31.5.09

«...Των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο...»



Η κυρία στο βίντεο χορεύει πραγματικά ζεϊμπέκικο, το σχολιάζω γιατί αξίζει τον κόπο, έτσι κι αλλιώς το ζειμπέκικο είναι ανδρικός χορός, το να βλέπεις μια γυναίκα να τον χορεύει και να τον χορεύει καλά είναι άξιο θαυμασμού...

Ο τύπος τώρα. Παίρνει κεφάλι κάπου στα μισά και το παραδίδει λίγο αργότερα. Δείχνει λίγος, είναι λίγος, πολύ λίγος. Μπέρδεψε τον χορό, τον αντρικό χορό με τις γυμναστικές επιδείξεις. Είπαμε, το ότι είμαστε άντρες δεν μας αφήνει στο απυρόβλητο !! Βρε φίλε, αν δεν το 'χεις, κάτσε κάτω και λούφαξε...

Το ζεϊμπέκικο είναι χάρη, είναι κίνηση, είναι συναίσθημα. Δεν είναι μπίζνα !! Το ζεϊμπέκικο, χορός αρχαίος, είναι συναίσθημα, όπως κλαις, όπως γελάς, έτσι χορεύεις...

Στα ζεϊμπέκικα γνωρίσαμε εμείς οι νεώτεροι τον Βαμβακάρη («Τα δυό σου χέρια πήρανε, βεργούλες και με δείρανε...»), τον Τσιτσάνη, στα ζεϊμπέκικα έχουμε πιεί βαρέλια κρασί, με τα ζεϊμπέκικα έχουμε αναμνήσεις... Ακόμα θυμάμαι μια από τις πρώτες μου βραδιές στην Πόλη, καλεσμένος ενός καλού φίλου του Ναντίρ για φαγητό, «που θα πάμε;;» ρώτησα, «θα σε πάω σε ένα δικό μας» μου είπε «έχει και ζωντανή μουσική και χορό».

Και ήρθαν τα μεζεκλίκια, και τα ρακιά, και ανέβηκε η ατμόσφαιρα, και κάποια στιγμή βρέθηκα στην «πίστα» από τη μια εγώ, από την άλλη ο Ατίλα σε έναν ιδιόμορφο διαγωνισμό ζεϊμπέκικου, και μετά όταν οι ατμοί του ρακιού ανέβαιναν και έκρυβαν τη λογική και το μυαλό, είδα τον φίλο μου τον Ναντίρ και όλη την παρέα του γονατιστούς να κρατούν το ίσο και μετά στο τέλος του χορού να σταματάει η ορχήστρα για να εισπραχθεί το χειροκρότημα και τον Ναντίρ να με αγκαλιάζει σε έναν αντρίκιο χαιρετισμό, «χόρεψες σαν Τούρκος» μου ψιθύρισε στο αυτί, «χόρεψα σαν Έλληνας» του απάντησα, κι εκεί γελάσαμε κι οι δυό «άιντε!!!» φωνάξαμε και τραβήξαμε μια ακόμα από τις ρακές κεράσματα του ταβερνιάρη !!!

Ναι, αυτά μόνο άντρες μπορούν να τα κάνουν, είναι η αμοιβαία παραδοχή της δύναμης, είναι η απόφαση ότι δε θα γίνει άλλη «μάχη» ότι θα κατέβουν τα όπλα, είναι η προαιώνια παύση της εχθροπραξίας, ένας χορός λεβέντικος όπου ο «νικητής» έπαιρνε το σήμα αποδοχής από τον «νικημένο». Είναι ο χορός όπου «μιλάνε» οι άντρες, ακόμα και όταν βρίσκονται γυναίκες στην παρέα, θυμηθείτε το περιβόητο ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, παίζει η ορχήστρα, χορεύει ο φαντάρος, χειροκροτάει η Ευδοκία, και ακολουθεί το μακελιό...

Γιατί στο ζεϊμπέκικο οι κουβέντες είναι αντρίκιες, ακόμα και όταν λέγονται από γυναίκες !! Όπως εκείνη που άκουσα κάποτε από ένα μελαχρινό πλάσμα, μαγκάκι σκέτο, σε μια ταβέρνα στη Θεσσαλονίκη. Παρέα της ένα τσούρμο «κοκοράκια», που μόλις άρχισαν να πέφτουν τα «μπετά», όλο ξεσηκώνονταν για την πίστα κι όλο κάτω κάθονταν ...γιατί είχε κόσμο !!! Και γίνεται η παύση, και αδειάζει η πίστα, και αρχίζουν οι νότες να γεμίζουν την εικόνα, και «η Ρόζα να μας κοιτάει μουδιασμένη», και τα κοκοράκια έτοιμα να ...χυμήξουν στην πίστα, και λέει το πλάσμα «δεν βλέπω κανέναν άνδρα εδώ μέσα που να μπορεί να το χορέψει αυτό...» και τα κοκοράκια ξαναγύρισαν στο κοτέτσι...

Μόνο χόρεψε ο φίλος μου ο Νώντας εκείνο το βράδυ και έβγαλε το σώψυχο του και τον νταλκά του στην πίστα... και στο τσακ γλύτωσα, γλυτώσαμε το deja vu της ταινίας όταν το πλάσμα ανέβηκε στην πίστα λίγο πριν το τέλος και τα κοκοράκια ήταν έτοιμα να ...ξεθηκαρώσουν !! Γιατί στο ζεϊμπέκικο υπάρχει και ο μπουζουκτσής, ο μαέστρος, που με μια στιγμιαία παύση άλλαξε το ρυθμό, που έκοψε το ζεϊμπέκικο και έβαλε κάτι πιό γυναικείο για να λικνιστεί το πλάσμα, να κουνήσουν τα λειριά τους τα κοκοράκια γύρω γύρω και εγώ να μαζέψω τον Νώντα και να γυρίσουμε στα ξενοδοχεία μας...

Τώρα που το σκέφτομαι όντως το ζεϊμπέκικο είναι «των θεών το βήμα» όπως έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας, και η παύση είναι η προσμονή μας και η απάντηση του Θεού, η φροντίδα να μην «σκοντάψεις» και γίνει ζημιά !!!