1.7.09

01.07.2009: Καλό μήνα (...κι ας μη βγει καπνός!)


Καλημέρα και καλό μήνα !! Έχω αποφασίσει ότι «δεν καπνίζω» εδώ και τέσσερα και πλέον χρόνια, από τις 10 Μαΐου του 2005. Απόφαση που πήρα συνειδητά, χωρίς προφανείς βιολογικούς λόγους και πιέσεις, απόφαση που τηρώ με συνέπεια έκτοτε. Πολλές φορές έχω βρεθεί στην Ελλάδα σε παρέες με καπνιστές, και των δύο ειδών, και με καπνιστές που με σέβονται και ζητούν ευγενικά την άδεια να καπνίσουν παρουσία μου και με καπνιστές που με περισσή αγένεια γεμίζουν τον ζωτικό χώρο μου με τον καπνό τους.

Έχω βρεθεί αντίστοιχα και στο εξωτερικό, ακόμα θυμάμαι εκείνον τον μεγαλομέτοχο και διευθύνοντα σύμβουλο ενός εργοστασίου στην Αυστρία που διέκοπτε τη συνάντηση μας ανά δίωρο για να βγει στους 2 βαθμούς κρύου στην είσοδο του κτιρίου και να απολαύσει το τσιγαράκι του, χωρίς να με «υποχρεώσει» στον καπνό του. Ο άνθρωπος δε σκέφτηκε καν να μου ζητήσει την άδεια να καπνίσει μέσα, απλά έκανε διάλειμμα, σηκωνόταν, έβγαινε, κάπνιζε, επέστρεφε !! Και βέβαια, δε ζήτησε να κάνει τσιγάρο μετά το φαγητό, ούτε θεριακλίδικα κάπνισε τον καφέ του...

Από σήμερα λοιπόν η Ελλάδα είναι χώρα «άκαπνη», τουλάχιστον στα χαρτιά, γιατί στην πραγματικότητα θα αργήσει να γίνει. Και θα αργήσει γιατί δεν υπάρχει η σχετική παιδεία, γιατί στη χώρα μας έχουμε μάθει όλα να τα βλέπουμε στο απλοϊκό επίπεδο του «όχι στο τσιγάρο, ναι στη ζωή», γιατί στη χώρα μας αντί να επενδύσουμε στο πως θα αποτρέψουμε τις νέες ηλικίες από το τσιγάρο ώστε αυτές να καθοδηγήσουν και τις παλαιότερες, επενδύουμε στο να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε αν ο παραδοσιακός καφενές διαφέρει από την καφετέρια άρα δικαιούται να αυτοορίζεται ως χώρος καπνιζόντων, αν θα καπνίζουμε στο καζίνο πάνω από την ρουλέτα (όχι όμως και στους κουλοχέρηδες;;;), αν το τζάμι θα είναι δεξιά και πίσω, μπροστά στην πίστα καταλαμβάνοντας τι ποσοστό από τη θέα στην/στον καλλικέλαδο αοιδό (όχι δεν βγήκε από το αηδία!!) και άλλα μικρομικρά ρυθμιστικά μέτρα, παραθυράκια για την νέα γενιά διαπραγμάτευσης με τους εμπλεκόμενους (αργότερα θα αλλάξουμε το εμ- με το δια-) φορείς ελέγχου !!

Γελάω και μόνο που ακούω τη μανιώδη συζήτηση για το αν οι εταιρείες θα πρέπει να έχουν πάνω από 50 άτομα για να κάνουν «εντός» καπνιστήριο (αν έχουν 50 και απολυθεί ό ένας το κλείνουν αλήθεια;;;), πριν λίγο διάβαζα και την αγωνιώδη έως οργισμένη παρέμβαση μιας βουλευτού στο δήμαρχο Αθηναίων να φροντίσει να μην μετατραπούν τα πεζοδρόμια σε σταχτοδοχεία (γιατί τώρα τι άλλο είναι, σταχτοδοχεία, σκουπιδοδοχεία και χώροι στάθμευσης είναι...), γελάω με το ότι στα ψυχιατρεία δεν έχει οριστεί ρυθμιστικό πλαίσιο (άρα γιατρέ μου τι κάνω εγώ ο τρελός, καπνίζω ή όχι ;;;), γελάω με το ότι ...δουλειά δεν είχε ο διάολος, βαρούσε τα παιδιά του.

Εν κατακλείδι, ορθώς η κυβέρνηση σκέφτηκε και αποφάσισε να απαγορεύσει το κάπνισμα σε όλους τους «δημόσιους» (με την ευρεία έννοια) χώρους. Και ορθώς σκέφτηκε να παράσχει -στη λογική του αμοιβαίου σεβασμού προς τους καπνίζοντες- τη δυνατότητα ύπαρξης «δημόσιων» χώρων για καπνίζοντες. Από κει και πέρα, το να σπαταλάμε φαιά ουσία για το ...αν το καμαράκι δεξιά της εισόδου αερίζεται επαρκώς καθώς η τζαμαρία του είναι ύψους δύο μέτρων και ο ανεμιστήρας οροφής περιστρεφόμενος δεξιοστρόφως εξάγει τον καπνό του οικήματος, είναι τουλάχιστον προσβολή στη νοημοσύνη μας, είτε καπνίζουμε είτε όχι. Συν τοις άλλοις όλοι αυτοί οι παρεμβατισμοί, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να δημιουργούν ευκαιρίες συνδιαλλαγής και να δημιουργούν άλλοθι στις ευθύνες που όλοι έχουμε για το στατιστικό δεδομένο ότι περίπου ένας στου δύο Έλληνες καπνίζει και ότι στις νέες ηλικίες το ποσοστό δεν βαίνει μειούμενο !!

Καλημέρα και καλό μήνα !!