3.6.09

Με σύμμαχο εσένα...



Διάβαζα τις προάλλες ένα κείμενο γραμμένο από κάποιον παλιό φίλο που από 8ης Ιουνίου μετακομίζει στις Βρυξέλλες ως ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Έγραφε ο Θ. Σκυλακάκης:

Τίθενται στις εκλογές αυτές κρίσιμα ερωτήματα. Πώς θα αντιμετωπίσει η Ευρώπη την κρίση; Θα κρατήσει την ψυχραιμία της διατηρώντας μακροχρονίως τη δημοσιονομική και νομισματική σταθερότητα, ή θα μετατρέψει το σύμφωνο σταθερότητας σε «σύμφωνο χαλαρότητας», μετατρέποντας τη σημερινή κρίση σε χρόνιο στασιμοπληθωρισμό. Πως θα προστατεύσει τα Ευρωπαϊκά σύνορα από τα κύματα λαθρομετανάστευσης, που με το ρυθμό και την ταχύτητα που έρχονται κινδυνεύουν να αποδομήσουν τον κοινωνικό ιστό, ιδίως στις ευάλωτες συνοριακές χώρες όπως η δική μας που φέρουν δυσανάλογο βάρος σε σχέση με το μέγεθος και τις δυνατότητές τους. Πως θα εντάξουν αρμονικά στις κοινωνίες τους μετανάστες που είναι ήδη εδώ. Πως θα διαμορφώσουν μια πολιτική για την κλιματική αλλαγή, η οποία δεν θα μειώνει μόνο μακροχρονίως τα αέρια του θερμοκηπίου που προκαλούν την κλιματική αλλαγή, αλλά και θα προστατεύει τις πιο ευάλωτες χώρες της Ευρώπης, όπως είναι η Ελλάδα, από την καταστροφή των δασών και την απερήμωση, που έχουν ήδη δρομολογηθεί λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας, καταστροφές τις οποίες βιώσαμε ήδη από το 2007.

Απλά στοιχήματα και -συνάμα- δύσκολα, τα οποία καλείται να κερδίσει η χώρα μας στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Αλλά για αυτά ουδείς συζητά, εμάς μας τρώει το μαράζι για το επίδομα, το κόλπο, το εύκολο κέρδος... Το χειρότερο: δεν έχουμε κάτσει να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε, ποιοι θέλουμε να είμαστε, που θέλουμε να πάμε !! Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας, και αλλάζει κοσμογονικά, και εμείς δε θέλουμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας... Κι όμως έχουμε και άξια μυαλά και επαγγελματίες που μπορούν την καινοτομία και επιστήμονες που δημιουργούν πρόοδο, απλά δεν τους δίνουμε τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες να προσφέρουν, μάθαμε να περιμένουμε να σκάσει το πρόβλημα και -τότε μόνο- να παλεύουμε να λειτουργήσουμε πυροσβεστικά (αφού βέβαια χάσουμε πολύτιμο χρόνο για να αποδοθούν οι ευθύνες...) αντί να μάθουμε να προβλέπουμε και να ενεργούμε προληπτικά και -άρα- αποτρεπτικά, βλέπετε το να λειτουργείς προληπτικά προϋποθέτει να πάρεις αποφάσεις, να σπάσεις αυγά αν χρειαστεί...

Οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου είναι μια ευκαιρία να αλλάξουμε, πριν χάσουμε το τρένο. Όχι δεν θα βουλιάξουμε αν δεν αλλάξουμε, κι ας μας το χτυπάει στα μούτρα με αναίδεια ο κ. Παπανδρέου και το «όλον» ΠΑΣΟΚ, αν μιλήσουμε με «όρους ΠΑΣΟΚ» έχουμε ήδη βουλιάξει ως χώρα στην διεθνή ανυποληψία εδώ και πολλά χρόνια, όταν ακόμα ο κ. Παπανδρέου χόρευε ζεϊμπέκικα με τον κ. Τζέμ. Απλά, το 2004, οι εταίροι μας στην Ευρώπη είδαν μια αχνή αχτίδα ελπίδας, είδαν μια ευκαιρία να αλλάξει κάτι και η σύγχρονη Ελλάδα να αποκτήσει προοδευτικά κάτι από την λάμψη της αρχαίας Ελλάδας, αυτόν τον δρόμο, αυτή την ευκαιρία αποφάσισαν να την βοηθήσουν.

Ο δρόμος που πρέπει να κάνει η Ελλάδα δεν είναι εύκολος, ούτε στρωμένος με λουλούδια. Είκοσι χρόνια διοίκησης με έμαθαν ότι το πιό δύσκολο για έναν άνθρωπο είναι να αλλάξει, να ξεβολευτεί. Εμείς όμως ξέρουμε: εδώ και μερικά χρόνια η Ελλάδα αλλάζει, πάει μπροστά, βελτιώνεται. Ναι, έχοντας ξεμάθει όλα αυτά τα χρόνια που ήταν στα σκοτεινά βάθη της ανυποληψίας, σκοντάφτει καμιά φορά, παραπατά, κοντοστέκεται. Είμαι όμως εγώ, κι εσύ, κι αυτός που την κρατάμε και την σπρώχνουμε να συνεχίσει, στην ίδια πορεία. Και δεν θα αλλάξει σίγουρα, αλλάζοντας πορεία μόνο προς τα πίσω μπορεί να πάει...

Η Ελλάδα συνεχίζει μπροστά, με σύμμαχο εσένα, εμένα !!