3.5.09

Οι μοίρες έταξαν «Ολυμπιακος Κυπελλούχος 2009» (και νταμπλούχος... βεβαίως, βεβαίως!!)


Αυτό το Σάββατο θα μείνει αξέχαστο... Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε πάρει το κύπελλο ...«σπίτι του» από τα αποδυτήρια, όμως κάποια μοίρα του έταξε ένα χαλαρό, υπεροπτικό ξεκίνημα. Η ΑΕΚ... Η ΑΕΚ θα μπορούσε να δικαιώσει όσους έλεγαν ότι «τόσα μπορούσε, τόσα έκανε» με μια τιμητική ήττα, όμως άλλη μοίρα της έταξε «χώμα να πιάνει, χρυσάφι να γίνεται»... Κι ύστερα ήρθαν κι άλλες μοίρες, και άλλα έταξαν...

Έταξαν έναν Μπλάνκο που έκανε το απόλυτο «2 στα 2» μόλις στο όγδοο λεπτό...
Έταξαν ένα Ντάρμπισαϊρ που περίμενε το δεύτερο ημίχρονο για να δικαιώσει όσους τον έχρισαν διάδοχο του Ντάρ-γκολ !!
Έταξαν έναν Σκόκο που έμελε να σκοράρει ακόμα και με στραβοκλωτσιά...
Έταξαν έναν Γκαλέτι που αποδείχθηκε πιό Έλληνας από όλους με τον πανηγυρισμό και την βλακώδη κόκκινη (δεύτερη κίτρινη) κάρτα στο πιό κρίσιμο σημείο του αγώνα...
Έταξαν έναν Κυργιάκο βάρβαρο, Ούνο, που έμελλε να τιμωρηθεί πολλάπλά στη μνήμη όλων των φιλάθλων που όταν τον είδαν να φιλοφρονεί τον Ντιόγκο στην αρχή του αγώνα θυμήθηκαν ότι κάποτε σε έναν άλλο αγώνα διαφήμιση έσπασε στα καλά καθούμενα το πόδι του -επίσης Βραζιλιάνου- Τζιοβάνι... επειδή ήταν πολύ ζωηρός και τρίπλαρε...
Έταξαν έναν Κάκο δπιλωμάτη διαιτητή που σφύριξε αυτά που έπρεπε να σφυρίξει και δεν σφύριξε αυτά που δεν έπρεπε να σφυρίξει...
Έταξαν έναν Τζόλε, πραγματικό αρχηγό, να ακολουθεί τη μοίρα όλων των μεγάλων ποδοσφαιριστών και να μην μπορεί να συνδέσει το «αντίο» του με μια κορυφαία στιγμή: το νικητήριο πέναλτυ.
Έταξαν, τέλος, στον πρωταθλητή και κυπελλούχο (ισόβιο;;; γιατί όχι !!) έναν νέο αρχηγό, για μερικά χρόνια ακόμα, τον Νικοπολίδη, τον άνθρωπο που απέδειξε ότι έχει τα πρωτεία όχι μόνο στο να σηκώνει την κούπα αλλά και στο να την κατακτά !! Αν υπήρχε ένα μάτι που γυάλιζε στη διαδικασία των πέναλτι ήταν το δικό του...

Και αυτό το μάτι που γυαλίζει είναι πλέον «όλα τα λεφτά» σε αυτόν τον αρχηγό που αναλαμβάνει τώρα το «τιμόνι» της γενιάς των πιτσιρικάδων, του Ντιόγκο, του Μήτρογλου, του Ντάρμπισάϊρ, του Γκαλίτσιου, των Παπαδόπουλων, του Σοϊλέδη, του Νιγκλιτσιώτη κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Για ένα χρόνο, για δύο, για παραπάνω;; Σίγουρα για όσα χρειάζεται μέχρι να «μάθει τα κατατόπια» ο Γκαλέτι, αμφιβάλλετε ότι θα είναι ο επόμενος captain ;;;

Αλλά, ας ξαναγυρίσουμε στις μοίρες. Αυτές λοιπόν έταξαν. Και όρισαν το Σάββατο 2 Μαΐου 2009 να δούμε τον καλύτερο ποδοσφαιρικό τελικό κυπέλλου που έχουμε δει ποτέ στην Ελλάδα. Ανατροπή στην ανατροπή, γκολ στις καθυστερήσεις, γκολάρες εν γένει από κάθε πλευρά, όμορφες φάσεις, συγκλονιστικές, αγωνία, πέναλτυ, μια σειρά, και δεύτερη, ένα ένα, ως το τέλος... και μετά η στέψη !!

Είμαι Ολυμπιακός, χάρηκα διπλά, τριπλά, χάρηκα το κύπελλο, χάρηκα που η ομάδα μου είναι αυτή που η ιστορία θα γράψει ως νικητή σε αυτό το σούπερ παιχνίδι, χάρηκα το ντάμπλ, χάρηκα... χάρηκα... Θα λυπόμουν αν χάναμε, όπως λυπήθηκα που έχασε το μπάσκετ στο Βερολίνο από τον Παναθηναϊκο, τουλάχιστον όμως θα έμενα με τη γλύκα ενός σπουδαίου παιχνιδιού !! Θα λυπόμουν γιατί ο Ολυμπιακός φέτος ήταν, είναι και θα είναι καλύτερος από κάθε άλλη ομάδα στην Ελλάδα. Εϊναι καλύτερος, πως να το κάνουμε, έχει μεγαλύτερο «ειδικό» βάρος !!

Αυτό το ειδικό βάρος που έδειξε ο Γκαλέτι μετά το γκολ ισοφάρισης του Ντάρμπισαϊρ (3-3) φέρνοντας τα χέρια του μπροστά...
Αυτό το ειδικό βάρος που έδειξε ο (απρόσμενος και απίστευτος) τσαμπουκάς του «πρωτάρη» αλλά πρωταθλητή Αβραάμ Παπαδόπουλου στον (γνωστό τραμπούκο) Κυργιάκο...

Αν... αν είχε ευστοχήσει και ο Τζόλε στο πέναλτυ... τότε δεν θα ήταν απλά ένας αγώνας, θα ήταν ένας μύθος: «νταμπλ-δώρο από τον αρχηγό για το "αντίο" του στα γήπεδα». Έτσι όμως δε γίνεται με όλους τους μεγάλους παίχτες;;; τους θυμόμαστε και για τα πολλά που έκαναν και για τα λίγα που δεν έκαναν... Αντίο Τζολε, αντίο αρxηγέ, θα είσαι πάντα ένας από εμάς, ο πρώτος και καλύτερος στις καρδιές μας όπως ήσουν και στο γήπεδο...