15.8.09

Το Woodstock κι εγώ, 40 χρόνια μετά...



Το 1969 μέτραγα ήδη τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Και ήμουν (ακόμα...) μόνος, ο αδερφός μου προέκυψε δύο χρόνια μετά, μόνος και πρωτότοκος και με το όνομα του παππού. Αυτά τα λίγα θυμάμαι καθαρά, γιατί κατά τα λοιπά απολάμβανα τα πρωτεία μου και την φροντίδα ολόκληρης της οικογένειας (όπως βλέπετε θυμάμαι τα καλά και συμφέροντα...).

Στις 15 Αυγούστου του 1969, δεν θυμάμαι που ήμουν, θυμάμαι όμως πολύ καλά τι έκανα: αναστάτωνα τον κόσμο, γιόρταζε ο πατέρας μου βλέπετε, και θεωρούσα υποχρεωτικό στη γιορτή του να «ενσωματωθώ» με τους επισκέπτες, να τρέξω, να παίξω, να φωνάξω, να «διεκδικήσω» τα πρωτεία μου... Και σίγουρα δεν ήμουν στο Woodstock που άρχιζε εκείνη τη μέρα...



Το Woodstock μου προέκυψε ως άκουσμα, ως γεγονός, ως κουλτούρα μερικά χρόνια αργότερα, όταν -μαθητής γυμνασίου- αποφάσισα ότι τόσο εγώ όσο και τα ακούσματα μου είναι rock. Ήταν το Pop Eleven στη Σκουφά που «αράζαμε» τα μεσημέρια μετά το σχολείο, ήταν και εκείνο το δισκάδικο στο Παγκράτι, ο ΗΧΟΣ, ο Πέτρος που το είχε μπορεί να έβαζε στα πρώτα ράφια τα εμπορικά βινύλια, πάντα όμως είχε χώρο για κάτι «εκλεκτό». Και να είμαστε και σπίτι ως τις 3 το πολύ, να προλάβουμε να πλυθούμε, να φάμε και να απλώσουμε τα βιβλία ως τις 4 που άρχιζε ο Πετρίδης, μια ώρα διαλεγμένη ροκ πριν αρχίσουν τα φροντιστήρια. Και τα Σαββατοκύριακα να διαβάζουμε και το ΠΟΠ και ΡΟΚ, για να «μορφωθούμε»...

Τότε γράφαμε τα πάντα σε κασέττες, ήταν και πιο φτηνά και πιο βολικά, πικάπ, στερεοφωνικό συγκρότημα ολόκληρο δηλαδή, μπήκε στο σπίτι όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Το Woodstock όμως το αγόρασα από την αρχή σε δίσκο, έκανα «αιματηρές» οικονομίες στα πάντα για να τα καταφέρω. Ακόμα θυμάμαι την «ιερή» στιγμή που το πρωτοέβαλα σε πικάπ, μαθητής λυκείου πλέον, στο σπίτι ενός θείου που -νεώτερος εκείνος από τον πατέρα- είχε ήδη και κασετόφωνο και στερεοφωνικό... Έβαλα προσεκτικά τον πρώτο δίσκο από την πρώτη πλευρά, φόρεσα και τα ακουστικά, δυνάμωσα λίγο τον ήχο... Ακόμα θυμάμαι και χαμογελάω τη γιαγιά που ήρθε να δει «τι έχει πάθει το παιδί και δεν ακούγεται...»

Σήμερα 40 χρόνια μετά, ξανάκουσα μερικά από τα τραγούδια εκείνα. Και σκέφτηκα ότι τελικά το Woodstock δεν ήταν απλά μια συναυλία, μια μουσική εκδήλωση, ήταν κάτι περισσότερο, ήταν το ίδιο μια εποχή, ή μάλλον καλύτερα το μεταίχμιο ανάμεσα σε δύο εποχές, ήταν μια κουλτούρα, ένας τρόπος ζωής. Ήταν η απόδειξη του ότι «μπορείς να πετύχεις και το πιό απίθανο, όταν πραγματικά πιστεύεις σε αυτό». Αρκεί μόνο να σκεφτεί κανείς ότι όλος ο σχεδιασμός είχε γίνει για 100,000 επισκέπτες, αριθμός που από μόνος του αποτελούσε όραμα για τους διοργανωτές, αριθμός που ξεπεράστηκε τελικά τέσσερις φορές (!!!!) αφήνοντας στις μνήμες όλων μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της ροκ κουλτούρας παγκοσμίως...
υ.γ. για όσους θέλουν να επιχειρήσουν μια βουτιά στις αναμνήσεις, τα site «Woodstock 1969-2009, 40th Anniversary of Woodstock '69 Music Festival» και «1969 Woodstock Festival & Concert» προσφέρουν μια πλούσια «βιβλιοθήκη» εικόνων, κειμένων, αναμνήσεων, όσο για τους ήχους θα τους βρείτε στο Woodstock Story Channel του Youtube. Enjoy...