21.8.09

Επιστρέφω και... Επιστρέφω;;;;


Σήμερα, όλη η βόρεια Ζάκυνθος καίγεται, Βολίμες, Μαριές, Αναφωνήτρα είναι παραδωμένα στις φλόγες, μεγάλοι πνεύμονες πρασίνου έχουν μαυρίσει (μαζί με την ψυχή μας)...

Σήμερα, είχαμε παρέα στο μεσημεριανό ύπνο (που δεν προέκυψε ποτέ) τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, όχι τα τζιτζίκια (που δύσκολα θα ξανακούσουμε πλέον) και τα κύματα...

Σήμερα, ο ουρανός σκοτείνιασε νωρίτερα αλλά δεν ήταν από την αλλαγή της ώρας, ήταν από την αλλαγή του περιβάλλοντος ή μάλλον από την βιαίη αφαίρεση του περιβάλλοντος από τη ζωή μας...

Σήμερα, το βράδυ θα κοιμηθούμε παρέα με την αγωνία, οι φωτιές καίνε ακόμα, μια αλλαγή του ανέμου φτάνει για να τις φέρει δίπλα στα σπίτια, για να κάψουν κι αυτό το λίγο πράσινο που έχει απομείνει...

Σήμερα λοιπόν, από το πρωί, μου κόλλησαν στο μυαλό δύο απλές προτάσεις, δύο προτάσεις που θα μοιραστώ μαζί σας, έτσι για να ξεφύγω λίγο από την όλη μαυρίλα με την οποία κλείνουν οι φετινές μου διακοπές...
Ο έξυπνος παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογείται, ο ηλίθιος επιμένει και ο βλάκας απλά απαλλάσσεται...

Επιτυχημένος είναι ο άνθρωπος που χτίζει γερά θεμέλια με την λάσπη που του πετούν οι άλλοι...

Αργότερα διάβασα και μια ενδιαφέρουσα σκέψη μιας φίλης «υποψήφιας» παιδοχειρουργού, για τα παιδιά και τη συμπεριφορά μας προς αυτά (θα τη διαβάσετε εδώ παρακάτω), ξανακοίταξα τη φωτιά να καίει στο βάθος και σκέφτηκα κάποια παιδιά που η ηλιθιότητα ή η εγκληματική συμπεριφορά ενός αλητήριου «καταδίκασε» ήδη στο να μεγαλώσουν στερημένα από το οξυγόνο, στερημένα από τη βόλτα και το παιχνίδι στα πεύκα... Διαβάστε τη σκέψη της El...
Φορτώνω… Είμαι 35 χρονών και δεν περνάει μέρα που να μην κάνω μια μαλακία. Φωνάζω, μαλώνω, ρίχνω καφέ πάνω στο καλό χαλί, σκουπίζω τα λαδωμένα χέρια μου πάνω στη μπλούζα, πατάω σε βρομόνερα και χαλάω τα παπούτσια μου, πάω για ύπνο χωρίς να ξεβαφτώ, κάνω μπάνιο και γεμίζω τον τόπο νερά, ξεχνάω ή βαριέμαι να πλύνω τα δόντια μου…και ένα σωρό άλλα.

Φαντάζομαι το ίδιο κάνεις κι εσύ που είσαι 28, 30, 45, 67, και μη μου πεις όχι. Είναι φυσιολογικό. Φυ-σι-ο-λο-γι-κό…ακούς; Κι αφού είναι για μένα και για σένα και για όλους τους ενήλικες φυσιολογικό, σκέψου πόσο φυσιολογικό είναι για ένα παιδάκι 3ων, 4ων και 5 χρονών.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σε δω να χαστουκίζεις το παιδάκι γιατί «λέρωσε» τον δικό ΜΟΥ καναπέ με τα πλαστοζυμαράκια του, μα το θεό που πιστεύεις, δε θα είμαι όπως ήμουν σήμερα. Θα πάρω το χοντρό βάζο και θα σου το χώσω στον κώλο.

Ο σημερινός τετράχρονος είναι ο αυριανός δεκαπεντάχρονος. Όταν λοιπόν εσύ, που είσαι η μάνα του, τον έχεις συνέχεια στο «μη», στο χαστούκι και στην απαγόρευση μην τολμήσεις, όταν θα γίνει έφηβος, να του ρίξεις ευθύνες για τη συμπεριφορά του. Μη νευριάσεις όταν αρχίσει να σου λέει ψέματα και μη παραπονεθείς που θα σε βλέπει απέναντι του και όχι δίπλα του. Εάν εσύ τον χαστουκίζεις επειδή «λέρωσε» έναν γαμημένο καναπέ, μη περιμένεις να έρθει και να σου πει όταν θα κάνει το πρώτο του τσιγάρο ή θα κάνει σεξ με την πρώτη του γκόμενα. Εάν εσύ ουρλιάζεις κάθε φορά που έρχεται σπίτι λερωμένο από το παιχνίδι, μη περιμένεις να έρθει και να σου δείξει το σκουλαρίκι που έβαλε. Εάν εσύ δε μπορείς να δεχτείς και να σεβαστείς τις ανάγκες του, μη περιμένεις να έρθει να σου πει την αποτυχία του.

Τα παιδιά σας δεν είναι ένσημα που τα κολλάς για να έχεις καλά γεράματα. Ούτε είναι «εσείς». Είναι διαφορετικοί άνθρωποι, μοναδικοί. Και ούτε είναι εκεί για να κάνουν τα δικά σας όνειρα πραγματικότητα ή να καλύψουν τη δικιά σας ανεπάρκεια. Είναι άνθρωποι με τα δικά τους μοναδικά όνειρα και τη δικιά τους μοναδική προσωπικότητα. Ο ρόλος σας είναι να τα φροντίζεται. Όχι να τα πατρονάρετε. Και πολύ περισσότερο να τα κάνετε σαν τα μούτρα σας. Κι όπως απαιτείται να σας σέβονται οι άλλοι, έτσι κι εσείς πρέπει να τα σέβεστε. Είτε είναι ενός, είτε είναι εκατόν ενός. Τα κόμπλεξ και τα απωθημένα σας κρατήστε τα για τον εαυτούλη σας.

Το πλάσμα το οποίο ασκεί κάθε είδους βία πάνω σε ένα άλλο πλάσμα ανήκει στην κατηγορία του εγκληματία. Ειδικά αυτός που ασκεί βία πάνω σε ένα παιδί, το οποίο δεν έχει ούτε τη φυσική ούτε την πνευματική δύναμη να «αμυνθεί», ανήκει στην κατηγορία του χειρότερου εγκληματία. Και αν ήταν στο χέρι μου – όσο σκληρό κι αν ακούγεται – θα τον είχα υποβάλει σε στείρωση με συνοπτικές διαδικασίες.

Δεν έχω παιδιά και ίσως να μην έχω και ποτέ. Αυτό που έμαθα όμως, μέσα από τη δουλειά, είναι πως ο φόβος είναι το χειρότερο συναίσθημα. Ένα παιδάκι που έρχεται στο ιατρείο για να κάνει εμβόλιο ήδη φοβάται εμένα. Και εγώ θα πρέπει να βρω έναν τρόπο να αλλάξω την εικόνα αυτή. Ακόμη κι αν χρειαστεί να έρθει 5 φορές στο ιατρείο μέχρι να αισθανθεί άνετα. Εάν εσύ βαριέσαι να ξανάρθεις και ακινητοποιήσεις το παιδάκι με τη βία, μη περιμένεις να σε εμπιστευτεί την επόμενη φορά. Σου φαίνετε ανορθόδοξος ο τρόπος μου. Που απαγορεύω στους γονείς να είναι μέσα στην εξέταση και προτιμώ να έρθω ακόμα και σπίτι σου προκειμένου να εξοικειωθεί το παιδί μαζί μου. Σου το είπα και πριν. Εσύ, ο γονιός, είσαι για να φροντίζεις. Είσαι για να παίρνεις μετά το εμβόλιο αγκαλιά το παιδάκι και να το παρηγορείς. Δεν είσαι ούτε γιατρός, ούτε βοηθός μου, ούτε δεσμοφύλακας. Είσαι η μαμά του ή ο μπαμπάς του και μόνο αυτό.

Μάγκες…τα παιδιά σας και τα μάτια σας. Γιατί δε φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν τα σπασμένα τα δικά σας. Και την επόμενη φορά που θα δω κάποιον να απλώνει χέρι πάνω σε παιδάκι να ξέρει πως θα απλώσω κι εγώ χέρι πάνω του. Κι ας μου κάνει μήνυση…

Γιατί ακόμα και η υποψία φόβου στα μάτια ενός παιδιού κακοποίηση του χειρίστου είδους είναι…

(το ξέρω ότι τα γράφω μπερδεμένα αλλά είμαι πολύ συγχυσμένη…)

[...αν κάποιοι γονείς βρεθούν σε αδιέξοδο στη σχέση τους με τα παιδιά τους, μπορούν πάντα να καταφύγουν οι ίδιοι σε κάποιον ψυχολόγο για βοήθεια...]

Δεν ξέρω, τελικά επιστρέφω;;; Ή μήπως ξανακυλάω σε μια καθημερινότητα μαύρη και άχαρη;;;

Δικαίωμα... Θα το σκεφτώ και θα σας πω μετά, ίσως και να πάω πάσο και να μη σας πω ποτέ...

Τώρα πάω μια βόλτα στην άκρη του χωριού, στο «καραούλι», εκεί όπου οι παλιοί αγνάντευαν την άγρια φύση, εκεί όπου οι νεώτεροι εμείς θα αγναντεύουμε απόψε το πάρτυ που έχουν στήσει οι φλόγες...

Καληνύχτα...
υ.γ. η φωτογραφία στην αρχή είναι απογευματινή, από το δάσος πάνω από τις Βολίμες Ζακύνθου, στο νεκροταφείο του χωριού, 200 μόλις μέτρα από τα πρώτα σπίτια...

update: η φωτό που ακολουθεί είναι από την πλατεία του χωριού λίγο μετά τα μεσάνυχτα...