26.8.09

Οι δύο λύκοι...


Τον παππού μου τον Γιάννη, δεν πρόλαβα να τον ζήσω όσο θα ήθελα. Θυμάμαι όμως πολλά από αυτά που μου έλεγε τα καλοκαίρια, όταν τον έπαιρνα στο κατόπι στο βουνό που πήγαινε για τις δουλειές του και τις βόλτες του ή όταν -περήφανος ως πρωτότοκος- τον συνόδευα στο καφενείο.

Ένα βράδυ, βρεθήκαμε απροσδόκητα μπροστά σε έναν τσακωμό ενός πατέρα με τον γιο του. Μετά, γυρνώντας στο σπίτι, στην ανηφοριά, τον ρώτησα «γιατί παππού αυτό το παιδί πρέπει να είναι τόσο κακό προς τον πατέρα του;» Εκεί μου μίλησε για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων...

«Γιάννη μου, μέσα σ' όλους μας παλεύουν δύο λύκοι, σαν αυτούς που σου 'δειχνα προχθές, στο αγνάντι...

Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, ο εγώισμός.

Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινότητα, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η σπλαχνικότητα και η πίστη στο Θεό».

Τα λόγια δε με άγγιξαν τόσο εκείνη τη στιγμή, όσο το ότι κάτι παλεύει με κάτι άλλο, έτσι, αφού σκέφτηκα για ένα λεπτό, ρώτησα «και ποιος λύκος νικάει παππού;»

«Αυτός που ταΐζεις παιδί μου, αυτός που ταΐζεις», απάντησε απλά ο παππούς λίγο πριν περάσουμε το κατώφλι...

Δε ρώτησα ποτέ κάτι παραπάνω, κράτησα τα λόγια στο μυαλό μου, κράτησα δηλαδή την ουσία. Τώρα πια, ξέρω τι εννοούσε...