5.5.09

«Παίρνεις αυτό που σου αξίζει……….»

Το είχε ακούσει πολλές φορές, αλλά δεν μπορούσε ή μάλλον δεν ήθελε να το πιστέψει. Της φαινόταν βαρύ, πικρό, ασήκωτο… «Σε αυτή τη ζωή παίρνεις αυτό που σου αξίζει»… πόσο μίζερο...

Άραγε αυτό ήταν; Γιατί κάθε φορά ξεκινούσε με λαχτάρα, προσμονή, θετική σκέψη προοπτική, και κάθε φορά κατέληγε σε απογοήτευση, μιζέρια και πίκρα;

Μήπως έφταιγε αυτή; Μήπως έκανε λάθος επιλογές; Μήπως δεν έκρινε σωστά; Υπήρχαν, άραγε, σημάδια που προδίκαζαν την κατάληξη και δεν ήθελε να τα δει;

Μήπως τελικά επέλεγε αυτό που υποσυνείδητα πίστευε ότι της αξίζει, ακόμη ένα λάθος, ή μήπως τελικά είναι όλα «γραμμένα στο ξεκίνημα της ζωής», την ώρα που οι μοίρες ραίνουν την νέα ζωή στην κούνια της… την ώρα που της δίνουν το βάπτισμα, της δείχνουν τον δρόμο που είναι μοιραίο να ακολουθήσει...;

Κι αυτή η νέα ψυχή, ανυποψίαστη, σηκώνει τα χεράκια της , τα κοιτάει, και προσπαθεί να πιάσει τα αστεράκια που κρέμονται από την κουνουπιέρα της… τα κοιτάει που λαμπυρίζουν στο χαμηλό φως του παιδικού δωματίου… πόση λαχτάρα έχει να τα αγγίξει, να νιώσει λίγο από ουρανό... μα της φεύγουν, γλιστράνε από τα παιδικά χεράκια, και ξανατεντώνει τα χεράκια… δεν μπορεί, θα τα καταφέρω, σκέφτεται... είναι τόσο κοντά της! Να, λίγο να τεντωθεί ακόμη και θα τα αγγίξει!! Γιατί όμως δεν μπορεί;

Παίρνεις αυτό που σου αξίζει… το είχε ακούσει χιλιάδες φορές και πάντα πίστευε ότι άξιζε το παραπάνω, το καλύτερο, το ανώτερο… και πάντα έπαιρνε το λιγότερο, το χειρότερο, το κατώτερο...

Τρόμαξε… λιγοψύχησε… απογοητεύτηκε...

Είναι τελικά το χειρότερο, το καλύτερο που μπορούμε να πάρουμε; Αυτό μας αξίζει; Ποιος άραγε μπορεί να απαντήσει;

Να ξέρεις... Οι μοίρες δεν απαντάνε… απλά σε «βαφτίζουν» και φεύγουν… κι εσύ ακολουθείς το βάπτισμα που σου έδωσαν… γιατί απλά είναι ο δρόμος σου αυτός, εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να επιλέξεις πως θα τον περπατήσεις.

Κουτσαίνοντας, ασθμαίνοντας, βλαστημώντας την τύχη σου σε κάθε ανηφόρα του και σε κάθε εμπόδιό του ή με σταθερό βήμα, αγέρωχο βλέμμα και γεμάτη καρδιά...

Δική σου η επιλογή, μόνο εκεί έχεις εσύ τον λόγο…

Και να ξέρεις ότι μόνο τότε θα πεις, ότι τουλάχιστον περπάτησες αυτόν τον δρόμο που σου χάραξαν οι μοίρες, όπως πραγματικά σου αξίζει…

ΑΝΑΣΑ