29.7.09

το είναι και το φαίνεσθαι...

Το καλοκαίρι ανέκαθεν διάβαζα και διαβάζω. Θέλεις η λίγο πιο χαλαρή περίοδος, θέλεις η ζέστη που μας εμποδίζει να κοιμηθούμε πριν χαράξει, θέλεις...

Διαβάζω βιβλία, σκέψεις, απόψεις, προσπαθώντας να ξεφύγω από τα καλολογικά στοιχεία του λόγου, από το «φαίνεσθαι», να μπω βαθύτερα, στο «είναι». Προσπαθώ να ξεπεράσω την επιφάνεια της εικόνας, να φτάσω στην ουσία του περιεχομένου.

Έτσι κι αλλιώς το στοίχημα των επόμενων χρόνων αυτό θα είναι, το περιεχόμενο. Κάθε βδομάδα, βλέπω και διαβάζω πάμπολλα έντυπα, web sites, blogs, portals κ.λπ., το εντυπωσιακό είναι ότι η πλειοψηφία δεν με κρατάει πάνω από μερικά λεπτά κοντά τους. Και καλά να είναι μια εφημερίδα, ένα ειδησεογραφικό site, η δουλειά τους είναι να αποτυπώνουν την είδηση, τα γενόμενα, με τον ρυθμό που αυτά γίνονται και να τα συνδέουν με το πριν ή με τα άλλα παράλληλα γενόμενα.

Όταν όμως γράφεις άποψη, όταν φτιάχνεις ένα blog το κάνεις για το «είναι» και όχι για το «φαίνεσθαι», το κάνεις γιατί έχεις περιεχόμενο, έχεις κάτι να πεις, δεν το κάνεις για να είσαι ένας ακόμα από τους πολλούς, εκτός αν ανήκεις ή φιλοδοξείς να ανήκεις στον συρφετό αυτό που «λάθρα βιεί» ανακυκλώνοντας γνωριμίες και πληροφορίες κενές ουσίας και περιεχομένου

«Τι τον έπιασε τώρα;;», θα πείτε. Αντί άλλης απάντησης θα σας δώσω ένα κείμενο που έγραψε και διάβασα ο καλός φίλος Τάσος Παγκάκης, άνθρωπος της επικοινωνίας και αυτός, ο οποίος αποφάσισε να δίνει τις ιδέες του, τις σκέψεις του, «γυμνές» από «φαίνεσθαι» και πλήρεις από είναι !!

Obama, έτσι θα έπρεπε να είμαστε...

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω ένα εξελισσόμενο διάλογο, σχεδόν σε όλα τα διεθνή μέσα, σχεδόν σαν να λένε «προσέξτε, μάθετε πώς να μοιάσετε στον Obama». Δεν μου κάνει εντύπωση το θέμα, ούτε ότι η υφήλιος έχει υποκλιθεί - τρόπω τινά- σε αυτό τον χαρισματικό άνθρωπο. Νομίζω ότι έχουμε μπροστά μας ένα μοναδικό φαινόμενο, που το νιώθεις από τον αέρα, το στυλ, την ετυμολογία και την απλότητα. Αλλά κατά τη ταπεινή μου γνώμη, έτσι θα έπρεπε να είναι ο κάθε άνθρωπος.

Δεν έχεις κανένα προορισμό ποιότητας και δεν αφήνεις τίποτε πίσω σου αν δεν μπορείς να εμπνεύσεις, να μιλήσεις όμορφα, να οδηγήσεις (έστω και την παρέα σου) στον επόμενο μικρό σταθμό της ζωής. Αλλιώς είσαι ένα «πράγμα» και σέρνεις τη μηχανιστική διαβίωση και ύπαρξή σου.

Ο άνθρωπος έμαθε να επιβιώνει και εξελισσόμενος απέκτησε και πειραματίστηκε σε όλες τις αξίες που σε κάνουν «ανώτερο όν». Τώρα αν αυτές εγκαταλείπονται από τον κλεφτάκο του Δημοσίου ή από το μαλακισμένο αφεντικό σου, αυτό είναι άλλο θέμα …πεζό και σε μικρό-κοσμο

Και τι έγινε που το φαινόμενο Obama σπρώχνει τους μεγαλο-καρχαρίες του corporate κόσμου να στριμώχνονται σε σεμινάρια coaching δημόσιου λόγου; Τι να τα κάνουν, αν νομίζουν ότι η έμπνευση είναι μάθημα; Ξεχνάνε ότι χρειάζεται και περιεχόμενο, χρειάζεται και ένα θέμα που να πιστεύεις πολύ, για να πετύχεις να είσαι «ολίγο από Obama».

Από όλα αυτά όμως γίνεται εμφανές ότι υπάρχει έλλειμμα περιεχομένου, σκέψης και βεβαίως έλλειμμα του χαρίσματος τύπου Obama. Να καθοδηγείς, και όχι απλά να υπάρχεις.

Τι είναι όμως αυτό το χάρισμα; Με απασχολεί και πιστεύω ότι είναι άξιο σκέψης για 1-2 λεπτά. Το λεξικό Collins ορίζει ως χάρισμα «the quality or power of an individual to attract, influence or inspire people (see rather Greek origin as ” the gift of grace”)». Είναι το χάρισμα επίκτητο ή εκ γενετής ιδιαίτερο στοιχείο; Οι απόψεις διίστανται. Αλλά το σίγουρο είναι ότι γύρω μας δεν βλέπουμε πολύ… όλοι έχουν αγκαλιάσει τη (περιβόητη) λογική και δεν τους ενδιαφέρει αν η κουβέντα τους επηρεάζει και πόσο τους ανθρώπους, αν τους ελκύει ή τους απογοητεύει.

Προχτές αποχώρησε ένας συνάδελφος από τη δουλειά μας, και μου μίλησε για όσα ανθρώπινα τον απογοήτευσαν. Για όσους δεν μπορούν όχι να εμπνεύσουν, αλλά ούτε κατά διάνοια να σε κάνουν να νιώσεις ενθουσιασμό. Και έφυγε για να βρει λίγη έμπνευση, ομάδα, ενθουσιασμό και αξία.

Χρειάζεται να εντρυφήσουμε εσωτερικά στις αξίες μας και να αντιληφθούμε ότι στην εποχή μας οι άνθρωποι (δίπλα μας, πάνω μας, κάτω μας) θέλουν ελπίδα, ενθουσιασμό και ομαδικότητα. Τις προϋποθέσεις για να αγγίζουμε λίγο περισσότερο προς την κατεύθυνση του χαρίσματος.

Αλλιώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τον Πρόεδρο Obama σαν ένα μυστήριο τύπο, φανταστικό ομιλητή που πηγαίνει από χώρα σε χώρα και στα πανεπιστήμια και λέει ωραίες ατάκες. Θα μας εντυπωσιάζει, αλλά δεν θα καταλαβαίνουμε το βάθος και έτσι ίσως δεν αυτοκριθούμε ποτέ, για να γίνουμε καλύτεροι.