22.6.09

Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός...

Συμβολικό...;; Στο τελευταίο κυριακάτικο φύλλο του Ελεύθερου Τύπου, υπήρχε προσφορά το μουσικό άλμπουμ του Χρήστου Νικολόπουλου «ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.».

«Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός...» ο στίχος του Θόδωρου Ποάλα, ένας στίχος που χρόνια τώρα έχει καρφωθεί βαθιά στο μυαλό μου, ένας στίχος λίγο λυπημένος, λίγο προστατευτικός, εσωστρεφής και εξωστρεφής συνάμα, ένας στίχος που χαρακτήρισε το ξεκίνημα ενός αιώνα και θα χαρακτηρίζει και τη συνέχεια του (τουλάχιστον όσο θα υπάρχουν αδέσποτα μικρά φίλε Γιώργο...), δεμένος αρμονικά με μια από τις ωραιότερες μελωδίες του Χρήστου Νικολόπουλου !!


Μ’ ένα ταξίδι στο μυαλό τα ‘ριξα όλα στο βυθό
και βγήκα στον αιώνα
λευκό πανάκι η καρδιά και το κορμάκι μου μπροστά
γυμνό σε μια γοργόνα
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός
.
Κι ένα αδέσποτο μικρό χωρίς πατρίδα και θεό
Με κοίταξε στα μάτια
Ήρθε κοντά μου μια βραδιά κι έγιναν σκόνη τα πανιά
και στάχτη τα κατάρτια
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός
.
Κι ένα ζεϊμπέκικο σαμπάχ με τη λαχτάρα της Σεράχ
σε γυάλινο ποτήρι
που ‘λεγε χίλια χρώματα να λούζονται τα σώματα
πριν βγουν στο πανηγύρι
καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός

Καλή ακρόαση...