27.8.09

Αλλά είπαμε: Είμαι ο συνάνθρωπος σας ...είμαι ΕΓΩ!



Φίλοι,συμπατριώτες πολίτες. Είμαι ο συνάνθρωπος σας...είμαι ΕΓΩ!

Εγώ τρέχω και σπρώχνω κι αγωνίζομαι για να μπω πρώτος στο λεωφορείο όταν οι άλλοι περιμένουν στην ουρά. Αυτοί είναι κορόιδα, εγώ είμαι ο έξυπνος.
Δοξάστε με!

Εγώ περνάω με κόκκινο παλικαρίσια. Ας φυλαχτούν οι άλλοι, οι δειλοί. Εγώ είμαι λεβέντης, αντέχω!
Δοξάστε με!

Εγώ κράτησα το κεφάλι μου χαμηλά όταν ξεσηκωνόντουσαν οι άλλοι. Εγώ είπα: «Δεν είναι εποχή για ηρωισμούς». Το είδα έξυπνα το πράγμα!
Δοξάστε με!

Εγώ σκέφτομαι πριν από σας για σας. Εγώ καίω τα δάση για να μπορέσετε να αγοράσετε οικόπεδο. Να χτίσετε κι εσείς το σπιτάκι σας να βολευτείτε.
Δοξάστε με!

Εγώ δεν άφησα να καταστραφούν τα σάπια κρέατα, αλλά τα πούλησα για να μπορείτε να τα φάτε σιτεμένα.
Δοξάστε με!

Εγώ, κι αν έκλεψα, κι αν αδίκησα, κι αν έγινα αιτία να πεθάνουν άλλοι, ανθρώπινα τα λάθη. Εξομολογήθηκα όμως. Πήρα συγχώρεση. Είμαι ήσυχος με την συνείδησή μου.
Δοξάστε με!

Εγώ και φτύνω κάτω και πετάω σκουπίδια στον δρόμο! Εεεεε είμαι απελευθερωμένος.
Δοξάστε με!

Ποτέ μου... ποτέ μα ποτέ δεν ζήλεψα τον ξένο πλούτο αν δεν ήταν πιο πολύς απ τον δικό μου.

Ποτέ δεν άρπαξα από κάποιον που μ' έβλεπε.

Ποτέ δεν είπα ψέματα όταν η αλήθεια δεν μου έκανε κακό.

Ποτέ δεν επιθύμησα την γυναίκα του πλησίον μου,
αν δεν ήταν ωραιότερη από την δική μου!

Δοξάστε με!

Είμαι ο συνάνθρωπός σας. Είμαι ο μέσος εσείς! Είμαι....ώριμος

ΔΟΞΑΣΤΕ ΜΕ!!!


Δοξάστε με! Η προστακτική αυτή έχει τις ρίζες τις στον ομώνυμο δίσκο του Χάρρυ Κλυνν, που κυκλοφόρησε το 1979. Στον δίσκο αυτό και στο ομώνυμο σατυρικό «σκετς», ο Κλυνν διακωμωδεί τον «παροιμιώδη μέσο ανθρωπάκο», ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να βάζει την υπογραφή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι της μεταπολίτευσης.

Τώρα, πως τα καταφέραμε και ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» αυτός κυριαρχεί στο κοινωνικό γίγνεσθαι της σημερινής Ελλάδας, τριάντα χρόνια μετά, μη με ρωτάτε. Έπαιξε έξυπνα τα χαρτιά του ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» μας, εξέλεξε τους ηγέτες που του αρμόζουν με (σχεδόν απρόσκοπτη) συνέχεια και (σχετική) συνέπεια από το 1980 και μετά, πέτυχε να πιάσει τα πόστα, να περάσει το δικό του...

Ναι, το 2004 του ξέφυγε λίγο το κόλπο, ξεκουράστηκε όμως, εξομολογήθηκε, και τώρα περιμένει την επιστροφή του... Δοξάστε τον...
υ.γ. για να σας προλάβω, το σχόλιο μπορεί να αναφέρει δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες που είχαμε σημαντικές κυβερνητικές αλλαγές, ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος» μας όμως δεν πτοείται, έχει γερά πατήματα και από δω και από κει, σκοπός είναι να κάνει τις δουλειές του σωστά, ολοκληρωμένα και στην ώρα τους...

Σαν εκείνο το ανεκδιήγητο μεγαλοστέλεχος ιστορικού βιβλιοπωλείου/εκδοτικού οίκου για το οποίο έγραφε χθες ο J. McManus (άρτι επιστρέψας από διακοπές...) ότι το παίζει «μπλε» στο Περιστέρι όπου κατοικεί και πράσινος στον Κάλαμο όπου κτίζει το «φτωχικό» του θερινό ανάκτορο. Διαβάστε εδώ το πλήρες δημοσίευμα...