20.6.09

Αθήνα 2004 - Αθήνα 2009: το ωραίο, το μεγάλο, το αληθινό...

Το Ωραίο
«...and the city is Athens», Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, πρόεδρος της ΔΟΕ

Το Μεγάλο
13 Αυγούστου 2004... η τελετή έναρξης... δύο λαμπρές εβδομάδες... οι Έλληνες... οι καλεσμένοι μας... οι επισκέπτες μας...

Το Αληθινό:
«Στην Αθήνα κατασκευάσαμε γιγαντιαίες εγκαταστάσεις, που στην πραγματικότητα δεν τις επέβαλε η Ολυμπιακή Επιτροπή. Η επιλογή αυτή ευνοούσε κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά όχι το συμφέρον της πόλης», Γιάννης Αλαβάνος, πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
«Υπερβάλαμε υπό την πίεση των διεθνών ομοσπονδιών -που ζητούσαν πολυτελείς εγκαταστάσεις- και των αντίστοιχων ελληνικών, που πίστευαν ότι θα εξασφάλιζαν για το μέλλον τις εγκαταστάσεις τους», Σπύρος Καπράλος, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
«Πίεση άσκησαν και οι τεχνικές εταιρείες, τις οποίες συνέφερε να κατασκευαστούν νέες μεγάλες εγκαταστάσεις, παρά να ενοικιαστούν λυόμενες και μετά να απομακρυνθούν. Ηταν μια εγχώρια... κουτοπονηριά. Ρίξαμε μπετά για να ικανοποιήσουμε τους εργολάβους για να έχουμε μετά περιουσία να εκμεταλλευτούμε! Οπως αποδείχθηκε όμως η πολιτική αυτή ήταν εντελώς λανθασμένη. Το πρόβλημα του μεγέθους των εγκαταστάσεων φάνηκε από την πρώτη κιόλας ημέρα. Η κλίμακα των γηπέδων ήταν τέτοια που εμπόδιζε την ένταξή τους στον ιστό της πόλης. Γι’ αυτό και σχεδόν όλες άλλαξαν ή πρόκειται να αλλάξουν χρήση», Γιάννης Πολύζος, καθηγητής Πολεοδομίας & Χωροταξίας ΕΜΠ.
Καθημερινή 14 Ιουλίου 2009...

Σας μελαγχόλησα;; κι εμένα με μελαγχόλησαν, σήμερα μέρα χαράς για την Ελλάδα, αυτά που διάβασα αλλά και αυτά που άκουσα όταν τα γνωστά κοκόρια της πολιτικής μας ζωής άρχισαν να διαγκωνίζονται μεταξύ Κωνσταντίνου Καραμανλή και Μελίνας Μερκούρη για την πατρότητα της ιδέας του Μουσείου της Ακρόπολης και της Επανένωσης των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Ξεχνώντας ότι και οι δύο είναι Έλληνες που ο μεν πρώτος υποστήριξε την δημιουργία ενός σύγχρονου Μουσείου της Ακρόπολης μετά την μεταπολίτευση, από το 1976 κιόλας, και ότι η δε δεύτερη, αν είναι ένα πράγμα (ίσως και το μοναδικό) που έχει να επιδείξει ως υπουργός Πολιτισμού της χώρας μας, αυτό είναι η μανιώδης προσπάθεια της για την Επανένωση των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Αν μας περίσσευαν Έλληνες που να προσπαθούν άοκνα για τον τόπο τους, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και να επιλέξουμε τον ένα μεταξύ των δύο και να «πετάξουμε» τον άλλο. Δεν περισσεύουν όμως, αντίθετα λείπουν. Γι' αυτό δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να επιλέγουμε. Στο κάτω-κάτω τα Μάρμαρα της Ακρόπολης δεν έχουν μπλε ή πράσινο χρώμα αλλά το μπεζ χρώμα του πεντελικού μαρμάρου...