31.8.09

Αν... (σταχυολογήματα...)

Για τις φωτιές και τα αίτια τους γράφτηκαν σελίδες επί σελίδων και θα γραφτούν κι άλλες. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα γράψει τις περισσότερες, ποιος θα είναι ο πιο καυστικός, ο πιο αιχμηρός, ο πιο συναισθηματικός, το ζήτημα είναι να αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε να γίνει με τα δάση μας, εν γένει τι θέλουμε να γίνει με τη δημόσια γη (ναι, υπάρχει κι αυτό στον τόπο μας, δεν είναι όλα ιδιωτικά)...

Απόψε σκέφτηκα να σταχυολογήσω, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, διάφορα που διάβασα ή άκουσα τις τελευταίες εβδομάδες επί του θέματος, αφήνω τα σχόλια σε σας...
«Αν είχες ΔΙΚΑ ΣΟΥ, ιδιόκτητα, σαράντα (40) στρέμματα δάσους στο Σέσι Γραμματικού, με θεονόμιμα συμβόλαια από τον πατέρα σου, και είχες πληρώσει και περίπου 3.500€ φόρο μεταβίβασης γι’ αυτά στην Εφορία…. , όμως δεν μπορούσες να τα κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, διότι ΕΙΝΑΙ δάσος, ούτε να τα χτίσεις, ούτε να τα ξεχερσώσεις να τα καλλιεργήσεις, ούτε (προφανώς) να τα πουλήσεις, (ποιος τα παίρνει, δεσμευμένα ως δάσος), και εν τω μεταξύ η γυναικάρα σου, σού ζητούσε επιμόνως ΔΑΤΣΟΥΝ ΝΑΒΑΡΑ 4 Χ 4 και βαφή νυχιών ποδιών εξ΄Αγγλίας,…. ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ?
Άσε, Φίλε, μην απαντάς… Ο ελληνικός “λαός” καίει τα δάση, και θά συνεχίσει να τα καίει, και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορέσει ποτέ να αναστρέψει το φαινόμενο, διότι η κονόμα είναι ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ». (από σχόλιο σε blog...)

«Κάποιοι φίλοι γνωρίζουν ότι μένω κάπου ανάμεσα στη Δροσιά, Άνοιξη και Σταμάτα. Σε ένα σπίτι που νοίκιασα πριν 2 χρόνια, ένα σπίτι μέσα στο δάσος, παράνομα χτισμένο 120 τετραγωνικά, ενώ δικαιούται μόνο τα 50. Κι αυτό επειδή ο παπούς της ιδιοκτήτριας είχε μαντρί κάποτε εδώ, με παλιό κτίσμα μέσα. Όταν υπάρχει παλιό κτίσμα, δικαιούσαι να το αναστηλώσεις. Βέβαια η ιδιοκτήτρια δεν το αναστήλωσε, έκανε αποθήκη το παλιό και έχτισε ένα διώροφο σπίτι στη μέση του οικοπέδου. Όπως και όλοι οι γείτονες τριγύρω. Το οικόπεδο 2 στρέμματα, γεμάτο πανύψηλα πεύκα. Σαν όλα τα άλλα εδώ. Αυτή η ιστορία οικοδόμησης του σπιτιού που μένω είναι πανομοιότυπη με δεκάδων εκατοντάδων σπιτιών σε όλη την έκταση που κάηκε από την Παρασκευή το βράδυ.
...
Και έχουμε και λέμε: είναι παλιάνθρωποι όσοι χτίζουν έτσι, είμαι παλιάνθρωπος κι εγώ που νοίκιασα ένα τέτοιο σπίτι. Πάνω από όλα όμως, είναι σάπια και ανίκανη η εκάστοτε κυβέρνηση που επιτρέπει για λόγους ψηφοθηρίας να χτίζονται έτσι τα σπίτια. Και ω, τι ωραίο, χτυπιόμαστε αν μας καεί ένα τέτοιο σπίτι και ακόμα πιο ωραίο, η πυροσβεστική την ώρα της φωτιάς παλεύει να το σώσει αφήνοντας το δάσος να καίγεται». (από δημοσίευση blogger)

«Χωρίς να έχω ψηφίσει την παρούσα κυβέρνηση, αποδέχομαι την πλειοψηφία της "δημοκρατίας" που έχουμε και τη "σέβομαι" στο βαθμό που της αξίζει.
Οι περισσότερες φωτιές ξεκινάνε από την αδιαφορία (και τη βλακεία) και γιγαντώνονται από την ανικανότητα (και τη βλακεία).
Και φταίμε όλοι μας σε αυτό.
Δηλαδή αυτοί που χτίζουν μέσα στα δάση δεν φταίνε;
Φταίνε μόνο αυτοί που τους αφήνουνε;
Αυτοί που ανάβουν φωτιά για να κάψουν ξερά χόρτα ενώ έχει 7 μποφόρ δεν φταίνε;
Αυτοί που δεν λαμβάνουν τις στοιχειώδεις προφυλάξεις δεν φταίνε;
Αυτοί που πάνε να "δουν" τη φωτιά και δημιουργούν συνωστισμό εμποδίζοντας τα πυροσβεστικά να κάνουν τη δουλειά τους, δεν φταίνε;
Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ φταίει για όλα, αλλά κάθε κυβερνών τσοπάνης, προτιμά να έχει υπηκόους πρόβατα... διοικούνται ευκολότερα και γίνονται ευτυχισμένα όταν θα τους τάξεις ότι θα τους σφάξεις το άλλο Πάσχα». (από σχόλιο στην ανωτέρω δημοσίευση)

«Υπάρχουν ορισμένα προβλήματα που αφορούν το status των κατοικιών εκεί στη ΒΑ Αττική. Κάποιοι πήραν πρωτοβουλία και έχτισαν παρανόμως χωρίς την νόμιμη άδεια από την πολεοδομία και κάποιοι έχτισαν νομίμως με παράνομη άδεια που παραχωρήθηκε από την ίδια αρχή, το ζωντανό ρεπορτάζ του «Ροΐδη Εμμονές» ακόμη προσπαθεί να βγάλει λογικά συμπεράσματα, του τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, δεδομένου και οι δυο πλευρές (παράνομοι-νόμιμοι) έχουν πληρώσει ατύπως νόμιμο μπαξίσι, οι μεν αναφέρουν ότι λάδωσαν γενικά «τις αρχές» και οι δε, «την πολεοδομία». Εν ολίγοις τα βρήκαμε σκούρα και δεν είμαι φαν των σκούρων.

Το συνεργείο «των Εμμονών μας» κάνοντας υπεύθυνη επιτόπια έρευνα, επισκέφθηκε το 70% των αυθαίρετων (τρόπος του λέγειν) κατοικιών, δείγμα άκρως αξιόπιστο, της ΒΑ Αττικής.
- 3 τους 10 κατοίκους είναι νεφροπαθείς, το 60% εξ’ αυτών υπολειτουργεί το δεξί τους νεφρό.
- 2 στους 100 κατοίκους πάσχει από το σπάνιο σύνδρομο Dow Jones.
- 1 στους 600 κατοίκους πάσχει από Πριαπισμό και το 50% εξ’ αυτών, θέλοντας προφανώς να θέσουν τέλος στην οδύνη τους, ανακάλυψαν ότι η τιμή ενός πολυτελέστατου 4X4 υψηλού κυβισμού είναι απείρως πιο συμφέρουσα από το κόστος μιας ιατρικής επέμβασης, κατόπιν τούτου, έμαθαν να ζουν στωικά με τον πόνο του.
- 4 στους 10 κατοίκους καλλιεργεί βιο-οπωροκηπευτικά σε επιμελώς περιφραγμένο χωράφι μέσων διαστάσεων των (συν-πλην) 1,86 τετραγωνικών μέτρων.
- 3 στους 10 κατοίκους διαθέτουν πηγάδι με νερό.
- 2 στους 10 κατοίκους διαθέτουν αντί πηγαδιού μία ολοστρόγγυλη διακοσμητική μαύρη τρύπα στη μέση ακριβώς του οικοπέδου και που η ονομασία της παραμένει «πηγάδι» προς τιμή των ενεργών πηγαδιών και του ρόλου τους στην ανάπτυξη της περιοχής.
- Ένας (αριθμός 1) κάτοικος σε ολόκληρη την ΒΑ Αττική έχει τρία (3) νεφρά, μια παραξενιά προφανώς της φύσης, αποκρύπτουμε το όνομά του για ευνόητους λόγους, και παραπέμψαμε το γεγονός στο Κέντρο Ερευνών της χώρας για τα περαιτέρω. Δεν είμαι φαν της αναρμοδιότητας.

Όλες οι παραπάνω κατηγορίες των συμπολιτών μας, ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων (τρόπος του λέγειν) κτισμάτων, απολαμβάνουν το κοινωνικό αγαθό της ηλεκτροδότησης από την ΔΕΗ που· με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, έχοντας ένα πιστοποιητικό για πρόβλημα υγείας (όλοι το έχουν) ή έναν λαχανόκηπο (πολλοί διαθέτουν) με ει δυνατόν ένα πηγάδι έχεις αυτομάτως δικαίωμα στην παροχή ηλεκτρισμού.

Οι υπόλοιποι βολεύτηκαν με τις ρυθμίσεις του 1994 και της υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Βάσω Παπανδρέου το 2003 έδωσε υπό προϋποθέσεις δικαίωμα ηλεκτροδότησης σε όσα αυθαίρετα είχαν χτιστεί έως τα τέλη εκείνου του έτους. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 100.000 αυθαίρετα ηλεκτροδοτήθηκαν με βάση αυτή τη ρύθμιση σε όλη τη χώρα, συνεχίζεται σε πολλές περιπτώσεις μέχρι σήμερα.» (από δημοσίευση σε blog)

«Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος οι φοροφυγάδες ότι καίγονται τα σπίτια τους.. Ότι καίγονται οι βιλάρες με τις πισίνες που έχτισαν μέσα στο δάσος.. Φωνάζουν ότι καίγονται αυτοί που καταπάτησαν το δάσος και φύτεψαν τσιμέντο, αυτοί με τα θηριώδη τζίπ και τις κουρσάρες με τα ατίθασα αλόγατα, αυτοί που μοστράρονται κάθε βράδυ πρώτο τραπέζι πίστα στα σκυλάδικα χρυσώνοντας λαρύγγια και λουλουδούδες, ενώ κάθε χρόνο δηλώνουν εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο.. Φωνάζουν γιατί δεν επαρκούν για να τους σώσουν οι πυροσβέστες και τα πυροσβεστικά που πληρώνουν με τους φόρους και το αίμα τους οι άλλοι, τα υποζύγια, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι..
Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί οι ελεεινοί και τρισάθλιοι τοπικοί ηγεμονίσκοι και κομματάρχες που σε κάθε τραγωδία, μετατρέπονται από νομάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι σε σχολιαστές και παρουσιαστές ειδήσεων, που τριγυρνάμε από κανάλι σε κανάλι κατηγορώντας τους άλλους για αυτά που έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι, που καλύπτουν κάτω από τις στάχτες και τα αποκαΐδια τις ευθύνες τους που δεν πρόλαβαν, που δεν καθάρισαν, που δεν διοργάνωσαν και δεν έχτισαν τις κατάλληλες υποδομές, γιατί ασχολούνταν με τις καρέκλες τους τρωγοπίνοντας και καταξοδεύοντας στις μίζες τα χρήματα των φορολογουμένων..
Φωνάζει, βρίζει και καταγγέλλει το κράτος η “δημοσιογραφία” της διαπλοκής που στο άκουσμα και μόνο κάποιων μέτρων για να πληρώνουν και οι φοροφυγάδες το ελάχιστο, ωρύονται και λυσσάνε για «φοροεπιδρομή», για δυσβάσταχτα βάρη στις πλάτες του ..λαού, που κάνουν όλους αυτούς τους τοπικούς ηγεμονίσκους και παράγοντες, ακόμα και το διάβολο σύμμαχο και συνεργάτη προκειμένου να αντιπολιτευτούν, να κατηγορήσουν και να βλάψουν όποιον και ό,τι δεν γουστάρουν..
Φωνάζουν, βρίζουν και καταγγέλλουν το κράτος όλοι αυτοί που αποτελούν το πραγματικό κράτος και εγώ ακόμα κάθομαι και γράφω τούτες τις γραμμές αντί να βγω στους δρόμους και να τους πάρω με τις πέτρες.. Γιαυτό ο ένοχος είμαι εγώ.. Φυσικά και εσύ που τώρα με διαβάζεις.. Επαναπαυθήκαμε στο να ψηφίζουμε, πότε τον έναν και πότε τον άλλον και νομίζουμε ότι τιμωρούμε.. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν τιμωρήσαμε κανέναν όσο και όπως του αξίζει.. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι ας μην ψάχνουμε αλλού τον ένοχο της γενικής ατιμωρησίας και επαναλαμβανόμενης τραγωδίας..» (από δημοσίευση σε blog)

«O ανταποκριτής του ΒΒC Μάλκολμ Μπράμπαντ αγαπά τόσο πολύ την Ελλάδα, που νιώθει τύψεις για το ενοικιαζόμενο σπίτι του στο Ντράφι. «Η αγαλλίαση που νιώθαμε στο εκπληκτικό ορεινό τοπίο» γράφει σήμερα στην «Κ», «μετριαζόταν από την επίγνωση ότι επωφελούμαστε από έναν εμπρησμό, που επέτρεψε σε αδίστακτους εργολάβους να πλουτίσουν, χτίζοντας εκεί που πριν από μια δεκαετία υπήρχε δάσος». Ο Βρετανός δημοσιογράφος μιλά ευγενικά για τη μεγαλύτερη αρρώστια της σύγχρονης Ελλάδας, για το σύνδρομο που περιλαμβάνει: αυθαιρεσία, ψύχωση real estate, διεφθαρμένη και ανεπαρκή διοίκηση, πελατειακές σχέσεις κυβερνώντων-κυβερνωμένων, καταπάτηση του κοινόκτητου, λύσσα για το ιδιόκτητο. Βλέπουμε τις αεροφωτογραφίες των καμένων της ΒΑ Αττικής, υπερδιακόσιες χιλιάδες στρέμματα - δυόμισι κυκλαδονήσια σε έκταση. Τα σπίτια φυτρώνουν μέσα στο δάσος, από τα δέντρα τα χωρίζει μια αυλή, με γκαζόν και πισίνα. Φυτρώνουν διαρκώς, ημιαυθαίρετα, ημινόμιμα, αυθαίρετα, παράνομα. Χωρίς οδικό δίκτυο, χωρίς δασικούς δρόμους, χωρίς υποδομές, χωρίς υδατοδεξαμενές και κρουνούς. Αλλά με πισίνες και γκαράζ για το δασικό SUV. Δεν είναι όλα τα σπίτια έτσι, υπάρχουν και ιστορικοί οικισμοί, νόμιμοι. Αλλά είναι κοινό μυστικό ότι η πληθωρική οικοδόμηση των οικοπεδικών φιλέτων περί την Πεντέλη δεν ξεκινά ποτέ νόμιμα, νομιμοποιείται πάντα εκ των υστέρων. Οικοπεδοποίηση του δάσους: είναι κι αυτός ένας τρόπος να παράγονται υπεραξίες...» (από δημοσίευμα στην εφημερίδα Καθημερινή)

«...κοίτα να δεις, εκεί που μιλάμε ήτανε χωράφια παλιά, εγώ τα θυμάμαι παιδάκι, ο παππούς μου είχε τα κάτω από τον δρόμο, τα πάνω, προς το βουνό, τα είχε ο... και, εντάξει, τα παιδιά του δεν ενδιαφέρθηκαν τα τελευταία 30-40 χρόνια, δε ζούσαν καν στο χωριό, λόγγωσε το μέρος, κατέβηκε το δάσος μέσα στα χωράφια τους, αλλά αυτό δεν είναι δάσος, είναι χωράφια, δεν μπορεί να χάσουν τη γη τους...» (από διάλογο σε χωριό που «ξαφνικά» φέτος περικυκλώθηκε από τις φωτιές...)