25.4.09

Η ευγένεια ανοίγει βράχους και η αγένεια κλείνει πόρτες...

«...ε, και να το πω κι αυτό: η ευγένειά σου είναι εξαιρετική και σ' ευχαριστώ γι' αυτό!» Είναι από τις εκφράσεις που με φέρνουν σε δύσκολη θέση...

Διδάχτηκα από τους γονείς μου, την οικογένεια μου εν γένει, και τους δασκάλους μου να είμαι ευγενής, σε σημείο που πλέον να θεωρώ ότι είμαι έμφυτα ευγενής. Είναι και το επαγγελματικό πεδίο που επέλεξα, η επικοινωνία, που ταιριάζει με την ιδιότητα αυτή, την ευγένεια.

Εκφράζω τον εαυτό μου μέσα από τα χαρακτηριστικά μου και ένα από αυτά είναι και η ευγένεια. Έτσι, κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον, η έκφραση αυτή του εαυτού μου έχει τα χαρακτηριστικά μου, έχει ευγένεια.

Εγώ το θεωρώ αυτονόητο για την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία, φαίνεται ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τελικά. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι, τουλάχιστον στις πόλεις, έχουν ξεχάσει το πλέον βασικό στοιχείο επικοινωνίας, την ευγένεια. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι λένε «καλημέρα» με όρους εμπορικούς, φείδονται ενός καλού λόγου αν δεν ανταλλάσεται επαρκώς με οικονομικό αποτέλεσμα, έχουν τιμοκατάλογο για τον καλό λόγο. Επίπλαστη ευγένεια. Φαίνεται... (με όλες τις έννοιες της λέξης)

Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι !! Γιατί πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν οι άνθρωποι αυτοί που θα χαμογελούν, που θα λένε καλημέρα ...δωρεάν, που θα δίνουν τον καλό τους λόγο και θα «κοκκινίζουν» όταν τους λένε ευχαριστώ. Και θα υπάρχουν και οι άνθρωποι αυτοί που θα αναζητούν το χαμόγελο και θα το ανταποδίδουν, που θα καλημερίζουν πρώτοι αυτόν που τους χαρίζει την καλημέρα του,που θα λένε ευχαριστώ μόνο και μόνο για να δουν το πρόσωπο του άλλου να λάμπει.

Και πάντα θα υπάρχουν και αυτοί που θα τους λείπουν τα παραπάνω και θα τα αναζητούν και θα πληρώνουν με ένα «ευχαριστώ» την ευγένεια των άλλων, όπως η ευγενής εκείνη κυρία που μου έτεινε την ευχαριστία που διαβάσατε στην αρχή... Ας είναι πάντα καλά...