29.9.09

Γιές αι καν !!! Πάμε !!!



Η σκηνή στην αρένα... Ετοιμάζεται για την μεγάλη μάχη. Σχεδιάζει προσεκτικά τις κινήσεις του.
Σκέφτεται «τώρα είναι η κρίσιμη στιγμή, τώρα είναι η ώρα...»
«Γιές αι καν !!!» λέει η φωνή μέσα του !!

Γύρω του υπάρχουν αρκετοί που τον εμψυχώνουν.
Οι δικοί του άνθρωποι είναι μαζί του. Το πλήθος έξω στην αρένα παραληρεί...

Με αργά βήματα προχωράει μπροστά. Με το βλέμμα εστιασμένο στον στόχο.
Τίποτα δεν του αποσπά την προσοχή. Έχει έναν δύσκολο αγώνα μπροστά του...
«Γιές αι καν !!!» ακούει τη φωνή εκείνη να του ξαναλέει !!

Η εικόνα γυρίζει πάνω του, σκυθρωπός, σκεφτικός, σοβαρός προχωράει μπροστά...
Έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα, πρέπει να σκεφτεί λύσεις...

CUUUUUUUTTT !!! Ξαναγυρίζουμε...

Η εικόνα γυρίζει πάνω του, αυτός προχωράει χαμογελώντας !!
Τους χαιρετά όλους, όποιον βρίσκει μπροστά του, τους δίνει το χέρι, είναι δικοί του άνθρωποι.

Ναι, όλοι όσοι είναι στον «διάδρομο» είναι δικοί του άνθρωποι κι αυτός μοιράζεται τη χαρά του μαζί τους !!! Δεν πηγαίνει σε κάποιον δύσκολο αγώνα, μάλλον πηγαίνει σε γιορτή....
«Γιές αι καν !!!», «μα τι να είναι πια αυτή η φωνή ;;» σκέφτεται !!

Η είσοδός στην αρένα θριαμβευτική !! Ο μονομάχος που έγινε Καίσαρας...
Οι οπαδοί του γιορτάζουν, κι αυτός συνεχίζει να τους χαιρετάει...
Είναι οι νικητές αυτοί που κατατρόπωσαν τον αντίπαλο...

Πρόβλημα;; Όχι δεν υπήρχε πρόβλημα, δε χρειαζόμασταν λύσεις, τη νίκη χρειαζόμασταν, την πήραμε, γι' αυτήν πανηγυρίζουν !!

Να που τώρα είναι έτοιμος να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί, να πάρει το τρόπαιο, οι οπαδοί τον αποθεώνουν!! «Γιές αι καν !!!», «οκ, γιές αι κάν, ι νόου ιτ», σκέφτεται και πάλι !!

Ένας ευτυχισμένος αρχηγός που γιορτάζει μαζί με τους δικούς του ανθρώπους.

«Και ο δρόμος είναι ανοιχτός. Είναι μπροστά μας. Πάμε !!»
«Γιές αι καν !!!», «το είπα !! χωρίς λάθος !! έπρεπε πάση Θεού να τα καταφέρω !!», μιλάει στον εαυτό του φανερά ανακουφισμένος...

Κυρίες και κύριοι, το ΠΑΣΟΚ, ο αρχηγός του και οι άνθρωποι του... Γιές δεϊ καν !!
(εμπνευσμένο από την προεκλογική παρουσία του ΓΑΠ, που δε θα ξαναδούμε φέτος καθώς αυτός ο κακός Παπακωνσταντίνου τον έκοψε από τα κανάλια, την πρώτη ταινία που αγόρασα σε DVD, τον Μονομάχο, και τις σκηνές της που μου ξαναθύμισε το εξόχως θεατρινίστικο σποτάκι «Πάμε» του ΠΑΣΟΚ στην τηλεόραση... Αν είχε και σενάριο, δηλαδή πρόγραμμα...)