13.9.09

Λιγότερες υποσχέσεις = λιγότερη απογοήτευση...

Τελικά οι Κυριακές έχουν μια διαφορετική χροιά: πίνεις το καφεδάκι σου, διαβάζεις εφημερίδες, άμα είναι και Σεπτέμβρης έχει και σόου στην τηλεόραση, lead in του Γιωργάκη του ηπιούλη και του Κωστάκη του σκληρούλη, για την χειμωνιάτικη προβολή του Λάκη του γλυκούλη...

Την προηγούμενη Κυριακή η TV είχε Κωστάκη, σήμερα η TV έχει Γιωργάκη. Την προηγούμενη Κυριακή δώσαμε, σήμερα θα πάρουμε ! Και μη μου πείτε για τα υποκοριστικά, είναι θέμα οικειότητας και μόνο, δεν έχουν καμιά κρυφή μνεία στο πολιτικό μέγεθος των δύο ανδρών... Θου Κύριε φυλακή τω στόματι μου...

Απλά, σήμερα, έχοντας ακούσει και τον Γιωργάκη από Θεσσαλονίκης, ένα μόνο μπορώ να πω: «Ψηφίστε τουλάχιστον αυτόν που υπόσχεται λιγότερα. Μετά τις εκλογές, θα είστε λιγότερο απογοητευμένοι» (Bernard Baruch). «Θα έπρεπε να μας το έλεγες το 2004 και να σε είχαμε ακούσει. Σήμερα δεν θα είμαστε τόσο απογοητευμένοι», θα μου απάνταγε ο Μέσος Ψυχοφθόρος, έσπευσε να μου τονίσει ο φίλος Μιχάλης. Τι είχες Γιάννη, κουκιά σπέρνω δηλαδή...

Ομολογώ ότι χθες και σήμερα ο Παπανδρέου μας πήγε πολλά πολλά χρόνια πίσω... στην εποχή της φαιδράς πορτοκαλέας και του «Τσοβόλα δώστα όλα»... και αυτό αρέσει στον κόσμο... Εκεί ο Καραμανλής «απέτυχε», διάλεξε να παίξει το σκληρό χαρτί του, δεν είχε και άλλες επιλογές αφού  πέντε χρόνια τώρα δεν μπόρεσε να διοικήσει το ...τσούρμο του !! Έ, ο Παπανδρέου παίζει τώρα εκ του ασφαλούς, πέταξε και τον παλιό καπετάνιο από το καράβι (η γνωστή σκηνή με τη σανίδα...), έμεινε μόνος αρχηγός στο δικό του τσούρμο και τα δίνει όλα να μαζέψει κι άλλους...

Αλήθεια, εδώ και τριάντα τόσα χρόνια που κάθε τρεις και λίγο ακούμε το παραπάνω ως επωδό των αποτυχημένων επιλογών πλειοδοσίας που κάνουμε, μυαλό δεν βάλαμε;; Και δεν είναι θέμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Δεν είναι θέμα κουτσού αλόγου ή Αστραχάν. Είναι τελικά θέμα εν-κεφαλικό, θέμα περιεχομένου πιο συγκεκριμένα. Γιατί αν είχαμε περιεχόμενο εν τη κεφαλή μας, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε πρώτα το τι θέλουμε και μετά ποιός μπορεί να μας το προσφέρει...

Εν προκειμένω (Ελλάδα 2009) χρειαζόμαστε στρατηγικές αποφάσεις άμεσα και ενέργειες συγκεκριμένες, εφικτές, ρεαλιστικές, με μετρήσιμο αποτέλεσμα. Όλα τα άλλα είναι φούμαρα !!! Αν είχαμε μια εταιρεία καταχρεωμένη και χωρίς παραγωγή ικανή να αποφέρει έσοδα για να αντιμετωπίσουμε τις τρέχουσες υποχρεώσεις, τότε δεν θα μιλάγαμε ούτε για περικοπές ούτε για νέο δανεισμό για να δώσουμε μισθούς και να κάνουμε έξοδα!! Είτε θα την κλείναμε, είτε θα μαζεύαμε το προσωπικό και θα παίρναμε συγκεκριμένες αποφάσεις για το πως θα αυξήσουμε την παραγωγή και την αξία της εταιρείας !!

Αυτά τα απλά, ότι πρέπει να εργαστούμε και να παράγουμε κάτι που να έχει ποιότητα και αξία ώστε να το αγοράσει κάποιος άλλος και να έχουμε εισόδημα ως χώρα, αυτά περιμένω να ακούσω... Αντί αυτών, ακούω τσακωμούς για αυξήσεις στους μισθούς, για παροχές, για φορολογίες και άλλα πολλά πρωθύστερα... Ουδείς διερωτάται τι παράγουμε και αν αυτό έχει αξία μεταπώλησης μεγαλύτερη των ανταγωνιστών μας στις διεθνείς αγορές (χωρίς ...κονέ εννοείται !!)

Γι' αυτό ξαναλέω: «ψηφίστε τουλάχιστον αυτόν που υπόσχεται λιγότερα. Μετά τις εκλογές, θα είστε λιγότερο απογοητευμένοι» (Bernard Baruch). Τουλάχιστον θα έχετε λιγότερη αγωνία για το τι θα σας ...πεταχτεί πίσω από τον θάμνο!! Διαβάστε το παρακάτω άρθρο του Αλέξη Παπαχελά από την Καθημερινή της Κυριακής 13.09.2009 και θα καταλάβετε τι εννοώ...
Ποιο από τα δύο ΠΑΣΟΚ; (του Αλέξη Παπαχελά)

Ένα ερώτημα που συζητιέται ευρέως αυτή την εποχή είναι το ποιο ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσει αν ο κ. Παπανδρέου κερδίσει τις εκλογές. Είναι ένα ερώτημα που βασανίζει πολλούς ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, οι οποίοι έχουν ψηφίσει Σημίτη αλλά και Καραμανλή και οι οποίοι τώρα «ψάχνονται». Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκφράζει και τα δύο κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, και το παλιό «ανδρεϊκό» βαθύ ΠΑΣΟΚ και το μεταμοντέρνο. Και αυτό είναι λογικό σε ένα μεγάλο κόμμα στο οποίο συνυπάρχουν όλα τα στρώματα και ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας μαζί με συσσωρευμένη ιστορία και ισορροπίες δεκαετιών.

Ο Κώστας Σημίτης έπεσε πάνω στον αδιαπέραστο τοίχο του ΠΑΣΟΚ όταν αποφάσισε να κάνει γενναίες κινήσεις στο ασφαλιστικό. Οταν παρατάχθηκαν από τη μια οι συνδικαλιστές και οι κομματικοί απέναντι στους τεχνοκράτες ήταν σαφές πως κέρδισαν οι πρώτοι. Ο κ. Σημίτης έκανε πίσω και άφησε την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, όπως και την εκπαιδευτική και τη μάχη κατά της διαφθοράς, για κάποιον... πολιτικά γενναιότερο.

Εδώ όμως γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα. Ο κ. Παπανδρέου ενδέχεται να αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια περίοδο όπου δεν σηκώνει άλλη αναβολή στη λήψη γενναίων αποφάσεων για το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τη φοροδιαφυγή, την ανασυγκρότηση του κράτους. Τα ένστικτά του θα τον ήθελαν να οργώνει την Ελλάδα και να ακούει για μήνες κάθε ομάδα και παραγωγική τάξη πριν πάρει τις αποφάσεις του. Αυτό όμως δεν γίνεται στις σημερινές συνθήκες, θα ήταν σαν τον καπετάνιο του «Σαμίνα» να ζητά να πάει σε σεμινάριο ασφαλούς πλοήγησης των Λόϋντς λίγο πριν πέσει στις Πόρτες.

Τα ερωτήματα για την επόμενη μέρα είναι πολλά: θα βασισθεί ο κ. Παπανδρέου σε ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα και να προχωρήσουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας ή θα ακούσει όσους υπερασπίζονται το στάτους κβο; Τα μηνύματα που μας δίνει είναι σαφώς αντιφατικά. Από τη μια ακούγεται ως επίσημη φωνή αυτή της κ. Κατσέλη, η οποία προκαλεί ανατριχίλα στην αγορά και την ανησυχία πως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναζητήσει τον... τέταρτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό εν μέσω κρίσης. Από την άλλη, βεβαίως, υπάρχει ο μοντέρνος λόγος του κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά ποιος ξέρει -πλην του προέδρου του ΠΑΣΟΚ- ποιος θα έχει την ευθύνη στις 5 Οκτωβρίου αν κερδίσει τις εκλογές. Από την μια έχουμε τους Χρυσοχοΐδη, Διαμαντοπούλου, Ρέππα και από την άλλη τον κ. Τσούρα του παλαιοτέρου ΠΑΣΟΚ να εξετάζει βιογραφικά για τη στελέχωση του κρατικού τομέα.

Οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου διαβεβαιώνουν σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους κάθε ανησυχούντα πως «δεν είμαστε τρελοί να πάρουμε πίσω την Ολυμπιακή ή τον ΟΤΕ». Επισημαίνουν δε, πως αν τα πουν αυτά δημοσίως κινδυνεύουν να αναβιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να χάσουν από τα αριστερά. Αυτή όμως η αβεβαιότητα, τόσο ως προς τα πρόσωπα όσο και προς την πολιτική που θα ακολουθήσει ο κ. Παπανδρέου, προκαλεί σε ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης βαθιά ανησυχία. Οι άνθρωποι αυτοί αρνούνται να δουν την εκλογική αναμέτρηση σαν μια μάχη μεταξύ σοσιαλισμού και νεοφιλελευθερισμού. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ποιος είναι πιο έτοιμος, ικανός και λογικός ώστε να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα βαθύτατα σχιζοφρενικό κόμμα. Αυτό φάνηκε με τον τρόπο που πανηγύριζε ένα μεγάλο κομμάτι της βάσης του όταν έγινε σαφές ότι ο κ. Σημίτης δεν θα κατέβει στις εκλογές. Το αν ο κ. Σημίτης θα εμπεριέχεται στα ψηφοδέλτια έχει μικρή σημασία και έχει περισσότερο να κάνει με ααμοιβαίους εγωισμούς και ανασφάλειες αυλών. Εχει όμως τεράστια σημασία ποιο ΠΑΣΟΚ θα διαλέξει ο κ. Παπανδρέου αν κερδίσει στις 4 Οκτωβρίου, το ΠΑΣΟΚ που φρέναρε τις μεταρρυθμίσεις του κ. Σημίτη ή το ΠΑΣΟΚ που θέλει να τις πάει ένα βήμα παρακάτω έστω και χωρίς... Σημίτη.