6.4.09

Ένα λεπτό και μια σκέψη για την L'Aquila...


Για πρώτη φορά έζησα το σεισμό ως μαθητής, στο μεγάλο σεισμό των Αλκυονίδων... Δίναμε φυσική την άλλη μέρα, διάβαζα και είχα δίπλα μου ένα ραδιόφωνο να παίζει τις ροκ επιλογές κάποιου ραδιοερασιτέχνη (παράνομοι τότε και κυνηγημένοι) στα FM, ακόμα θυμάμαι τη μεγάλη κεραία να παίζει πάνω κάτω... τη μάνα μου να φωνάζει... εμένα να μπαίνω κάτω από το γραφείο... τον πατέρα μου να μας παίρνει από το σπίτι, στο δρόμο, μακρυά από τον κίνδυνο... Φυσική τελικά δε δώσαμε την επόμενη μέρα, δώσαμε τρεις μέρες μετά (...και έγραψα καλά), ακόμα θυμάμαι όμως την κεραία που πήγαινε πάνω κάτω, είναι από τότε που το Child in Time των Deep Purple έχει αποκτήσει σημαντική θέση στη ζωή μου...

Είχα φίλους στο Αίγιο, στην Καλαμάτα, στον Πύργο, στην Κωνσταντινούπολη, οι σεισμοί όμως αυτοί δεν με άγγιξαν τόσο...

Ο επόμενος σεισμός που «έγραψε» στη ζωή μου είναι ο σεισμός της Πάρνηθας. Μέρα μεσημέρι... μπήκα κάτω από το γραφείο ώσπου να σταματήσει να κουνάει και μετά έτρεξα «σφαίρα» (κυριολεκτικά !!!) ως το σπίτι της φίλης μου (και σήμερα γυναίκας μου...), με την αγωνία να δίνει φτερά στα πόδια μου (ποιός Κεντέρης...). Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε σε ένα αυτοκίνητο, παρκαρισμένο σε μέρος ασφαλές... και το άλλο... και το επόμενο... μιλήσαμε και με τη μάνα και τον πατέρα, ήταν στους Άγιους Τόπους σε ένα ταξίδι ζωής... Σύμπτωση;; Την επόμενη μέρα -κανονικά- έδινα εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης, τελικά έδωσα μια εβδομάδα μετά... και πέρασα...

Σήμερα το πρωί ξύπνησα για να δω στις ειδήσεις μια πόλη να έχει γίνει χαλάσματα... ήταν η L'Aquila, στο κέντρο της Ιταλίας, κοντά στη Ρώμη, πάνω στα βουνά... Δεν έχω πάει ποτέ, ούτε ξέρω πως είναι, στις ειδήσεις έμαθα πως είναι φοιτητούπολη, στις ειδήσεις έμαθα πως η μεσαιωνική φυσιογνωμία για την οποία η πόλη τόσο καυχόταν ήταν αυτή που της στέρησε τόσους και τόσους από τους πολίτες της... Έφυγα για τη δουλειά, ζούσαν όλοι, έψαχναν πολλούς... Γύρισα, η μικρή αυτή Ιταλική πόλη θρηνεί ήδη πάνω από εκατό πολίτες της, ψάχνουν ακόμα κι άλλους... Τους σκέφτηκα... τους σκέφτηκα όταν ζούσαν, φασαριόζους, χαμογελαστούς, φωνακλάδες, σαν Έλληνες, ούνα φάτσα ούνα ράτσα...

Και μετά σιώπησα... για ένα λεπτό, ίσως και παραπάνω... Και άφησα τη σκέψη μου να τρέξει εκεί, στη L'Aquila, πάνω στο βουνό... Ένα λεπτό και μια σκέψη για τη L'Aquila... Μεγάλη Δευτέρα των Καθολικών, Μεγάλη Δευτέρα στην κυριολεξία...