30.9.09

Πρωτίστως θέμα παιδείας όχι θέμα πολιτικής...

Αντιγράφω από το blog μιας καλής φίλης γιατρού που ζει και «δημιουργεί» εδώ και κάποιο χρόνο στο εξωτερικό, την πάντα ρηξικέλευθη γνώμη της για την «πράσινη ανάπτυξη»...
Λοιπόν μάγκες μας τα έχετε κάνει τσουρέκια και ζέπελιν με την πράσινη οικονομία, την πράσινη ανάπτυξη και τα πράσινα άλογα. Έλεος λέμε! Έχω πάθει over doze από την τόση οικολογία. Και να οι ανεμογεννήτριες, και να οι κάδοι, και να το κλείσιμο των χωματερών και να και ο Χρυσοβελόνης που κατάντησε πράσινος μαϊντανός. Το να μη σπαταλάς νερό και ενέργεια άσκοπα, το να μη πετάς το γαμημένο το χαρτί από την μαστίχα στο δρόμο, το να αξιοποιείς το μπόλικο νερό, τον μπόλικο αέρα και τον μπόλικο ήλιο που έχεις στην Ελλάδα, το να ξεχωρίζεις το χαρτί από το πλαστικό, το να βάζεις ειδικά φίλτρα στην καμινάδα του εργοστασίου σου για να μη ντουμανιάζει ο τόπος, το να μη γαμάς τις παραλίες με το κάθε είδους σκατουλάκι που μισοτρώς και μισοπίνεις, το να διαχωρίζεις τα βιομηχανικά από τα οικιακά και τα νοσοκομειακά απόβλητα δεν είναι θέμα πολιτικής. Είναι θέμα συνείδησης και παιδείας. Εγώ θα σου το πω; Δεν το καταλαβαίνεις από μόνο σου; Εμένα – που δεν είμαι και το καλύτερο παράδειγμα – με κόβει μέχρι εκεί. Εσύ πρέπει να το κάνεις κόμμα δηλαδή για να το εμπεδώσεις;