνια ατελείωτα καθόσασταν εκεί με 400 ευρώ και χωρίς ασφάλεια για αυτό και μόνο το λόγο. Γιατί αν δεν καθόσασταν για αυτό το λόγο αλλά γιατί πραγματικά είχατε ανάγκη τα 400 ευρώ θα πηγαίνατε με στέιτζ σε μια ιδιωτική επιχείρηση. Γιατί δεν το κάνατε παρά προτιμήσατε να μένετε 6 και 7 χρόνια σε μια δημόσια υπηρεσία; Και τώρα βγαίνετε και λέτε ή να μονιμοποιηθούμε ή να πριμοδοτηθούμε με 50%. Γιατί ρε παιδιά; Αφού σε μια προκήρυξη μετράει κατά πολύ ο χρόνος εμπειρίας. Και αυτόν δεν τον χάνετε. Έτσι κι αλλιώς πάλι από πάνω είστε!

Το λέω ευθέως. Δεν τους λυπάμαι. Καθόλου όμως. Ξέρανε που ήταν, ξέραν τι υπόγραφαν, ξέραν πόσο και τι θα έπαιρναν, ξέραν υπό ποιες συνθήκες θα δούλευαν. Θα ήμουν μαζί τους εάν πρώτοι αυτοί όχι μόνο δεν ξεπουλιόντουσαν αλλά οργανώνονταν για να αλλάξει αυτό. Είδα νοσηλευτές που δουλεύουν διπλές και τριπλές εφημερίες να βγαίνουν στο δρόμο, είδα εκπαιδευτικούς να απεργούν, είδα εργάτες και συνταξιούχους απέναντι στα ματ, είδα μαθητές και φοιτητές να διεκδικούν καλύτερη παιδία. ΔΕΝ ΕΙΔΑ κανέναν με σύμβαση στέιτζ να βγήκε ποτέ στο δρόμο οργανωμένα να φωνάξει «Ρε κουφάλες, γιατί παίζετε μαζί μου και μου πίνετε το αίμα;». Κανέναν όμως. Και στην τελική γιατί να λυπηθώ τους 100.000 που οι ίδιοι βαλαν τον εαυτό τους μέσα στα σκατά και να μη λυπηθώ τους υπερδιπλάσιους άνεργους που ούτε καν αυτά τα 400 δεν έχουν;

Τώρα λοιπόν που χάλασαν τα σχέδια και η μονιμοποίηση έγινε όνειρο απατηλό βγήκαν να φωνάξουν. Αυτή τη φορά όμως εγώ δεν πρόκειται να υποστηρίξω αυτό το είδος του «εργαζόμενου». Θα υποστηρίξω αυτόν που δεν ξεπουλήθηκε, που πάλεψε και που συνεχίζει να το παλεύει με τις δικές του πλάτες. Ξηγημένα πράματα!

(Αααα, απόψε οι απόψεις μου κατηγορήθηκαν ως φασιστοειδείς και ανάλγητες…μόνο αυτό δεν είχα ακούσει, αφού το άκουσα μπορώ να πάω να εφημερέψω ήσυχη…α ρε ... φωτιές ανάβεις!)...»

Δεν θα γράψω κάτι άλλο επί του θέματος, έκανα νωρίτερα και έναν σύντομο σχολιασμό αναφορικά με την ρεβανσιστική ανακοίνωση περί μη πληρωμήες και άμεσης απόλυσης όσων προσελήφθησαν τον Σεπτέμβριο, καλυπτομαι πλήρως...

Βάζω προς το παρόν το όπλο παραπόδαν στο θέμα και θα παρακολουθώ προσεκτικά να εντοπίσω το σχήμα που θα επιλέξει η κυβέρνηση τούτη για να διαδεχθεί τα stage και να βολέψει «εκτάκτως» τους αρεστούς...

υ.γ. από το αρχικό κείμενο έχουν απαλειφθεί δύο παραπομπές που μαρτυρούν την ταυτότητα της γράφουσας, αν θελήσει μπορεί να την αποκαλύψει η ίδια με σχόλιο επί της δημοσίευσης.