14.4.09

Θέμα αντοχής...

Ο λοχίας συγκεντρώνει τη διμοιρία πεζοναυτών του στο δάσος και τους λέει:
«Θα σας δώσω μια ώρα διορία, για να κρυφτείτε στο δάσος. Μετά από μια ώρα θα κινητοποιήσω όλο το στρατόπεδο, άντρες, ελικόπτερα και σκυλιά, για να σας βρω. Αν μέχρι τις 12 δεν έχω βρει κανέναν από εσάς, θα πάρετε όλοι ένα μήνα άδεια. Αν όμως βρω έστω και έναν, θα πάτε όλοι ένα μήνα φυλακή. Εντάξει;»
Οι φαντάροι συμφώνησαν. Τους αφήνει μια ώρα και ξαφνικά το δάσος γεμίζει σκυλιά, άντρες να τρέχουν από δω κι από κει, ελικόπτερα να πετούν στον ουρανό κλπ. Περνούν οι ώρες. Έχει πάει 12 παρά τέταρτο, 12 παρά δέκα, 12 παρά πέντε, παρά τέσσερα, παρά τρία, παρά δύο... Δώδεκα παρά ένα λεπτό, ακούγεται μια κραυγή. Τρέχουν οι άντρες, τα σκυλιά, βρίσκουν το φαντάρο που φώναξε, έρχεται κι ο λοχίας. «Πάρτε τους όλους, ένα μήνα φυλακή.»

Στο στρατόπεδο, στη φυλακή πλέον, όλοι οι φαντάροι τα βάζουν με αυτόν που φώναξε. «Καλά, ρε βλάκα... Κι εσύ, ένα λεπτό ακόμα δεν μπορούσες να περιμένεις;»

«Αφήστε με, ρε παιδιά... Να σας πω τι έπαθα! Για να μη με βρουν, είχα βγάλει τα ρούχα μου και είχα βαφτεί δέντρο. Εκεί που στεκόμουν ανάμεσα στα άλλα δεντράκια, έρχεται ένα σκυλί και μου κατουράει τα πόδια. Το ανέχτηκα! Μετά από λίγο, έρχεται ένα ζευγαράκι και χαράζει στο κώλο μου Α+Κ=love for ever. Κι αυτό το ανέχτηκα! Αλλά όταν ήρθαν 2 σκιουράκια και είπαν "φάε εσύ το δεξί καρύδι, να φάω εγώ το αριστερό", δεν το άντεξα!»