26.6.09

Μια φορά κι έναν καιρό ...ήταν μια οικονομία!!

Κανονικά έτσι θα έπρεπε να ξεκινήσει την χθεσινή του ανακοίνωση για τα νέα φορολογικά και εισπρακτικά μέτρα, ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπαθανασίου.

Σίγουρα δεν με ενδιαφέρει «να πυροβολήσω τον ταχυδρόμο» όσο κι αν αυτός φέρνει κακές ειδήσεις, σίγουρα τα μέτρα αυτά -και όσα προηγήθηκαν και όσα έπονται- θα «πονέσουν» κι εμένα και πολλούς άλλους έντιμους φορολογούμενους πολίτες σε αυτή τη χώρα...

Εκείνο όμως που περιμένω να δω, εκείνο που μου λείπει από την οικονομική πολιτική είναι η αναπτυξιακή διάσταση. Εγώ, ένας απλός οικογενειάρχης, έχω θέσει στην οικογένεια μου έναν απλό κανόνα: «δεν υπάρχει αντίρρηση να ξοδέψουμε κάτι που έχουμε αρκεί να πιάσει τόπο, να μην πάει χαμένο». Και δεν κάθομαι να περιμένω, ορίζω ευθύς εξ' αρχής ποιες δαπάνες είναι που «πιάνουν τόπο», ελέγχω και περιορίζω τα άχρηστα, τα περιττά, «τα λούσα» που λέει ο λαός, καταγράφω και ελέγχω κάθε έσοδο και κάθε έξοδο που γίνεται, και κάθε φορά που πρέπει να κάνω μια νέα περικοπή φροντίζω τα χρήματα που εξοικονομώ να διοχετευτούν σε κάτι που θα βελτιώσει τη ζωή μου και της οικογένειας μου κ.λπ. κ.λπ.

Περιμένω λοιπόν από τον «οικογενειάρχη» κυβερνήτη να κάνει κάτι αντίστοιχο με το κοινό μας σπίτι, τη χώρα μας, να πετάξει άμεσα έξω όλες τις σπατάλες (μα όλες και δεν με νοιάζει αν είναι σε έμψυχα ή σε άψυχα...), να ορίσει ποιες είναι οι δαπάνες που δημιουργούν ανάπτυξη, να τις βάλει σε προτεραιότητα και να μας εξηγήσει τι ανάπτυξη θα είναι αυτή, τι πρέπει να προσδοκούμε, να επιβάλλει διαφάνεια στην καταγραφή των δημοσίων εσόδων και εξόδων, να κυνηγήσει αμείλικτα όσους δε συμμορφώνονται...

Ακούω π.χ. ότι υπάρχει μεγάλη παραοικονομία και ότι η παραοικονομία αυτή προκαλεί την υψηλή φορολογία. Ναι, αλλά εμείς οι ίδιοι που πληρώνουμε την υψηλή φορολογία όταν πάμε σε μια ταβέρνα και δεν μας δίνουν την κανονική απόδειξη, πήραμε ποτέ επιτόπου τηλέφωνο την εφορία και την αστυνομία να καταγγείλουμε τον «κλέφτη» επιχειρηματία;;; Όταν έρχεται για έλεγχο ο εφοριακός με ...το χέρι απλωμένο, τον καταγγείλαμε δημοσίως και επωνύμως στην υπηρεσία του;;; Τον γιατρό που εισπράττει 800 € και ξεχνάει να βάλει το τελευταίο μηδενικό στην απόδειξη (το έχω δει κι αυτό...), πότε τον στείλαμε να δει τα κάγκελα του κελιού ...από μέσα;;; Και βέβαια ποιoς μας προστατεύει (τους καταγγέλοντες) από την αντεκδίκηση των συντεχνιών που θα χάσουν τον μπεζαχτά;;;

Θα μπορούσα να απαριθμήσω πλείστα όσα παραδείγματα, μόνο που αν ξεκινήσω θα μας βρει το βράδυ. Έχουμε ως χώρα πρόβλημα δημοσίων εσόδων, αυτό ουδείς το αρνείται, το ζήτημα όμως δεν είναι ότι δεν έχουμε έσοδα (με εξαίρεση τα μη-έσοδα της παραοικονομίας), το ζήτημα είναι ότι έχουμε υπερβολικά έξοδα και μάλιστα όχι έξοδα που να δημιουργούν ανάπτυξη. Επιπλέον, δεν έχουμε αποφασίσει ποιές είναι οι ρήτρες παραγωγικότητας ανά εργαζόμενο στον δημόσιο τομέα, ούτε έχουμε ορίσει κάποιον ευέλικτο σύγχρονο και λειτουργικό μηχανισμό ελέγχου, πρόληψης και διόρθωσης. Αντ'αυτών μονιμότης...

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: θεωρώ πολύ σημαντικότερη δαπάνη την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου και σύγχρονου πληροφορικού συστήματος με κεντρικές δομές logistics, ενιαίο σύστημα διαχείρισης παραγγελιών κ.λπ. που θα εξασφαλίζει έλεγχο, διαφάνεια και οικονομία στις προμήθειες του δημοσίου (π.χ. στον τομέα της υγείας), συστήματος που παρεπιπτόντως υπάρχει και λειτουργεί σε μεγάλο αριθμό ιδιωτικών επιχειρήσεων, από την δαπάνη πρόσληψης προσωπικού γραφείου που απλά θα συμπληρώνει φόρμες και θα ταλαιπωρεί ένα πληκτρολόγιο, μη εξυπηρετώντας τον πολίτη.

Στην πρώτη περίπτωση (και ας δούμε π.χ. τον τομέα της υγείας), η δέσμευση από έναν γιατρό μιας ποσότητας ιατρικών υλικών από την αποθήκη ενός νοσοκομείου, θα δημιουργήσει αυτόματα μια παραγγελία αγοράς από την κεντρική διαχείριση και επακόλουθα από τους εγκεκριμένους προμηθευτές, παράλληλα -καθώς τα είδη θα είναι χρεωμένα στον παραγγέλοντα γιατρό- θα πρέπει η κίνηση να κλείσει με χρέωση σε ασθενη, χειρουργικό θάλαμο κ.λπ. Και ο έλεγχος;; Κατ' αρχήν ηλεκτρονική διασταύρωση με το τιμολόγιο που εκδόθηκε (γιατί αλήθεια στα ιδιωτικά νοσοκομεία γίνεται και δεν μπορεί στα δημόσια;;;) και κατόπιν δειγματοληπτικός έλεγχος στα οικονομικά των εμπλεκομένων γιατρών, ασθενών, νοσοκόμων...

Τι θα βγει;;; Μα αν προκύπτει ότι εγώ ο ασθενής εκταμίευσα ή δανείστηκα 10.000 ευρώ (τυχαίο το νούμερο) για μια ιατρική πράξη της οποίας τα παραστατικά που παρουσιάζω είναι της τάξεως των 5.000 ευρώ, τότε τα άλλα κάπου πήγαν !!! Και δεν μιλάμε για μερικά 20άρικα (άντε και 50ρικα) που από τη χαρά μου έκανα δώρο σε αυτούς που μου χάρισαν την υγεία μου, μιλάμε για φακελάκια που γεμίζουν τραπεζικούς λογαριασμούς με μηδενικά, γκαράζ με πολυτελή αυτοκίνητα, μαρίνες με πολυτελή σκάφη, ημιδασικές εκτάσεις με πολυτελείς βίλλες κ.λπ. κ.λπ.

Για να μην είμαι μονομερής, σκεφτείτε τα αντίστοιχα παραδείγματα με δικηγόρους, με μηχανικούς, αλλά και με χρηματιζόμενους δημοσίους υπαλλήλους ή με «παμπόνηρους κουτοπόνηρους» επαγγελματίες...

Τέλος πάντων, θα σταματήσω εδώ, δεν έχει νόημα να τρώω την ώρα μου γράφοντας, πρέπει να δουλέψω για να καταφέρω να μαζέψω τα παραπάνω που πρέπει να πληρώσω ως τίμημα της εντιμότητας και της επακόλουθης ηλιθιότητας μου... Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, χαίρομαι που άκουσα ότι νομοθετείται «ποινή» για όσους είναι σε ευνοϊκή ρύθμιση χρεών και την παραβιάζουν, ότι χάνουν πλέον και την εύνοια και το περιθώριο της νέας ρύθμισης, επιτέλους κάτι κουνιέται προς την σωστή κατεύθυνση, η μικρότερη εταιρεία στην αγορά όταν σου δίνει ευνοϊκούς όρους πληρωμής και καλές τιμές και τα καταχράσαι σε γυρνάει σε συνθήκες «απολύτου μετρητοίς»... Αρκεί να μην μείνουμε μόνο εκεί !!

Η κατάσταση της οικονομίας είναι χάλια και σίγουρα δεν προκλήθηκαν τα χάλια αυτά την τελευταία πενταετία, μόνο έρχονται από τα βάθη των χρόνων, αποτέλεσμα της κουτοπονηριάς μας και του βλαχοδημαρχιακού πνεύματος διοίκησης που θεοποιούσε τις ανεξέλεγκτες παροχές και την πολιτική του «δώστα όλα». Έτσι, γενιές ολόκληρες Ελλήνων έμαθαν ότι μπορούν να διαβιούν πλουσιοπάροχα χωρίς να πιέζονται να εργαστούν και να παράγουν αποτέλεσμα, από το σχολείο όπου η κατάργηση των εξετάσεων τους έθισε στην ήσσονα προσπάθεια ως την εργασία όπου το κριτήριο αμοιβής ήταν ότιδήποτε άλλο (οι φιλίες, οι ώρες που είσαι σε ένα χώρο, κ.λπ.) παρά το παραγόμενο προϊόν.

Δυστυχώς, τώρα πρέπει να ξεμάθουμε !! Και πρέπει να συνηθίσουμε ότι η αμοιβή είναι συνδεδεμένη με το προϊόν, με το αποτέλεσμα και όχι με το ωράριο. Και ότι επιτυχημένος και άξιος δεν είναι υποχρεωτικά αυτός που έχει περισσότερα χρόνια στη ...δουλειά, αλλά αυτός που μπορεί να είναι αποτελεσματικός και ποιοτικός σε αυτό που κάνει, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μεσομακροπρόθεσμα, λειτουργώντας ομαδικά, με έλεγχο και ορθολογική διαχείριση του κόστους, του χρόνου και των υποδομών, άσχετα αν εχει πολλά ή λίγα χρόνια προυπηρεσίας...

Αυτό είναι το νέο μοντέλο οικονομίας, το οποίο στηρίζεται στην τεχνολογία, την διαφάνεια, την ειλικρίνεια, στο ότι όλοι εμείς οι «κοινωνοί» της κοινωνίας μας θέλουμε να φτιάξουμε κάποια στιγμή κάτι καλύτερο...