11.8.09

Έγκλημα πολέμου από Τούρκους στρατιωτικούς αποκαλύπτεται 35 χρόνια μετά !! Oυδέν κρυπτόν...


«Θυμούμαι πολύ καλά, αυτή τη φωτογραφία την πήρα από το χωριό Τζιάος κατά την επέλαση των αρμάτων μάχης», λέει ο Τούρκος φωτορεπόρτερ στον Αλί Μπιράντ σε ρεπορτάζ στη Μιλιέτ, στις 23 Ιουνίου 1976.

Διάβασα νωρίτερα με ενδιαφέρον ένα μακροσκελές δημοσίευμα, σε τέσσερα μέρη, στην διαδικτυακή έκδοση της Καθημερινής. «Βρέθηκαν», λέει, «σε ομαδικό τάφο τα οστά των πέντε Ελληνοκυπρίων που βλέπουμε στη φωτογραφία-σύμβολο για την τουρκική εισβολή» και ξύπνησαν μνήμες σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία.

Γράφει ο Ανδρέας Παράσχου από την Λευκωσία: «Τριάντα πέντε χρόνια τώρα τους βλέπαμε στη φωτογραφία-σύμβολο γονατιστούς, να παραδίδονται με τα χέρια ψηλά. Η αγωνία στα πρόσωπά τους παγωμένη, καθώς «δήλωναν» τραγικά παρόντες σε κάθε διαδήλωση, ρεπορτάζ και είδηση που έχει σχέση με τους αγνοούμενους της κυπριακής τραγωδίας του 1974. Πέντε νεαροί στρατιώτες στα γόνατα, με τα χέρια πίσω από το κεφάλι κι ένας Τούρκος στρατιώτης να ανάβει το τσιγάρο στα χείλη ενός από τους πέντε. Μία κίνηση που αφήνει να εννοηθεί ότι του έδωσαν να καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεση».

Διαβάστε ολόκληρο το δημοσίευμα στα παρακάτω link
Μάρτυρας δολοφονίας αιχμαλώτων
Η περιπετειώδης διαδρομή της φωτογραφίας
Η Τουρκία παραβίασε τις Συμβάσεις περί αιχμαλώτων πολέμου
Αγνωστη ακόμα η τύχη 1.390 ανθρώπων
Η αντίδραση της Αθήνας

Το θέμα είναι ένα από αυτά που «πονάνε» στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, στις σχέσεις των δύο κρατών στην περιοχή. Και είναι από αυτά που πρέπει να λυθούν, να κλείσουν, για να μπορέσουν οι γενιές μας και οι επόμενες να ζήσουν ειρηνικά και να δημιουργήσουν. Για να γίνει αυτό πρέπει να δεχθούμε όλοι (ιδίως οι Τούρκοι) το προφανές: ότι την περίοδο της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο έγιναν εις βάρος των ηττημένων εγκλήματα πολέμου, με φορείς και εκφραστές αξιωματικούς -ανώτερους ή κατώτερους- του τουρκικού στρατού.

Δεν είναι ντροπή για τον απλό πολίτη να δεχτεί ότι ένας θερμοκέφαλος («στρατόκαυλους» τους λέγαμε παλιά...) μιλιταριστής δεν υπολογίζει ούτε διεθνείς συνθήκες ούτε ανθρώπινα δικαιώματα. Ντροπή για έναν απλό πολίτη είναι να γνωρίζει ένα έγκλημα, έναν εγκληματία, πολύ περισσότερο έναν εγκληματία πολέμου και να τον καλύπτει αντί να τον αποκαλύπτει. Στην περίπτωση αυτή «συγκαλύπτει», γίνεται συννένοχος, παίρνει πάνω του κι αυτός το όνειδος του εγκλήματος, το βάρος της παρανομίας...