22.8.09

Θεία Δίκη;;;


Έξω μυρίζει καμένο... Ο λόγγος πίσω από τα ψηλώματα που περιτριγυρίζουν το χωριό καπνίζει ακόμα, καπνίζουν τα αποκαϊδια ενός πανέμορφου (τέως...) δάσους (επίσης τέως...) δηλαδή... Το πρωί οδήγησα προς την Αναφωνήτρα, μαύρισε η ψυχή μου και τα μάτια μου με αυτό που είδα: μια ολόκληρη πλαγιά (το βουνό Πευκούλα για τον χάρτη ή Κόλλα για τους ντόπιους) μαύρη, να καπνίζει... Έστριψα αλλού το βλέμμα, στο δρόμο μπροστά μου, δίστανα να πάω προς τις Μαριές, στην άλλη πλευρά του βουνού, είχα ακούσει ότι εκεί τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα...

Άρχισα να σκέφτομαι, στο μυαλό μου γύριζαν το πως, το γιατί, το ποιος... Γύρισα προς τη γυναίκα μου και αναρωτήθηκα, «άραγε θα ξαναδούμε ποτέ τον τόπο όπως ήταν;», όπως τον γνώρισε εκείνη μεγαλώνοντας και κάνοντας βόλτες μέσα σε αυτά τα όμορφα δάση, όπως τον γνώρισα εδώ όταν ήρθα για πρώτη φορά στο νησί να γνωρίσω την οικογένεια της, την οικογένεια μου... «Όχι, σίγουρα όχι», απάντησα μόνος μου και συνέχισα να οδηγώ...

Δεν πειράζει, σκέφτηκα, οι παππούδες μας διασκέδαζαν με τα δάση, τόσα ήξεραν τόσα έκαναν, εμείς έχουμε μπαράκια, έχουμε κλαμπάκια, θα φτιάξουμε σπίτια και πισίνες, θα βάλουμε γκαζόν να ξαναπρασινίσει ο τόπος. Τι τα θέλουμε τα δάση;; Άσε που γεμίζουν κάθε χρόνο με χορτάρια και ζουζούνια... Θα καθόμαστε στην καφετέρια, θα απολαμβάνουμε το φρεντουτσίνο μας, κι άμα θέλουμε θα βλέπουμε δάση στο DVD και στο Nova...

Μετά άνοιξα το ραδιόφωνο, καιγόταν το Γραμματικό, ο Βαρνάβας, ο Διόνυσος, ο Μαραθώνας... «Κρίμα, τόσο όμορφα δάση...», σκέφτηκα, μετά άκουσα ότι απειλούνται σπίτια, ότι κινδυνεύουν άνθρωποι... Κάποτε τα μέρη αυτά ήταν χωριά γεμάτα ζωή, με αγρότες και κτηνοτρόφους ως κατοίκους, οι εκτάσεις καλιεργούνταν, παρήγαγαν πλούτο.
Θυμήθηκα... Και δάκρυσα βουβά, μέσα μου... Γιατί έξω μου οργίστηκα!!

Οργίστηκα με όλους αυτούς που κατέκαψαν και κατακαίνε, εδώ και δεκαετίες, τις πλαγιές της ανατολικής, της βόρειας και της νότιας Αττικής...
με όλους αυτούς που έκοψαν οικόπεδα τα βουνά...
με όλους αυτούς που τα έχτισαν παράνομα, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς δημόσιες υποδομές (δρόμους, ύδρευση, ηλεκτρισμό)...
με όλους αυτούς τους δημόσιους λειτουργούς (δασάρχες, πολεοδόμους, αστυνομικούς, υπαλλήλους ΙΚΑ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ.) που έκλεισαν τα μάτια στην παρανομία ανταλάσσοντας τη σιωπή τους με μια βιλίτσα στο βουνό και όσα «τούβλα» περίσσεψαν στην τράπεζα...
με όλους αυτούς που αγόρασαν και κατοίκησαν την παρανομία, ναι, ναι αυτούς τους εγκληματίες που σκαρφάλωναν στις ταράτσες για να μη γκρεμιστεί το «φτωχικό του γείτονα» (ίσως γιατί μετά θα ακολουθούσε το δικό τους)...
με όλους τους εκπροσώπους τους, συμβούλους, κοινοτάρχες, δημάρχους, βουλευτές που τρέχουν να καλύψουν και να νομιμοποιήσουν την παρανομία, να την κάνουν νόμο, να της δώσουν υπόσταση, να ανταλλάξουν το μέλλον μας, το πράσινο, το οξυγόνο με μερικά χιλιάρικα και μερικές ψήφους (θυμάστε εκείνο το αμίμητο «αν το δηλώσεις, μπορείς να το σώσεις»;;;)
με όλους αυτούς που ζουν και βασιλεύουν και πλουτίζουν εις βάρος μας και γελάνε με μας τους ρομαντικούς μαλάκες...

Μα πάνω απ' όλα οργίστηκα με μας τους υπόλοιπους που τους ανεχόμαστε και δεν τους έχουμε πάρει ακόμα με τις πέτρες. Τα βουνά αυτά κάηκαν και πριν από τριάντα και πριν από είκοσι και πριν από δέκα χρόνια (οι χρονικοί προσδιορισμοί ενδεικτικοί), καίγονται και σήμερα... Και κάθε φορά στα καμένα ξεπροβάλλει μια νέα γενιά αυθαιρέτων, δίπλα στα παλιά. Και κάθε φορά, την ώρα της φωτιάς ακούμε την ίδια οργή «που είναι το κράτος, που είναι οι υπεύθυνοι, που είναι οι αρμόδιοι...» από ανθρώπους καθισμένους στα καφενεία... Να είναι άραγε αυτοί που χθες βράδυ διασκέδαζαν και μεράκλωναν στη συναυλία του Ματθαίου Γιαννούλη στο Γραμματικό την ώρα που η φωτιά έζωνε το χωριό τους;;; Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδωμεν...

«Καίγονται σπίτια», μου διέκοψε τις σκέψεις η γυναίκα μου... Θεία Δίκη;; Γιατί είναι γνωστό ότι η φύση εκδικείται. Ε, εδώ εκδικείται αυτούς που την κατέστρεψαν για να χτίσουν τη γη. «Ξέρεις», της είπα, «τους μόνους που λυπάμαι είναι αυτούς τους παλιούς κατοίκους των χωριών της περιοχής, τους πραγματικά ντόπιους, και αυτούς που αγόρασαν γη και έχτισαν το σπίτι τους σύμφωνα με τον νόμο. Τους άλλους, αυτούς που έχτισαν νύχτα, αυτούς που νομιμοποίησαν την παρανομία άλλων αγοράζοντας την, όχι αυτούς δεν τους λυπάμαι, αυτοί αλήθεια με, μας λυπήθηκαν;;; Ας τα λουστούν τώρα !!!»

Γίνομαι κακός, θα πείτε, όχι θα απαντήσω, απλά φέρομαι όπως μου φέρονται, όσο κι αν αδικώ κάποιους. «Πίσω από όλες τις αιτίες-δικαιολογία βρίσκεται ο άπληστος, άδικος και ο αμόρφωτος άνθρωπος. Με χίλιες όψεις και προσδιορισμούς, είναι κάποιος από εμάς. Ζει ανάμεσά μας και δημιουργεί τις συνθήκες της καταστροφής», έγραφε νωρίτερα ο φίλος Τάσος. Για θυμηθείτε λίγο, μέσα στη νύχτα ξεφύτρωναν τα σπιτάκια στα καμμένα, και παραδίπλα μέσα στο δάσος. Και μετά τρέχαμε και πληρώναμε όλοι για να γίνουν εκεί υποδομές, για να αποκτήσει η περιοχή δρόμους, για να αλλάξει ο πολεοδομικός σχεδιασμός, για να διευκολυνθούν οι παράνομοι. «Ας τα γκρέμιζαν, ας μην τα νομιμοποιούσαν», θα πείτε, θυμηθείτε όταν οι αποφάσεις δικαστηρίων τελεσιδικούσαν για κάποιον επ-οικιστή και οι μπουλντόζες έφταναν εκεί, αυτός, η φαμίλια του, οι γείτονες «καβάλαγαν» την ταράτσα, δένονταν στις κολώνες, γίνονταν θέαμα για να πετύχουν να μην εφαρμοστεί η δικαστική απόφαση, για να παραμείνει η παρανομία. Κανείς αστυνομικός δεν τους συνέλαβε (για αντίσταση κατά της αρχής τουλάχιστον), αλλά και κανείς δεν απέταξε για άρνηση εκτέλεσης καθήκοντος τους αστυνομικούς αυτούς. Κανείς εισαγγελέας ή δικαστής δεν τους δίκασε για απειθαρχία σε απόφαση της δικαιοσύνης, αλλά και κανείς δεν απέλυσε ως ανίκανο αυτόν τον δικαστικό λειτουργό. Κανείς πολιτικός δεν τους έκλεισε την πόρτα του γραφείου του, αλλά και κανείς δεν καταψήφισε αυτόν τον πολιτικό ως επιλήσμονα της αποστολής του.

Γιατί τελικά, το να σταματήσει μια παρανομία, το να γκρεμιστεί ένα αυθαίρετο, είναι θέμα απόφασης και βούλησης της συντεταγμένης κοινωνίας να το πετύχει. Dura Lex, Sed Lex. Ξεκινάς με την τελεσίδικη δικαστική απόφαση, όποιος παρεμποδίζει την εφαρμογή της συλλαμβάνεται, υπάρχει σχετικός νόμος που προβλέπει το τι και πως, αν οι τοπικοί αστυνομικοί «αδυνατούν» να το πετύχουν, στέλνεις άλλους που δεν έχουν ηθικά διλήμματα και «μακρύ χέρι», μετά ζητάς από τον Δήμο να στείλει μηχανήματα, αν «δεν έχει» ο Δήμος (για να μη θίξει τα ψηφαλάκια του) δίνεις άμεσα εντολή στη Νομαρχία (με το Δήμο θα ασχοληθούμε πάλι μετά...), αν και η Νομαρχία «αδυνατεί», τότε πάμε παραπάνω, στην Περιφέρεια, κι ακόμα παραπάνω, αν χρειαστεί ακόμα και στο Μηχανικό του Στρατού (ως συντεταγμένη δύναμη αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών). Μετά μόλις τελειώσεις με την παρανομία, επιστρέφεις και ελέγχεις έναν έναν αυτούς που «αδυνατούσαν» ή «δεν μπορούσαν» και όπου βρεις ατασθαλία την χτυπάς επιτόπου και στη ρίζα της. Μία φορά θα γίνει, να σφίξουν οι κώλοι, αυτόματα οι επίδοξοι μιμητές θα περιοριστούν στο ελάχιστο... Σκληρό ακούγεται... Ναι, θέλει απόφαση, εν τέλει θέλει αρχίδια (με συγχωρείτε κυρίες μου...). Τώρα, άμα δε σας αρέσει, υπομονή, «σε έξι μήνες με ένα χρόνο θα αρχίσει η πώληση των οικοπέδων που θα προκύψουν από την σημερινή πυρκαγιά. Τρέξτε να προλάβετε...» όπως έγραψε ο φίλος Γιάννης.

Ας πάμε παρακάτω, πλάκα πλάκα, εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια υπάρχουν δορυφορικοί χάρτες για το πιο απόμερος του κόσμου, το πρωί μάλιστα άκουγα τον Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ να αναμεταδίδει live (όταν δεν συντόνιζε πυροσβέστες, εθελοντές, άχρηστους αυτοδιοικητικούς άρχοντες και ηλίθιους κατοίκους, τουλάχιστον αυτός κάτι καλύτερο έκανε...) την αναζήτηση στο Google Maps των τοπονυμίων που καίγονταν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όχι μόνο δεν ασχολήθηκαν να φτιάξουν κτηματολόγιο (τα λεφτά όμως τα πήραν οι κολλητοί του γνωστού εκ Δολιανών υπουργού και μεγαλοστελέχους του ΠΑΣΟΚ και κανείς από τους εξυγιαντές της ΝΔ δεν τα ζήτησε πίσω...), δεν ασχολήθηκαν ούτε καν με την χαρτογράφηση των ελληνικών δασών μέσω των δορυφορικών φωτογραφιών των ξένων, ώστε τουλάχιστον να τα προστατέψει από τους οικοπεδοφάγους. «Αλλά βέβαια οι οικοπεδοφάγοι ψηφίζουν, το δάσος όχι ........ :(((», όπως έγραψε ο φίλος Ίωνας νωρίτερα. Και οι πελάτες τους Ίωνα, και οι πελάτες τους, εκεί να δεις ψήφους...

Δεν ανησυχώ όμως, ξέρω ότι θα ευαισθητοποιηθούν και πάλι, όταν θα ανακοινωθεί η επόμενη δεντροφύτευση από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου, θα σπεύσουν να φυτέψουν «δημοσία δαπάνη» μερικά δεντράκια στις εκτάσεις που θα έχουν απομείνει άκτιστες, ότι πρέπει για τον εξωραϊσμό της περιοχής, ότι πρέπει για να αυξηθεί η αξία των σπιτιών που τους έχουν μείνει απούλητα...

Σταματώ εδώ, οι σκέψεις είναι σκόρπιες και διαρκώς προκύπτουν και περισσότερες, στα σχόλια θα αναδημοσιεύσω και τα δύο κείμενα των φίλων που διάβασα και μνημόνευσα. Σταματώ εδώ γιατί δεν έχει νόημα να συνεχίσω άλλο, οι φωτιές συνεχίζονται, ο πόνος των ανθρώπων μεγάλος, ακόμα μεγαλύτερη και η ευθύνη τους, εκείνοι είναι που έχτισαν εκεί που παλιά ήταν δάσος, εκείνοι είναι που δεν φρόντισαν να καθαρίσουν τις αυλές τους, τον περίγυρο τους για να περιορίσουν τις συνέπειες μιας φωτιάς, εκείνοι είναι που ψηφίζουν δημάρχους οι οποίοι διαθέτουν τα χρήματα της «πολιτικής προστασίας» για μισθοδοσίες αχρήστων και πολιτιστικές εκδηλώσεις αντί για κρουνούς, αποψιλώσεις, απομάκρυνση μπάζων από τα δάση και οργάνωση των κατοίκων για την κακιά την ώρα...

Γιατί οι φωτιές υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, η φροντίδα μας πρέπει να είναι πως να οργανωθούμε και να περιορίσουμε τις συνέπειες και -βέβαια- πως ως συντεταγμένη κοινωνία θα τιμωρούμε άμεσα και αποφασιστικά όσους παραβιάζουν το νόμο, είτε είναι πλούσιοι είτε φτωχοί...

Σταματώ εδώ, έχω να πάω σε εκδήλωση, στο πάνω χωριό έχουν χαρές και πανηγύρια, κάποιος πλούσιος ντόπιος επέστρεψε πριν λίγα χρόνια στον τόπο του, αναστήλωσε ένα εκκλησάκι και αποφάσισε να το γιορτάζει κάθε χρόνο παραμονή του Αγίου, έπεισε και τον «Δεσπότη» του νησιού να το ...βάλει στο πρόγραμμα και έτσι κάθε χρόνο μαζεύονται και το γλεντάνε. Ακόμα και φέτος, που οι φωτιές καίνε τον τόπο τους, που έχουν γίνει στάχτη ως σήμερα πάνω από 3000 στρέμματα δάσους στο δήμο Ελατίων Ζακύνθου, που η φωτιά έχει κυκλώσει ένα από τα χωριά του δήμου και αναμένεται η εκκένωση του πριν την καταστροφή του αν γυρίσει ο αέρας μέσα στη νύχτα, που ο αέρας μυρίζει αποκαΐδι, ακόμα και φέτος, σήμερα, τώρα, κάποια ανθρωποειδή γλεντάνε, και γλεντάνε προκλητικά, με βεγγαλικά, με ορχήστρα, με πρώτο πρώτο τον ιερό τους τ(ρ)αγό. Τουλάχιστον, αφού τελικά πρόκειται για θρησκευτική γιορτή, θα μπορούσαν φέτος, εν μέσω της καταστροφής που χτύπησε τον δήμο τους, να την γιορτάσουν με σύνεση, χωρίς φανφάρες... Αλλά είπαμε, των οικιών ημών... Πως;;; Λίγο πιο δυνατά... «Είναι πολλά τα λεφτά, Γιάννη !!», είπατε;;;

Καληνύχτα...
υ.γ. θα πρέπει κάποια στιγμή να γράψω σχετικά, να ασχοληθώ και με το θέμα της Πολιτικής Προστασίας συνολικότερα, με το Crisis Management του Δημόσιου τομέα, πραγματικά είναι εγκληματικά ανύπαρκτο, όχι γιατί δεν υπάρχει βούληση από πάνω αλλά γιατί δεν ανταποκρίνεται το κάτω, τίποτα δεν φτάνει στη βάση, η αυτοδιοίκηση δεν επιτελεί τον ρόλο της παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις, ο απλός πολίτης δεν γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, τι είναι εφικτό και τι όχι... Αλλά είπαμε, με αυτά αργότερα, προέχει να σβήσουν οι φωτιές, να σώσουμε ότι μπορεί να σωθεί...