18.6.09

Νέο Μουσείο Ακρόπολης: ένα ακόμα στολίδι στην Αθήνας...

Στην Ακρόπολη έχω πάει μια και μόνη φορά στη ζωή μου, μαθητής γυμνασίου ακόμα. Τότε μας είχε επισκεφτεί μια τάξη ενός σχολείου από τον Καναδά, ήταν στην Αθήνα στα πλαίσια κάποιων εκπαιδευτικών-πολιτιστικών ανταλλαγών, μπάκουροι εμείς (η τελευταία τάξη αμιγώς αρρένων του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών), είδαμε «φρέσκα» πιτσιρίκια και ...σαλτάραμε.
Μένανε σε ένα ξενοδοχείο πίσω από το Πολυτεχνείο, εμείς εκεί κοντά κατεβαίναμε μερικά μεσημέρια για φλιπεράκια, ποδοσφαιράκια, μπιλιάρδα και άλλα σχετικά, αυτή τη φορά πήγαμε και βόλτα για να πούμε «Hiii...» στις μικρές Καναδέζες. Εκεί μάθαμε ότι την άλλη μέρα έχει... Ακρόπολη, ήταν και Μάης μήνας, οπότε αποφασίσαμε ομοφώνως ότι την άλλη μέρα για μας έχει κοπάνα...
Έτσι ανεβήκαμε στο βράχο για πρώτη φορά, ακολουθώντας μερικές χαριτωμένες πιτσιρίκες και παρακολουθούμενοι από δυό βλοσυρές καθηγήτριες που μιλώντας γαλλικά (για να μην καταλάβουμε, που να ξέραν ότι όλοι μας σχεδόν μιλάγαμε και γαλλικά...) προσπαθούσαν να συνετίσουν τις μικρές παρθένες...

Από τότε θα έχουν περάσει ίσαμε τριάντα χρόνια και στην Ακρόπολη δεν αξιώθηκα να ξαναπάω. Ακόμα και την προ-Ολυμπιακή περίοδο όταν διάφοροι ξένοι συνεργάτες βρίσκονταν στην Αθήνα και έβαζαν στο πρόγραμμα τους μια επίσκεψη στην Ακρόπολη προσκαλώντας με για συνοδό, διαρκώς ανέθετα το καθήκον στους συνεργάτες μου, για μένα κρατούσα το βραδινό δείπνο. Έτσι, στα χρόνια εκείνα ο Δημήτρης και η Έλλη είδαν την Ακρόπολη μερικές φορές, εγώ καμία...

Αρκετά όμως με τα παλιά, όλοι σίγουρα έχουμε μια παρόμοια ιστορία να διηγηθούμε, το σήμερα είναι και διαφορετικό και καλύτερο. Δείτε τις πρώτες φωτογραφίες από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης, το νέο στολίδι της Αθήνας μας, όπως τις βρήκα αναρτημένες στο site του ΣΚΑΙ.

...η γυάλινη πρόσοψη με την αντανάκλαση του βράχου της Ακρόπολης να ...μπερδεύεται με τα εκτιθέμενα μέρη του μνημείου...


...και μέσα η αρχαία ιστορία μας, ένα μεγάλο μέρος της τουλάχιστον, αγάλματα και κτερίσματα τοποθετημένα επιμελημένα ατημέλητα, για να μας συνοδεύουν στη βόλτα μας στον χρόνο, να μας επιτρέψουν να περπατήσουμε ανάμεσα τους, να τα δούμε από όλες τις πλευρές, όπως τα έβλεπαν και τα θαύμαζαν οι Αρχαίοι Αθηναίοι πρόγονοι μας...


Διάβασα και τη σχετική είδηση στο site του ΣΚΑΙ, την άκουγα να παίζει νωρίτερα και στο ραδιόφωνο:
«Σε 25.000 τετραγωνικά μέτρα, με 14.000 τετραγωνικά μέτρα εκθεσιακούς χώρους απλώνεται το νέο μουσείο της Ακρόπολης, που εγκαινιάζεται το Σάββατο. Στις 5 εκθεσιακές ενότητές του, ξεδιπλώνονται η ζωή και οι τόποι λατρείας των Αθηναίων στις παρυφές και πάνω στον Ιερό Βράχο, από τα μυκηναϊκά χρόνια έως και τον 5ο αιώνα Μετά Χριστό.

Κορυφαία αίθουσα αυτή του Παρθενώνα όπου παρουσιάζονται τα αυθεντικά γλυπτά με τα αντίγραφα του Βρετανικού Μουσείου, συνέκθεση που επιτρέπει στον επισκέπτη να απολαύσει για πρώτη φορά ολόκληρο το γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα και να αντιληφθεί το μέγεθος της λεηλασίας από το λόρδο Έλγιν πριν από 207 χρόνια.»

Αν είχα χιλιάδες λόγους να αγαπάω την πατρίδα μου, την πόλη μου, τώρα έχω έναν ακόμα, το νέο Μουσείο αυτό. Και, ναι, θα ξαναπάω στην Ακρόπολη και θα πάω και στο Μουσείο της, αποφασίσαμε χθες με τη γυναίκα μου ότι θα διαθέσουμε ένα ολόκληρο ΣαββατοΚύριακο (τουλάχιστον!!) για να επισκεφτούμε αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι του Ελληνικού πολιτισμού μας, του αρχαίου και του σύγχρονου. Ένα ΣαββατοΚύριακο που θα ξεκινήσει με πρωϊνή ανάβαση στον βράχο της Ακρόπολης και θα συνεχίσει με επίσκεψη και ξενάγηση στο Μουσείο και μετά με περίπατο στην Πλάκα και το Θησείο, φαγητό και καφέ. Ένα ΣαββατοΚύριακο πλήρες στην «αγκαλιά» της Αρχαίας Αθήνας, παρέα με αυτά που έφτιαξαν οι πρόγονοι μας και διατηρήσαμε εμείς με κόπο και θυσίες μέσα στους αιώνες...

Και κάτι τελευταίο: ένα ευχαριστώ. Ως Έλλην και Αθηναίος πολίτης, νιώθω ότι πρέπει να πω ένα ευχαριστώ σε όλους τους Έλληνες (και σε αυτούς που ζουν και σε αυτούς που πέθαναν) αυτούς που σκέφτηκαν, σχεδίασαν και υλοποίησαν το έργο αυτό αλλά και σε όλους τους φιλέλληνες που μας στήριξαν, μας κατεύθυναν και έδειξαν υπομονή στα σκαμπανεβάσματα μας ώσπου να τα καταφέρουμε...