24.8.09

Απόψε δε θέλω να μιλήσω...



Aπόψε δε θέλω να μιλήσω, θέλω μόνο να ακούσω ξανά και ξανά την ίδια μελωδία. Μια μελωδία...

...για την νύχτα που έρχεται και που θα είναι πιο μαύρη, πιο σκοτεινή από τη χθεσινή.

...για την Ελλάδα που έρχεται και που δε θα είναι αυτή που μας έδωσαν οι πατεράδες μας.

...για όλους εμάς που πρέπει να τα χάσουμε όλα, να πιάσουμε πάτο για να αλλάξουμε, να γίνουμε καλύτεροι, αν όχι εμείς τουλάχιστον τα παιδιά μας.

...για το έλατο των παιδικών μας χρόνων που μας περίμενε υπομονετικά να μεγαλώσουμε πάνω στον Κιθαιρώνα μέχρι που τον απάντησε η αδιαφορία μας.

...για το πεύκο των νεανικών μας χρόνων στον Μαραθώνα, δίπλα στη λίμνη, που πάνω του χαράξαμε τους πρώτους μας έρωτες.

...για τα χελιδόνια που πέταγαν εκεί που εμείς ερωτευόμασταν και ζευγάρωναν εκεί που δίναμε τα πρώτα μας φιλιά.

...για τον σκαντζόχοιρο, τη χελώνα, τον σκίουρο, το σκίνο, το πυρνάρι, για όλα τα φυτά και τα ζώα που έπεσαν θύματα της απληστίας μας.

...για την ομορφιά που δε θα αντικρύσουν τα παιδιά μας, παρά μόνο μέσα στα κλαμμένα μας μάτια.

...για το αύριο που θα ξημερώσει και δε θα θυμίζει σε τίποτα το χθες.

Για όλα αυτά, απόψε, δε θέλω να πω πολλά, θέλω μόνο να ακούσω ξανά και ξανά μια μελωδία...
Και να μιλήσω μόνο για κάποιους ήρωες...

Για αυτον...


Για αυτόν...


Για αυτούς...


Για αυτούς...


Και για αυτούς...


Για όλους τους γνωστούς και άγνωστους που έχουν δουλειά τους την πυρόσβεση, που δίνουν μάχη με το χρόνο, με τους ανέμους, με τη φωτιά, με μόνα όπλα τελικά τις δυνάμεις και την αντοχή τους. Για όλους τους πυροσβέστες, μόνιμους, επόχικούς, εθελοντές, πεζοπόρους, εποχούμενους, ιπτάμενους...

Είναι δικά μας παιδιά και παλεύουνε για εμάς. Δουλεύουνε και καταθέτουνε την ψυχή τους και πολλές φορές και τη ζωή τους για να προστατέψουνε τις δικές μας ζωές, τις περιουσίες και τα δάση μας, για να απαλείψουν τις συνέπειες από τις δικές μας αμέλιες, τις δικές μας παραλείψεις όσο εγκληματικές και αν είναι. Ξεπερνάνε τον εαυτό τους, γίνονται η αιχμή του δόρατος μιας κοινωνίας, που άδικα τους χρεώνει, τις συμφορές της. Γίνονται το «εμείς» που θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν μπορούμε...

Γι' αυτούς λοιπόν η μελωδία ας γίνει το ευχαριστώ που δεν μπορούμε να πούμε σε έναν έναν προσωπικά...

Απόψε δε θέλω να μιλήσω άλλο, θα αφήσω μόνο τη μουσική να μιλήσει για μας, για σας, ξανά και ξανά...

Καληνύχτα...
Ευχαριστώ...
Καληνύχτα...
Ευχαριστώ...
Καληνύχτα...