19.9.09

Λαοί που προοδεύουν και οι μικρές διαφορές τους...


Έβλεπα πριν λίγο ειδήσεις στην τηλεόραση, το απογευματινό δελτίο της ΝΕΤ. «Καταρρακτώδεις βροχές έπνιξαν την περιοχή της Βαλένθια στην Ισπανία... πλημμύρες και στη Νότια Γαλλία...».

Το ρεπορτάζ περιελάμβανε και μια σύντομη δήλωση ενός Γάλλου, θα ήταν μεταξύ σαράντα και πενήντα χρονών, μιας ευγενικής φυσιογνωμίας με ελαφρά θλιμμένο βλέμμα. Στεκόταν πλάι σε έναν πλημμυρισμένο δρόμο, κοίταζε κάτι στο βάθος, ο δημοσιογράφος τον πλησίασε, του μίλησε, εκείνος απάντησε «τι να σας πω τώρα, το σπίτι μου είναι εκεί πέρα και έχει ενάμιση μέτρο νερό...» και γύρισε, συνέχισε το δρόμο του...

Όχι ο παθών δεν ζήτησε την παραίτηση Σαρκοζί, όχι δεν ζήτησε να έρθει η Κάρλα να του πλύνει «τα λερωμένα τ'απλυτα», διατήρησε το τακτ του, ήταν φανερό πως ζούσε σιωπηρά το πρόβλημα του...

Όχι, ο δημοσιογράφος δεν ούρλιαζε, μιλούσε στρωτά, ευγενικά, μετέδιδε την είδηση και έδινε το βήμα στον πρωταγωνιστή της, δεν ήταν ο ίδιος πρωταγωνιστής, ούτε είχε διαλέξει να ζουμάρει η κάμερα στη γριά με τα τσεμπέρια που ολοφύρεται (ναι ελληνική λέξη είναι και αυτή) για το κακό που τη βρήκε...

Ίσως γιατί ήξεραν...
Ήξεραν ότι το κράτος την ώρα της καταστροφής λίγα μπορεί να κάνει...
Ότι το κράτος είναι για την πρόληψη και για την θεραπεία...
Και ότι αυτά το δικό τους κράτος θα τα προσφέρει, όποιος και αν είναι ο κυβερνήτης...
Ίσως γιατί, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν καταλάβει ότι το κράτος είναι αυτοί...

Λαοί που προοδεύουν και οι μικρές διαφορές τους που τους ξεχωρίζουν από τους υπολοίπους...