6.5.09

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της φίλησε το χέρι. Ο εστιάτορας την πέταξε έξω!

Η είδηση πρωϊνή από το blog taxalia (http://taxalia.blogspot.com): μια καταγγελία επώνυμη και αρκούντως ενοχλητική. Μια τυφλή συμπολίτης μας δεν μπόρεσε να καθίσει για φαγητό σε εστιατόριο της Αθήνας, καθώς ο ιδιοκτήτης του αποφάσισε ότι δεν δέχεται την παρουσία ζώων στο χώρο του.
Διαβάστε την καταγγελία όπως δημοσίευθηκε τόσο στο συγκεκριμένο blog όσο και σε πολλά άλλα (ανάμεσα τους το www.agroschannel.com και το animalspress.blogspot.com):

«Ονομάζομαι Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, είμαι τυφλή και κάτοχος σκύλου-οδηγού. Ερευνήτρια στο ΙΤΕ Ηρακλείου, υποψήφια διδάκτωρ στην ιατρική σχολή του παν/μίου Κρήτης και πρόεδρος της Ελληνικής Σχολής Σκύλων-Οδηγών «Λάρα». Ζω στο Ηράκλειο Κρήτης όπου η πρόσβαση του σκύλου-οδηγού επιτρέπεται παντού. Και στην πολιτισμένη υποτίθεται πρωτεύουσα;
Σήμερα πρωτομαγιά, θέλησα να πάω με μια φίλη για φαγητό στην ταβέρνα «Καλοζύμη» (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 48, ΧΑΛΑΝΔΡΙ) που βρίσκεται δίπλα στο πατρικό μου.
Στην είσοδο της ταβέρνας, ο υπεύθυνος μας πληροφόρησε πως απαγορεύονται τα σκυλιά.
Απαντήσαμε ότι, έτσι κι αλλιώς θα τρώγαμε στην αυλή αφού είχε ωραία μέρα. Εκείνος, αντέτεινε πως ο σκύλος απαγορεύεται ακόμα και στην αυλή και πρότεινε να… μας βγάλει ένα τραπέζι στο δρόμο!
Φύγαμε και πήγαμε ακριβώς δίπλα στην ταβέρνα «Ιορδάνης».
Δυστυχώς κι εκεί, η ίδια αντιμετώπιση: ο σκύλος δεν επιτρέπονταν ούτε καν στην αυλή…
Κι ερωτώ τους φίλτατους αναγνώστες:
1. Αξίζει ένας άνθρωπος να φάει στο δρόμο, επειδή βλέπει με τα μάτια ενός σκύλου;
2. Μπορεί ο μάγειρας της εκάστοτε ταβέρνας να μαγειρέψει χωρίς τις κατσαρόλες του;
3. Εάν ήμουν φορέας της γρίπης των χοίρων και πήγαινα να φάω δίχως να πω λέξη θα ήμουν εντάξει;»

Έψαξα λίγο παραπέρα το θέμα, για την κυρία Γκέρτσου και το «πρόβλημα» που ...εκπροσωπεί βρήκα ένα ολόκληρο άρθρο στον Ελεύθερο Τύπο (http://www.e-tipos.com/newsitem?id=17824), βρήκα επίσης και το παρακάτω link (http://www.laraguidedogs.gr) όπου δημοσιεύονται πολλές ουσιαστικές πληροφορίες για τους σκύλους-οδηγούς.

Είναι αλήθεια ότι η Αθήνα είναι μια απάνθρωπη πόλη για όσους δεν έχουν (για οποιονδήποτε λόγο, όχι μόνο υγείας αλλά και ηλικίας...) την ευελιξία να υπερπηδούν και να ελίσσονται πέριξ των εμποδίων... Και είναι απάνθρωπη γιατί εμείς την κάνουμε έτσι, γιατί εμείς δεν ασχολούμαστε...

Ακόμα θυμάμαι, προολυμπιακά, κάποιους τεχνίτες μιας εργολαβίας απέναντι από το γραφείο μου που κατασκεύαζαν ράμπες αναπήρων στα άκρα του πεζοδρομίου και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η ράμπα αυτή πρέπει να οδηγεί στο επίπεδο του δρόμου, δεν μπορεί να έχει σκαλοπάτι !! Αυτοί, τόσα χρόνια έφτιαχναν πεζοδρόμια με σκαλοπάτια, αυτοί ήξεραν, όχι εμείς !!! Κανείς δεν τους είχε εξηγήσει τι πρέπει να κάνουν και ποιά είναι η χρησιμότητα του...

Όπως κανείς δεν εξήγησε σε κάποιους άλλους ότι η ραβδωτή διαδρομή στο πεζοδρόμιο είναι διαδρομή τυφλών και άρα δεν πρέπει να έχει εμπόδια, έτσι βλέπουμε σήμερα ραβδωτές διαδρομές να καταλήγουν σε τοίχους και κολωνάκια, να περιορίζονται από κολώνες για εξωτερικές φωτεινές επιγραφές (οι οποίες μπορούν να πάνε μισό πλακάκι, ήτοι 20 πόντους, παραμέσα χωρίς να εμποδίζουν !!), να... να...

Ξέρετε, δεν είναι δύσκολο να είσαι καλύτερος άνθρωπος, να σέβεσαι τον συνάνθρωπο σου, απλά κάποιος πρέπει να σου το μάθει, να σε εκπαιδεύσει σε αυτό, να σου δείξει το ώφελος από την εφαρμογή του. Μήπως τελικά η περιβόητη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να σκεφτεί και να υπολογίσει αυτή την παράμετρο;; Μήπως;;