30.8.09

«Να φύγετε... να πάτε αλλού...»

«Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί με ταλέντο και όνειρα;» «να προσπαθήσει να φύγει από την Ελλάδα. Σ’ αυτή τη χώρα, οι αξίες που κυριαρχούν δεν θα του επιτρέψουν να προοδεύσει. Θα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί (με τη βοήθεια κάποιου συγγενή) στο Δημόσιο. Αυτό δεν είναι φιλοδοξία που θα οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο»...

Τάδε έφη Σταμάτης Κριμιζής, ακαδημαϊκός, επικεφαλής διαστημικών προγραμμάτων της NASA, τουτέστιν ένας Έλληνας που διέπρεψε και διαπρέπει εκτός Ελλάδος. Βρήκα το απόσπασμα αυτό διαβάζοντας κάποιο άρθρο του καλού δημοσιογράφου Τάκη Σπηλιόπουλου και, έχοντας ζήσει και δουλέψει τα τελευταία χρόνια αρκετό χρόνο μεταξύ Ελλάδος και εξωτερικού, αποφάσισα να το δημοσιεύσω ως status στο facebook για να προκαλέσω την συζήτηση και παράθεση απόψεων. Ρωτούσα μάλιστα στα σχόλια: «αυτή την Ελλάδα είχαμε και έχουμε, θα κάνουμε τίποτα να την αλλάξουμε;;»

Ο διάλογος που ακολούθησε είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το post μάλιστα αναδημοσίευσε και στη δική της σελίδα η καλή «διαδικτυακή» φίλη Μαίρη Μάντη. Σταχυολογώ από τα περίπου 30 σχόλια που ακολούθησαν την αρχική δημοσίευση, παραθέτοντας εμβόλιμα τις δικές μου παρατηρήσεις...

«...ακριβώς το ίδιο θέμα, έθιξα χθές βράδυ στον δικό μου τοίχο, και ακριβώς την ίδια απορία με σας εξέφρασα, για να την αλλάξουμε, θα πρέπει να αφήσουμε οριστικά πίσω την παρούσα νοοτροπία, και δεν γνωρίζω πόσοι είναι πρόθυμοι για το μεγάλο άλμα...», Μαίρη Αποστολίδη
@Mairi Apostolides: σωστό αυτό που λες, αν κάτι έχουμε ανάγκη είναι προτάσεις και ενέργειες, ουσιαστικές και ρεαλιστικές, που θα δώσουν όραμα στον κόσμο για να τις ακολουθήσει. Μακάρι οι γενιές που έρχονται να πετύχουν κάτι καλύτερο...

«...Σήμερα σε φίλη μου, η οποία διδάσκει στη Βοστώνη Αγγλικά σε τμήμα καθηγητών, της είπαν σε αίτηση της για μια θέση στη Βουλή στο μεταφραστικό πως δεν έγινε δεκτή...γιατί δεν ξέρει καλά Αγγλικά...!!!!!!!!!! απορώ αν διάβασαν καν το βιογραφικό της... ήταν μάλλον πολλών σελίδων και κούραζε...ΕΛΕΟΣ!!!!!!! αύριο φεύγει για Ν.Υόρκη... θα διδάσκει Αγγλικά σε καθηγητές Γάλλους...εκεί θα ξέρει καλύτερα μάλλον τη γλώσσα...αυτά αγαπητοί μου...», Μαρία Σαμουρκασίδου
@Maria Samourkasidou: τώρα να σχολιάσω...;; θα το πω χιουμοριστικά όπως θα το έλεγε ο αρμόδιος (και ο ...αριστογείτων) δημόσιος «λειτουργός»: «δικαιώθηκα !! με τα αγγλικά που ξέρει μόνο σε Γάλλους τη βάζουν να διδάξει, που δεν τους πάνε κι όλας...» και μετά θα συνεχίσει το ρεπό του ως τις 5:00 που θα φύγει να πάει σπίτι του....

«Εγώ ήδη το έκανα στα 2 μεγαλύτερα παιδιά μου. Η δική μου συμβουλή ήταν να φύγουν για να συμπληρώσουν τις σπουδές τους έξω και να μείνουν έξω να εργαστούν και να κάνουν καριέρα. Αν και ομολογώ ότι ο 1ος γιος μου με πρόλαβε όταν παράτησε εδώ τις σπουδές του, έφυγε για Αγγλία να σπουδάσει αυτό που θέλει και δεν θέλει να γυρίσει πίσω ούτε για το στρατιωτικό του. Και προς τιμή του δεν θέλει καν να προσπαθήσω να του βρω εργασία εδώ, ενώ έχω σε κάποιο βαθμό αυτή την δυνατότητα... Η Ελλάδα εξακολουθεί να πληγώνει τα ονειροπόλα και φιλότιμα παιδιά της...», Λεωνίδας Τσιγώνιας.

Ο Λεωνίδας μάλιστα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα «...και συμπληρωματικά, τι μπορεί να περιμένει κάποιος από την "δημοκρατία της μετριότητας" την οποία βιώνουμε στην μεταπολιτευτική περίοδο που διάγουμε τα τελευταία 28 χρόνια. Αλλά ένα εξαιρετικό άρθρο που σπάει κόκαλα για τις αλήθεις του για το εν λόγω θέμα είναι του Αλέξη Παπαχελά με τίτλο: Η υποκρισία του «greek dream» στη διεύθυνση http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/12/2007_252718» και μου θύμισε μια άλλη Ελλάδα που υπήρχε και δημιουργούσε, για να υποχρεωθεί (κάπου μεταξύ της πρώτης και δεύτερης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής) να υποταχθεί, να οπισθοδρομήσει στο χαμηλό επίπεδο αυτών που λοιδωρούσαν την πρόοδο, την ανάπτυξη, την εξέλιξη γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να την φτάσουν.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις MONIMEΣ ΣTHΛEΣ της Καθημερινής με ημερομηνία δημοσίευσης 16.12.2007 και το αναδημοσιεύω εδώ αντί άλλου σχολίου. Τίτλος «Η υποκρισία του «greek dream», συγγραφέας του ο γνωστός δημοσιογράφος Aλέξης Παπαχελάς.
Πριν από μερικές εβδομάδες έγραφα για την εξωραϊσμένη ανάμνηση της Ολυμπιακής, που αναβιώνει στον νεοελληνικό εγκέφαλο κάθε φορά που συζητάμε το αναπόφευκτο τέλος της. Ενας καλός, και αγαπημένος, συνάδελφος με πήρε να μου πει ότι το άρθρο ήταν εύστοχο αλλά πως έχανα το δίκιο μου με μία μόνο φράση. Είχα –βλέπετε– κάνει το λάθος να αναφέρω ότι κάποτε πετούσα στην business της Ο.Α. και κάποιος από το πλήρωμα με σήκωσε από τη θέση μου για να κάτσουν γύρω οι συγγενείς του. «Τι το ήθελες εκείνο για την business;», μου είπε ο φίλος και πρόσθεσε «δεν καταλαβαίνεις πώς αντιδρά ο αναγνώστης;».

Ομολογώ πως όχι! Και θεωρώ πως εκεί ακριβώς είναι η ρίζα του κακού, το μικρόβιο του λαϊκισμού που έγινε επιδημία μετά τη μεταπολίτευση. Ζούμε σε μια χώρα που το «greek dream» είναι να βγάλουμε πολλά λεφτά γρήγορα, έστω και παράνομα, να έχουμε οπωσδήποτε πισίνα, να πηγαίνουμε ταξίδια στον Μαυρίκιο και να διακηρύσσουμε τον νεοπλουτισμό μας. Από την άλλη, κάνουμε τον φθόνο μας ή το κόμπλεξ μας... ιδεολογία κατηγορώντας τον διπλανό μας γιατί απέκτησε πισίνα ή γιατί πέταξε business. Δεν ξέρω πώς το έχουμε δει αυτό το ελληνικό όνειρο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Υπάρχουν μερικές παραδοχές που ισχύουν σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Οτι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά, βγάζουν χρήματα, πετυχαίνουν κάτι στη ζωή τους, δεν έχουν κλέψει, δεν έχουν εκβιάσει ή μπει σε μηχανισμούς, και δικαιούνται να ζουν διαφορετικά. Οτι πρέπει να υπάρχουν σχολεία, πρότυπα δημόσια όπως ήταν κάποτε το Πειραματικό και ιδιωτικά, που βγάζουν μια ελίτ γιατί τη χρειάζεται η χώρα. Αυτό το είδε το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και δυστυχώς πνίγηκε ως αρχή στον παραλογισμό του τσουνάμι του λαϊκισμού του ’80.

Αν θέλουμε μια σοβιετική κοινωνία όπου οι αεροπορικές εταιρείες θα έχουν μία θέση, τα σχολεία θα είναι όλα δημόσια, οι μισθοί του καθηγητή και της καθαρίστριας οι ίδιοι, είναι μια υπόθεση. Αν θέλουμε μια κοινωνία νεόπλουτων, η οποία θέλει να περνάει καλά η ίδια και να κρατά τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή γιατί τη βολεύει είναι μια άλλη υπόθεση. Είναι άλλωστε αστείο. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι «διανοητές», που έκαναν καριέρα με τον λαϊκισμό είναι οι πρώτοι που έβαλαν τα παιδιά τους από την πίσω πόρτα στα σχολεία της ελίτ, οι πρώτοι που καθιέρωσαν τη «μαγκιά» ως δικαιολογία για την παράβαση κάθε κανόνα και οι πρώτοι που χαίρονται τις παρέες των νεόπλουτων που δημιούργησε η περίοδος του τρίτου δρόμου στη χώρα μας.

Αυτή η υποκρισία κάποια ώρα θα σπάσει. Ισως μάλιστα τα παιδιά αυτής της γενιάς που τροφοδότησε το σαράκι του λαϊκισμού να είναι τα πρώτα που θα θέλουν μια άλλη κοινωνία, γιατί θα έχουν ζήσει δυο τρία χρόνια έξω και θα έχουν πολύ πιο ανοικτά μυαλά.

Μέχρι τότε φοβούμαι ότι θα έχει βάση το ανέκδοτο για τον Ελληνα στην κόλαση. Στην αγγλική ή τη γερμανική εκδοχή της υπάρχει ένας υπάλληλος με μια κουτάλα ο οποίος βαράει στο κεφάλι όποιον πάει να ξεφύγει από το ζουμί που βράζει από κάτω. Στην ελληνική τίποτα. Γιατί; Μα μόλις πάει ένας Έλληνας να ξεφύγει, τον τραβάνε οι άλλοι από κάτω...

Εδώ θα τελειώσω αυτή τη δημοσίευση, χωρίς να προσθέσω τίποτε άλλο. Απλά θέλω να σκεφτείτε, εγώ σκέφτομαι ήδη μήπως δεν έκανα καλά που κάποτε αρνήθηκα μια πρόταση πενταετούς συμβολαίου ως ανώτατου διοικητικού στελέχους ελληνικής εταιρείας στην Τουρκία για να παραμείνω στην Ελλάδα και να προσπαθήσω να προσαρμόσω στα -σαφώς καλύτερα- ευρωπαϊκά δεδομένα όσο περισσότερες ελληνικές εταιρείες, όσο περισσότερους έλληνες επιχειρηματίες είναι δυνατόν...