25.6.09

Φεύγεις ή κάθεσαι να το παλέψεις;;;

Μου έγραφε νωρίτερα σήμερα, μέσα στη νύχτα, ο φίλος Ίων Στεριώτης «σε θαυμάζω, που κάθεσαι και ασχολείσαι και γράφεις, και χτυπιέσαι για την Ν.Δ., όταν κανείς πλέον δεν βλέπει ειδήσεις, δεν διαβάζει καμία εφημερίδα ..... Και εγώ έγραφα παλαιότερα τακτικά άρθρα και αναλύσεις σε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΗΜΑ, ΕΠΕΝΔΥΤΗ ..... και τι έγινε??? ποιος τα διαβάζει??? ποιος τα ακούει????? καλή δύναμη...». Μέχρι να το βρω το πρωί, είχα και το πρώτο σχόλιο, από τη Ζαφειρένια, «πάντα υπάρχουν κάποιοι...».

Ίωνα, μπορώ να κατανοήσω την όποια απογοήτευση οιουδήποτε με οιαδήποτε αφορμή / αιτία, δεν μπορώ όμως να κατανοήσω το ότι «δεν πρέπει» (=δεν αξίζει) να έχω γνώμη και άποψη συν το ότι «δεν πρέπει» (=δεν αξίζει) να τα εκφράζω...
Αυτή η συνολική απαξίωση των πραγμάτων πάντα με απωθούσε, έχω μάθει στη ζωή μου να παλεύω για να διορθώσω κάτι, όχι να «φεύγω» από αυτό όταν βλέπω ότι δεν γίνεται το δικό μου...
Εξάλλου, ιστορικά, όλες οι μεγάλες αλλαγές ξεκίνησαν από κάποιους ρομαντικούς που ...δεν έφυγαν, που έμειναν και εξέφρασαν την άποψη τους...
Και που πάντα υπήρχαν κάποιοι (στην περίπτωση μας εσύ, η Ζαφειρένια και κάποιοι άλλοι) πρόθυμοι αναγνώστες και σχολιαστές της...

υ.γ. εξ' άλλου δεν ξεχνάω μια «βαριά κληρονομιά» που μου δόθηκε παιδιόθεν, το όνομα του Ιωάννη του Προδρόμου, και μαζί και η ιστορία του. Διαβάζοντας την έμαθα ότι αυτοί που «φεύγουν» χάνονται στη λήθη της ιστορίας, αυτοί που μένουν και το παλεύουν αναδεικνύονται, έστω και αφού κάποια Σαλώμη δεχθεί την κεφαλήν τους επί πίνακι... Σας ευχαριστώ όλους...