3.4.09

H "χαμένη" γενια... [ένα post που έφτασε πριν λίγο στο mail μου]

Έφτασε μέσα στη νύχτα στο mail μου, το διάβασα πριν λίγο και σας το μεταφέρω (τηρώντας και την ορθογραφία του συγγραφέα του...)
«Η πρωτη μου αποπειρα συγγραφης ποστ, δυστυχως δεν θα είναι στο στυλ που ισως πολλοι από εσας με εχετε γνωρισει από κοντα. Δεν θα εχει καθολου χιουμορ, δεν θα εχει πιασαρικο θεμα, δεν θα ασχοληθει με σχολιασμο επικαιροτητας.

Δυστυχως, θα αναφερεται σε μια ολοκληρη γενια, σε ατομα γεννημενα σε μια δεκαετια γεματη αντιθεσεις, προβληματα, αναζητησεις, αλλα και δυστυχως, πολλες αντιφασεις. Σε ολους οσους από εμας γεννηθηκαμε καπου εκει κοντα στη χουντα, λιγο πριν το τελος της, λιγο μετα. Ολοι μας ακουμε για την γενια των 700 €. Είναι η γενια που αντιδρα, η γενια που επαναστατει, η γενια που κατεβαινει πλεον στους δρομους. Μια γενια που αργα ή γρηγορα, θα βρει την ακρη της. Μια γενια που δεν την φοβαμαι, γιατι είναι ζωντανη, εχει παλμο, και ξερει τι ζηταει.

Αυτό που δεν ακουει κανεις όμως, είναι για την γενια των 1000 €. Ατομα αναμεσα στα 30 και τα 40. Ατομα που δεν ζουν πλεον στη θαλπωρη και την οικογενειακη ασφαλεια του πατρικου σπιτιου. Ατομα που εχουν ξεκινησει πανω από μια δεκαετια το μοναχικο δρομο της ζωης, με οικογενειες, με παιδια. Ατομα που τρεχουν σε 2 και 3 δουλειες για να συντηρησουν ξενα στοματα, και όχι απλα τις αναγκες της εξοδου και των προσωπικων αγορων τους. Και αυτή η γενια είναι αμιλητη. Δεν συμμετεχει. Δεν φωναζει. Εχει κατεβασει στωικα το κεφαλι, εχει παραδεχτει σιωπηλα την ηττα της, και κρυβεται πισω από τους νεους, μηπως και καταφερει καποιος άλλος να κανει κατι για αυτους.

Δεν εχει πολεμησει ποτε για τιποτα, δεν εχει διεκδικησει ποτε τιποτα. Μια καταληψη επι του αειμνηστου Κοντογιαννοπουλου, είναι ολο της το βιογραφικο. Και ακομα και τωρα, που είναι οι πιο κρισιμες ωρες, ακομα και τωρα, που είναι οι πιο αμεσα θιγομενοι από την κριση, καθως εχουν ηδη ξεκινησει την σταδιοδρομια τους, η μονη τους αντιδραση είναι να επικροτουν τις αντιδρασεις των νεοτερων, από την ασφαλεια του καναπε τους.

Ισως φταιει η κουραση από τα διπλα μεροκαματα για να συντηρηθουν τα σπιτια που εχουν ανοιξει.. Ισως φταιει το ότι απλα ποτε δεν εμαθαν να διεκδικουν δικαιωματα. Ισως. Η ουσια όμως είναι ότι είναι απαθεις. Απλα η ζωη τους προσπερνα, και οι πιο πολλοι νοιωθουν ηδη γερασμενοι, εξουθενωμενοι, νικημενοι.

Αυτήν ακριβως τη γενια πρεπει να σηκωσουμε από τους καναπεδες… Αυτά ακριβως τα ατομα πρεπει πρωτα πλεον να συνειδητοποιησουν ότι οι οποιες εξελιξεις, είναι πλεον στα χερια τους, και όχι στα χερια ουτε των νυν κυβερνοντων, που σιγα σιγα αποσυρονται, ουτε στα χερια των μαθητων και φοιτητων, που ουτως ή αλλως σωστα εξεγειρονται. Αυτά τα ατομα πρεπει να αντιδρασουν, όχι για το αυριο τους, αλλα για το καλυτερο σημερα αυτων και των οικογενειων τους, των ιδιων τους των παιδιων. Αλλιως, θα παραμεινει όπως ακριβως είναι τωρα. Μια Χαμενη Γενιά...»

Συγγραφέας του ο κ. Χρήστος Κατσικογιάννης. Ενδιαφέρον το κείμενο σου Χρήστο, άντε και με το δικό σου blog σύντομα...