21.9.09

Τελικά, ζωή είναι οι φίλοι...



Μου έγραψε χθες ο Πάνος, παλιός καλός φίλος από τα πρώτα πανεπιστημιακά χρόνια.

Γιάννη καλημέρα. Σάββατο βράδυ ήμουν στην ομιλία Καραμανλή στα Γιάννενα, στα παλιά ...λημέρια. Με όλους τους παλιόφιλους μαζί. Τον Κώστα, τον Δημήτρη, το Χρήστο και τους άλλους... Άλλη αίσθηση...


Το διάβασα κι ένιωσα παράξενα... Σκέφτηκα δικαιολογίες... «είναι πιο κοντά ο Πάνος», «έχει τη γυναίκα του από τα μέρη»... Δικαιολογίες...

Στα Γιάννενα πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, χρόνια αγνά και όμορφα, γνώρισα ανθρώπους, έκανα φίλους. Τα πρώτα χρόνια μετά τη σχολή, όλο και βρίσκαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε εκεί, κάποιοι παλιοί φίλοι, αργότερα δημιουργούσα όποτε μπορούσα ευκαιρίες να ξαναπάω με τη δουλειά μου...

Έχω να ανέβω στα Γιάννενα ίσως και πάνω από δέκα χρόνια... Πρέπει να το βάλω στο πρόγραμμα... Γιατί οι αναμνήσεις, πάντα εμπλουτίζουν τις εικόνες και παραστάσεις μας, γιατί οι φίλοι είναι εκεί και είναι ακόμα φίλοι, όσο κι αν τους ξέχασα εγώ, γιατί τελικά ζωή είναι οι φίλοι...