17.9.09

Η μάχη της Ελλάδας που θέλει να ζήσει με την Ελλάδα που θέλει να την ζήσουν...



Δεκαεπτά μέρες πριν τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, εξακολουθώ να έχω μια μεγάλη απορία: ποια μάχη δίνεται στην πραγματικότητα στις εκλογές αυτές και ποια είναι η μάχη που βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας !!

Αν πιστέψω τις δημοσκοπήσεις, δεν υπάρχει μάχη ή μάλλον υπάρχει μάχη οπισθοφυλακών...
Αν πιστέψω τα κανάλια, η μόνη μάχη που υπάρχει τελικά είναι ποιο δελτίο θα είναι πρώτο στις οκτώ...
Αν πιστέψω τον κόσμο γύρω μου, ο καυγάς είναι ...για το πάπλωμα !!

Ανοίγεις π.χ. την τηλεόραση σου τη μια Δευτέρα, βλέπεις στο τρέϊλερ ότι μίλησε ο Καραμανλής στη ΔΕΘ και ακούς όλους να ασχολούνται με το τι λέει, είπε, θα πει, πιστεύει, γνωρίζει, προτείνει, σχολιάζει, αναλύει κ.λπ., κ.λπ. ο Παπανδρέου...

Ανοίγεις π.χ. την τηλεόραση σου την άλλη Δευτέρα και ακούς όλους να ασχολούνται με το τι λέει, είπε, θα πει, πιστεύει, γνωρίζει, προτείνει, σχολιάζει, αναλύει κ.λπ., κ.λπ. ο Παπανδρέου... το μόνο που αλλάζει (και ίσως δεν πρόσεξες !!) είναι το τρέϊλερ: αυτή τη φορά ο Παπανδρέου μίλησε και στη ΔΕΘ... Μαύρη Δευτέρα;; Ίσως...

Υπάρχει τελικά μάχη σε αυτές τις εκλογές;; Υπάρχει !! Υπάρχει η μεγάλη μάχη που γίνετια ανάμεσα στο κακό, το μαύρο χθες της Ελλάδας και το ελπιδοφόρο, το καλό αύριο. Μόνο που αυτή είναι μια μάχη πέρα από τα κόμματα και τις παρατάξεις που έχουμε μάθει να βλέπουμε στα ψηφοδέλτια των εκλογών...

Γιατί δεν είναι κακή μόνο η Νέα Δημοκρατία, για την ακρίβεια το κομμάτι της εκείνο που αγνόησε τις λαϊκές εντολές του 2004 και του 2007 και κοίταξε να βολέψει το «τομάρι» του. Ούτε είναι κακό μόνο το ΠΑΣΟΚ, για την ακρίβεια το κομμάτι του εκείνο που ως το 2004 είχε μοναδική αγωνία του πως θα γίνει πλούσιο και πλουσιότερο...

Ο Γείτονας, ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης, ο Πάχτας, ο Βουλγαράκης, ο Τσιτουρίδης, ο Παυλίδης, ο Δούκας και τόσοι τόσοι άλλοι που μάθαμε την τελευταία δεκαετία για τον ελαστικό τρόπο με τον οποίο ερμήνευσαν το δημόσιο συμφέρον (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) και το συνέδεσαν με τα συμφέροντα τους και την τσέπη τους, δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα. Αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι του ελληνικού λαού, αυτό το κομμάτι που θεωρεί ότι το δικό του, στενά συντεχνιακό συμφέρον, πρέπει πάση θυσία να υπερτερήσει του κοινού συμφέροντος, αφού η πλέμπα (οι «άλλοι») δεν έχουν την «καθαρή σκέψη» να το ταυτίσουν με το δημόσιο συμφέρον...

Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι π.χ. η ανοικοδόμηση των δασών της Ανατολικής Αττικής (ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο με την αναδάσωση αλλά δε μου βγαίνει !!) είναι έργο ενός μόνο κυβερνήτη. Είναι έργο κοινής, ντροπιαστικής, πολιτικής συναίνεσης (γιατί π.χ. οι υπάλληλοι της πολεοδομίας που νομιμοποιούσαν συνεταιρισμούς, έδιναν τις άδειες στα Ντράφια και τις Καλλιτεχνουπολες και έκαναν τους επιτόπιους ελέγχους από το παράθυρο του γραφείο τους ίδιοι ήταν και τότε και τώρα...), απλά κάθε φορά συναινεί και αυτός που κρατάει την κουτάλα και ανακατεύει την μαρμίτα. Σήμερα έχει πράσινο τσεμπέρι, αύριο έχει μπλε, μεθαύριο πάλι βλέπουμε...

Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι όλα τα μεγάλα σκάνδαλα έγιναν μόνο από έναν και οι άλλοι ούτε που πήραν μυρουδιά... Αν ήταν έτσι τότε αυτός ο ένας έχει μοναδικές ικανότητες, αξίζει να τον πλαισιώσουμε με ικανούς και αδιάφθορους να «του κρατάνε τα μπόσικα», αξίζει να τον δούμε ως και μέγα κυβερνήτη μας... Αφού τέτοιος λαός είμαστε και τέτοιοι κυβερνήτες μας αρμόζουν τελικά...

Η μάχη λοιπόν που δίνεται είναι από αυτούς που θέλουν να δουν την Ελλάδα να προοδεύει, από εμάς, ενάντια στους άλλους, αυτούς που θέλουν να εξυπηρετηθεί υπό οιοδήποτε κόστος το ατομικό τους συμφέρον, ακόμα και αν αυτό γίνει σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Εμείς, δεν ανήκουμε όλοι στο ίδιο κόμμα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανήκουμε. Όπως δεν ανήκουν και οι άλλοι, οι αντίπαλοι μας.

Ναι, ναι, θα μου πείτε ότι αυτών κάποιος, κάποιο πολιτικό κόμμα, τους άνοιξε την πόρτα, τους επέτρεψε να βγουν στην επιφάνεια, να ριζώσουν, να οργανωθούν, να απειλούν. Δυστυχώς, συνέβη !! Και ακόμα δυστυχέστερα, μας ξέφυγε από τον έλεγχο, είχαμε την πλειοψηφία να το κάνουμε, να καθαρίσουμε το τοπίο, το 2004 και το 2007, άντ' αυτών προτιμήσαμε να το απογράψουμε «για να μείνει στην ιστορία...».

Έγραφα προ ημερών στη σελίδα μου στο facebook για τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ, πως «Ο Καραμανλής έκανε το πρώτο ξεκαθάρισμα... Σειρά μας τώρα να εκλέξουμε πολιτικά και κοινωνικά καθαρούς, ικανούς και σοβαρούς βουλευτές !!! Σταυρό μόνο στους άξιους...». Αμέλησα να γράψω το ίδιο και για τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ αλλά και των υπολοίπων κομμάτων!!

Η μάχη στις εκλογές αυτές δεν είναι για το αν θα εκλέξουμε κυβερνήτη τον «Κωστάκη» ή τον «Γιωργάκη». (Αλήθεια, προσέξατε πως καθιερώσαμε ένα υποκοριστικό για να φέρουμε πιο κοντά την όποια ικανότητα τους στα χαμηλά επίπεδα της δικής μας ανικανότητας;;;)

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι για το αν θα επιλέξουμε να έχουμε δική μας οικονομία και ανάπτυξη ή θα γίνουμε πιστοί υποτακτικοί αυτών που έχουν.

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι για το αν θα πάρουμε μισθούς ή συντάξεις που αναλογούν σε αυτά που παράγαμε ή πληρώσαμε (ήτοι αν δεν παρήγαγες ή δεν πλήρωσες δε θα πάρεις...) ή θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε λίγοι και σκληρά για να τρέφουμε τους πολλούς κηφήνες...

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι για το αν θα έχουμε δάσος, περιβάλλον το οποίο θα φροντίζουμε και με το οποίο θα ζούμε αρμονικά ή θα έχουμε μερικά μίζερα δέντρα ως διακόσμηση στον τοίχο του σαλονιού μας, στις βεράντες μας και τις αυλές μας...

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι για το αν θα δεχτούμε ότι δεν μπορεί όλα τα παιδιά να είναι εξίσου έξυπνα και αποδοτικά στη μόρφωση και θα τα εκπαιδεύουμε στο να γίνονται καλύτερα καθημερινά και με περισσότερες δεξιότητες ή θα αγοράζουμε τεστ, βαθμούς και πτυχία για να δημιουργούμε ανίκανους δημόσιους υπαλλήλους μεταπτυχιακού επιπέδου...

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι για το αν θα έχουμε επιχειρηματικότητα που θα δημιουργεί και θα έχει εξωστρέφεια, για το αν θα έχουμε εταιρείες, μικρές, μεσαίες, μεγάλες, που θα είναι γνωστές και θα διακρίνονται σε διεθνές επίπεδο και όχι για να έχουμε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που θα νέμονται τον δημόσιο πλούτο με κάθε μέσο και δεν θα τολμούν να κουνήσουν ρούπι εκτός των τειχών...

Η μάχη σε αυτές τις εκλογές είναι τελικά για το αν θα επικρατήσουν οι άξιοι των ανάξιων. Και -τελικά- λίγο ενδιαφέρει ποιο κόμμα θα έχει τους περισσότερους βουλευτές, αυτό που ενδιαφέρει είναι ποια θα είναι η γνωστική, κοινωνική και πολιτική ποιότητα των βουλευτών αυτών.

Πρέπει να επιλέξουμε και να εκλέξουμε εκπροσώπους μορφωμένους, με παιδεία, με γνώσεις και προσέξτε, δε μιλώ για πτυχία, ειδικά για πτυχία ελληνικών «ιδρυμάτων», αυτά δεν έχουν πλέον ούτε όση αξία έχει το χαρτί που είναι τυπωμένα.

Πρέπει να επιλέξουμε και να εκλέξουμε εκπροσώπους ικανούς να διοικήσουν, να κυβερνήσουν, να πάρουν αποφάσεις και να τους δώσουμε την εξουσία εκείνη να φτιάξουν ένα καλύτερο κράτος, μια καλύτερη διοίκηση.

Πρέπει να επιλέξουμε και να εκλέξουμε εκπροσώπους σοβαρούς, ηθικούς, που θα βλέπουν το αξίωμα του βουλευτή στην πραγματική του διάσταση, ως δυνατότητα να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και όχι ως ευκαιρία να τους προσφέρει το κοινωνικό σύνολο.

Πρέπει να επιλέξουμε και να εκλέξουμε εκπροσώπους που να σκέπτονται και να προτείνουν λύσεις ρεαλιστικές, συγκεκριμένες, εφικτές, να μιλάνε απλά, ουσιαστικά, ήρεμα, ολοκληρωμένα για να μπορούμε να τους καταλάβουμε, να μας κοιτούν στα μάτια και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Εγώ με τα κριτήρια αυτά θα κάνω τις επιλογές μου, τέτοιοι άνθρωποι θα έχουν τη στήριξη μου σε όλη την Ελλάδα και την ψήφο μου στην περιφέρεια που ψηφίζω.

Τονίζω το άνθρωποι γιατί μόνο έτσι είμαι πεπεισμένος ότι θα κερδηθεί η μάχη αυτών των εκλογών, η μάχη της Ελλάδας που θέλει να ζήσει με την Ελλάδα που θέλει να την ζήσουν: όταν οι πολλοί, αυτής της πρώτης Ελλάδας που θέλω να κερδίσει, αρχίσουν να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να ψηφίζουν, σε αντίθεση με αυτούς της άλλης Ελλάδας που απλώς καταψηφίζουν...

Τονίζω το άνθρωποι γιατί οι εκλογές αυτές είναι μια μάχη που θα δώσουν άνθρωποι, μια μάχη που θα κερδίσουν άνθρωποι, εύχομαι και πιστεύω οι άνθρωποι αυτοί που ανήκουν στην πρώτη Ελλάδα, αυτή που θέλει να ζήσει, να ξεχωρίσει, να διακριθεί, να γίνει καλύτερη... Και -όχι- οι άλλοι, αυτοί της Ελλάδας που θέλει να την ζουν, δεν θα μου λείψουν καθόλου...